Het Pact met de wereld

Inleiding: Christendom als vervolmaking

Vele aanhangers van het heidendom argumenteren dat het Christendom vreemd is aan de Europese mens en slechts een import-product uit het oosten. Het valt zeker niet te ontkennen dat het Christendom nooit de culturele evidentie heeft gekend die bvb de Islam in gebieden als Noord-Afrika. We mogen echter ook niet vergeten waarom dit zo is. Ondanks het feit dat het Christendom niet overal vreedzaam is verspreid, heeft het nooit een volledige tabula rasa gemaakt met de pre-Christelijke gebruiken en tradities. Sterker nog, door het Christendom zijn vele oude tradities en teksten bewaard gebleven. Denken we maar aan Kerstmis dat een heidense oorsprong kent en de Edda  die door Christelijke monnikken tot bij ons is gekomen.

We kunnen het Heidendom dan ook beter beschouwen als een eerste poging van de mens om het Goddelijke te bevatten en te beleven. Een primitieve poging waarbij nog geen coherent geheel van waarden en normen wordt gegeven en waar nog geen concrete geboden in worden geformuleerd. De goden in het heidendom zijn gebaseerd op de natuurkrachten en de menselijke opvattingen, aangevuld met menselijke gebreken en gevoelens. De idee van een oppermachtig wezen, groter dan alles en schepper, behoeder en uiteindelijke vernietiger van alles is dan nog niet in de geesten van de mensen gerijpt. Het brengt echter wel een soort van basis van orde in de samenleving en geeft een eerste wereldbeeld dat de stam(men) overstijgt. Het Christendom is echter de vervolmaking van het streven van de volkeren naar een Goddelijke ervaring. Waar het Heidendom een wereldbeeld geeft dat enkel voorbij de stam gaat, geeft het Christendom de mens een universeel wereldbeeld.

Een ander argument dat vaak wordt gebruikt, is dat het Christendom aanzet tot fatalisme (wegens het vastleggen van het einde der tijden en dus eigenlijk een soort lineaire geschiedschrijving propagerende) Het begin en einde der tijden worden dan wel vastgelegd in het Christendom, maar daartussen is de mens vrij om zijn omgeving te veranderen. Wij worden niet geketend op een lineaire lijn die ergens begint en ergens stopt, maar worden vrij gelaten om ons eigen lot, en dat van onze omgeving, in een beperkte mate te bepalen. Dat het begin en het einde der tijden vastligt, moet dan ook geen aanleiding zijn tot fatalisme (of erger; pre-destinatieleer), maar een aanzet tot nederigheid tegenover de ganse Schepping.

Christendom als basis voor de Europese staten

Het Christendom heeft echter meer gedaan dan een religieus wereldbeeld gegeven. Door de geboden, zaligheden, etc... heeft het de fundamenten gelegd voor onze rechtstaat / welvaartstaat. Het gebod “gij zult niet doden” en de zaligheid “zalig zijn de armen van geest” vormen de basis voor een rechtvaardige samenleving waarbij de zwakkeren kansen krijgen en waar het recht van de sterkste niet langer geldt. In de duisternis van het Heidense Avondland heeft het Christendom dan ook een licht gebracht van rechtvaardigheid, al zal ik zeker niet ontkennen dat er mensen zijn die misbruik hebben gemaakt van hun religieuze positie. Dat is echter eigen aan de mens en niet aan de religie. Het Christendom veroordeelt trouwens simonie  in de sterkste bewoordingen.

Meer dan een “verlichting” in de geesten was het Christendom, en dan vooral het Katholicisme, echter ook een baken van stabiliteit en orde in de tijd na de val van het West-Romeinse Rijk . Toen de eeuwenoude instituties ineenstortten, was het de Rooms-Katholieke Kerk die opnieuw een basis van orde en stabiliteit bracht. De tijdsindeling van de mens werd geregeld door de Christelijke kalender en de daarbij horende Christelijke feestdagen. De Kerk vormde meer dan een Godshuis, maar werd een plaats waar mensen een gezamelijk identiteitsgevoel konden beleven. Zoals eeuwen ervoor het Christendom een bevrijdingstheologie was voor de slaven en onderdrukten in het Romeinse Rijk, zo werd het Katholicisme een proto-bevrijdingsideologie die de mensen een coherent wereldbeeld, een stabiele maatschappij en economie (excessen van het wilde kapitalisme werden door de R.K.K. sterk veroordeeld) gaf.

