Islam en de ...

1) Is islamofobie een essentieel onderdeel van de nationale beweging?

Een objectieve benadering van de feiten verplicht ons tot… een negatief antwoord: islam werd niet altijd als negatief beschouwd door de nationalisten en de vijandigheid van vandaag is niet absoluut in de rangen van de rechtse overtuiging.

In het ingekort kader van de volgende [pagina’s], zal ik een geschiedenis van onze ideeën recapituleren om te onderzoeken hoe deze geëvolueerd is tegenover een allochtone religie.

Tegen het einde van de 19de eeuw, een tijd waar veel antisemitische vooroordelen algemeen aanvaard waren door het Franse volk zowel links als rechts, had islam in de ogen van enkele nationalisten een belangrijk voordeel… ze staat vijandig tegenover de joodse gemeenschap! Wanneer, in Algerije, de revolte van de Bachaga Si Mokrani moslims woedde tegen het Crémieux decreet (welke de Franse nationalitieit aan maghrebijnse joden zou geven) kregen de echo’s van deze revolte een positief onthaal bij de nationalistische Franse militanten. Edouard Drumont heeft het nooit gelaten deze opstand te huldigen in zijn geschriften en Algerije werd een belangrijk kiespotentieel voor de nationalisten.

Gustave Le Bon, een sterke ideologische referentie voor veel van ons, publiceerde in het begin van de 20ste eeuw een boek genaamd ‘La Civilisation des Arabes’. Hij legt hier de nadruk op de “immense invloed” van de moslimbevolking welke, volgens hem, erin geslaagd was de barbaarse volkeren welke het Romeinse Rijk vernietigd hadden, in toom te houden, en wetenschappelijke, literaire en filosofische bijdragen te hebben geleverd welke Europa en de wereld vergeet. Kort samengevat, voor Le Bon waren het de moslims welke Europa “opnieuw beschaafd hebben gemaakt”!

Gedurende het interbellum was het niet meer dan normaal voor nationalistische bewegingen om moslims in hun rangen op te nemen. Volgens verslagen van de Parijse politie uit die tijd vond men Noord-Afrikanen altijd terug ofwel bij communisten ofwel bij nationalisten! Bovendien waren maghrebijnse moslims zeer talrijk bij de ‘Parti populaire français’, en ‘Solidarité française’ telde danig veel Arabieren dat men ze wel eens met ironie ‘Sidilarité française’ noemde… (nvdr. ‘Sidi’ is een Frans bastaardwoord van het Arabisch voor mensen van Algerijnse of Marrokaanse afkomst) Gedurende dezelfde tijd vielen veel rechtse intellectuelen voor de aantrekkingskracht van de islam: René Guénon bekeerde zich en zelfs de vrouwelijke futuriste Valentine de Saint Point.

In de logica van bovenstaand waren de moslims van het Franse Rijk zeer talrijk in hun sympathie voor de As-mogendheden en een aantal vochten zelfs mee in Duits uniform met hun religieuze broeders van de Balkan, welke hiertoe aangezet waren door de invloed van de Groot-Mufti van Jerusalem.

Aangezien veel andere moslims dan weer meevochten met de vrije Franse troepen, was er na de oorlog quasi-volledige sympathie voor de islam bij verschillende nationalistische takken. Zij die collaboreerden waren de inzet van Amine al-Husseini niet vergeten en waardeerden het politiek asiel dat een aantal moslimlanden gaven aan de vluchtelingen. Zij die in het verzet zaten waren dan weer erkentelijk voor de strijdkrachten in het Afrikaans leger en haar moslim regimenten. De dekolonisatie, de oorlog in Algerije, vervolgens de Iraanse revolutie, veranderen hier feitelijk niets aan. Toen een niet te verwaarlozen deel van nationalistisch rechts anti-Arabisch werd en begon te flirten met het filozionisme, was dat niet wegens een traditioneel anti-islamisme. Inderdaad, er waren toen ook reeds goede moslims, zoals de Harkis (pro-Franse Algerijnen) en het anti-communistisch verzet in Afghanistan en de Sovjetrepublieken van Centraal-Azië.

