Mandela: De ...

Er wordt wel eens gezegd dat de een zijn terrorisme de ander zijn vrijheidsvechter is, echter, dit betekent doorgaans ook dat de ander niet zo kieskeurig is in zijn keuze van helden, of dat de ‘vrijheidsvechter’ in casu toevallig net de goedkeuring van de massa mee heeft.

Op 27 juni j.l. werd een concert ter ere van Nelson Mandela’s 90ste verjaardag gehouden en zoals verwacht kreeg het alle aandacht van de op sterren jagende en aanbiddende media, welke Mandela blijft afschilderen als een van de grootste, zo niet de grootste, helden van onze tijd.

Deze stralende oude man verscheen op het podium in een van zijn typische meerkleurige hemden en ontving met een brede glimlach de lofbetuigingen van de aanbiddende massa. Meeste werden al sinds de basisschool aangeleerd in zijn canonisering te geloven, een bestempeling welke begon toen hun held vrij kwam van Robben Island.

Het onvoorwaardelijk geloof in Mandela’s universeel aanbeden heiligheid was nog maar eens het epicentrum van gonzende verslaggeving. Een oneindige rij van politici en grootheden, van presidenten tot eerste ministers, stelden zich op om voor deze man te knielen en lofbetuigingen te zingen. Het is een moedige politicus of journalist welke de goddelijkheid van deze legende en showman in twijfel zou trekken, en daarom worden er ook geen vragen bij gesteld, noch worden zijn “verwezenlijkingen” objectief onderzocht.

Ongeacht hoeveel toespraken gegeven worden of hoeveel artikels geschreven, het zal lang duren vooraleer de waarheid omtrent Mandela verteld wordt, als dat toch ooit nog mocht gebeuren. (Aan dit rijtje kunnen we er nog wel een paar fenomenen toevoegen – nvdr.)

In feite is de waarheid omtrent Mandela zo verstopt in mythologie en misinformatie, dat meesten niets over hem weten van voor Robben Island. Wie dat wel weet legt zich meestal een vorm van zelfcensuur op, bedoeld om de mythe te bewaren en ondertussen oncomfortabele feiten in de mist van de geschiedenis op te laten lossen.

Voor veel mensen is immers alles wat ze weten over Mandela, voor zijn vrijlating in 1990, dat hij 27 jaar in de gevangenis heeft gezeten en door velen die destijds tot de linkerzijde werden gerekend een politieke gevangene genoemd werd. Echter, Mandela was geen Aung San Suu Kyi, hij was niet een onschuldige, democratisch verkozen leider, opgesloten door een autoritaire overheid.

Mandela was een terroristisch leider van een gewelddadige terroristische organisatie, het ANC (African National Congress), welke verantwoordelijk is voor vele duizenden, vooral zwarte, doden. Het ANC haar bloeddoordrenkte geschiedenis wordt vaak genegeerd, maar herinneringen hieraan komen toch soms boven water drijven in de meest beschamende plaatsen. Inderdaad, zo recent als deze maand blijven de namen van Nelson Mandela en meeste van het ANC op de terroristenlijst van de VSA, samen met Al-Qaeda, Hezbollah en de Tamil Tijgers. Natuurlijk zijn de krachten van de politieke correctheid zich aan het haasten om deze beschamende herinnering te veranderen. (Dit is inmiddels ‘rechtgezet’ – nvdr.) Echter, Mandela’s naam stond daar niet per ongeluk, hij was daar wegens zijn moordend verleden.

Voordat ik beschuldigd word van denigrerende praktijken moet opgemerkt zijn dat Mandela zijn verleden niet onder stoelen of banken steekt. In zijn autobiografie “The long walk to Freedom” geeft hij regelmatig toe de Church Street bomaanslag van 1983 te bezingen, welke door het ANC uitgevoerd werd en de dood van 19 onschuldige mensen en de verwonding van nog eens 200 betekende.

Het is de waarheid dat Mandela deze slachting én andere goedkeurde vanuit zijn cel. Er is wellicht geen bewijs dat hij persoonlijk iemand vermoord heeft maar hetzelfde kan gezegd worden van Hitler of Stalin. De gewelddadige geschiedenis van het ANC, de organisatie die hij leidde, wordt niet in vraag gesteld.

