Over legerdienst, ...

Emancipatie

Ik kan nog altijd niet geloven dat ik dit lees, de VSOA wil dus legerdienst terug invoeren om meer vrouwen in haar rangen te krijgen? Zelfs de oude Sovjet Unie was niet zo wanhopig in haar progressivisme, ze hadden de bromide rolmodellen, goed, tot daaraan toe, maar ze lieten deze doorgaans in een fabriek werken of sovjetbaby’s verzorgen in een ziekenboeg. Wat bezielt nieuw links (woordspeling op nieuw rechts, vind hem wel leuk) om nóg radicaler dan communisten te zijn?

Goeie vraag. We zitten vandaag de dag met twee ‘rolmodellen’ voor vrouwen. De eerste is trailertrash chic op zijn Paris Hilton of Britney Spears. De tweede Charlie’s Angels –achtig amazonianisme. Paris Hilton figuren zijn genadeloos zwak en nutteloos, iedereen weet dat, maar toch worden deze types gevolgd, wat op zijn zachtst gezegd opmerkelijk is in contrast tot de feministische evolutie en de huidige manifestatie in de Kill Bill rubriek.

Heel interessant, maar laat ik me in de context van legerdienst vooral concentreren op wat de VSOA blijkbaar van het schone geslacht van ons land wil maken: amazones. Dus… wat van die tweede rubriek te denken? Snel samengevat: Het is onecht. Niemand zal beweren dat vrouwen de zwaartekracht kunnen tarten, een man van 150 kilo door de lucht kunnen zwieren of in volle strijd tot handstand overslag op naaldhakken in staat zijn (waar dat ook goed voor mag wezen).

In het verleden heb ik op nationalisme.info het onderwerp van feminisme reeds aangehaald en heb ik zelfs een rechtzetting voor onze vrouwelijke leden (die ik ten zeerste respecteer) mogen schrijven. In die rechtzetting stelde ik dat in een maatschappij welke op basispatronen van bessen plukken, jacht en voortplanting is gebaseerd, de verschillen tussen mannen en vrouwen onvermijdelijk naar boven zullen komen. Vrouwen hebben niet de kracht, noch de agressie een mammoet te vellen. Dit is een evolutionair gegeven, geen sociale constructie. Er is genoeg onderzoek geweest dat bewezen heeft dat mannen door dit jachtinstinct oorlogsvoering evolutionair mee hebben. Maar oorlog is natuurlijk geen evolutionair gegeven, het is pas 3.000 jaar geleden geweest dat de eerste beschavingen (volgens huidige bronnen dat is) op punt stonden om oorlog te voeren, het is zodoende een menselijke constructie dat een evolutionaire oorzaak heeft.

Oorlog draait rond brute, gewelddadige wapenfeiten, zowel fysiek als psychologisch. Geen enkele vorm van krachttraining of psychologische conditionering kan hier iets aan veranderen als je de genen niet mee hebt, tenzij je natuurlijk in het absurde concept van tabula rasa gelooft. In dat geval hoef je niet ver te zoeken, er zijn genoeg knappe koppen geweest die deze egalitaire absurditeit hebben ontkracht, vaak zelfs tegen hun eigen wil.

Maar zelfs vandaag de dag, waar oorlog meer draait rond wiskunde, diplomatie en mechaniek, steekt de evolutie nog altijd de kop op. De landmacht heeft verhoudingsgewijs nog altijd oneindig veel meer mannen, vrouwen vind je meer waar de eigenlijke strijd niet rechtstreeks geleverd moet worden. Elitetroepen zijn bovendien vrijwel nooit vrouwelijk, ongeacht de afdeling. En men kan dit moeilijk volledig op de boze ‘patriarchale maatschappij’ schuiven.

Hier zien we ook meteen het probleem met de huidige oorlogsvoering zoals door Evola beschreven overigens, te vinden in het recent verschenen verzamelwerk Metaphysics of War. Oorlog is geen oorlog meer voor traditionalisten, het is een gevolg van (ook technologische) evoluties die geslachten (en klassen) de luxe geeft (en vervolgens zelfs aanmoedigt) hun respectievelijke plaats te vergeten.

Maar waar het hier over gaat is dat, uitzonderingen voorbehouden, het leger nog altijd een plaats is waar de evolutie de kop op steekt. Het is dus werkelijk absurd de legerdienst terug in te stellen om vrouwen geforceerd te ‘emanciperen’ via het leger. Dit zal leiden tot of een scheeftrekking in de geslachtsverhoudingen per afdeling, of tot positieve discriminatie maatregelen die de kwaliteit van het leger drastisch doen afnemen. Stel dat een mannelijke para-commando een parcours gemiddeld op x minuten aflegt en een vrouw op y minuten. Als de maatstaf z onder x wordt gelegd om dichter bij y te komen, liggen de gevolgen voor de hand. (En dan heb ik het nog niet over de psychologische factoren.)

Enkel wanneer de eigenlijke functie van een leger er niet meer toe doet (zoals de humanitaire genootschap die zich vandaag ‘Belgisch leger’ noemt) maakt dit niet uit, maar is dat waar legerdienst voor nodig is? Humanitairen in uniform? Dat is al net zo’n grote farce kweken als ons koningshuis en zelfs onze nationale overheden op zich.

