In het werk van Guillaume Faye – Pourquoi nous combattons in het bijzonder – dat ik nu enigszins kunstmatig moet verengen tot economie zijn de centrale begrippen: autarchie en organische economie. In zijn boek L’Archéofuturisme gaat hij dieper in op het begrip “economie met twee snelheden” (over een radicale verandering in de verhouding tussen landbouw en nijverheid), maar dat heeft deze redacteur (nog) niet kunnen lezen. Faye beschouwt zijn zienswijze zelf als een “derde weg” die zowel het liberalisme als het socialisme afwijst. Faye voorspelt ook dat het binnen enkele decennia tot een samenloop van ecologische, economische en etnische problemen zal komen (la convergence des catastrophes). Ik zal beginnen met een theoretische uiteenzetting van Fayes werk en vervolgens enkele van zijn praktische voorstellen toelichten.
Woensdag j.l. heeft NSV!-Hasselt een vormingsavond gehouden omtrent het thema ‘Ecologie.’ Hiervoor was Guy de Martelaere, columnist voor Tekos en uitgever van zijn eigen tijdschrift, Gwenved, gastspreker van dienst. Gedurende een uur heeft meneer de Martelaere een uiteenzetting gegeven van zijn conservatief-ecologisme waarin hij zich al sedert jaren specialiseert. Wij waren allen zeer onder de indruk van de overwegingen die meneer de Martelaere ons meegaf die avond, ondergetekende heeft zich na de vorming niet voor niets geabonneerd op zijn tijdschrift.
Hoewel meneer de Martelaere er een eigen (doch zeer sterke) stijl op nahoudt wat betreft redevoeringen is mij toch gevraagd een beknopte synthese op te stellen. Ik verontschuldig meneer de Martelaere dan ook op voorhand voor eventuele schoonheidsfoutjes en onvolledigheden.
Door vele wetenschappers wordt Haushofer het geopolitieke brein achter Hitler’s Lebensraumtheorie genoemd. Anderen houden het erbij dat zijn bijdrage eerder marginaal tot nihil was. Waar allen het over eens zijn is dat Karl Haushofer van geopolitiek een echte wetenschap heeft gemaakt. De interesse die hij in Duitsland voor het begrip ‘geopolitiek’ ontlokte, was overweldigend. Na de Tweede Wereldoorlog en het belang dat het begrip gespeeld heeft tijdens die periode is er een taboe gaan rusten op het begrip. Sinds de jaren zeventig werd de draad echter opgepikt en vandaag kan weer voluit over geopolitiek gesproken worden. Zo wordt bijvoorbeeld aan de Universiteit Antwerpen het vak ‘geopolitiek’ gedoceerd.
De Burschenschaften was de eerste politieke studentenbeweging. Maar als men van student spreekt dan heeft men ook een instelling nodig waaraan deze kunnen studeren. Daarom eerst een korte geschiedenis van de universiteiten.
De eerste universiteit die kon voldoen aan de normen die men in gedachte heeft voor een universiteit was die van Uppsula te Zweden, opgericht in 700 N.C. De tweede universiteit was de universiteit te Salamanca, opgericht in 1222. Zelfs in onze tijd kennen wij nog het restant van deze universiteit dat overgebleven is nl. de melodie “La cucaracha”, een melodie gebaseerd op een oud studentenlied. De derde oudste onderwijsinstelling is die van Bologna, maar deze specialiseerde zich vooral
Als militante studenten bekleden we een zeer speciale positie. Langs de ene kant dragen we vrij weinig directe verantwoordelijkheid voor wat er gebeurt in de wereld, en kunnen we er dus op los theoretiseren en de wereld verbeteren van op onze comfortabele barkruk. In die zin zijn we zo’n beetje de behoeders van de droom in deze pragmatische tijden. Langs de andere kant hopen we met onze idealen constructief aan de slag te kunnen gaan. We voelen dan ook de noodzakelijkheid van een zekere Realpolitik in onze werkwijze. Wanneer we het café verlaten om onze ideeën met acties bekend te maken aan iedereen die er al dan niet in geïnteresseerd is, doen we dat meestal in de hoop hiermee wat aan de publieke opinie te sleutelen. De mensen zijn over het algemeen te dwaas om volledig te begrijpen waar we het over hebben, maar een deel van onze boodschap zou wel eens kunnen blijven hangen.
Casa Pound is een Romeins kraakpand dat deel uitmaakt van een bredere Italiaanse nationaal-revolutionaire kraakbeweging: de Occupazione Non Conforme [2] (ONC) en de Occupazione a Scopo Abitativo [3] (OSA). Casa Pound mag dan nu wel het uithangbord zijn van die beweging, maar het was niet het eerste kraakpand in Rome. Het werd gesticht in 2003 door de groep die een jaar eerder al Casa Montag [4] had gesticht. Casa Pound (Via Napoleone III) en Casa Italia (Via Lima) houden zich vooral bezig met sociale activiteiten, terwijl Casa Montag (Via Tiberina) en Foro 753 (Via Capo d’Africa) zich vooral bezig houden met culturele en sportieve activiteiten. De eerste twee zijn OSA. De laatste twee zijn ONC.
