Maandag, 18 augustus 2008Uit den Ouden Doosch: Gastschrijver Vik Eggermont In 1980 werd met haast-en-spoed (zelden goed uiteraard!) een ‘regionalisering’ door het parlement gejaagd. ‘Met de karwats’ werd toen gezegd. De volksvertegenwoordiging, of wat er moet voor doorgaan, wist niet eens duidelijk waarover het ging (er doen terzake enkele typische anekdotes de ronde!). Eén ding staat vast: ze voldoet niemand. Voor de een gaat ze niet ver genoeg, voor de andere gaat ze veel te ver. Hoe dan ook: ze maakt dit land, ingevolge een ingewikkelde structuur, onbestuurbaar. Onregeerbaar door haar onduidelijke en elkaar overlappende bevoegdheden, waarin de chaos welig tiert. De kernvraag is bij dit alles: wensen de taalgroepen in dit land eigenlijk nog wel samen te leven? Dat is een vraag die vooraf dient beantwoord te worden. Maar met dien verstande dat men er dan tevens ook de vraag bij stelt: heeft één der partijen (of beide) wel écht zo veel te winnen bij de scheiding? Het is ons opgevallen dat slechts zeer weinig burgers van dit land, buiten de milieus der extremen, daarop zo maar een positief antwoord durven geven. En daarom moet men nog niet eens met een verstarde ‘belgicist’ te doen hebben. Maar wat dan wel? Geen scheiding, maar dan toch een andere vorm van samenleven, die geen uitstaans meer heeft met la Belgique-de-papa van 1830. Want die vorm heeft afgedaan. Is dood. Morsdood. Mogen we even enkele essentiële punten in herinnering brengen? De eerste oorzaak van de huidige situatie, ligt bij de intentie zelf waarmee in 1830 deze staat werd opgericht. Toen werd vernietigd wat in Europa een echt groot land had kunnen worden. Een land dat van nature uit voorbeschikt was om een speciale rol te spelen in dit continent. Wij bedoelen: het Koninkrijk der Verenigde Nederlanden. In de plaats daarvan kregen wij: een gecentraliseerde, naar Frans model gestructureerde, Jacobijnse staat. Een vazal-staat, een verlengstuk van het eigenlijke Frankrijk. En daardoor werd tevens afbreuk gedaan aan de diep in ons verleden geankerde gewestelijke verscheidenheid en aan een aantal zeer concrete vrijheden. Dankzij de Vlaamse beweging, werd aan die fatale wedren naar de volledige opslorping bij een vreemd vol, een einde gesteld. Louis Gueuning heeft ooit eens geschreven (en hij was n.b. een ‘Waal’): “De Vlaamse Beweging heeft niet alleen Vlaanderen maar gans België gered.†Anders gezegd: zonder de Vlaamse Beweging zouden we al lang een zoveelste Frans departement zijn. Dankzij een jarenlange strijd, die ontelbare persoonlijke offers gekost heeft van de meestal eenvoudige Vlaming, is dit lot ons bespaard gebleven en konden wij voor 95% dan toch onze gelijkberechtiging afdwingen. De Franstaligen, door hun leiders slecht voorgelicht en zelfs bedrogen, werden brutaal met dit, in hun ogen abnormale, om niet te zeggen onduldbare, feit geconfronteerd. Voor velen onder hen was het alsof de grondvesten der samenleving zelf aan ’t wankelen gingen. Stel u voor: een Belgique dat NIET Frans(-talig) is!!! Vandaag staan dan ook twee taalgroepen tegenover elkaar, die niet alleen door de taal, maar veel meer nog: psychologisch van elkaar gescheiden zijn. Dit alles zou vermoedelijk nog wel in goede banen te leiden zijn, als wij beschikten over een sterke, gezonde staat, die zijn natuurlijke rol van hoeder, beschermer der burgerlijke vrijheden en der gewestelijke autonomie nog zou vervullen. Maar onze nochtans goede grondwet (in het toenmalige Europa zelfs zéér progressief) heeft deze provinciale autonomie de nek omgewrongen. En de kracht van de staat werd door het partijenstelsel volledig ondergraven… Wij zijn thans: een volk zonder staat. En op weg naar de totale anarchie. Tussen het belgicistisch unitarisme, dat zichzelf overleefd heeft, en het separatisme, staat echter een andere realiteit: deze