Concluderend kan emancipatie absoluut niet als argument dienen voor de legerdienst in te voeren. Sterker nog, een krachtig leger met een efficiënte, effectieve en patriottische ingesteldheid (zoals een leger hoort te zijn dus) kan enkel een doorn in het oog zijn voor het blinde feminisme van een groepje als de VSOA. Zo’n leger gaat zich niet uit verveling bezig houden met maatschappelijke experimenten. Het gaat de VSOA zodoende niet enkel om meer vrouwen in het leger, maar tevens om het afbouwen van ons leger. Operatie geslaagd, patiënt overleden, gaat ze triomfantelijk mogen roepen wanneer de ‘leger’-dienst terug wordt ingesteld.

Discipline, waarde en normen

En zo komen we tot het tweede argument. Liberalen, de verlichte beweging voor individuele vrijheid, zien de wereld die ze zelf gecreëerd hebben ten onder gaan aan haar eigen verwezenlijkingen. Nog niet zo lang geleden waren liberalen tegen legerdienst, tegen belastingen, tegen ‘sociale constructies’… en nu willen zij aan al deze zaken een eigen invulling geven en bovendien versterken?

Maar eigenlijk is dit oud nieuws. Met verkiezingen van de laatste jaren is het thema ‘nationale identiteit’ overal in Europa en bij alle politieke strekkingen in trek geworden. Bij de invulling valt het masker natuurlijk weer af met waarden en normen op verdraaide definities van ‘verdraagzaamheid’ en ‘solidariteit’ te baseren.

Het leger is daar niet anders in, zoals de VSOA het wil tenminste. Op één ding na wellicht, namelijk dat het door de discipline rekruten tot waarden en normen verplicht. Denken we maar aan het verbod op een Vlaamse overtuiging te uiten of het toenemend aantal Europese legers waar uitzonderingen voor moslims, sikhs etc. toegelaten worden. Als je dan in het leger zit heb je het maar te aanvaarden en word je in een autoritaire omgeving gehersenspoeld voor precies de zaken die overal in de echte wereld aan het falen zijn.

De dag dat de legerdienst opnieuw wordt ingevoerd zou wel eens de dag kunnen zijn dat deze post-moderne maatschappij op de rand van de afgrond staat en tot de ultieme Big Brother maatregelen moet overgaan. Tot over 10 jaar?

Legerdienst: ja of nee?

Maar alle gekheid op een stokje, wat nu te denken van legerdienst op zich? Er zijn inderdaad voordelen aan het leger, je verdedigt je land, je krijgt discipline bijgeleerd en als het goed is ook echte waarden en normen die het waard zijn om te verdedigen. In een staatsstructuur is dit dus een zeer waardevolle maatschappelijke pilaar, maar moet het daarom verplicht worden?

Liever niet. Historisch gezien heb ik reeds aangehaald dat de legerdienst nooit als maatschappelijk middel werd gebruikt, dit was hooguit een voorwendsel. Ook dit keer kunnen we vaststellen dat de VSOA het als een antwoord op een falende maatschappij ziet.

Maar wat vooral telt, je kan niet verwachten in elke inwoner de eigenschappen te vinden om de maatschappelijke taak op te nemen welke van hem (of haar) verlangd wordt in het leger. Bij het leger gaan moet een vrijwillige beslissing zijn en zij die hiervoor kiezen moeten zich terdege bewust zijn van de plichten die hieraan hangen. Daarnaast mogen er mijns inziens ook wel voorrechten uit vloeien, maar dit alles hangt weer af van de invulling van deze legerdienst.

De essentie hier zou zijn dat zij die een legerdienst vervullen maatschappelijke rechten en plichten krijgen die daarmee overgeheveld worden naar hun specifiek burgerlijk statuut. In gecentraliseerde autoritaire systemen kan dit zeer ver gaan, tot een aparte maatschappelijke kaste welke de politieke macht monopoliseert. Voorbeelden te over, bepaalde fascistische systemen bijvoorbeeld of de typische junta’s.

Maar decentraliseer je de autoriteit, dan zal dat, afhankelijk van de graad van decentralisatie, een toenemende mate van verantwoordelijkheidszin vereisen op lokaal vlak. In dat geval komt het erop aan genoeg vrijheid aan de lokale gemeenschap te geven zodat ze zelf het recht in handen kan én mag nemen. Het klassiek voorbeeld is de basis waarop de VSA gesticht werd en tenminste tot Lincoln heeft kunnen bestaan.

De grote voorwaarde die hieraan hangt is natuurlijk dat je ervan uit gaat dat de bevolking de verantwoordelijkheid voor zichzelf kan opnemen. In het geval van een gecentraliseerd militair machtsmonopolie wordt er juist van uit gegaan dat de bevolking dit niet kan. Merk hier ook de ironie dat wij tegenwoordig in een wereld leven die beweert voor dat laatste te zijn, maar ondertussen alle rechten zoals zelfverdediging, kapitaal etc. centraliseert in instellingen zoals politie en centrale banken. Op zijn minst paradoxaal.

Hoe dan ook, de mate waarin tussen deze twee afwegingen moet worden gekozen, dan wel een compromis moet worden gevonden, is onderwerp van oneindig debatteren over oneindig veel visies en factoren. Een ding is echter zeker, de visie van de VSOA op de maatschappelijke rol van het leger is paradoxaal, huichelachtig en daarom verwerpelijk. Willen we echt iets doen aan de discipline, waarden en normen, willen we de vrouwelijke rol in de maatschappij echt waardig invullen, dan moeten we deze maatschappij zelf op de korrel nemen en het leger niet als lapmiddel gebruiken voor datgene wat nu reeds decennia aan het falen is.


Metamilitant
Nationaal Censor