Zaterdag, 17 mei 2008Kritiek op Democratie (met wederwoord) De politieke partijen in het westen slaan elkaar om de oren met wie de meest “democratische†zou zijn. Als ze vervolgens de kans krijgen iemand als anti-democratisch af te schilderen zijn ze bovendien pas echt in hun element. Maar hoe die democratie gaan interpreteren, dat is dan ieder zijn eigen zaak. Pure onzin, althans volgens mij. De democratie, zoals ze bestaat in dit land, is het begrip bestuursvorm niet eens waard. Eventjes het begrip democratie ontleden. dèmos, of het volk en krateo, heersen. Het betekent dus dat “het volk†heerst. Theoretisch natuurlijk allemaal wel mooi, maar dan nu de praktijk. Het grootste kenmerk van onze democratie is dat je bijna jaarlijks op een aantal partijen kunt stemmen. Deze partijen leggen een bepaald programma voor waar je het dan mee eens bent of niet. Zover op zich nog geen probleem. Echter, het is maar al te vaak dat de stemgerechtigden niet eens het partijprogramma kennen waarvoor ze stemmen. Ze kijken liever naar het vriendelijkste gezicht of omdat een goede vriend(in) zegt dat dit een goede partij is. Dus faalpunt 1: meer dan de helft van de mensen wil zelfs niets afweten van politiek, laat staan dat ze op één of andere manier kunnen (willen?) mee besturen.
Dan, als we naar de inhoud kijken zien we vaak genoeg dat politici specialisten zijn in het van gedacht veranderen. Op een bepaald moment is mening A populair, op een ander moment mening B. In beidde gevallen gaan al de heren politici elkaar de loef afsteken om het hardste te staan roepen. Indien een gunstige wind, vaak veroorzaakt door de listige media, zorgt dat weer eens iets anders populair is, veranderen ze het geweer desnoods onmiddellijk weer van schouder. Dus faalpunt 2: Democratie is bestuurd door media en populisme, en niet altijd door reden. Die is vaak zelfs ver te zoeken. Consequentie wordt niet vereist, laat staan lange termijn denken. Een regering zal automatisch geremd worden in onpopulaire maatregelen, zo creëer je een aftakelende maatschappij die enkel de gemakzucht van de mensen dient. We kijken ten slotte nog eventjes naar het fundament van de democratie, het gelijkheidsprincipe. Diegene die denkt dat iedereen in dit land evenveel voor het zeggen heeft, is serieus naïef. Het grootste deel van de bevolking doet uit desinteresse niet mee aan de politiek. Het is dan ook makkelijk deze mensen via media te beïnvloeden. Hun stem is zodoende geen vrijwillige keus, maar een ingedoctrineerd bevel uitvoeren. Degene die veel verwezenlijkt heeft legt het zodoende af van de eerste de beste doorsnee idioot, gezien die laatste toch met meer van zijn soort zal zijn in een maatschappij volgens de Gausse kromme. Dus faalpunt 3: Er bestaat hooguit een schijn van democratie, beslissingsrecht in een bestuursvorm naar waarde van het individu (meritocratie) gaat hier niet mee samen. Conclusie: Hoe de politieke partijen weten te schermen met een begrip dat in zijn fundament al ondoenbaar is, maakt van onze politieke realiteit niet meer dan een theater. We moeten daarom durven die democratie in vraag stellen, en kijken naar alternatieven. Voor mij mogen we nu eens beginnen met na te denken over een meer meritocratisch model… Soldaat van het Woord [Soldaat van het Woord is NSV!-Commilito en medewerker aan de Nationalistische Vormingscel. De meningen geuit in dit opiniestuk weerspiegelen echter niet noodzakelijk deze van de NSV!] ************************************************************************* Wederwoord door Metamilitant Beste Soldaat van het Woord, Je kritiekpunten zijn terecht en als nationalisten vind ik niet dat we ons per se bij de democratie moeten neerleggen gewoon omdat dit ons sinds het Ancien Regime opgelegd is. Hoewel ik nog verdere kritiek kan geven en de gevolgen hiervan nog zou kunnen aanvullen, wil ik het in mijn antwoord vooral over twee verschillende alternatieven hebben. Een eerste is het nationaal-anarchistisch alternatief, welke we van James Lovelock halen, namelijk dat van de kleine gemeenschappen. Volgens Lovelock is democratie de