der historische Lage Landen bij de zee. Dit stuk Europa, dat noch Duits, noch Frans, noch Brits is. En dat juist daarom over zulke enorme geestelijke troeven op het Europese schaakbord beschikt. Vooral deze: om als motor, inspirator te dienen voor een nieuwe Europese eenheid. Als wij er in slagen onze diversiteit (en dus: tegenstellingen) te overbruggen en te organiseren, waarom zouden wij dan niet model kunnen staan voor gans Europa? Wij zijn immers een Micro-Europa! En juist daarom moeten wij er in slagen oonze tegenstellingen om te zetten in verrijkende verscheidenheid. Met eerbied voor het Nederlands en het Frans. Maar niet alleen voor Nederlands en Frans, maar ook voor het Duits, het Letzeburgs, het Waals, het Picardisch… En in het Noorden: het Fries. Waarom die verscheidenheid niet uitbaten in ons aller voordeel? Alles in onze ligging (noem dat: geopolitiek) wijst er ons toe aan! Niemand zal beweren dat in België de ene groep haar wil kan opdringen aan de andere. Om dan nog niet eens te spreken over problemen waarover niemand de oplossing heeft, bv. ‘wat met Brussel’? Waarom zou men geen oplossing nastreven en aanvaarden, waarin, mits een eenvoudigere (en goedkopere!) structuur elk er partijen een deel van haar verlangens kan terugvingen? Aan de geldende taalwetgeving moet daarvoor niet geraakt worden. Anders gezegd: een oplossing waarbij niemand zijn gezicht hoeft te verliezen. Waarbij de eenheid bewaard blijft (en zelfs uitgebouwd in Europese zin) en tevens een grotere autonomie voor het eigen gewest wordt bekomen. Wij bedoelen: een federalisme met meer dan twee partners, die enkel tot leven kwamen dankzij de stupiditeiten van 1830, beter: dankzij het separatisme van 1830. Alle federalistische denkers zijn het er overigens eenparig over eens dat een federalisme met twee (of drie) onzin is. Het waarom hoeft wel geen tekeningetje. Als uitzondering op de regel zou men kunnen verwijzen naar Tsjechoslovakije. Maar het voorbeeld is niet om prat op te gaan. Dat hoeft geen verklaring. (Zeker aangezien dat gedrocht ondertussen al gebarsten is – red.) Nu dé vraag: hoeveel partners dan wel? Welke? Wel, ziehier een voorstel dat o.i. het overwegen waard is. Een federalisme op basis van zes echt-levende provincies, of deelstaten zo men wil. Ook territoriaal en economisch verantwoord. Dus: niet de 9 Belgische provincies, voortvloeiende uit het Napoleonistisch bewind, en dus al even fictief als de ‘Vlaamse’ en ‘Waalse’ gewesten. Maar steunend op zes grote entiteiten die landschappelijk, economisch, dialectkundig, sociaal, urbanistisch, dit land samenstellen: Vlaanderen, Brabant, Limburg, Henegouwen, Luik, Ardennen. Zes deelstaten die elkaar bovendien taalkundig in evenwicht houden. Welke ‘belgicist’ kan daar iets tegen hebben? Waarom zouden de Walen dat niet aanvaarden? En waarom zouden de Vlamingen er angst voor hebben? Het zou het separatisme (of: binnen 50 jaar Frankrijk aan de poorten van Vilvoorde!) beletten. Maar het zou ook het unitaire België onder Franstalige hegonomie verbannen. Waarom de gezonde verbeelding inderdaad eens niet aan de macht laten? Of gaan wij Vlamingen dan voor altijd gebukt onder een minderwaardigheidscomplex? Vik Eggermont Branding 10de Jaargang december, P. 12-15, Gastschrijver Vik Eggermont (hoofdredacteur ‘Delta’) [Integraal overgenomen, spelling aangepast] Trackbacks
Trackback URI voor deze bijdrage
Geen Trackbacks
Reacties
Geeft reacties weer als
(Lineair | Samengevoegd)
Wijze woorden!
De hele democratenkliek heeft het land onbestuurbaar gemaakt.
De heer Vik Eggermont is in het academiejaar 2006-2007 nog komen spreken voor de NSV!-Antwerpen over zijn visie op de Nederlanden, ondanks zijn voorkeur voor de Nieuwe Marsrichting.
En hij komt voor Leuven spreken in november als ik me niet vergis. Tegen ET nog wel, wordt interessant!
