Vlaamse Beweging: ...

“Tant pis”, hoor ik je zeggen. Toch niet. Stel nu, ik zeg stel, dat de Nederlandse elite ietsje meer vaderlandslievend en ietsje minder calvinistisch was. Stel nu dat een cultuurstrijd zoals zich op dat moment in Duitsland afspeelde werd gevoerd. Nog geen twee jaar na de Belgische Revolutie zou de Orangistische beweging in heel België de Fransgezinden het leven zuur maken. Ondertussen zouden Nederland en België wel op gespannen voet leven, met groot ongenoegen van de Engelsen en Fransen, ongetwijfeld. Maar had men dit subtiel aangepakt, dan was het geen groot drama geweest, gezien de context van de toenmalige strijd in wat later Italië en Duitsland zou worden had het zelfs perfect gepast.

Alleszins, deze beweging zou Nederlands zijn, maar niet uitsluitend Nederlandstalig. Duits, Frans, Fries, Letzeburgs, Nederlands, Pikardisch, Vlaams… zouden hier ook gesproken worden en niemand zou dat erg vinden. Deze beweging zou immers tegen alles waar het Belgisch gedrocht voor staat zijn, inclusief haar Jacobinisme en écht taalracisme. Willen al die zogeheten verdedigers van de solidariteit nu eens beseffen dat de staat die ze verdedigen het taalracisme in haar structuur verankerd heeft, net als in Frankrijk het geval is?? Met de verfransing van Vlaamstalig Vlaanderen als meest duidelijk voorbeeld??

Deze beweging zou bovendien de gewestelijke verschillen genegen zijn, maar niet separatistisch. In tegenstelling tot het Belgisch monster, zou deze beweging voor een gezonde, sterke staat zijn, welke zowel burgerlijke vrijheden als gewestelijke soevereiniteit beschermt. Willen al die zogeheten verdedigers van de solidariteit nu beseffen dat de staat die ze verdedigen gewestelijk vernietigend gedrag in haar structuur verankerd heeft, net als in Frankrijk het geval is?? Met de culturele genocide van Wallonië als meest duidelijk voorbeeld??

Hoe dan ook, naast de gemiste kans voor een Nederlandse beweging, heeft de Aldietse en de Groot-Duitse beweging nog eens een gooi naar onze geknechte regio’s gedaan. Hun motieven en voorstellen waren dezelfde, alleen binnen een nóg grotere staatsstructuur dan de Groot-Nederlandse. Doch ook hier was er niet genoeg doorzettingsvermogen, alsmede enige weerzin van onze kant (ons 'Germaans verwantschap' is nu eenmaal niet zo diep en duidelijk). Tijdens het interbellum kwam, naast een hernieuwde Groot-Duitse opflakkering, Joris van Severen nog eens op de proppen met het Bourgondisch ideaal, dat vandaag de dag door zijn Studiecentrum en Vik Eggermont nog altijd hoog wordt gehouden. (Van Severen heeft altijd op teveel onbegrip gestuit helaas en Eggermont wordt door de koppigheid van de huidige Vlaamse beweging niet serieus genoeg genomen als je het mij vraagt, maar dat terzijde.)

Alleszins kunnen we nu twee zaken concluderen. Ten eerste moet men beseffen dat het belgicisme zichzelf overleefd heeft, ze was nooit een doel op zich, slechts een middel voor een Fransgezinde elite. Daarom is er geen België om te bewaren, daarom is er geen Belgisch volk en daarom is er geen mogelijkheid tot een belgicisme dat zich op iets anders dan flauwe romantiek en progressivisme baseert. Spiegel België gerust aan Frankrijk, dat land kon enkel door cultuurimperialisme en taalracisme winnen en begint nu ook overal barsten te vertonen.

Ten tweede moet men beseffen dat slechts kleine zaken in de geschiedenis besloten hebben dat wij nu een Vlaamse beweging hebben, en geen Bourgondische, Groot-Nederlandse, Aldietse dan wel Groot-Duitse. Vlaanderen en Wallonië zijn net zo’n grote constructies als de provincies die onder Napoleonistisch bewind uitgevonden waren. Probeer de Vlaamse beweging niet te sterk in een historische context te verdedigen, want dat kan niet. Het historisch Hertogdom Limburg ligt nu voor het grootste deel in Luik en het historisch Graafschap Vlaanderen omvat lang niet alle gebieden die zich vandaag de dag ‘Vlaams’ noemen.