De invloed van de R.K.K. op de maatschappij zorgde ervoor dat zij lange tijd de gaten vulden in de staat die waren geslagen door het wegvallen van de Romeinse instituties. Uiteraard moeten wij streven naar een absolute scheiding van Kerk en Staat. De scheiding van Kerk en Staat vormt zelfs één van de kerpunten van het Christendom . Maar vergeet niet dat de tijden die ik hierboven bespreek, dan ook geen normale tijden waren. Heel het institutioneel apparaat viel in elkaar en de hogere hiërarchische posities werden steeds minder en minder opgevuld totdat ze zelfs totaal wegvielen.

Niet alleen gaf het Katholicisme een vorm van institutionele stabiliteit en orde, het Katholicisme gaf de volkeren van West-Europa voor de eerste keer de idee van een overkoepeling van het stamgevoel. Tribaal denken zou door de invloed van het universele wereldbeeld van het Christendom beginnen evolueren naar nationaal denken. Met de kruistochten werd zelfs een supranationaal gevoel aangenomen en werd de (Katholiek-)Christelijke wereld (de facto: Europa) verenigd in een heilige strijd voor de herovering van het Midden-Oosten op de Islam. Dat dit niet zachtzinnig gebeurde, om het nog zacht uit te drukken, ligt meer in de tijdsgeest van de mensen dan in de essentie van de religie. In andere woorden; het Christendom gaf de mensen iets meer dan enkel dit stoffelijke bestaan. Het strijden voor een groter ideaal dat jezelf niet kunt bevatten, en dat vaak niet bereikbaar is in één leven, werd door het Christendom in de geesten van de mensen geplant. Het is dat gevoel voor een groter ideaal dat ons heden ten dage inspireert om onze volksnationalistische strijd verder te zetten, trots alle tegenslagen en vijanden.

Afscheuringen uit de R.K.K.

Het Christendom vormt, net zoals onze samenleving, geen monoliet blok met een complete eenheid in gewoontes en denken, iets wat vele Heidenen vaak negeren. Het grote schisma van 1054 is een voorbeeld hiervan. Dit was echter meer dan een louter theologische splitsing. Culturele, politieke en structurele omstandigheden lagen hier aan de basis van. Op zich is er geen probleem met deze scheiding, al hebben de Katholieke en de Orthodoxe Kerk ondertussen een gescheiden geschiedenis en ontwikkeling meegemaakt. Andere scheuringen daarentegen hebben oftewel een politiek doel gehad of hebben de basis gelegd voor sommige van de ideeën waar wij vandaag de dag tegen vechten.

We moeten niet elke afscheuring in zijn totaliteit verwerpen en we moeten niet elke opstand tegen het pauselijke gezag beschouwen als ketterij. Zo moeten we de opstand van de Hussieten  bekijken vanuit een volksnationalistisch oogpunt. Het was immers de opstand van de Tsjechen in Bohemië en Moravië tegen de Duitse Heilige Roomse Keizer en de Duitse geestelijkheid. Een totaal andere afscheuring daarentegen vormt het Calvinisme.

Het Calvinisme gaat uit van een fatalistische pre-destinatieleer. Bij de geboorte is reeds beslist of wij hemel of hel zullen bereiken na de dood. Calvijn verwierp dat goede werken zouden kunnen bijdragen tot verzoening met God. Hij leerde aan zijn volgelingen om frugaal te leven, te werken dus te sparen en investeren. Een leven in dienst van de economie in andere woorden. Het is dan ook logisch dat zijn volgelingen niet alle generaties de vroomheid hebben kunnen behouden en het kapitaal, opgebouwd door de generaties Calvinisten voor hen, gebruikten voor kapitalistische avonturen. Enerzijds omdat hun lot toch al vast lag, als men goed of kwaad deed, het maakt niet zoveel uit. Anderzijds omdat sommigen het materiële genot zagen als teken dat zij uitverkoren zouden zijn naar het Paradijs te gaan. Een analyse die reeds in 1905 door Max Weber is gemaakt in “Die Protestantische Ethik und der Geist des Kapitalismus”.