Wijze woorden, inderdaad... in 1934. Indertijd, toen de perspectieven nog anders waren, zou ik dit misschien wel hebben bijgetreden. Ik snap ergens wel de redenering achter de Nieuwe Marsrichting, maar wie denkt dat dit tegenwoordig nog kan heeft duidelijk niet goed nagedacht.
Dat idee over een administratie in federale "gouwen" is om te beginnen al compleet absurd, ik kan me moeilijk voorstellen dat meneer Eggermont tegenwoordig nog zulke dingen zou durven beweren. Hij vraagt: "Welke ‘belgicist’ kan daar iets tegen hebben? Waarom zouden de Walen dat niet aanvaarden?" Wie gaat er aan Demotte uitleggen dat de Ardennen niet meer bij Luik zouden behoren? En wat is in 's hemelsnaam de historische achtergrond daarvoor? Denk je dat de Walen niet weten dat je dat enkel zou doen om hen een spreekwoordelijke kloot af te draaien? Je krijgt in dit land BHV niet eens gesplitst, wat zou dit dan gaan lukken. Ik kan me ook niet voorstellen dat Noord-Nederland hier ooit voor zou gewonnen zijn, en het fiscale wonderland Luxemburg zal ook niet zomaar toetreden tot een unie waar een catatonisch Wallonië toe behoort. Terwijl er in Wallonïe al enkele jaren een (bescheiden maar groeiende) interesse leeft voor rattachisme aan Frankrijk moet je ook niet geloven dat je aan hen een rijksordening binnen de Nederlanden verkocht krijgt die daar nooit ook maar enige populariteit heeft gekend. Louis Gueuning, toffe mens, maar van een witte raaf gesproken. "Als wij er in slagen onze diversiteit (en dus: tegenstellingen) te overbruggen en te organiseren, waarom zouden wij dan niet model kunnen staan voor gans Europa? Wij zijn immers een Micro-Europa!" Dat argument doet me denken aan wat ik altijd van naïeve belgicisten hoor. Vooral omdat de tendens in Europa net naar devolutie is. Straks horen we, in navolging van Tom Barman en Daan, dat we aan Heel-Nederland moeten vasthouden omdat dat land zo "heerlijk absurd" zou zijn.
We moeten niet vergeten dat Eggermont dit schreef begin jaren '80, dus voordat de nieuwe EU tot stand kwam. Een 'Europe a Nation' (Europees nationalisme) ideaal is anders dan een mega-België (burgerlijk liberalisme). Destijds kon de EU nog alle kanten uit, het is pas in de jaren '90 mis gelopen.
Verder vraag ik me af wie nog allemaal dan wel niet absurd is geweest in het verleden én ermee is weggeraakt. Napoleon die willekeurig provinciegrenzen begon te trekken bijvoorbeeld, en die grenzen gelden nu nog. Men is er zelfs gehecht aan geraakt! Denk maar aan het huidig Limburg dat een afgeslankte versie van het Napoleonistisch 'Département de la Meuse Inférieure' is geworden omdat Nederland de Belgische revolutie niet tot Maatsricht liet komen. Bovendien is dit ideaal (zoals ik in een vorig artikel heb uitgelegd) gewoon wegens een samenloop van omstandigheden niet uitgegroeid tot beweging. In de plaats daarvan kregen we de schrikreactie Vlaanderen en nu hebben we dus de keus tussen dit te accepteren als kleinburgerlijk nationalisme of wat meer te willen (een Rijksgedachte). Voor beide kanten zijn argumenten, het hangt ervan af hoe je dat klassieke mantra "Het jaar 1830 was een historische fout" wil interpreteren. De "bescheiden maar groeiende interesse" voor een rattachisme bij Frankrijk is net zo nationalistisch als dat van een onafhankelijk Vlaanderen bij de brede lagen van de bevolking (niet zo heel erg dus, de huidige politieke elite kan me dan ook gestolen worden). Is dergelijk sentiment werkelijk aanwezig bij Walen dan zou dat de Heel-Nederlandse gedachte juist een goede kans geven aangezien het in beide gevallen om Rijksgedachtes gaat. Maar natuurlijk zou dit betekenen dat wij de hand naar Wallonië moeten uitreiken, en dát is nu eens pas echt absurd geworden in de huidige politieke realiteit. Maar opnieuw, samenloop van omstandigheden heeft hiervoor gezorgd. Maar wat mij vooral integreert is hoe de Vlaamse beweger zelf vaak niet doorheeft dat hij voor een 'klein nationalisme' strijdt. Geen probleem mee als hij dat zou erkennen, maar om dan te beginnen dwepen met bepaalde figuren en strekkingen... dat is ook je reinste hypocrisie. Moeten zij die dat beseffen dan de onmogelijkheid van welke vorm van Rijksgedachte ook voor Vlaanderen als 'fait accompli' beschouwen of valt het toch nog te overwegen, zelfs al sluit het totaal niet meer aan bij meer als 6 decennia (treurige) geschiedenis? We moeten niet vergeten dat iedereen Van Severen in '34 ook van lotje getikt vond toen hij Vlamingen als volk begon te ontkennen...