Maurice Bardèche schreef daarbij dat: “In de Koran is er een zekere viriliteit, iets dat we als Romeins kunnen bestempelen”; Jacques Benoist-Méchin kende succes met positeve oeuvres over de wahabitische dynastie en zijn Frederik II prees de alliantie van die Keizer met de islam… Wat Françoist Duprat betreft, hij zag het Moslimbroederschap als een Arabische vorm van zijn strijd in Frankrijk!

Wanneer op 26 november 1979 de ‘Parti des forces nouvelles’ protesteerde tegen de Islamitische Republiek van Iran was dit niet omdat ze islamitisch was, maar wegens haar anti-westers discours en het gijzelen van Amerikaanse diplomaten… Een paar maanden later, ‘La Guilde du Raid’, welke destijds uit veel rechts-radicalen bestond (afkomstig van o.a. de ‘Groupe d’action jeunesse’), speelde een belangrijke rol in het tot stand komen van netwerken tussen Afghaanse islamitische verzetsgroepen.

Gaan we naar 1985, ‘Eléments’ (hét tijdschrift van Nieuw-Rechts) veroorzaakte grote controverse met het uitbrengen van nummer 53 over de Arabieren. Dit is te wijten, niet alleen aan het over het algemeen positieve oordeel wat betreft islam, maar ook aan de pro-Arabische positie van de redacteurs van het magazine… Het was in dit nummer dat Guillaume Faye, de toekomstige heraut van de islamofobie - door Rémi Kaufer en Roger Faligot (in “Le Croissant et la Croix Gamée” ["De halve maan en de Swastika "], p. 239) beschuldigd van een “islamofiele neo-nazi” te zijn - schreef: “Ongeacht het gevoel dat meekomt met het islamitisch wereldbeeld, het opstaan van Arabo-islamisme betekent een objectief bekeken positief feit voor het lot van Europa”.

Enkele jaren later, aan het begin van de hoofddoekenaffaire (waarin de RPR het initiatief nam), schreven de redacteurs van ‘Le Choc’ zonder aarzeling dat ze een moslima met hoofddoek verkiezen boven een ‘beurette’ (nvdr. een Franse van Maghrebijnse afkomst) in sneakers en jeans.

Wat Algerije en het FIS betreft, de overwinning van de islamieten bleek wenselijk voor enkelen aangezien ze gezien werd als een beginnende oplossing voor het immigratieprobleem waar het FIS duidelijk vijandelijk tegenover stond, aangezien ze zich afkeerde van de mengeling tussen Westerse en Arabische culturen. In augustus 1991 kwam Minute aldus met een drie-punten-plan: “Geen stem moet zich tegen het FIS keren, geen stem zal zich voor Aït Ahmed en zijn democraten uitspreken en boven alles zal er geen Algerijnse immigrant meer bijkomen”, en vervolgde: “Een islamitische republiek in Algerije, dat is dan weer een land dat haar rug keert tegenover de Benettonbeschaving, dat is een overwinning voor de nationalistische djellaba tegen de cosmopolitische jeans”.

Elders, in de 98ste editie van het magazine Arabies, gaf Jean-Marie Le Pen een weinig politiek-correcte opinie zonder dat er een nationalistische haan naar kraaide: “Men instigeert angst bij Fransen door wat men ‘islamisme’ of ‘islamitisch integrisme’ is gaan noemen. Zij die deze arme mensen manipuleren, schrikken niet terug voor op uiterst grove wijze de islamitische boodschap te dehumaniseren om ze beter in haar schema te doen passen, een zeer specifiek perspectief: het utopisch mondialisme en de ideologie van de rechten van de mens welke voor de vernietiging van culturele identiteiten en een afkeer voor het overstijgende staan. Hun droom is die van een gesteriliseerde, ongevaarlijke islam.”