verdeeldheid (en daarom het probleem) erkennen en aanvaarden. Als je echter een gemeenschap hebt van 500 man, waar iedereen elkander kent (een mens kan gemiddeld 500 gezichten met naam onthouden), dan kan er eenheid zijn zonder conflict. Als er dan toch met een deel hiervan conflict ontstaat, kan deze wegtrekken en zelf een eenheidsgezinde gemeenschap oprichten. Als je gelooft dat de mens een organisch deel van de natuur moet zijn, dan is dit geen slechte oplossing. Daarbij hoeft men zo niet eens een (onmogelijke?) oplossing voor het vreemdelingenprobleem te zoeken. Soort bij soort dus. En zelfs al zou een bepaalde groep dat wel willen, wel, dan doen ze dat toch? Voor nationaal-anarchisten is dat een realistische benadering van de huidige problematiek alleszins, ookal is ze utopisch voorlopig. Dat het niet zo onrealistisch is als het klinkt, kan men overigens al zien in Libië waar ‘Popular Rule’, een gedecentraliseerd besluitvormingssysteem, aardig werkt. Een tweede mogelijkheid is, zoals je zegt, een meritocratisch systeem uit te bouwen. Dit is dan eerder een staatkundige variant, ook al kan hier alsnog een sterke decentralisatie bij zijn. Men moet eerst tonen het waard te zijn mee te besturen vooraleer men het mag was het principe toch? Het enige nadeel hiermee is dat je dan moet beslissen wat de maatstaven daarvoor zijn, en als deze maatschappij dat zou moeten doen maakt het ons al meteen monddood ongetwijfeld. Desalniettemin zou dit systeem tenminste eerlijk zijn en geen hypocriet schouwspel zoals onze huidige democratie vormen. Ik neem aan dat er nog andere mogelijkheden zijn, maar die kan ik moeilijk aanhangen en ga ik ook zeker geen verdere aandacht geven alhier. Maarja, we kunnen natuurlijk ook het eeuwige argument pro-democratie aanhalen als bovenstaand het 'demos' niet zou aanstaan: Het is wellicht niet perfect, maar nog altijd beter dan de alternatieven! Schrale troost... Metamilitant Nationaal Censor Trackbacks
Trackback URI voor deze bijdrage
Geen Trackbacks
Reacties
Geeft reacties weer als
(Lineair | Samengevoegd)
Als bijna afgestudeerde politicoloog is de belangrijkste les die ik uit mijn opleiding heb getrokken dat: 1) een nationalist zich niet mag blind staren op de democratische instituties (daar ligt de macht niet en heeft ze nooit gelegen) en 2) een nationalist zich niet mag blind staren op de belgische instituties (daar ligt de macht niet meer).
Probleem is nu net dat zowel conformistische politicologen als conformistische nationalisten zich op het verkeerde blind staren. Ik heb er alle vertrouwen in dat MetaMilitant ervoor zal zorgen dat volgens "meritocratisch beginsel" de revolutionairen van de reformisten gescheiden zullen worden.  De reformisten mogen dan het VB of een andere partij vervoegen."Het vaderland kan geen partij zijn!" Doe zo voort, heren!
Ik persoonlijk reken mezelf tot de reformisten. Een revolutionaire verandering kan men immers bekomen door reformistische maatregelen. Vergelijk maar wat de reformistische christen- en sociaal-democraten in West-Europa hebben kunnen bereiken in zake sociale zekerheid, arbeidsvoorwaarden, stemrechtuitbreiding, etc... met de verwezenlijkingen van de revolutionairen in datzelfde West-Europa.
Aanvallen tegen de staat moeten kunnen, die zijn zelfs broodnodig, maar vergeet niet dat de staat nooit mag vernietigd worden. Indien men morgen het hele veiligheidsapparaat en de economie vernietigd, stort men het volk in een ongeziene chaos waar wij generaties lang de gevolgen van zullen dragen. Het beste is om het systeem van zowel buiten als binnen aan te vallen om het uiteindelijk over te nemen. Blind staren op de belgische instellingen mag uiteraard niet, maar de strijd daartegen afdoen als een achterhoedegevecht ook niet. De volksnationalistische strijd is een internationale strijd, die echter op nationaal vlak wordt uitgevochten (zie ook mijn volgend artikel in Revolte hierover). Tot zover mijn eerste hersenspinsels hierover.
Sowieso zijn allebei de stromingen bij de NSV! vertegenwoordigd dus ik ben blij dat hier een discussie aan het ontstaan is.