Het studentenleven en zijn beschrijving zijn al eeuwen oud.Het ontstaan ervan situeert zich bij de grondvesting van de eerste universiteiten binnen de Europese cultuur – en levensruimte. Dit speelt zich af tijdens de Middeleeuwen, de tijd van de Vaganten en bursae. De moderne variant van het eeuwenoude studentenleven, die hier zal beschreven worden, is geen “ander” studentenleven dan dat van de Middeleeuwen. In tradities, gewoonten en studentikoze gebruiken is de moderne student verbonden met zijn Commilitones uit vroegere tijden. In het moderne studentenleven gaat het om een voortzetten van de oude gebruiken in een andere tijd en context, een actualisering van het verleden. Toch zijn we in geest één. In deze tekst zullen we een schets maken van de geestelijke beleving van het Nationale studentenleven.
Wanneer men zich verdiept in een geschiedenis van de solidaristische theorievorming in Vlaanderen kan men naast de onvermijdelijke Joris Van Severen en diens Verdinaso niet rond de figuur van Edgard Delvo. Vooral de uitzonderlijke weg die Delvo bewandelde - van marxist tot solidarist – wekt verbazing daar deze maatschappijvisie vooral ingang vond in katholieke middens na het verschijnen van de pauselijke encyclieken Rerum Novarum van paus Leo XIII en Quadragesimo Anno van Paus Pius XI.
Sedert kort kent Vlaanderen eindelijk een Europa-debat. Of beter: een debatje. Of nog beter: de aanzet tot een debat. Nieuw is het in elk geval. Want nadenken over Europa in Vlaanderen is iets als seks in de jaren ’50. We doen het wel, maar zwijgen er best over.
Dat onze overheid een campagne over de Europese Grondwet is begonnen, heeft daarmee niks te maken. Mensen die zichzelf respecteren, halen de neus op voor steriele overheidspropaganda die wordt opgevoerd nadat (!) in eigen land de beslissing al is genomen. Door het parlement, omdat wij ongeschikt bevonden werden om zelf onze mening te geven. Had men werkelijk gedacht dat wij zouden warm lopen voor simplistische radio-spotjes waarin wordt verteld waar we kunnen nalezen wat boven ons hoofd werd bekokstoofd?
God schept het leven, de mens ziet er de kunst in om het te vernielen. Veel Europeanen menen dat wij in het – door ‘ons’ als ideaal beschouwde - ‘Westen’ dit gewelddadige stadium voorbij zijn. Het hangt er natuurlijk maar van af hoe je het bekijkt. Hoewel wij onszelf als geweldloos, vredelievend en ethisch correct bestempelen, is daar in de praktijk maar weinig van te merken.
Misschien getuigt het voor sommigen wel van een ongehoorde rebellie tegen het ‘Westen’ om zulke kritiek nog maar te poneren. Een welbepaald ethisch strijdpunt is daarvan een mooie illustratie. De paradoxie van theorie en praktijk van de Westerse beschaafdheid komt er duidelijk aan de oppervlakte. Laten we het hebben over abortus; haar geschiedenis; haar wetgeving; haar ethisch onvermogen; en haar gevolgen voor de maatschappij.
Met de oorlog in Afghanistan en Irak bewijzen de neocons dat het hen menens is om de democratie op te leggen in alle uithoeken van de wereld. Deze universalistische idee is begrijpelijk, wanneer men kijkt waar de wortels van deze nieuwe ideologie liggen. Deze bevinden zich voornamelijk in Oost-Europese, joods-trotskistische grond.
Om te kunnen begrijpen waarover de zaak Laplasse gaat, is het een noodzaak om eerst de feiten te geven die aan het hele proces vooraf gaan. Het geheel aan gebeurtenissen is te situeren op het einde van de Tweede Wereldoorlog en de plaats is Oostduinkerke. Het is niet mijn bedoeling om hier een pleidooi te houden voor wie er nu al dan net correct was tijdens die oorlog, dat doen anderen wel in mijn plaats, maar ik wil wel deze zaak als voorbeeld nemen van een systeem dat na een politieke oorlog de Vlamingen benadeelt, veroordeelt en uiteindelijk vermoordt.Ik zal hier een kort overzicht geven van wat er gebeurd is.
Deze tekst is een persoonlijke visie op religie van één NSV!’er. Constructieve kritiek is altijd welkom om tot een zinvolle discussie te komen.
Dat het Avondland qua normen en waarden aan het ondergaan is, is een feit dat wij niet moeten erkennen. Vrije abortus, het homohuwelijk en, God verhoede (!), misschien binnekort het homo-adoptierecht zijn in de ogen van elk degelijk ethisch conservatief persoon een walgelijk iets. Sommige mensen gaan echter het herstel van het Avondland zoeken in een herstel van het heidendom en de totale verwerping van het Christendom. Iets wat vergelijkbaar is met het doden van je ouders om te verkrijgen wat hun grootouders aan hen hebben nagelaten dus.
In de volgende korte punten wil ik dan ook mijn antwoord geven op de kritiek die ik van meerdere kanten heb gehoord op het Christendom.