Tot slot, tegen het einde van het eerste semester van 1997 had niemand, of bijna niemand, in de nationale beweging iets te zeggen over Jean-Marie Le Pen zijn ontmoeting met Necmettin Erbakan, de eerste islamitische premier van Turkije (van juni 1996 tot april 1997). Nadien werd verklaard dat de ontmoeting informeel was en “toevallig” gebeurde tijdens de FN leider zijn vakantie aan de Turkse kust…. Maar je moet al heel naïef zijn om te geloven dat politieke figuren van zulk niveau elkander “toevallig” tegen het lijf lopen…

Trouwens, het was ook niet “toevallig” dat de baas van het FN regelmatig deelnam aan feesten georganiseerd door de Iraanse ambassade in Parijs ter ere van de islamitische Revolutie, of dat, in een bezoek aan Libanon, hij mandatarissen van Hezbollah op de hoogte stelde van zijn positie tegenover het Midden-Oosten.

Al deze gebeurtenissen worden wellicht verklaard door zijn uitingen in het tijdschrift ‘Agir pour faire front’ van het FNJ (nvdr. Jeugdafdeling Front National): “Het is deze [Amerikaanse] hegemonie welke substantieel vijandig staat tegenover het nationale idee in het algemeen en de naties specifiek. Nationalisten hebben onderling een morele band welke te vergelijken valt met beschavingen, of ze nu christelijk of zelfs islamitisch zijn. Deze morele band komt van patriottisme en respect voor het verleden, van het vasthouden aan de bodem, van de liefde voor de familie en van al de waarden die hiervan komen: Solidariteit, liefdadigheid, eer, toewijding, opoffering etc.”

Er was echter altijd een constante vijandigheid tegenover de islam vanuit een zekere hoek van de nationale beweging, vooral bij de nationaal-katholieken. Een zekere Jean Madiran bijvoorbeeld in zijn werk ‘Adieu à Israël’, na te herinneren dat “de franco-israelische alliantie nodig leek om de islamitische vloedgolf het hoofd te bieden”. Maar deze oppositie bleef marginaal en kwam slechts laat echt aan het licht met het aanbreken van het nieuwe millennium, toen de boeken van Alexander del Valle en Guillaume Faye uitkwamen en een reëel succes kenden, en daarbij de duidelijk anti-islamitische inzet van een nieuwe partij, de ‘Mouvement national républican’ van Bruno Mégret (nvdr. pro-regionalistische afsplitsing van het FN). Deze partij lanceerde vanaf 1999 campagnes welke duidelijk anti-islamitisch waren en welke een ‘Nationaal Observatorium van de islamisering in Frankrijk’ oprichtte op 6 november 2000.

In een paar jaar werd anti-islamisme een fundamenteel standpunt van een deel van de nationale oppositie.

Let wel, slechts een deel hiervan, aangezien de islamofobe vulgariteit verre van unaniem is.

In werkelijkheid, wat betreft de ‘Mouvement national républicain’, ze is vooral het werk van minderheden die meer geagiteerd dan actief zijn, en een groepje herrieschoppers.

Want als we aandachtig de feiten bekijken, kunnen we niet anders dan verbaasd zijn over de gematigde toon van het FN in deze materie. Hoewel haar campagnes tegen immigratie en diens negatieve gevolgen onophoudelijk doorgaan, blijkt toch duidelijk dat er een wil is niet de moslims op zich aan te vallen. Waarmee we natuurlijk niet de regionale en lokale botsingen willen ontkennen.

Zelfs al is er geen Pacal Boniface opgestaan bij het FN, toch hebben ze duidelijk begrepen dat het niets uithaalt zich stomweg van electoraal potentieel te ontdoen. We kunnen vanuit deze logica enkele duidelijke uitlatingen herkennen van het FN:

- Sid-Ahmed Yahiaoui (ex-adviseur van FN Ile-de-France en PACA en een keer de adviseur van Le Pen zelf betreffende moslim affaires) verklaarde: “de hoofddoek weigeren, een simpel gewaad voor de haren, legt de totalitaire zaden voor een mogelijk verbod op alle religieuze symbolen in de scholen.”