Volgens de Human Rights Commission zijn naar schatting 21.000 mensen vermoord gedurende Apartheid. Echter, zowel de ‘UN Crimes against Humanity Commission’ alsook de ‘Truth and Reconciliation Commission’ van Zuid-Afrika zelf zijn het erover eens dat gedurende 43 jaar de Zuid-Afrikaanse Veiligheidsdiensten in het totaal slechts 518 mensen vermoord hebben. De rest (zo’n 92%) zijn te wijten aan Afrikanen die Afrikanen doden, vaak door de notoire en lugubere methode van ‘necklacing’ waarbij een autoband vol met petroleum rond de nek van het slachtoffer wordt gehangen en in brand wordt gestoken. Deze bijzonder wrede vorm van executie was regelmatig uitgevoerd door het ANC, met de steun van Mandela’s demonische vrouw Winnie.

De brutale heropleving van de dodelijke ‘necklace’ in de afgelopen weken is iets waar ik met tegenzin later op zal terugkomen.

Aangezien er zoveel bloed aan de handen van zijn partij zat, en zodoende ook aan de nieuwe regering, zouden sommigen wel eens kunnen concluderen dat zij die Mandela’s vergevingsgezindheid bejubelden, toen de ‘Truth and Reconciliation Commission’ opgezet werd, opzettelijk naïef waren.

Dergelijke naïviteit is niet ongewoon wanneer het gaat over de aanbiddende verslaggeving van Nelson Mandela, noch is de grote leider zelf verlegen om het imago van paternalistisch staatsman en veelzijdig rolmodel. Echter, in feite heeft het ANC een bewuste beslissing genomen om geen beleid van non-agressie te voeren, zoals wel gekozen was door Gandhi. Door haar gewelddadige strijd tegen een blanke overheid, heeft ze zichzelf, en daardoor ook haar leider, met op zijn minst zoveel bloed aan de handen gelaten als haar voormalige onderdrukkers. Dit feit alleen heeft het ANC voorlopig weerhouden van de wraak te nemen die anders reeds het geval was geweest.

Maar als de eerste post-Apartheid president van Zuid-Afrika zou het oneerlijk, zo niet belachelijk, zijn Mandela te beoordelen aan de hand van wat zich voor zijn aan de macht komen afspeelde. (een eerlijkheid waar de media zelf voor ons dan weer niet van getuigt – nvdr.) Bovendien zijn er genoeg respectabele wereldleiders en invloedrijke politici met een bloederig verleden. dus laten we nu even Nelson Mandela’s verwezenlijkingen bekijken, alsook wat zich heeft voorgedaan gedurende de 14 korte jaren sinds hij aan de macht is gekomen met de post-Apartheid verkiezingen van 1994. Toen was hij in het nieuwe Zuid-Afrika aan de macht gekomen in een vlaag van optimisme en hoop. Hij en zijn volgers beloofden een nieuw tijdperk, waarin Zuid-Afrika voortaan bekend zou staan als de ‘Rainbow Nation’.

Maar vandaag valt Zuid-Afrika juist op als een van de gevaarlijkste en meest door misdaad vergeven naties ter wereld, welke zich niet in een oorlogssituatie bevindt. In 2001, slechts 7 jaar na de Apartheid, terwijl Amsterdam met 5,6 moorden op 100.000 inwoners de ‘moordstad van Europa’ genoemd werd, waren in Johannesburg reeds 61,2 moorden per 100.000 inwoners en blijft daarmee tot op vandaag de ‘moordstad van de wereld.’

In volledig Zuid-Afrika ligt het moordgehalte zeven keer zo hoog- en het verkrachtingsgehalte 10 keer zo hoog als in de VSA. En dat is inclusief kinderverkrachting, een van de weinige praktijken waarin Zuid-Afrika nu wereldleider is. Voor wie dit niet gelooft, je kan hier lezen wat Oprah Winfrey erover te zeggen had: http://www.oprah.com/tows/pastshows/200604/tows_past_20060420_b.jhtml

Alle andere vormen van gewelddadige misdaad zijn al helemaal losgeslagen. Johannesburg staat nu in de top steden op vlak van berovingen en gewelddadige aanvallen, een feit dat zelden vermeld wordt met het oog op het wereldkampioenschap voetbal in 2010 aldaar.

