Toshokan Sensou ...

Zodoende vechten onder een bureaucratische wirrewar van regels en wetten de BVM en MVC een ‘gecontroleerde oorlog’ uit, de een namens vrije meningsuiting, de ander namens mensenrechten. Een mooi voorbeeld was de verdediging van een exhibitie waar het ‘Kunstwerk van het Jaar’, welke verdacht veel weg had van een stuk Berlijnse Muur, tentoongesteld werd. De MVC heeft in zo’n geval het recht een inspectie uit te voeren gedurende de uren voordat de exhibitie opent, eens ze geopend is verliest ze dat recht echter. De BVM op haar beurt heeft dan weer het recht de exhibitie te verdedigen. Met een klein leger wordt de exhibitieruimte tot een vesting uitgebouwd, waarna de MVC probeert binnen te breken (beide kanten gebruiken volautomatische geweren). Als de BVM stand kan houden tot het openingsuur heeft ze gewonnen en moet de MVC terugtrekken.

Natuurlijk speelt de publieke opinie hier een grote rol. Het debat loopt voortdurend, en bij elke nieuwe confrontatie tussen BVM en MVC heb je verschillende media die zich achter de een dan wel de ander scharen, wat zorgt voor protest dan wel steun. Elke kant probeert natuurlijk de publieke opinie aan haar zijde de scharen omdat het voortbestaan anders wel eens in gevaar zou kunnen komen. De MVC wordt door de federale overheid gefinancierd terwijl de BVM steun van de regionale overheden geniet, alle overheden zijn democratisch verkozen dus het publiek consensus (of beter, het ontbreken daarvan) is een hoge prioriteit voor beide kanten.

Het verhaal zelf draait rond Iku Kasahara, het eerste vrouwelijk lid van de ‘Bibliothecaire Taskforce’, de elite van de BVM. Terwijl zij als protagoniste (en nu en dan haar collega’s) met professionele en persoonlijke kwesties stuntelt, komt de kijker steeds meer te weten over dit universum en worden de veelzijdige moraliserende gevolgen hiervan aan het licht gebracht.

Standpunten en Belangengroepen

De ideeën van de BVM worden op de proef gesteld door drukkingsgroepen, zoals pacifisten en pro-MVW bewegingen. De pacifisten staan vaak voor de bibliotheken te protesteren tegen het geweld en eisen een vreedzame oplossing. Als hen gevraagd wordt wat de vrije meningsuiting dan nog garandeert staan ze echter met de mond vol tanden. De pro-MVW Bakushukai is dan weer vrij rechtuit: “Wij betreuren de bibliotheek, welke tegen de MVW rebelleert en daarmee het behoud van publieke orde en de verdediging van mensenrechten verwaarloost.” De ironie wil dat deze laatste haar zaak via terrorisme probeert door te drukken, waarmee wordt aangetoond dat mensenrechten en vredelievende, verdraagzame vrijheid voornamelijk utopisch en geforceerd gaan, in tegenstelling tot wat men in onze realiteit beweert.

Nog een organisatie is het ‘Bibliothecair Toekomstplanning Comité’ (BTPC). Deze drukkingsgroep bestaat uit hoge bonzen en wil een oplossing op lange termijn voorzien zodat de MVW uiteindelijk kan afgeschaft worden zonder gewapend conflict. Ze wil de BVM deel doen uitmaken van de federale overheid, op gelijke voet met het MVC. Op een termijn van tien tot twintig jaar zou men met een gecoördineerde inzet de maturiteit kunnen bereiken om zonder ‘mediaverbetering’ te leven.

Wanneer Kasahara van een BTPC functionaris dit plan te horen krijgt weigert ze echter alle medewerking: “Ik kan geen tien jaar wachten. Het verlangen om te lezen is er nu. Vrijheid die we nu hebben opgeven voor vrijheid die we over tien jaar kunnen krijgen, dat kan ik niet. Bovendien geloof ik dat de BVM het recht heeft deze vrijheid te verdedigen.”

Dit alles is maar al te herkenbaar. Oppressieve groepen ‘voor mensenrechten’ (CGKR), kortzichtige groepen ‘tegen geweld’ (Witte Marsen), hooggeplaatste groepen die ‘op lange termijn’ filosoferen (denktanks) en tenslotte idealistische groepen voor vrije meningsuiting, ongeacht de gevolgen (wij?).