- Farid Smahi verduidelijkt: “Ik heb in 1997 de mooiste lunch van mijn leven gehad met Le Pen. Drie uur lang heeft hij me als een zoon onthaald en met me gesproken over Arabieren en moslims op een manier die ik van geen enkele socialist noch persoon van vals-rechts ooit kan verwachten. Ik heb hem gevraagd of hij bereid is een moslim op de lijst van het FN te zetten. Hij antwoordde me dat dit bij het FN een traditie is.”

- Of waarom niet Le Pen zelf, die op de volgende wijze zijn standpunt verkondigt: “Wat er mis is met de Franse samenleving van vandaag is niet de aanwezigheid van moslims zelf; het is dat het grootste deel van deze moslims van vreemde origine is en geen keus hebben gemaakt tussen hun eigen nationaliteit en de Franse.”

- We kunnen ten slotte nog Alain Soral citeren, die tijdens een debat met Goldnagel verduidelijkte: “Islam is een weg naar integratie. Islam verheft mensen in de waarden. Ik verkies immigranten te zien keren naar de oude waarden van de islam dan naar rappers. Zolang ze haat voor zichzelf hebben, zullen ze ook haat voor anderen koesteren. De herontdekking van en de trots voor hun origines vereenvoudigt hun assimilatie in de vreemde samenlevingen. De islamitische hoofddoek is een manier om hun trots te herontdekken.”

Het fenomeen is niet beperkt tot het FN. Jean-Marc Brissaud, kaderlid van de ‘Mouvement national républicain’, neemt een standpunt in dat tegen de algemene richting van zijn collega’s ingaat: “het is tijd onze positie tegenover de islam te heroverwegen, en ik verkies, alles in acht genomen, de houding van een jonge vrouw in een Perzisch gewaad boven de oneindige arrogantie van die halfnaakte idioten welke marcheren tegen Le Pen. En we zouden best eens gaan afvragen waarom onze kerken leeg lopen terwijl de moskees vol zijn.”

Zelfs de Franse identitair Pierre Vial moest in Terre et Peuple toegeven: “Sommigen beweren dat door het bestrijden van de islam ze de Afrikaanse immigratie tegengaan. Ze maken hier een fout, zij het bewust – uit angst voor demonisering – dan wel onbewust, uit gebrek aan ideologisch bewustzijn”, waarna hij anti-islamisme als een “simplisme” bestempelt welke veel succes heeft behaald “omdat het een manier van intellectuele gemakzucht is voor systematische geesten.”

Het fenomeen is ook niet uitsluitend Frans aangezien de Italiaanse ‘Il Resto del Carlino’ in de editie van 16 januari 2003 een opmerkelijk artikel plaatste over de politieke inzet van Hassan Hendoudouh, maghrebijnse immigrant, professor in islamkunde en kaderlid van… de Alleanza Nationale van Gianfranco Fini! Zijn uitlatingen zijn zonder dubbelzinnigheid: “Ik ben een partisaan van Fini en Allah. (…) De islam is een rechtse religie aangezien ze voor familiale waarden staat, respect vraagt voor ouders en ouderen (…)” en ondertussen steunt Hendoudouh de Bossi-Fini projecten welke gericht zijn op de immigratiedruk in Italië te verminderen!

Wat simpel leek aan het begin van deze conferentie, namelijk dat de nationale beweging islam en islamisme bestrijdt, is niet meer zo evident. Men kan stellen “Er zijn vele kamers in mijn vader zijn huis”, dat het pluralisme in het ideeëngoed wat betreft de grote problemen een goede zaak is etc. Maar hoe kan een politieke stroming omtrent zo’n delicate zaak niet met een stem praten? De reden is simpel: de nationale beweging bestaat niet meer, ze beseft het alleen zelf nog niet… Sinds de val van de Sovjet Unie bevinden we ons in een andere wereld, en alle grote evenementen die zich hier afspelen leiden nu tot opsplitsingen welke de politieke families verdeelt, ook de onze. De notie van rechts en links welke uit het modernisme zijn geboren begint samen met dat modernisme te verdwijnen… Wij zijn enkel nog samen uit gewoonte, morgen zijn we dat niet meer en dit zal zijn wegens grote problemen zoals onze houding tegenover de islam.