Persoonlijk ben ik van het reformisme afgestapt. De rede hiervoor is wat Tim Mudde mij ooit verteld heeft: " 'Ze' zullen dezelfde fout niet meer maken." Christen-/Sociaaldemocraten (is er nog een wezenlijk verschil?) zijn aan de macht gekomen dankzij het grootkapitaal en zonder dit grootkapitaal kan men ook niet meer terug aan de macht komen. Tijdens het interbellum (om Duitsland als voorbeeld te nemen) was het revolutionaire praat alom. Het grootkapitaal was als de dood van een tweede Oktoberrevolutie (revolutie!) en sloot dus een alliantie met de NSDAP, die hun macht zou beschermen via een reformistisch beleid. Vervolgens wilde deze partij over een X-aantal generaties geleidelijk aan het Derde Rijk instellen. Toen echter de oorlogskoers werd gevaren en het allemaal een verkeerde bocht nam zag het grootkapitaal haar fout in. Ze hebben daar 'hun lesje geleerd' en gaan zodoende hun fiat echt niet meer aan ideologieën geven die een revolutionaire basis hebben, reformistische aanpak of niet. Daarbij heeft onze maatschappij de laatste 63 jaar een slaapliedje ingezongen gekregen. Een revolutionaire ideologie ingepraat krijgen lukt niet meer bij de massa. Dat men dit denkt voor elkaar te hebben gekregen door hen op hun geldbeugel aan te vallen is niet meer dan een illusie. Een revolutionaire ideologie inpraten om iedereen wakker te krijgen en vervolgens via een reformistisch beleid het huidige systeem en kapitaal meekrijgen, dat vraagt zodoende twee onmogelijke voorwaarden. Er kan mijns inziens niet meer aan voldaan worden. Naar een revolutionaire sfeer streven gaat overigens ook voor reformisten nodig zijn, dus (1) lijden kan je niet voorkomen en (2) reformisten en revolutionairen kunnen hier nog voor samenwerken gelukkig. Maar wanneer het eenmaal zover is zal ik liever over lijken lopen dan het grootkapitaal proberen te paaien en merken dat ze toch niet meer zo happig zijn.
Haha, maar wie vernietigt nu net die "staat" en "economie" en "stort [...] het volk in een ongeziene chaos waar wij generaties lang de gevolgen van zullen dragen"?
Precies die zogenaamde reformisten! Je bevestigt dus mijn beginstellingen.
Metamilitant,
Je kent mij goed genoeg om te weten dat mijn voorkeur gaat naar een meritocratisch systeem. Inderdaad is de hamvraag van de meritocratie "hoe deze te beoordelen". Als wij slechts de aanzet kunnen geven om dit debat te laten losbarsten is dat volgens mij al een merites op zich! Dus als er mensen zijn die hierop willen verderbouwen, graag! Het is namelijk belangrijk dat we het fundament van de bestuursvorm goed doordacht hebben. Houzee Soldaat van het woord
Dat onze politieke tegenstanders nu nog eens durven beweren dat we een verlengde van een partijstroming zijn!
Normaal gezien reageer ik niet erg snel op internetdiscussies allerhande, maar voor deze maak ik een kleine uitzondering. Ik haal er gemakshalve een wiki-definitie bij om kort samen te vatten waar het overgaat.