In dit politiek mini-universum worden ze tegen elkander uitgespeeld om ons duidelijk te maken wat voor standpunten kunnen bestaan en wat deze voor gevolg hebben. De morele ‘highground’ innemen zoals pacifisten, oneindig redeneren zoals filosofen, mensenrechten als wapen in plaats van recht gebruiken en onvoorwaardelijk strijden voor idealen… Ik beweer niet graag dat wij de enige oppositie zijn, maar de analogie kan zo doorgetrokken worden…

Standpunten en Persoonlijke Keuzen

Naast belangengroepen raakt Toshokan Sensou ook aan de individuele conflicten. Zo komt Kasahara in conflict met haar overbezorgde moeder, wie haar (zwaar emotioneel beladen) tracht weg te halen van de bibliotheek. Haar moeder denkt slechts aan Kasahara’s persoonlijke veiligheid en belangen terwijl Kasahara zelf juist voor het recht op meningsuiting wil vechten, omdat anders niets de censuur nog in de weg ligt.

Uiteindelijk komt het tot wederzijds begrip. Kasahara’s moeder dacht dat ze haar haatte door tegen haar wil in te gaan, en datzelfde vice versa. Het gaat hier niet om haat, maar om standpunten. En welk standpunt het goede is, dat vormt vervolgens een hele discussie op zich, welke via voornoemde belangengroepen in de serie gevoerd wordt.

Niet alleen is dit een belangrijke analogie voor de relatie tussen jonge idealisten en hun ouders, maar het doet me tevens denken aan wat Pro-Senior Tiwaz me ooit vertelde over het jaarlijks LVSV debat in Leuven. Iedereen debatteert er maar op los vanuit de eigen standpunten en op het einde van de dag gelooft iedereen nog altijd dat de anderen gek zijn en heeft niemand wat bijgeleerd. Het zou eens tijd worden dat wij onderkennen dat onze ‘politieke vijanden’ vanuit andere standpunten denken, en argumenten heen en weer slingeren meestal niks uithaalt.

Vrijheid

Over het algemeen probeert Toshokan Sensou ons duidelijk te maken dat vrijheid niet licht opgevat moet worden. Mensenrechten en pacifisme klinken allemaal heel mooi, maar zijn utopisch, ze staan gelijk aan onze vrijheid opgeven namens ‘vrijheid’. De serie kiest radicaal het standpunt van de BVM, vrijheid is niet iets waar je compromissen rond moet sluiten of uitzonderingen op bedenken, het is iets om onvoorwaardelijk aan vast te houden. Enkel vrije meningsuiting hangt samen met echte vrijheid, niet mensenrechten, niet pacifisme en niet compromissen sluiten.

Natuurlijk kan gesteld worden dat voor de openbare orde beperking gerechtvaardigd kan zijn, zoals het MVC of BTPC doet. Maar zoals de serie aantoont is dat niet toelaatbaar. Je legt hiermee immers dissidentie het zwijgen op, zoals in onze realiteit gaande is met smoesjes als ‘anti-negationisme’, ‘anti-racisme’ en meer van dat fraais. De maturiteit bereiken om vervolgens terug naar vrije meningsuiting te kunnen gaan is niet meer dan een flauw excuus in deze. Vraag jezelf maar af, is de bevolking er meer volwassen op geworden omtrent racisme sinds men er nog maar een standpunt over mag innemen?

Kennis mag zodoende niet aan banden gelegd worden, ongeacht de nare gevolgen en conflicten die daarvan kunnen komen, enkel het debat en volledig vrije informatie kan deze rechtzetten. We kunnen de alternatieve werkelijkheid van Toshokan Sensou dus enkel benijden, zij hebben nog het recht zich te verdedigen, ons wordt zelfs dat niet gegund.

Niet voor niets zit de serie ten slotte vol van subtiele boodschappen. Naast het voornoemde ‘Kunstwerk van het Jaar’ is een belangrijk boek met de naam ‘Boek der Profetie’ een referentie naar de dystopische roman ‘Fahrenheit 451’…

Ik raad iedereen die wel eens een anime kijkt (of wil kijken) aan deze serie op te zoeken (dat het verhaal rond Kasahara soms verveelt doet niet af aan de kwaliteit). Ik heb al vaker gezegd dat Japanse anime en manga de enige media is met politiek-incorrecte boodschappen die in onze contreien volledig uit den boze zouden zijn.


Metamilitant
Nationaal Censor