2) De redenen voor de islamofobie van rechts.

De redenen voor de islamofobie van een deel van onze nationale beweging zijn talrijk. Het is in mijn ogen echter duidelijk dat geen enkel gerechtvaardigd is.

Naar mijn mening is er bij sommigen een katholieke invloed en bij anderen, of zelfs bij dezelfden, zonder twijfel, een verborgen racisme. Men zegt de moslim, men denkt de ‘neger’…

Maar meer nog dan dat, er is ongetwijfeld – en vooral – het resultaat van de propaganda van de invloedrijke agenten van het Kwade Rijk, de pro-Amerikaanse en zionistische netwerken. Dit is duidelijk zodra men kijkt naar de ontwikkelde thesen, welke soms simpelweg uit de lucht getrokken zijn, zonder rekening te houden met de milieus waarvoor ze bestemd zijn, namelijk persagentschappen of Amerikaans-zionistische propaganda.

Iedereen weet dat het bon ton is in zekere nationalistische en identitaire milieus te verwijzen naar de ‘Clash of Civilisations’ tussen islam en de vrije wereld. Dit verkoopt en heeft het immense voordeel een simpele verklaring voor de complexe wereld te geven, een verklaring die zeer acceptabel is voor bewegingen welke zich liever op samenzweringstheorieën baseren dan politieke of geopolitieke overwegingen.

Vandaag moeten we onze ideeën in de huidige context plaatsen. De oorsprong van de ‘Clash of Civilisations’ thesis gaat terug naar 1990. Het einde van het Sovjetblok heeft de VSA haar rol als verdediger van de vrije wereld ontnomen en ze zag gevaar in een multipolaire wereld die de bipolaire zou vervangen. Er was dus een nieuwe vijand nodig die de VSA haar rol van wereldpolitie moest vrijwaren. De staatssecretaris van de VSA wisselde zodoende van haar ‘rode draad’ - dat Moskou een wereldwijd terreurnetwerk van marxistische revolutionairen orchestreert - naar de ‘groene draad’: Er bestaat een wereldwijd terreurnetwerk van islamitische revolutionairen. Tegelijkertijd nam de staatssecretaris de ‘Lake doctrine’ aan van ‘afvallige naties’ waarvan, door een vreemd toeval, de meerderheid islamitisch waren.

Al dit moet natuurlijk ideologisch gerechtvaardigd worden, vereenvoudigd zodat de simpele burgers van Westerse landen dit kunnen vatten. Er is dus nood aan systeemintellectuelen die thesen ontwikkelen welke vervolgens door ‘vulgarisatoren’, invloedrijke agenten, media etc. kan overgenomen worden, tot Jan Modaal in een massa van affirmaties, welke allemaal in essentie hetzelfde zeggen, overtuigd raakt. Deze intellectuelen die de ‘Clash of Civilisations’ uitgewerkt hebben, jullie kennen ze allemaal, het gaat om Bernard Lewis en Samuel Huntington. Beiden wijzen op het belang van de zionistische entiteit in het Westers verzet. En hier opent zich een tweede niveau van begrip in het fenomeen van anti-islamisme, namelijk dat partizanen van de zionistische entiteit hun strijd met die van de Amerikaanse partij vereenzelvigd hebben. Door een gigantische fusie tussen islam-islamisme-geweld en banlieues-criminaliteit-obscurantisme-geweld tegen vrouwen-etc. te construeren, probeert men in de gemiddelde Franse geest door te dringen met de stelling dat zowel in Parijs als in Tel Aviv de drager van het kwaad, de moordenaar, de terrorist, de partizaan voor een terugkeer naar de Middeleeuwen, één en dezelfde is: de Arabier en de moslim.