Van Severen werd toen helemaal niet als zot bekeken. Het echte ontstaan van het Vlaamse volk is pas na 1945 te dateren, daarvoor diende de term Vlaming enkel als "Zuid-Dietser" en waren de Vlaamse radikalen voor de overgrote meerderheid mensen die de reünie bij Nederland wilden. Maar na de repressie e.d. is "Dietsland gestorven zodat Vlaanderen zou leven".
Ik heb altijd begrepen dat er een schertsende tegenstelling tussen VNV en Verdinaso bestond, voornamelijk omdat het Verdinaso weigerde de Vlaamse leeuw te dragen of te zingen. Als het werkelijk is dat men vroeger Vlaanderen als vanzelfsprekend binnen een groter geheel beschouwde is dat alleszins een gemis geworden na de oorlog.
Ja, het VNV keek daarop neer. En dit omdat het VNV anti-Belgisch was, terwijl het Verdinaso idealistisch de Nederlanden wou verenigen. De vernieting van België was allesbehalve een prioriteit van het Verdinaso, integendeel. Ik beschouw de visie van Van Severen als idealistisch, maar ook als naiëf.
En het is werkelijk zo dat men Vlaanderen in een groter Diets geheel zag. Lees er "De greep naar de macht" of "Trouw en Diets" en de andere lectuur daarover maar eens op na. De idee van enkel een onafhankelijk Vlaanderen is vooral vanwege economische en strategische factoren zo prominent naar voren gekomen. Voormannen van het rechts-radikale Vlaams-nationalisme na de oorlog waren nog steeds Diets ingesteld, lees er Dietsland-Europa e.d. maar op na. Maar zij gebruikten het beeld van het onafhankelijke Vlaanderen in hun propaganda. En helaas hebben vele van hun opvolgers en "bekeerden" dat letterlijk overgenomen, zonder de Dietse achtergrond mee te nemen. Een voorbeeld van hoe enkel strategisch en tactisch denken uiteindelijk een ideologie en een ideologisch streven kan uithollen.
Napoleon heeft onze gewesten met zijn kanonnen herschapen, wij zouden het met oeverloos gezanik moeten doen. Napoleon is dan ook al bijna 200 jaar van het politieke toneel verdwenen.
Dit zijn trouwens allemaal vreemde discusssies als je het mij vraagt. Als ik anno 2008 termen als "rijksgedachte", "klein nationalisme" en dergelijke hoor, dan word ik daar toch wat moedeloos van. Een vreemde wereld als uitgerekend de Vlamingen imperialistische neigingen gaan krijgen. We zijn geen Russen, Engelse Britten, Duitsers, of Fransen hé. In de 21ste eeuw zullen er heus geen "Rijken" meer bijkomen. Dat was een mooie droom voor tijdens het Interbellum. Ook Yves zal toegeven dat hoewel 'Vlaming' vóór 1945 inderdaad "Zuid-Nederlander" betekende, vóór Van Severen nooit iemand om een "Diets Rijk" gevraagd heeft. Dat was - ook bij hem - gewoon Nieuwe-Ordens voor "stoer land", en de associaties zijn dan ook legio. En of ze nu dachten dat hij van lotje getikt was of niet: feit is dat in 1934 een groot deel van de Dinaso-kaders zijn vertrokken, en niet de minsten trouwens. Ook toen was men er dus niet verlekkerd op. Bovendien heeft Van Severen botgevangen, want zowel de belgicisten als de Noord-Nederlandse Dietsgezinden lustten hem evenmin. En dat is precies wat er nu zou gebeuren als we Heel-Nederlands (in tegenstelling tot Groot- bedoel ik dan) zouden gaan denken. Je kunt dat jammer vinden, maar het is wel de realiteit. Ik zou denken dat het logisch was dat je het pleit niet zult winnen door gewoon het tegenovergestelde te gaan doen van waar iedereen om vraagt. Te meer omdat iedereen nu eindelijk ons begint na te praten. Het idee dat Franstalig rattachisme ook maar één sikkepit met "rijksgedachte" te maken zou hebben begrijp ik ook