Dat deze pre-kapitalistische, proto-liberale wereldvisie botst met de Katholieke is dan ook alleen maar logisch. De R.K.K. verwierp het woekeren en het nastreven van enkel het materiële, iets wat de Calvinisten maar al te graag deden. Door een agressief verspreiden van het Calvinisme sloegen zij erin om zowel de wereldlijke als de geestelijke machten tegen zich te krijgen. In het conflict dat daaruit volgde, werd o.a. Dietse volk in twee gebroken. De Zuidelijke en Noordelijke Nederlanden zouden tot in 1815 gescheiden blijven en zich helaas op een gescheiden manier ontwikkelen.

Nog meer dan het aanmoedigen van het kapitalisme, zou het Calvinisme en het Lutheranisme het individu lostrekken uit de maatschappij. De verwerping van de R.K.K. maakte het godsgebeuren los van een grotere gemeenschap en bracht de religieuze beleving bijna volledig op het niveau van het individu. Waar de Fransen de Franse Revolutie hadden voor het liberalisme binnen hun gemeenschap te brengen, daar kregen de Duitsers het liberalisme via Luther ingelepeld. Dat zoveel Duitse vorsten Luther steunden, had dan ook meer met politieke redenen te maken dan met religieuze. Zo konden zij zich losmaken van het pauselijk gezag, waar de Duitse vorsten sinds mensenheugenis mee worstelen, en van de groeiende invloed van Oostenrijk. Dat laatste zou een hoogtepunt kennen in de strijd om dominantie tussen Pruisen en Oostenrijk in de Duitse Eenmaking.

Het Katholicisme zet de mens aan tot nederigheid, waar het Calvinisme en Lutheranisme de mens aanzet tot excessen. Het Calvinisme zorgt voor een fatalistische instelling waarbij normen en waarden opzij worden geschoven aangezien de predestinatie toch niet gewijzigd kan worden. Het Lutheranisme verwijdert het “controle-orgaan” van het Christendom, de R.K.K., waardoor er sneller aan excessen wordt gedaan. Iets dat men in het interbellum in de 20ste eeuw kan zien. In het Duitsland van de jaren ’30 kan men de opkomst van de NSDAP samenleggen met de religieuze verdelingen in Duitsland. Protestantse gebieden kozen in massa voor de NSDAP, waar de katholieke gebieden eerder terughoudend waren.

Waar het fascisme in Spanje, Oostenrijk en Italië (landen met een katholieke traditie) een sterke nadruk legden op het volk, de traditie en de religieuze beleving, wou het Duitse nationaal-socialisme een gans Nieuwe Orde opleggen aan Europa. Hierbij zou de Christelijke traditie worden vernietigd en een misvormde vorm van het Germaanse Heidendom worden geïnstalleerd. Het hoeft dan ook niet verbazen dat een man als Dolfuss  uiteindelijk vermoord zou worden door de Oostenrijkse NSDAP.

Natuurlijk moeten we in het geval van het Lutheranisme de tijdsgeest bekijken. De R.K.K. was toen door en door corrupt en was bezeten van simonie. Kardinalen van veertien jaar oud zijn niet bepaald de beste vertegenwoor-digers van God op deze wereld. De opstand van de Lutheranen  tegen de R.K.K. is begrijpelijk, alleen hebben zij het allemaal veel te ver doorgedreven.

De R.K.K.nog een rol in de maatschappij?

Waar de R.K.K. vroeger de mensen een wereldbeeld, een maatschappijvisie, orde en stabiliteit gaf, is ze nu verwaterd door het modernistische dat de R.K.K. is binnengeslopen, ook al hebben meerdere pausen zich hiertegen verzet . De R.K.K. is verworden tot een forum van internationalistisch denken waarbij onrealistisch idealistische projecten die rond ontwikkelings-samenwerking en gelijke kansen draaien de plaats hebben ingenomen van de beleving van het goddelijke . Het Christendom heeft nooit een culturele evidentie kunnen bekomen, door het modernisme heeft de R.K.K. haar sociaal prestige verloren en door de ontzuiling heeft de R.K.K. ook haar politieke macht verloren. Ook op het vlak van de simpele sociale ruil  is de invloed enorm teruggedreven, mede doordat meer en meer mensen aan “religieshoppen” doen waarbij ze stukken uit allerlei religies samengieten tot iets wat hen aanstaat. Het extreme individualisme eist dus duidelijk ook zijn tol op religieus vlak.