Vanuit deze optiek wordt het rabiaat anti-islamisme van een del Valle of een Faye, en van diverse denkers binnen de identitaire beweging, zeer goed uitgelegd. Zowel de een, vrijwillig en zonder twijfel of dilemma, als de ander, de eeuwige nuttige idioten, worden door deze toch zo typische stommiteit voor het Franse extreem-rechts, toegewijde soldaten van Washington. Ze waren anti-communistische militanten toen de VSA de bezetting van ons continent rechtvaardigde door het Rode Gevaar, ze zijn nu anti-islamitische militanten die opnieuw niets meer doen dat de VSA haar wereldwijde ambities bestendigen.

Dat sommigen oprecht zouden zijn, dat anderen willen geloven hierin een electorale voedingsbodem te vinden, vormt geen excuus.

3) De politieke gevolgen van islamofobie en de redenen waarom we deze moeten verwerpen.

Deze oppositie tegen de islam welke men wil dat de gehele nationale beweging aanneemt, stelt een aantal fundamentele problemen voorop. Nu, het is vreemd dat er nog nooit een enkele analyse hiervan gemaakt is…

Ten eerste, het anti-islamisme zou verplicht moeten worden tot haar positie jegens immigratie te verduidelijken. Is de nationale beweging tegen de import van immigranten omdat ze niet Frans zijn? Omdat ze niet van Europese afkomst zijn? Of omdat ze niet een bepaalde religie aanhangen? Ofte: Wat is het meest belangrijk: cultuur, etniciteit of religie? Wie moeten we op onze bodem aanvaarden? Bijvoorbeeld, wie moeten we kiezen, de Bosnische maar Europese moslim of de Afrikaanse maar katholieke Keniaan? En quid hindoeïstische en boeddhistische immigranten?

Nog zoiets, het anti-islamisme zou verplicht moeten worden tot zich te verduidelijken over het probleem: integratie of remigratie? Nu, wil men bepaalde immigranten integreren, dan moet men deze snel dezelfde rechten geven als de oorspronkelijke inwoners, dus ook het recht op godsdienstvrijheid… Als men de remigratie verkiest voor (al dan niet een deel van) alle immigranten, dan is het verkieselijk dat deze zich zo min mogelijk integreren en dat ze zo anders mogelijk blijven, dus vanuit dit opzicht ook hen het recht geven op het beoefenen van hun eigen religie en het bewaren van hun eigen karakter… In deze twee gevallen is de anti-moslim optie net zo onpraktisch als inconsequent.

Ten slotte, het anti-islamisme is opgezwollen van tegennatuurlijke allianties en paradoxale posities waar we tot aangezet worden. Moeten we zoals Pim Fortuyn de holebi-levensstijl verdedigen door ons tegen homofobe imams op te stellen? Moeten we wegens anti-islamisme strijden tegen de terugkeer van geslachtssegregatie (scholen, zwembaden etc.) terwijl we nu al decennia deze menging juist veroordelen? Moeten we vulgaire klederdracht dragen omdat de moslims voor het hoofddoek zijn? Moeten we het recht op godlaster verdedigen terwijl dit recht op alle religies slaat, inclusief dat van de inheemse Franse bevolking? Moeten we alle anti-islamieten als geallieerden beschouwen, inclusief de meest fanatieke zionisten en de vertegenwoordigers van de laakbare mixofilie, zoals Michèle Tribalat (sterk verdedigd door een aantal nationalisten) of Orianna Fallacci?

Trouwens, er is nog een andere vraag die niet insignificant is: Is het anti-islamisme drager van een electoraal potentieel? Of anders gezegd, wint deze strijd ons stemmen?