Meritocratie (vrij vertaald: geregeerd door degenen die het verdienen) is een maatschappijmodel waarin de sociaal-economische positie van elk individu is gebaseerd op zijn of haar verdiensten (merites). Hierbij gaat het dus niet direct om de aanleg die men heeft, maar wat men met die aanleg doet. Andere factoren, zoals afkomst, grond- of geldbezit, ras en geslacht mogen er (in principe) geen rol bij spelen. Nu zie ik daar wel enkele problemen in: 1. Zoals aangehaald is "verdiensten" een wel zeer vaag begrip en nog moeilijker in te vullen dan democratie. Is die verdienste in het belang van gans het volk of ook voor een kleiner deel? (Elite, armen, vrouwen…) Op welk vlak moet die verdienste zien? Cultureel? Wetenschappelijk? Economisch? Militair? Blijft er trouwens niet de opening voor kapitalisten die zich beroepen hoe geweldig ze bedrijven gesaneerd hebben en de beurskoers geweldig hebben opgedreven? 2. Ik neem aan dat ras/afkomst (lees: nationaliteit) voor jullie wel een rol speelt, dus laat ik dat achterwegen, maar als grond- of geldbezit geen rol speelt dan heb ik daar wel mijn vragen bij. Evident pleit ik niet voor een cijnskiesrecht of dergelijks, maar in tegenstelling tot de marxisten, die eigendom als diefstal beschouwen, beschouw ik eigendom als plicht en verantwoordelijkheid. De gegoeden in de maatschappij mogen gegoed zijn, met alle plezier zelfs, maar ze moeten zeker ook omzien naar de minder gegoeden. 3. Kritische noot voor de ganse (radicale) Vlaamse beweging: Als verdienste de maatstaf is om te regeren dan gaan er weinig regerende uit de Vlaamse middens komen…
Beste,
Op dit moment is heel de maatschappij gebasseerd op het kapitaal. Niet op verdiensten, dat maakt het dus ook niet lonend dat men werk gaat verrichten ten behoeve van de samenleving. Door het installeren van een meritocratie kan je een fundament dat onze maatschappij, en zeker het nationalisme onderuit haalt begraven: het individualisme. Zeker staat dat de merites ten behoeve moeten zijn van de hele samenleving. Niet enkel voor zichzelf, zoals men nu snel carrières kan maken in bv. het bedrijfsleven. Daarentegen, wat juist kan gezien worden als merites, en wat deze dan waard is, is een andere zaak. Dit ligt hem in verhoudingen. Ik denk dat je dit domein per domein zal moeten bekijken. Laat maw in militaire kringen beslissen wat militair een merites is, en op cultuurvlak wat cultureel een merites is. Dit in samenwerking met bv. een onafhankelijke instelling, die gescheiden moet blijven van andere machten. Met deze ingreep ga je in ieder geval de mensen zelf in een andere richting plaatsen. Nu zijn inderdaad Vlaamse middens vooral gericht op het eigen gezin (wat ik niet kwalijk neem). Maar dan richten ze zich op datgene waarop onze samenleving mee staat of valt: het volk zelf. Dat is mijn visie voor een meritocratisch solidarisme. houzee Soldaat van het woord
Beste,
Ik ga volledig akkoord met je bemerkingen over de democratie anno 2008. Misschien nog een kleine aanvulling: Volgens mij kan de meritocratie in enige zin een verre reminiscentie oproepen van de hiërarchische samenlevingen van lang geleden. Enkel worden de functies/rangen niet verdeeld naargelang het gezin waarin je geboren wordt of je geldbeugel. Financiële armoede betekent immers geen intellectuele armoede. Dit besef verhoogt de sociale mobiliteit. Maar om een zo effectief mogelijke sociale mobiliteit te kunnen verwezenlijken is volgens mij een zeer gedegen onderwijs mogelijk. Gedifferentieerd onderwijs, zodat de talenten en mogelijkheden van de abstracte als de wiskundig-logisch gerichte personen maximaal benut worden. In de jaren '30 had men in de Belgische leerplannen voor het lagere onderwijs een aantal interessante ideeën opgedaan. Maar dan met een geheel ander lessenpakket uiteraard dan we nu hebben. Meer aandacht voor zaken als filosofie, cultuur, literatuur en dergelijke meer. Volgens mij zou dat een eventuele invulling van die functies op basis van 'merites' kunnen vergemakkelijken, omdat je zo een hele generatie een sterke wereldbeschouwing hebt meegegeven. Onderwijs is de sleutel in zovele kwesties, me dunkt. Maar zeker niet onbruikbaar in het meritocratische systeem. Ik moedig het in ieder geval aan, maar ik vrees dat de democratische instellingen in Europa wel eens een érg harde noot gaan worden om te kraken. Dus we moeten er zeker een draagvlak van maken, want ik ben absoluut te vinden om de huidige democratie te vervangen door een veel eerlijker en oprechter systeem.
Het begint zoals altijd met enkelen, de meute volgt als de situatie meezit.
De kwalitatieve verandering naar een meritocratisch systeem kunnen komen wanneer de kwantitatieve veranderingen ons drijven naar een chaotisch punt. De vraag is, hoe nu meedraaien in de maatschappij om onze idealen te verwezenlijken wanneer mogelijk.... Soldaat van het woord Reactie toevoegen
|
ZoekenCategorie
Gelieve naar de voorpagina te gaan voor de speler.
Gelieve naar de voorpagina te gaan voor de speler.
|