niet. Sommige Walen herkennen zich gewoon niet meer in de "Belgische" identiteit, en willen terug naar iets wat meer voor de hand ligt. Dat ze er trouwens maar voor gaan, het is hun beste kans. Dan moeten we enkel nog bakkeleien over Brussel. Tegenwoordig zijn Vlaanderen en Wallonië geen culturele meerwaarde meer voor elkaar, ik snap niet wat Metamilitant en Dakar denken te winnen bij het behoud van Wallonië? Het reveil zal niet van ginds moeten komen hoor. Één of ander "Rijk" zou ook ronduit funest zijn voor de volksnationalistische visie op Europa, waar we er net naar streven individuele volkeren inspraak te geven in het grotere geheel. Een land als Luxemburg zit er niet op te wachten om als kleinste gemeenschap in één of ander onbestuurbaar Dietsland pas als vierde te mogen spreken. Wat jullie hier bij uitbreiding zeggen is dat de Baskische, Catalaanse, Ierse, Schotse, Welshe, Karelische, ... strijd op dit moment ook overbodig zijn. Wat semmelen ze toch, ze hebben immers toch hun "Rijk"? Wat een "klein nationalisme" allemaal!  Dat laatste is natuurlijk een dooddoener, maar ik wil maar zeggen dat je niet moeilijk moet beginnen doen als het je eindelijk voor de wind gaat.
@ Tiwaz
Ook de tegenstelling tussen volks- en staatsnationalisme is door de feiten achterhaald. De werkelijkheid is er een van globalisering en imperialisme en daartegen moeten we ons wapenen. Nationalisme is alleen zinvol als het ons daartegen een "zwaard" en "schild" kan bieden. Waarom achterhaald? Als we vertrekken van een analyse van de werkelijkheid en niet van ideologische apriori's, dan kan men stellen dat alle Europese landen gedoemd zijn hun identiteiten (zowel regionaal als nationaal) finaal te verliezen. Ze zullen opgaan in de vrijhandelszone EU, die ons op alle vlakken ontwapent en overlevert aan de globalisering en het imperialisme. (Vergeet bijvoorbeeld niet dat in het geval Georgië lid was geweest van de NAVO, we nu een "derde wereldoorlog" zouden gehad hebben tussen Atlantisch Europa en Rusland.) Wie vrijhandelszone zegt, zegt steeds meer kapitaalconcentratie en steeds meer arbeidsmigratie. Wie vrijhandel zegt, zegt Wereldhandelsorganisatie en niet Europa of Europese Unie. De idee dat een natie gedetermineerd wordt door een (historische) roeping en niet door een (standaard)taal - de Dinaso-stelling - is helemaal niet wereldvreemd. De Fransen, de Duitsers, de Russen, maar ook de Angelsaksen en de Joden kennen dat allemaal. De vraag is dus: aanvaarden de Nederlanden hun roeping of niet? Willen we een groots volk zijn of niet? Sinds 843 (de opdeling van het Frankische rijk) is er niet bijster veel veranderd: Frankrijk en Duitsland zijn er nog alleen, maar wat "daartussen" lag is hopeloos versnipperd. Nationalisme in de 21ste eeuw zal geopolitiek zijn of het zal niet zijn.
De huidige toestand van Europa terugbrengen naar het Verdrag van Verdun getuigt van een simplistische kijk op de geschiedenis. Zeker als je zegt dat oost en west intact zij gebleven en alles ertussen is versplinterd. Om maar een voorbeeld te geven: de Tsjechen zijn bij mijn weten geen deel van Duitsland meer.
Je moet Europa wel degelijk veel breder bekijken dan vanuit een middeleeuws verdrag. Wanneer men de geschiedenis bekijkt, mag je dat nooit vanuit roepingen e.d. zien, een cursus psychologie van de mens is altijd handig. Je hebt geen idee wat voor een impact de kleine menselijke trekken van de heersers hebben gehad op het verloop van de menselijke geschiedenis, alle sociale en economische analyses ten spijt.