Inderdaad, het antwoord is… neen! Verschillende studies over de sociologie van het electoraat hebben aangetoond dat de kiezer nauwelijks vatbaar is voor dit te abstract onderwerp welke in het dagelijkse leven nauwelijks terugkomt. Bovendien is het niet eens zeker of de nationalistische militantenbasis zich hier werkelijk verbonden mee voelt. Een ‘ongevaarlijk’ en sterk onderbouwd boek over de militanten van het FN, ‘Avec ceux du FN, un sociologue au Front National (Daniel Bizeul, Editions La Découverte, 2003) bijvoorbeeld, handelt zeer uitgebreid over de oppositie tegen immigratie bij militanten maar besteedt geen enkele regel aan de oppositie tegen de islam… Een andere onderzoeker, Patrick Lehingue, in ‘L’objectivation statistique d’un électorat: que savons-nous des électeurs du Front National?’ (in Collectif, La Politisation, Belin, 2003, pp. 247-278) toont aan dat wat betreft de strijd tegen immigratie, dus a fortiori tegen de islam, absoluut niet de hoofdzaak is voor het FN electoraat. Als zij stemmen voor de partij van Le Pen, dan is dat wegens een ‘gevoel van sociale marginalisatie’ en niet wegens een vijandigheid tegenover de islam of tegenover immigranten, en nog minder wegens racisme of haat voor een ander. Hij bevestigt nogmaals wat reeds naar voren gebracht was door Nonna Meyer in ‘Ces Français qui votent FN’, Flammarion, 1999.

In werkelijkheid bengelt het puur islamofoob electoraat slechts tussen de twee tot drie procent, het echte islamofoob electoraat vindt zich terug in de Villiers of Mégret, het electoraat van een katholiek, liberaal en/of Amerikanofiel rechts.

Het is dus onbegrijpelijk, buiten geopolitieke en ‘groot-politieke’ overwegingen, dat een nationale beweging een koers moet varen welke tot een electorale impasse leidt die, verre van stemmen te winnen, ons enkel nog zal doen verliezen.

4) Welke voorstellen?

Eerst en vooral is er een iets dat we in het achterhoofd moeten houden: de ideeën welke wij verdedigen, tenminste degene die ik verdedig samen met een aantal andere sprekers op deze zomeruniversiteit, zijn er geen die handelen over blanke, Europese, Franse of katholieke ideeën. Het zijn universele ideeën welke de rassen, naties en religies overstijgen. Ze zijn verdedigd en gevestigd geweest door diverse individuen zoals Europeanen als Oustrialov en Thiriart, de Zuid-Amerikaan Péron, de Arabier Aflak en Saade of de Hindoe Bose, om maar enkelen te citeren. In deze moeten we nooit deze twee stellingen van Evola vergeten: “Mijn land is daar waar men mijn ideeën verdedigt.” En “Het belangrijke is niet het ras van het bloed, maar het ras van de geest.”

Vervolgens, men moet onthouden dat men zich nooit van vijand vergist en zich altijd op de wortels van het kwaad richt. Nu, het kwaad in dit begin van de 21ste eeuw, dat is niet de islam, maar de marktmaatschappij, het liberaal systeem. Vervolgens, we moeten ons de vraag stellen wie onze eventuele objectieve geallieerde eigenlijk is. Wie ligt het dichtste bij onze ethische waarden?

Het is overduidelijk dat voor mij het antwoord niet Washington is, niet Tel Aviv, niet het CRIF, niet Act Up, niet Ni pute ni soumise, niet Fiammeta Venner, Orianna Fallaci of ‘Charlie hebdo’…

Op het dagdagelijks politiek niveau heb ik altijd gedacht dat onze strijd een van religieuze neutraliteit moet zijn. Het is inconsequent islamofoob, net zo goed als islamofiel, te zijn.

Het is thans nodig dat de islam een waardige plaats krijgt in Frankrijk, maar niet meer dan haar rechtvaardige plaats. Niet meer, niet minder.