De R.K.K. reageert echter totaal verkeerd op deze crisis en zit blijkbaar geblokkeerd tussen modernisme en traditie. Personen zoals de Franse bisschop Marcel Lefebvre worden uit de R.K.K. gestoten omdat zij terug wilden naar het pure van de Rooms-Katholieke Godsbeleving. Er is blijkbaar gekozen voor het modernisme, wat door meerdere pausen altijd bestreden is geweest. De R.K.K. is echter fout met haar keuze voor internationalistisch denken en voor het verdedigen van de staten i.p.v. de volkeren. Het zou misschien niet slecht zijn voor de R.K.K. om eens naar de Orthodoxe kerken in Oost-Europa te kijken en de redenen te bestuderen waarom zij een diere inplanting hebben in de maatschappij. De Orthodoxe kerken zijn gevestigd op een volksnationale basis i.p.v. op basis van staten. Al zijn zij ook niet 100% perfect, de Orthodoxe kerk is veel meer staatsgebonden dan de R.K.K., al kan dat in sommige gevallen eerder een sterkte dan een zwakte zijn.

Katholicisme als kern van ideologie

De R.K.K. op dit moment is dan ook niet langer het middel om het Geloof uit te dragen en de mens een coherent wereldbeeld te geven. I.p.v. internationalistisch zou de R.K.K. een universeel-nationale visie moeten uitdragen. Universeel aangezien de boodschap van het Christendom voor alle volkeren van de wereld is bedoeld. Nationaal aangezien de wereld onderverdeeld is in volkeren en stammen . Het Katholicisme daarentegen kan een een integrale kern vormen voor ons geloof in de volksnationale strijd en onze uiteindelijke overwinning.

Onze ideologie is er één die zich moet aanpassen aan de moderne tijden zonder daarbij afstand te nemen van haar kern en van de tradities die aan de basis liggen van onze cultuur. En draai of keer hoe je ook wilt, het Katholicisme vormt één van de pilaren waarop onze waarden en normen, onze cultuur en eigenheid, onze identiteit en ons wereldbeeld zijn gegrondvest. We mogen ons echter niet laten verstarren en daarbij de vlucht vooruit kiezen. Wie onbezonnen zijn loopgraaf verlaat en de vlucht vooruit kiest, loopt daarmee recht op de machinegeweren van de tegenstanders. Om het Katholicisme te gebruiken voor onze ideologie moeten wij het dan ook ontdoen van de puur theologische standpunten, de discussie over de vorm van de Drievuldigheid is namelijk niet iets wat parlementair zal/moet opgelost worden, en van de modernistische invloeden die er sinds Vaticanum II zijn ingeslopen. Wij moeten nationaal-conservatief zijn zonder daarbij te vervallen in reactionaire verstardheid.

Een voorbeeld waar wij ons in beperkte mate op kunnen baseren is het integralisme. Het integralisme is ontstaan in het begin van de 20ste eeuw als tegenhangers van de modernisten in de R.K.K. De integralisten zagen echter al snel in dat de leer van het Katholicisme meer vakken bestrijkt dan enkel het theologische. Het nationaal-solidarisme is in vele opzichten de politieke vertaling van het integralisme, al hebben ook beide verschillen in maatschappijvisie. De integralisten kiezen voor een derde weg tussen liberalisme en socialisme waarbij het corporatisme wordt verkozen als het systeem van de ordening van het middenveld. Uiteindelijk zou het integralisme echter totaal verworden tot een reactionair denken waar wij niets aan hebben.
Een veel beter voorbeeld daarentegen vinden we in Engelbert Dolfuss . Het Oostenrijk waarin hij werd geboren zou een heel ander Oostenrijk zijn dan hetgene waarin hij een politieke carrière zou opbouwen. Na Wereldoorlog I viel het Oostenrijkse Rijk uit elkaar en werd Oostenrijk gereduceerd tot het kerngebied. Inflatie, een instortende economie en agitatie van de kant van de SDAPÖ  zorgen voor een onstabiele situatie. Dolfuss, een hevige Oostenrijks-nationalist, besefte dat de DNSAP  door de onstabiliteit waarschijnlijk een parlementaire meerderheid zou halen. In deze omstandigheden was Dolfuss op 20 mei 1932 kanselier geworden aan het hoofd van een coalitieregering die de problemen moest zien op te lossen. De parlementaire meerderheid van die coalitie was echter maar virtueel en vaak niet bestaande. Hij besloot om de problemen drastisch aan te pakken.

