Zaterdag, 14 juni 2008Vladimir Bukovsky: De EU is de nieuwe SUTrackbacks
Trackback URI voor deze bijdrage
Geen Trackbacks
Reacties
Geeft reacties weer als
(Lineair | Samengevoegd)
Ik wil hier vermijden om in een hypocriet diplomatisch opbod verwikkeld te geraken, maar laten we aub door de bomen het bos nog zien.
De EU heeft haar grootste fout gemaakt in de periode '92-'93, met de ratificatiegolf als gevolg van het Verdrag van Maastricht. Laten we als nationalisten vooreerst intellectueel eerlijk zijn: de EGKS en de EEG waren een steengoed idee. Een hecht Europees economisch blok kunnen we niet bekampen. Als we naar een autarchisch identitair Europa willen evolueren (of afglijden) dan hebben we het medium Economie meer dan nodig. Het is onontbeerlijk. De fout ligt in Maastricht, de stad waar de EU als doodgeboren kind ter wereld kwam. Eén groot fiasco, op het Europees Aanhoudingsbevel en de uitbreiding van Schengen na en de euro na. De capitale fout ligt in de vorm, niet in de inhoud. Ons "verdrag" IS een grondwet, want het klinkt supranationale niveaus vast aan de nationale soevereiniteit. Het creëert nutteloze subsidiaire controle-echelons en een grote graaipot voor het ras der diplomaten en lobbyisten. En dit verwerpelijk ras leeft in de dimensie van het grote geld en de industriële en fysiocratische belangen. NIET in de dimensie van de volkeren en ZEKER NIET in de dimensie van de Europese burger. Dus NIET in de realiteit. Europa delft haar eigen graf, dat is zeker. Net als de SU dat gedaan heeft. Maar de SU had één nobel ideaal waar we te vaak overheen kijken: stabiliteit en autocratie. Laten we het kind met het badwater niet weggooien. De gevolgen zouden wel eens catastrofaal kunnen zijn: kijk naar de ex-Sovjetlanden.
Het is een cliché-stelling maar voor mij geldt als beginsel nog altijd de vrijwillige samenwerking tussen Europese volkeren voor de behartiging van wederzijdse belangen. Elke vorm van machtsoverdracht naar een supra-nationaal niveau klaag in principe aan, tenzij andere factoren in de balans moeten worden genomen. Deze factoren liggen vooral extern, dus buiten Europa. Militair moet Europa inderdaad een nieuwe supermacht kunnen worden, anders komen we nooit los van de kluwen van de VSA en kunnen we nooit zelfstandig staan tegenover de rest van de wereld. Persoonlijk zie ik een vorm van samenwerking met Rusland hierbij heus wel zitten, maar die discussie laat ik even hierbuiten.
Economisch is dat ook een factor, een economische douane-unie e.d.m. is goed in principe, anders kunnen we onze concurrentiekracht niet hoog houden. Waar ik me echter zorgen om maak in bovenstaande twee zaken, is dat dit alsnog niet ten koste van nationale soevereiniteit moet gaan. Hiermee denk ik vooral aan zelfvoorziening, zoals de landbouwsector, doch ook aan zelfbescherming. Een lastige balans waar ik regelmatig mee worstel eerlijk gezegd. Wanneer wordt een samenwerking, op élk subsidiair niveau van individu tot universum, een allesopslorpend monster (ben de naam van de mythische analogie eventjes vergeten) dat ketent in plaats van versterkt? En in welke mate is er dan een afweging tussen staatsnationalisme en volksnationalisme te maken? etc. etc. Maar zoals je zegt Wanderer, de EU is sinds lange tijd verziekt, daar hoeft niemand aan te twijfelen! Sappig citaat van de grootste arroganterik van onze regering overigens: “Ik stel voor dat er voor een tweede keer een referendum wordt georganiseerd in het land. Als er dan weer een neen uitkomt, moet de Europese Unie in alle duidelijkheid afscheid nemen van de Ieren.†Democratie volgens Karel De Gucht, in De Morgen van 14 juni 2008. Reactie toevoegen
|
ZoekenCategorie
Gelieve naar de voorpagina te gaan voor de speler.
Gelieve naar de voorpagina te gaan voor de speler.
|