Voor degenen die geen inspiratie zouden hebben bij het schrijven van hun thesis:
http://www.flwi.ugent.be/btng-rbhc/pdf/BTNG-RBHC,%2031,%202001,%201-2,%20pp%20177-252.pdf De schaduw van de leider. Joris Van Severen en het na-oorlogs Vlaams-nationalisme (1945-1970) Bart De Wever
Tiwaz, wat ik probeer te zeggen is dat net zoals Frans rattachisme geen sikkepit met Rijksgedachte te maken heeft, heeft Vlaams nationalisme geen sikkepit met nationalisme te maken (bij de brede lagen dat is). Tenzij economische transfers en een gebrek aan talenkennis tegenwoordig als nationalisme zouden gelden.
Als de hele Rijksgedachte overboord gegooid mag worden, dan ken ik een heel leger aan 'ideologen' en filosofen die geen enkele plaats meer in deze wereld zouden moeten krijgen. Ik zou voor Vlaanderen zeggen, ze wordt niet meer vertegenwoordigd, eerder dan dat ze niet meer vertegenwoordigbaar is. Het zou pas een rare wereld zijn als men geen strekking meer kan aanhangen immers, omdat het wereldschaakbord (hoe vaak hebben we dat liedje al niet gehoord?) ondertussen wel verdeeld is en niet meer zal veranderen. En om ten slotte je vraag te beantwoorden, ten eerste stel ik me open voor alles maar ga ik mij niet plots en uit het niets pro-Heel-Nederlands instellen (zou een terechte deuk in mijn geloofwaardigheid betekenen), maar ten tweede vraag ik me af wat Vlaanderen en Wallonië met Vlaanderen en Wallonië op zich tegenwoordig nog te winnen hebben. Of om een klassiek argument over onze huidige verschillen in het belachelijke te trekken: Vlamingen zijn noeste hardwerkende Germanen terwijl Walen meer Romaans Manãna zijn. Tuurlijk...
@ Dakar
Je hebt uiteraard een punt dat niet eender welk Europa een wenselijke keuze is, maar dat we onze economische en etnische politiek moeten herzien. Ik ben er ook van overtuigd dat ongebreideld kapitalisme (*weg krijg je het immers nooit meer zonder hulp van een oorlog of een andere ramp*) en migratie samenhangen. Het zijn immers de grootkapitalisten die aanvankelijk de bompa's van de huidige allochtonen naar hier haalden. Net zoals Yves denk ik dat je de geschiedenis te veel de-humaniseert, als je het mij vraagt het grote gevaar van economische theorie (of die nu kapitalistisch of communistisch is). Ik zie echter met de beste wil van de wereld niet in waarom België als verdekte politieke entiteit moet gered worden om daar wat aan te doen. Dit is werk voor de Europese Unie, niet voor een lokaal (nog altijd relatief klein) machtsblok dat omsingeld zou zijn met staten die niet wensen mee te werken aan die betere wereld. Ik denk dus dat we daar eerder onze tijd in moeten steken, en geen nutteloze tussenstappen zoals Heel-Nederland mogen nemen die uiteindelijk misschien zelfs tegenovergestelde resultaten hebben. @ Metamilitant Bovenstaande post heeft me terug wat gerustgesteld Ik ontzeg je trouwens het recht niet om eender welke ideoloog te lezen, dat zou inderdaad maar grof zijn. Het gaat er gewoon om dat sommige paradigma's tegenwoordig gewoon niet relevant meer zijn, en het multi-etnisch Diets "Rijk" is er volgens mij één van. Zelfs Groot-Nederland zou enkel lukken als je de Vlamingen en de Noord-Nederlanders er weer van overtuigd krijgt dat ze één volk zijn - wat zeker geen evidentie is. Ik begrijp nu dat je met "klein nationalisme" eerder "cultureel provincialisme" dan "anti-expansionisme" bedoelt (je vergeeft me wel dat het concept "Rijk" dat soort associaties bij me oproept). De Vlamingen zouden inderdaad minder snel viesgezind moeten worden als ze eens een woordje Frans horen. Daar moeten we wat aan doen; ik ben voor Branding trouwens bezig met een korte kritische (maar zalvende, zo ben ik hé) inleiding op de rijke Franstalige Vlaamse cultuur uit de late negentiende eeuw. Aandacht daarvoor is nog iets wat van Van Severen kunnen leren, die man had een ruimere blik dan de meeste huidige Bewegers.