In maart 1933 ontbond Dolfuss het parlement en regeerde bij decreet. In mei 1933 verbood hij de communistische partij , juni 1933 verbood hij de DNSAP  en in februari 1934 de SDAPÖ. Hij verenigde het middenveld, paramilitaire verenigingen die waren ontstaan en politici van links, rechts en centrum in het Vaterländische Front en hervormde Oostenrijk volledig corporatistisch. Het Vaterländische front zou geleid worden door prins Von Starhemberg  en was zich zeer bewust van de Oostenrijkse traditie. Het communistische tabula rasa verwierpen zij, net zoals zij het Nieuwe Orde-denken van de nationaal-socialisten afwezen .Op 1 mei 1934 voerde Dolfuss de eerste corporatistische grondwet in Europa in. Dolfuss had reeds in mei 1933 gezegd: “Wij willen dat ons volk zich er weer van bewust wordt van de gedachte van beroepssolidariteit, beroepsrechten en – plichten. De gedachte,dat heer en man – de zogenaamde werkgever en werknemer – tegenover elkaar staan, moet verdwijnen. Zij moeten leren dat zij bij elkaar horen.”  Het is aan figuren als Dolfuss dat wij een voorbeeld moeten nemen. Een ander figuur is José Antonio Primo De Rivera. Ook zijn Falange zag in dat een nieuwe vitaliteit brengen in de staat en in het volk vereiste dat men zich moest baseren op de traditie van het volk en het Katholicisme.

Het is aan ons om in deze tijden van verwarring en beginnende instabiliteit een alternatief te bieden aan de mensen, iets dat geen enkele NSV!’er zal ontkennen. Maar dit mag zich niet beperken tot een ideologie puur gebaseerd op het empirische, puur op wat wij kunnen vasthouden en waarnemen.

Conclusie

Laten we eerlijk zijn. Een wereld zonder een Goddelijk plan, een wereld zonder mystiek, een wereld waar het enige dat boven jezelf is, de wolken zijn, is een wereld en een leven zonder nut.  Als wij slechts een toevallige stap in de evolutie van een apensoort zouden zijn, als wij niet op deze planeet zijn gezet zonder te heersen, als wij als menselijke soort niet door de Goddelijke hand zijn ontworpen, zie ik geen nut om verder te gaan. Waarom streven naar een ideaal (zoals de Vlaamse/Dietse staat) als idealen als moed, eer en zelfs de idee van een groter iets idealen zijn zonder inhoud? Vanwaar halen wij de basis om iets te vergroten tot iets dat wij niet kunnen bevatten?

Ik ben een paar jaar een radikale atheïst geweest. Maar diep in mijn ziel voelde ik een leegte die om invulling smeekte. Als je letterlijk de dogmatische leer volgt, ben je een schaap. Slechts door te begrijpen, kun je geloven. Net zoals je moet geloven om te kunnen begrijpen. Een kerk heeft veel minder te maken met geloof dat het gewoon aanvoelen van een Goddelijk iets. Mijn geloof is er niet één dat draait rond een hoop stenen die een kerkgebouw vormen, maar het is er één van een barmhartige God die al zijn kinderen wilt vergeven, zelfs zij die zijn afgedwaald van het pad en zelfs zij die Hem verachten en haten. Het Christendom is dan ook een pact van de Almachtige met de ganse wereld. Maar tot dat moment hier is, zullen we moeten werken met de ongelijkheden die er zijn en kunnen we alleen proberen te streven naar het perfecte.

Dat ik mij in deze maatschappij echter als een apologeet moet gedragen en mij bijna moet excuseren voor openlijk christen te zijn, is een bedroevende evolutie. Is onze dank voor de enorme impact van het Christendom op onze maatschappij, op onze waarden en normen die wij verdedigen, het totale verwerpen van God en het Christendom? Als ik liberale figuren zoals Verstrepen hoor fulimineren tegen het bestaan van godsdiensten en hen hoor roepen dat godsdiensten verboden moeten worden, dan voel ik plaatsvervangende schaamte.

Ach Heer, vergeef hen, want zij weten niet wat zij doen...

 Yves Pernet v/o P-king
Nationaal Scriptor
Stud.rer.jour.