Zondag, 19 oktober 2008Integratie in wat? Ik ben zonet teruggekeerd van een vorming over het heidendom in hedendaags West-Europa. Op een bepaald moment had de spreker het over de Vlaamse cultuur, of beter gezegd het gebrek eraan. Onderstaand citaat vond ik veelzeggend. Het ging over een Marokkaanse man en een discussie met hem over integratie. “Waarin moeten wij Marokkanen ons integreren? Geef mij een voorbeeld van echte Vlaamse cultuur en dan kunnen we verder praten. Maar wat is Vlaamse cultuur? MTV, McDonalds?†En de man heeft overschot van gelijk. Met de veramerikanisering hebben we onze eigen cultuur vervlakt tot een niveau waarbij alles dat echt eigen was, echt Vlaams was, enorme schade is toegebracht. Wie kan hier nog tien concrete, tastbare dingen opsommen die écht Vlaams zijn. Een BigMac? Prada? Starbucks? Is dat wat wij willen, een maatschappij van individualisten, merken en snobistisch denken en handelen? Wanneer wij vragen aan vreemdelingen om zich aan te passen, te assimileren, dan is het ook aan ons om ervoor te zorgen dat zij iets hebben om zich aan aan te passen. Of houdt integratie een morele degeneratie in waar alles moet kunnen en mogen? Als dat het geval zou zijn, dan hebben vele conservatieve moslims, en ook vele buitenlandse conservatieve (Poolse) katholieken, gelijk om krampachtig vast te houden aan hun eigen cultuur. Wanneer wij hen vragen om zich aan te passen aan de Vlaamse cultuur, vragen wij hen dan om zich aan te passen aan de Amerikaanse hiphopcultuur met verheerlijking van bendegeweld en drugsgebruik? Dan zijn sommigen alvast enorm geslaagd in de integratie. Wanneer wij vragen dat zij zich moeten aanpassen aan de Vlaamse manier van leven, vragen wij hen dan om zich politiek apatisch op te stellen en zich vooral bezig te houden met zichzelf? Dan zijn er velen alvast perfect geïntegreerd. Sommigen stellen dat ze zich moeten aanpassen aan het aanvaarden van de gelijkheid tussen heterosexuele en homosexuele huwelijken. Daarbij voegen ze dat ze zich moeten aanpassen aan het feit dat alles moet kunnen en dat religie op geen enkel vlak nog een invloed mag hebben op de maatschappij (ik heb het hier niet over de scheiding tussen kerk en staat voor alle duidelijkheid). Blijkbaar moeten vreemdelingen zich ook aanpassen aan de complete degeneratie van de normen en waarden in Europa. Wel, als dat hetgene is wat integratie/assimilatie betekent, dan weiger ik om mij te integreren in de huidige westerse samenleving.
Dringend tijd dus om eens werk te maken van het buitenkieperen van al die cultuurvervlakkende kapitalistische multinationals, tijd om werk te maken van de hervitalisering van onze maatschappij en onze cultuur. Dat men tegen de bouw van moskeeën is, daar kan ik mij volledig achterscharen. Het zijn immers elementen van culturen die hier niet thuis horen. Net zoals men hier geen McDonalds-filialen moet oprichten. Als men immers de moskee met minaret beschouwt als een teken van islamisering, van het oprukken van de islamistische verovering van Europa, dan moet men ook consequent durven zijn. Het oprichten van een Starbucks, een McDonalds, is een teken van veramerikanisering. Wanneer ik de grote M van McDonalds zie, dan zie ik het grote teken van de overwinning van de invidualistische, Amerikaanse maatschappij. En zij hebben momenteel véél grotere successen behaald in Europa dan de islamisten. Yves Pernet Scriptor NSV! 2008’-09 Bron: Vijfhonderd Mijl Trackbacks
Trackback URI voor deze bijdrage
Geen Trackbacks
Reacties
Geeft reacties weer als
(Lineair | Samengevoegd)
Zelden een tekst gelezen die zo spijkers met koppen slaat.