Een Rijksgedachte is voor mij vooral het kunnen aanhangen van een mythe. Dit is een ideaalbeeld dat praktisch onbereikbaar is, maar wel een Rijksidentiteit geeft aan mensen, iets om naar op te kijken en iets dat zodoende bindt. Daarnaast heb je lokale identiteit welke gewoon gerespecteerd moet worden, maar natuurlijk niets te maken heeft met de Rijksidentiteit, het is een aparte kwestie en zou dus niet moeten botsen. Zoals Frederik zegt, een krachtenbundeling als een fasces (maar geen Forza Flandria, whaha). En ja, dat vraagt zo'n ruime blik als Van Severen.
Of we het volk nu moeten overtuigen van een Groot-Nederland, een Heel-Nederland, een Bourgondisch Rijk, dan wel een Euro-Siberisch Rijk, er is sowieso nog geen werk van gemaakt. Maar het is (of ik acht het wel) nodig, of denken wij nu echt met een bende kleine landjes her en der die allemaal hun 'onafhankelijkheid' hebben behaald tegenwicht te kunnen bieden aan giganten als de VSA of China? Nu wil de Vlaamse nationalist gewoon z'n Vlaanderen, kan zó een staat dan wel op tegen een Europees (of ander) machtsblok? Sowieso ben ik een Europees nationalist, waar ik nog niet uit ben echter is wat voor een tussenstappen er moet zijn.
Zowat elk Rijk had aan de oorsprong van zijn ontstaan een bepaalde mythe, dat was net haar sterkte. Het Osmaanse Rijk had bijvoorbeeld de droom van Osman, terwijl de Habsburgers altijd de Idee van hun katholieke vroomheid koesterden. Met Rome of Perzië was dat niet anders. Een Rijksprincipe is een spiritueel principe, maar in een post-Verlichtingsperiode waarin rationaliteit de bovenhand heeft is dat geen sinecure. De natiestaat zie ik in ieder geval niet lang meer overleven. Enerzijds wordt alles geregionaliseerd en anderzijds wordt alles overgenomen door supranationale instituten. Wat stelt een natiestaat dan nog voor? Misschien dient haar taak opgenomen te worden door een Europees rijk, veeleer dan een Europese Unie. Een verenigd Europa is een prachtig idee, maar als het alleen maar uit economisch of politiek pragmatisme gaat zal in wezen weinig mensen binden.
"Rijk" betekent dus eenheid door beschaving. Maar vergis je niet van volgorde: eerst beschaving en daarna eenheid. (Of om de soevereinist Maurras te parafraseren: wat kunnen de Verenigde Staten van Europa anders zijn dan de Christenheid?) Het is een valstrik om eerst naar "eenheid" te streven en daarna naar beschaving. Laat dus geen verwarring over de EU bestaan: weg ermee!
Een rijk is - om ons weer met de twee voeten op de grond te brengen - gebaseerd op Schmitts notie van "nomos", een kracht die orde brengt en de wanorde verdrijft. Laten we beginnen met ons hier en nu als zo'n kracht (de enige!) op te werpen. De demo-liberale chaos is nog nooit zo groot geweest als nu. Dat ze ons dan maar fascisten noemen. Me ne frego. Nadien zullen ze toch zeggen: wie heeft het land gered? :p
Even een kleine correctie over het Ottomaanse Rijk. Het is niet de droom van Osman, maar de droom van Mehmed II die zich inschreef in de traditie van het Byzantijnse en Romeinse Rijk. Niet vergeten dat de Ottomanen kort na de val van Konstantinopel ook nog gebied in Zuid-Italië hebben veroverd met als uiteindelijk (mislukt) einddoel de verovering van Rome.
