Vele in de Vlaamse Beweging spreken van een onafhankelijk Vlaanderen in een Europa der volkeren. En maar logisch ook. Alleen beseft slechts een minderheid werkelijk wat de term onafhankelijkheid inhoudt. Als we een Vlaanderen gaan maken dat zich gaat binden aan allerlei organisaties van dubieus allooi zoals de NAVO, het IMF, de WTO e.d., dan scheppen we enkel een België in het klein. Ook het doodstaren op de eigen navel is iets waar ik mij maar al te zeer voor wil behoeden. Een Vlaams-nationalistisch streven is in mijn ogen op staatkundig vlak een Diets streven; de hereniging met het Nederlandse vaderland is het eindpunt. Maar het is ook veel meer dan dat. Het is ook een sociale strijd.
Volksnationalisme dient een sociale beweging te zijn, de Vlaamse strijd behoort een sociale strijd te zijn voor het ganse volk. En begrijp me goed, het grootkapitaal dat meent te beslissen dat een x-aantal vreemdelingen naar hier moet komen om als slaven te werken of de egalitairen die menen dat het vreemdelingenstandpunt ook ineens de links/rechts-tegenstelling bepaalt, kunnen moeilijk bij het volk worden gerekend. Niet dat zij überhaupt tot het volk zouden willen worden gerekend, liever leven zij in hun eigen wereldje dat, afhankelijk van welke van de twee waar je het over hebt, een individualistische of globale utopie is. Beide zijn echter gelijk in hun afwijzen van het belang van culturele verschillen en beiden menen dat het geen kwaad kan om mensen te ontwortelen. Tegenover die visie staat het volksnationalisme dat diversiteit op een globale schaal aanmoedigt en de mens niet wilt vervreemden van zijn cultuur. Voor de tegenstanders is een mens pas bruikbaar als hij volledig afstand heeft gedaan van zijn culturele eigenheid, net zoals voor de kapitalist een arbeider pas bruikbaar als hij volledig afstand heeft gedaan van zijn eigendom van de productiemiddelen en niet langer gebonden is aan een bepaald stuk grond. De mens wordt zo een economische nummer, een wisselstuk dat overal ter wereld ingezet kan worden wegens geen binding met een stuk grond.
Het solidaristische volksnationalisme gaat hier tegenin. En in dat streven voeren wij een volksnationalistische en een sociale strijd. Volksnationalistisch aangezien wij streven naar de vrijheid voor alle volkeren in de wereld en het samenwerken in verbanden die door die volkeren zijn gekozen en hun belangen dienen, niet die van een kleine elite kapitalisten of misleide egalitairen. Sociaal aangezien wij de grootste gemene deler, het volk, voorop plaatsen en niet wensen te strijden voor de belangen van de kapitalisten of egalitairen. Het hyperkapitalisme maakt vele slachtoffers onder de culturen, de import van Amerikaanse gewoontes (Starbucks, Mc Donalds, de misvormde versie van Halloween, etc…) veegt alle culturen voor zich plat aangezien dit makkelijker is om hun producten te slijten in een grote cultureel eengemaakte markt. Niet langer moeten bedrijven zich aanpassen aan lokale vormen, niet langer kan de lokale middenstand een obstakel vormen voor de multinationals, alles op één grote wereldmarkt. En de Europese socialisten, in de mate dat men überhaupt nog van socialisme kan spreken, gaan daarin maar al te graag mee. Alleen zien ze het zelf niet.
Maar dat is hun probleem. Het is dan ook aan ons om als volksnationalistische oppositie, de enige echte oppositie die nog het systeem in al zijn aspecten in vraag durft stellen, de nationalistische en de sociale strijd te voeren. Waar de socialisten en sociaal-democraten hun oude aanhangers in de steek hebben gelaten, daar moeten wij strijden voor een ander en beter Europa. En dan niet via halfzachte “volkspartijen” wiens economisch programma uit niet meer bestaat dan wat slogans over vrijheid, maar via bewegingen die resoluut voor een visie durven kiezen, desnoods tegen de stroming in.