Moeten we dit nu in vraag gaan stellen? Nee of toch niet noodzakelijk. Ik breng me er nu even gemakkelijk van af: We hebben ons er inmiddels in verworteld dus het zij zo. Ga ik hier nu kort door de bocht? Ik niet, vraag dat liever aan de Vlaamse beweging. Laat ik vooreerst even zeggen dat ik me als integraal nationalist en nationaal-anarchist niet snel door dogma laat leiden, dus “België Barst! Vlaanderen Onafhankelijk!” is niet bepaald mijn lijfspreuk, wel in tegendeel. Van mijn part staat er morgen een succesvolle Bourgondische beweging op, ik sluit me aan. Van mijn part reizen we terug in de tijd en overtuigen we Bismarck de Nederlanden op te nemen in zijn Duitsland. Ik zal met een zwart-wit-rood vaandel (ook zonder Vlaams leeuwtje) meelopen. (Zie dat nu wel in de historische context die ik hierboven schets aub, niet flauw doen.)

Maar, beste verdedigers van de solidariteit, ik stel hier wel voorwaarden aan, namelijk de vrijwaring van mijn lokale culturele eigenheid. Dit zijnde zowel mijn grondgebied, als mijn taal, maar ook mijn gebruiken en mijn levenswijze.

Wij hebben vandaag een Vlaamse beweging met Vlaamse cultuur en Vlaams volk. Maar niet omdat wij Vlaams spreken. En ook niet omdat wij anti-solidair zijn. Wij zijn zo gegroeid en verworteld. Dit Vlaams-zijn is uit onszelf opgestaan, ze ligt in lijn met ons historisch erfgoed en is voor mij dus aanvaardbaar vanuit dat opzicht.

Onze beweging is ook niet utilitaristisch, ze is in de eerste plaats cultureel. Een beetje kracht bij zetten met utilitarisme is begrijpelijk en nuttig, maar ik maan de Vlaamse beweging vaak genoeg aan niet te sterk op argumenten als transfers of economisch voordeel te steunen en het culturele aspect ook niet te overschatten. Wat transfers betreft zou Commilito Frederik Ranson (medewerker Vormingscel en coördinator N-SA) zeggen dat die tussen de sociale klassen en in de financiële wereld honderden malen onrechtvaardiger en groter zijn. Wat economisch voordeel betreft is er een oneindig groter voordeel in Groot-Nederland of Aldietsland. Beiden zouden volksnationalistisch gerechtvaardigd zijn, zoals ik inmiddels heb aangetoond, en beiden zouden van ons ’s werelds grootste economische zeemacht maken.

Concluderend hoop ik dat de ‘verdedigers van de solidareit’ die dit lezen beseffen dat ze ten eerste een verkeerde meester dienen en ten tweede nationalisme niet begrijpen. Daarbij hoop ik dat ‘gelijkgezinden’ die dit lezen niet meteen paniekreacties krijgen maar enigszins dimensie in hun denken kunnen appreciëren.

België is een gevaarte. Ze is tegen culturele eigenheid gekeerd, en daarom tegen haar volk. ‘Vlamingen’ hebben zich weten te redden via de Vlaamse identeitsvorming, ‘Walen’ zijn cultureel uitgemoord en verfranst. Wij, de Vlaamse beweging, zijn een product van dit gedrocht België en wij zullen ons er ook altijd tegen keren opdat wij een entiteit verwerven welke onze soevereiniteit respecteert. Alle bovenvermelde voorbeelden stonden/staan hier garant voor en wat mij betreft staan ze ook allemaal nog altijd open.

Maar één ding zal ik altijd kunnen blijven zeggen: "België Barst!"

En of daar nu ‘Vlaanderen Onafhankelijk!’, ‘Dietsland Houzee!’, ‘Duitsland boven alles!’ (Ik herhaal: niet flauw doen.) of iets anders na komt, dat maakt op cultureel vlak wat mij betreft niet zoveel uit.

Semper Fidelis!


Metamilitant
Nationaal Censor