Mehmed II zag het als volgt: eerst had met het heidense Romeinse Rijk, dan het christelijke Byzantijnse Rijk en dan zou in zijn droom het islamitische Ottomaanse Rijk komen. Het Ottomaanse Rijk was qua "stichtingsdroom" een unieke synthese tussen oost en west. Dit even ter aanvulling
@ Tiwaz
Zoals ik zelf al gezegd heb, is mijn Dinaso-sympathie niet gebaseerd op ideologische apriori's. Niet ik (of wij) zijn de fetisjisten of de nostalgici, wel integendeel! Na een jaar communautair getouwtrek is volgens mij de speeltijd over voor de Vlaams-nationalisten en andere democraten. Het is tijd om na te gaan denken over een communautaire "derde weg". Het échte fetisjisme is het taalfetisjisme. Het échte fetisjisme is de schijnonafhankelijkheid en de slachtofferrol (misschien vandaar die sympathie voor het zionisme?) die de Vlaamse Beweging cultiveert. De hele werkelijkheid is veranderd. België, Vlaanderen en Europa zijn neoliberaal geworden. Het is niet omdat de Vlaamse Beweging al 60 jaar of langer dezelfde vorm heeft, dat de inhoud daarom niet veranderd kan zijn. De buitenkant is taalfetisjisme en klerikaal conservatisme en de binnenkant is neoliberalisme en neoconservatisme, enz. Naar de hel ermee! Voor nieuwe uitdagingen moeten er nieuwe alternatieven worden gezocht. Jij ziet duidelijk je streven als de weg van de minste weerstand en dat is het ook. Maar dan ga je mee met de neoliberale stroom. Ik ben nooit een realist geweest. Ik wil niet in naam van de realiteit veranderen, maar de realiteit zelf veranderen. De weg van de minste weerstand is het (schijn)gevecht om de rest-soevereiniteit van België. Een nationalist met eergevoel en zelfrespect vecht echter voor een grootse zaak en maakt zichzelf geen blazen wijs. De euforie van de VB is voor mij geen za(a)k waard. Links-nationalisten en nieuw-solidaristen zeggen: "Vlaanderen uit de EU". Dat impliceert vooreerst een vreedzame boedelscheiding en geen pijnlijke vechtscheiding, maar zou al iets beter zijn. Echter: wat zal Vlaanderen in dat geval zijn tegenover de Frans-Duitse as? Ik ben mij zeer goed bewust van het geopolitieke potentieel van die as (nu zonder en zelfs tegen Moskou). Groot-Nederland is ook niet voor morgen en Nederland is historisch de slippendrager van de overzeese machten, de vijanden van Europa. Het vergt tijd en wil om dat te veranderen. Met verbrokkeling en scheurmakerij in de Nederlanden is het geopolitieke machtsevenwicht verstoord in West-Europa. En zo blijven we voortploeteren in dezelfde modder.
Ik zie niet in hoe dit voorstel - in essentie een variant op het Belgicistische concept van een land bestaand uit provincieën - de Franstalige hegemonie breken kan of het Belgische establishment buitenspel plaatst, zoals Eggermont gelooft. Het resultaat lijkt me veeleer de vernietiging van de verenigde macht der Nederlandlandstaligen, en dus een tricolore overwinning.
Trouwens, als de auteur gelooft dat niemand in België z'n wil kan opleggen aan een ander (???), wat op zichzelf al 'curieus' is, waarom de hegemonie breken? En als de goede man separatisme associeert met minderwaardigheidscomplexen, dan zal hij me vergeven dat ik zijn 'neo-Belgicisme' associeer met onverbeterlijk snobisme waar zelfs - godbetert - Tom Barman een puntje kan aan zuigen. Om maar te zeggen.
Die Franstalige hegemonie is in belangrijke mate een kwestie van Franstalige Vlamingen en Brusselaars. Reken daar nog eens - als het zou kunnen - het verfranste Zuid-Vlaanderen en andere al dan niet ontstolen taalgrensgemeenten bij en je zult nog met een zeer belangrijke Franstalige factor in onafhankelijk Vlaanderen zitten. De strijd zal zich verplaatsen naar een kleinere schaal, maar ze zal blijven bestaan zolang er taalnationalisme is.
Trouwens, wie "establishment" zegt tegen een Dinaso, zegt tabula rasa!
"Het is het verdrijven van de oude Belgische machtskaste die de nieuwe volksstaat mogelijk maakt. Met de oude Belgische machtskaste de staat gaan hervormen of zelf een nieuwe staat gaan oprichten zal alleen maar naar een België Bis leiden. Het solidarisme moet een prominente plaats krijgen in het strijdprogramma van elke nationaal-revolutionaire partij of beweging".
Reactie toevoegen
|
ZoekenCategorie
Gelieve naar de voorpagina te gaan voor de speler.
Gelieve naar de voorpagina te gaan voor de speler.
|
