Robert A. Heinlein

“Zag er even naar uit dat jij het niet wist,” antwoordde hij knorrig. “Gezien je het wel weet, zou je dan niet zeggen dat geweld een nogal doorslaggevende oplossing heeft geboden? Maar ik was niet jou persoonlijk belachelijk aan het maken; ik was een onvergeeflijk stom idee aan het vernederen – een werkwijze die ik altijd volg. Iedereen die zich vasthoudt aan historisch onware – en zwaar immorele – doctrines zoals dat ‘geweld nooit iets oplost’ raad ik aan de geesten van Napoleon Bonaparte en de Hertog van Wellington bijeen te zetten en hen erover laten debatteren. De geest van Hitler kan scheidsrechter spelen en de jury mag bestaan uit de Dodo, de Grote Eik en de postduif. Geweld, pure kracht, heeft meer disputen rechtgezet in de geschiedenis dan welke factor ook, en de tegenovergestelde mening is de slechtste vorm van ‘wishful thinking’. Zij die deze algemene waarheid vergeten zullen het altijd bekopen met hun leven en vrijheid.”

Hij zuchtte. “Weer een jaar, weer een klas – en, voor mij, weer een falen. Men kan een kind naar kennis leiden maar men kan deze niet doen denken.” Plots richtte hij zijn stomp naar mij. “Jij. Wat is het morele verschil, voor zover dat er is, tussen een soldaat en een burger?”

“Het verschil,” antwoordde ik voorzichtig, “ligt in het veld van de burgerlijke deugden. Een soldaat accepteert persoonlijke verantwoordelijkheid voor de veiligheid van de politieke entiteit waarvan hij een lid is, hij verdedigt deze, zo nodig, met zijn leven. De burger doet dat niet.”

“De exacte woorden van het boek,” zei hij beschuldigend. “Maar snap je het? Geloof je erin?”

“Uh, weet ik niet, mijnheer.”

“Natuurlijk niet! Ik betwijfel dat iemand hier ‘burgerlijke deugden’ zou herkennen als het op je af kwam en in je gezicht blafte!” Hij keek naar zijn uurwerk. “En dat is alles, een laatste alles. Misschien zullen we elkander ontmoeten onder gelukkigere omstandigheden. Ingerukt.”


Robert A. Heinlein, in Starship Troopers, G.P. Putnam’s Sons, 1959


Robert A. Heinlein

Naast George Orwell waren nog andere bekende auteurs van de dystopie/utopie slag in het derde kwartaal van de 20ste eeuw. Een daarvan was Robert A. Heinlein (1907-1988), een Amerikaanse science-fiction auteur die zich eerst links oriënteerde maar daarna evolueerde naar een eigen soort rechts anarchisme. Eigenzinnig moet je wel zijn om zowel een homofoob als seksueel bevrijder en zowel een nazi als een patriot te worden genoemd.

Zijn meest controversiële boek was ‘Starship Troopers’, een roman die handelt over sociale verantwoordelijkheid en zelfopoffering. De ‘Terran Federation’ is een meritocratische democratie, waarin je burgerrechten door je bereidheid tot opoffering voor het algemene goed bepaald worden. Stemrecht en andere rechten worden zodoende enkel uitgekeerd aan zij die vrijwillig 2 jaar dienst nemen in de ‘Federal Service’.

Grappig genoeg kwam kort na Starship Troopers zijn boek ‘The Moon is a Harsh Mistress’ uit. Hierin wordt de centralistische wereldoverheid zoals in Starship Troopers te vinden was juist aangevallen en het idee van kleine onafhankelijke gemeenschappen gepromoot. Daarna kwamen om het plaatje compleet te maken ook nog wat expliciet politieke werken van zijn schrijftafel zoals “Take Back Your Government!: A Practical Handbook for the Private Citizen Who Wants Democracy to Work”.

Heinlein blijft tot vandaag een zeer interessante auteur met een zeer boeiende politieke evolutie. Wie graag dimensie in zijn idealen wil kan alle extremen in zijn boeken terugvinden, en als je daarbij van science-fiction houdt kan dit tot verplichte lectuur gerekend worden. Hij wordt niet voor niks tot de top 3 science-fiction auteurs van de 20ste eeuw gerekend.


Metamilitant
Nationaal Censor