Uitgezonderd de laatste alinea: het feit dat onze cultuur gewoonweg weggeconcureerd werd (wordt?) door de Amerikaanse consumptiemaatschappij wil toch niks anders zeggen dan dat de dominante levenswijze de inferieure op de fles heeft gestuurd. Ik meen dat als onze cultuur (of wat die ook was) niet meer onderschreven kan worden door een aanzienlijk deel van de volkssubjecten (lees: buiten de politieke marges), dat zij MOET verdwijnen en geen enkele basis meer heeft om in stand gehouden te worden. Dingen (ook culturen) die verdwijnen doen dat volgens mij om een dwingende reden. Of we dat nu jammer vinden of niet. Beter vasthouden aan wat we hebben dan teruggrijpen naar wat we ooit hadden, niet dat ik Yves enig reactionair discours verwijt. Daarbij reken ik persoonlijk de Amerikaanse consumptiemaatschappij wel degelijk tot de familie van de postmoderne Westerse culturenset. In een markt ben je immers altijd met twee: het feit dat de consumptiemaatschappij succesvol is in het Westen is omdat er vraag naar is. Punt. Het enige waar nog iets kan over gezegd worden en aangeklaagd worden is het feit dat de verwerping van de westerse consumptie-hype steeds moeilijker en moeilijker wordt en ronduit degedrageerd wordt tot een sociaal stigma. En die verwerping is een recht voor de traditionalisten onder ons die ook wij, de darwinisten onder ons, met hand en tand dienen te verdedigen.
Vraag en aanbod zijn niet rechter en jury over wat inferieur en superieur is, noch staan ze vanzelfsprekend in voor het overleven van een maatschappij. Het wegslaan van de peilers waarop onze maatschappij steunde is een gevolg van een opgedrongen amerikanisering/liberalisering na WOII. Hadden de Duitsers gewonnen, dan hadden we kunnen spreken van een opgedrongen nazificering. Die veramerikanisering, mei'68, neo-liberalisering, egalitarisering etc. is geen gevolg van gezonde vraag onder de bevolking, het is een gevolg van de opgelegde tijdsgeest, men creëert vraag in deze maatschappij, men beantwoordt ze niet.
Neemt niet weg dat je inderdaad kan argumenteren dat het romantisch nationalisme, vasthouden aan wat we hebben dus, geen uitweg biedt en het sowieso tijd was voor de Kerk etc. om te verdwijnen. Dit is de keus tussen 'Romantisch Nationalisme' of 'Nieuwe Orde' denken. In beide gevallen gelden vraag en aanbod principes echter niet. Vraag naar verandering is er niet wanneer de massa in apathie is weggezonken, tenminste zolang ze deze apathie kunnen veroorloven. Aanbod is er wel, maar kan deze mensen niet bereiken, we bevinden ons in een ideologische monopolie, niet ideologische perfecte concurrentie, als ik het zo mag noemen. Dus we kunnen hier van een marktfalen spreken als we per se reductionistisch moeten werken, en daarom valt deze evolutie zeker niet goed te praten of te verantwoorden als zijnde 'het is tijd voor'.
Akkoord.
Dé vraag die hier volgens mij aan de vlakte komt is: uit welke elementen bestaat onze identiteit en hoe kunnen we deze zowel individueel als in groep belichamen? Ik kamp al jaren met deze vraag! En inderdaad: het wordt er niet gemakkelijker op, want de veramerikanisering eist haar tol. Ik denk dat het er op aan komt het tijdelijke van het eeuwige te onderscheiden. Het eeuwige, dat is wat wezenlijk is (klinkt nogal Verschaeve-achtig, niet?). Is de degeneratie van ons normen- en waardenpatroon er enkel maar gekomen door het democratiseringsproces van de laatste tweehonderd jaar, of is het normaal dat elke beschaving haar ondergang kent? Men kent het niveau van een samenleving als men naar het niveau van haar vooraanstaanden kijkt. Ik laat mijn gedachten maar de vrije loop, hopelijk kom ik niet te hoogdravend over.
Reactie toevoegen
|
ZoekenCategorie
Gelieve naar de voorpagina te gaan voor de speler.
Gelieve naar de voorpagina te gaan voor de speler.
|