Zoals altijd met zwart geweld zijn de slachtoffers in de eerste plaats zelf zwart. Echter, verkrachting, moord en gewelddadige aanvallen op blanken is een dagelijkse wederkerend fenomeen en er valt nog veel meer over te zeggen…

Het zou ons moeten doen herinneren aan de Matabeleland slachtingen, nieuws welke de BBC, samen met het gros van de wereldmedia, twintig jaar lang verborgen heeft gehouden om haar voormalige held, Zimbabwe’s Robert Mugabe, te beschermen. Vandaag wordt een geheime genocide genegeerd door diezelfde wereldmedia, dit keer de genocide van blanke Boer landbouwers, duizenden welke op vreselijke manieren tot de dood gemarteld worden in hun huizen sinds het einde van Apartheid. Iedereen die op de volgende schakel klikt moet gewaarschuwd zijn dat er vreselijke afbeeldingen tussen staan welke van de beestigheid van deze aanvallen getuigen en welke de autoriteiten proberen af te slaan als ware het niet meer dan een “golf van criminaliteit”: http://www.africancrisis.org/Photos45.asp

Aangezien het nu illegaal is om in Zuid-Afrika het ras van slachtoffer dan wel dader vrij te geven (tenzij de dader blank is en het slachtoffer zwart) en aangezien het moderne Zuid-Afrika zeer creatief omgaat met haar officiële statistieken, is het vrijwel onmogelijk de exacte cijfers te weten van de ‘Plaasmoorden’. Veel betrouwbare bronnen leggen het cijfer dicht bij 3.000, maar zelfs de meest conservatieve schattingen raken niet onder de 1.600, zoals geciteerd wordt in de politiek correcte pers van Zuid-Afrika (maar niet in die van ons). Dit is nog altijd drie keer zoveel als het aantal dat aan de hand van Zuid-Afrikaanse veiligheidsdiensten over een periode van 43 jaar gestorven zijn, en welke de VN een “misdaad tegen de mensheid” noemt.

Om dit nu even in perspectief te brengen, de populatie van Zuid-Afrika is 47 miljoen, (13 miljoen minder dan Groot-Brittannië, ondanks haar betrekkelijk grotere landmassa) waarvan 4,3 miljoen blanken voor 9,1% meetellen, ongeveer 1% minder dan het immigrantenpercentage in Groot-Brittannië. Kan je voorstellen wat voor kreten er zouden klinken als 1,600 (laat staan 3,000) leden van een minderheid in Groot-Brittannië tot de dood gemarteld worden door de inheemse bevolking? (En dan te bedenken dat de Boer meer inheems is dan 97% van de Zuid-Afrikaanse zwarten! – nvdr.)

Echter, als de slachtoffers blank zijn, wordt er nauwelijks om gepiept in de Zuid-Afrikaanse pers en deze stilte wordt gedeeld door de internationale media. Vergelijk dit met wanneer een blanke jongere de dader is, zoals met Johan Nel, wie 3 Afrikanen neerschoot. Dit verhaal werd onmiddellijk wereldnieuws met de voorspelbare kreten van racisme en met machete zwaaiende bendes die om zijn bloed vroegen. (En zo zijn er nog veel meer voorbeelden. – nvdr.)

(En ze veroordelen ons van haat?!! Maken zulke mensen zichzelf niet misselijk met hun hypocrisie?!)

De misdaad even terzijde, Mandela en zijn ANC hebben de sterkste economie van Afrika geërfd. Inderdaad, ondanks economische sancties bleef Zuid-Afrika een van de rijkste naties van de wereld, en inderdaad oorspronkelijk was er een korte post-Apartheid hausse. Dit was echter resultaat van het opheffen van de sancties, de positieve discriminatie zou pas later meeste blanken vervangen door ondergekwalificeerde zwarten, waardoor degenen die Zuid-Afrika opgebouwd hadden tenminste aanvankelijk op hun plaats bleven.

Echter, enig optimisme hierover zou al snel ten einde komen. Nu, na slechts 14 jaar van Mandela’s, en de weinig betere Mbeke zijn, heerschappij is corruptie nog altijd toenemend, valt doorheen het land elektriciteit uit en dreigt veel van de infrastructuur in te storten.