Vanuit deze optiek zal ik iemand citeren waar ik niet op een lijn mee sta, die ideologisch ver genoeg van mij verwijderd is. Het betreft Michel de Rostolan, die van de CNI komt, stichter is van de ‘Cercle Renaissance’ en regionaal adviseur voor FN Ile-de-France. Hij bevestigt wijselijk: “Het lijkt me nodig dat alle inspanningen gericht worden op het consolideren van een ‘islam op zijn Frans’, strikt proportioneel met de islamitische populatie met Franse nationaliteit, en onder het bestuur van clerici met Franse nationaliteit.”; Men kan de lijn doortrekken en hieraan toevoegen dat er nood is aan moskeeën, maar wel Franse moskeeën, en gebouwd in overeenstemming met de Franse wetgeving.

Als we macht willen vergaren, als we willen dat onze naasten hierin deelnemen, dan moeten we een partij van het Franse volk in al haar etnische en religieuze diversiteit worden, niet een van een minderheid van een minderheid.

Vanuit dit opzicht moet elke vorm van islamofobie, net zoals elke vorm van vijandigheid tegenover katholicisme, veroordeeld en verboden worden.

Ik concludeer door u met drie denkpistes te laten.

De eerste is een citaat van Alain de Benoist, die in een analytische tekst over de toekomst van de nationale beweging overweegt dat: “Het alternatief is niet ons in een bunker op te sluiten met de overige ‘puren’ en harde kern of, omgekeerd, ons te ‘banaliseren’ of ‘dediaboliseren’ (…) Het alternatief is nog altijd hetzelfde: doorgaan met het ‘recht van rechts’ in te stellen, in haar verdediging van de populaire maatschappelijke klassen om het Franse volk in al haar diversiteit te verdedigen.”

De tweede is nog een citaat. Ze is afkomstig uit een vraaggesprek met Gilbert Comte in het tijdschrift Eléments, lente 2006: “Wat rechts betreft, mijn voorstellen klinken zonder twijfel Chinees of Bambara (nvdr. Een taal afkomstig uit de Sahara). De bang gemaakte middenklassefamilies die de rechterzijde electoraal soms verzamelt, wens ik alleen nog genoeg energie toe om 'grote broers' voort te brengen die streng - zoals het hoort - waken over de eer, te beginnen bij die van de meisjes." De immigratie heeft grotendeels traditioneel gebleven mensen overgeplant naar de buitenwijken. Ze hebben er 30 jaar de agressie van een moderne vernietigende kracht ondervonden in al haar vormen, beginnend met de permissiviteit en de overheersing van het geld. Als rechts iets anders was geweest dan wat ze is - namelijk een verzameling luidruchtige, angstige mensen van de lagere middenklasse - dan zou deze daar haar missionarissen naartoe gestuurd hebben, om hulp te bieden. Maar daarvoor zouden ze een moed nodig hebben die ze niet eens kan vatten, zelfs niet in haar gemekker als negentig-jarigen."

De derde denkpiste is samen te vatten in één naam. Rabat Kheliff. Ik ben er zeker van dat niemand onder jullie die naam kent. Waarom ik over hem praat? Omdat hij geboren is in Algerije, hij is moslim en de oprichter van de grootste moskee in Lyon welke hij reeds vele jaren beheert. Tegen dit tempo heeft hij alles om islamofoben in het harnas te jagen. Nu, op 5 juli 1962 was Rabat Kheliff de enige Franse officier – ik benadruk de enige – om de bevelen van generaal Katz te negeren om met zijn eenheid de Franse kolonisten van Oran te hulp te schieten welke in de straten van de stad door het FLN afgeslacht werden. Honderden Fransen, waar de katholieke officieren van Europese afkomst zich niet voor interesseerden, hebben aan hem het leven te danken.


Christian Bouchet

Bron: http://www.voxnr.com/cc/tribune_libre/EElAVyFlyZanKUyspl.shtml

Manuscript van de voordracht van Christian Bouchet aan de Universiteit van Égalité et Réconciliation (Villepreux, 8 en 9 september 2007).

[De NSV! neemt met dit artikel geen officieel standpunt in]