De grootste steden van de natie, zoals Durban en Johannesburg, welke ooit op niveau van Sydney, Vancouver en San Francisco stonden, zijn nu afgedwaald tot gedegenereerde, door misdaad overrompelde, sloppenwijken. En al dat fraais in niet meer dan een decennium.

En in de laatste maanden hebben we dan ten slotte nog de ultieme vernedering van de zogeheten “Rainbow Nation” mogen meemaken, namelijk xenofoob anti-immigratie geweld doorheen het hele land. Terwijl armoede en werkloosheid exploderen en verergerd wordt door een vloedgolf aan immigranten die vluchten voor de nog verder gevorderde ‘afrikanisatie’ van de rest van het land, richten de bendes zich op degenen die ze ervan kunnen verwijten hun werk, hun huizen en hun vrouwen te stelen.

En zo draait de cyclus, en, alsof we naar een soort barbaarse versie van “back to the future” kijken, zien we precies dezelfde taferelen op de televisie zoals ook al twintig jaar geleden het geval was. Afgebroken huizen, brandende voertuigen en bendes met machetes, bijlen en messen die inhakken op alles en iedereen binnen hun bereik. En, meest gruwelijk van al, we zien de terugkeer van het barbaarse symbool van Afrikaanse brutaliteit, de ‘necklace’. Een arme, doodsbange ziel wordt met een band rond zijn nek uit zijn huis getrokken en in brand gestoken, precies zoals met die andere arme zielen doorheen de Apartheid jaren gebeurde, toen verteld werd dat het de schuld van de boze blanke was.

Als niets anders staat de terugkeer van de ‘necklace’ voor het falen van Mandela zijn revolutie, en zij die vochten voor hem zouden nu moeten wenen.

Onder Apartheid hadden zwarten en blanken aparte ziekenhuizen, maar ze kregen wel allebei eersteklas gezondheidszorg, nu zijn deze faciliteiten in elkaar aan het storten of niet-bestaande. Zwarte kinderen gingen naar andere scholen dan hun blanke leeftijdsgenoten, maar ze kregen allebei een degelijke opleiding, iets dat nu een luxe is geworden. Wanneer ze opgroeiden waren hun bazen wellicht blank, maar ze hadden werk en een leefbaar loon. Zoals het recente toont zijn al deze zekerheden niet meer dan een herinnering voor meeste Zuid-Afrikanen.

Achttien jaar sinds Nelson en Winnie hun historische passen richting de camera’s, en 14 jaar sinds Mandela de macht overnam in een opflakkering van optimisme, glijdt nu een eens trots Zuid-Afrika af richting de klif van hebberigheid, corruptie en incompetentie, als een afbrokkelend, misdaad overspoeld, wrak.

Ondanks al zijn brede glimlachen, zijn vaderlijke gebaren en zijn volkse uitspraken, morgennacht, wanneer de massa de gepensioneerde terrorist in het kleurrijk hemd toejuicht, kunnen ze best niet te sterk focussen op zijn zo aanbeden erfenis, want ze zouden wel eens kunnen ontdekken dat de Xhosan keizer geen kleren heeft. Want Nelson Mandela’s enige aanhoudende verwezenlijking is, in het gezicht van een wereld die hem al het beste toewenst, dat hij, en de partij die hij leidt, de wereld hebben getoond dat, met al haar tekortkomingen, Apartheid een waardiger systeem was dan waar het nu mee vervangen is. En dat de gemiddelde Zuid-Afrikaan oneindig veel beter af was onder het gehate blanke heerschap dan onder het hedendaagse alternatief, welke zwart heerschap gecreëerd heeft.

Dat is een behoorlijke verwezenlijking, zelfs voor een levende legende.


Sarah, Maid of Albion
28 Juni 2008
http://sarahmaidofalbion2.blogspot.com/2008/06/mandela-legend-and-legacy.html

[Vertaald en taalstructureel aangepast door de Nationalistische Vormingscel]


Nvdr
1. Sarah levert hier een zeer degelijke analyse mee af, doch iemand mag haar wel eens vertellen wat kortere zinnen te schrijven. Zodoende hebben we meer aan de structuur en het woordgebruik moeten veranderen dan we hebben gewild.
2. Sarah heeft op veel punten in haar oorspronkelijk artikel verwijzingen aangebracht naar voorbeelden allerhande. Deze hebben wij niet overgenomen in de vertaling.