Nationalistische ...

De overheden van Europa beginnen steeds meer Big Brother-achtige systemen te ontwikkelen om hun inwoners in de gaten te houden. Zo wilt men in Groot-Britannië ervoor zorgen dat informatie over alle gsm-gesprekken opgeslagen wordt (wie er naar wie belt en wanneer om specifiek te zijn) in een centrale databank om het zo de regering makkelijker te maken om terroristen op te speuren. De Europese staten kunnen immers de strijd tegen terrorisme amper nog aan. Daarbovenop stijgt het aantal berichten over steekpartijen, rellen en zelfmoorden. Men denkt zelf al hardop aan het invoeren van een persstop over zelfmoorden e.d. om eventueel imitatiegedrag tegen te gaan. Meer en meer lijkt de staat machteloos naar deze verontrustende “trends”. Ikzelf ben een aanhanger van een sterke staat, maar besef maar al te goed dat op dit vlak de staat zeer weinig kan doen. In zekere mate heeft de staat en een bepaalde progressieve “trendy” elite zelf bijgedragen tot dit soort fenomenen.

Vrijdagochtend werden de resultaten van de 'Grote Jongerenenquête' van Studio Brussel vrijgegeven. Even op een rijtje zetten:

Jongeren zijn...

trouw in hun relaties (jammer genoeg niet meer wanneer ze later trouwen blijkbaar)
materialistisch (daar hoef je geen enquête voor af te nemen)
zeer actief op het internet (jammer genoeg niet op de juiste plaatsen denk ik dan)
...

Maar wat mij vooral opviel: Jongeren hechten waarde aan hun eigen mening. Ze willen zichzelf kunnen zijn, ze weten wie ze zijn, wat ze willen en stellen daar ook hun eisen tegenover.

Maar durf je zulke uitspraken wel te maken in dit tijdperk als je werkelijk weet wie je bent, wat je wilt en wat je eigen mening is? Hoe 'eigen' zijn moderne subculturen (geïnduceerd door Axelle Red dan wel MTV)? Wie of wat zijn ze dan en houden ze wel rekening met genoeg factoren in hun 'eisen'? En vooral: Waar halen ze deze 'eigen mening' zoal vandaan?

Laat me dit eens relativeren met een andere studie. Eerst even ter verantwoording, onze 'eigenzinnige' jeugd is (ook volgens studies) voldoende gemondialiseerd (sic) om met de leeftijdsgenoten van de VSA vergeleken te worden dus steken we zonder schroom de grote plas over voor de gegevens. De laatste 'National Assessment of Adult Literacy' toont aan dat slechts 13 procent (!!!) van de Amerikaanse jeugd twee artikels naast elkaar kan leggen om de standpunten te vergelijken. Dus 87 procent is gewoonweg niet intellectueel in staat (en nu hebben we het nog niet eens over de motivatie dus!) om kritisch te lezen!

Dat werpt toch wel plots een heel ander licht op de 'Grote Jongerenenquête' van Studio Brussel!

Denk daar maar eens een weekje over na...


Metamilitant
Nationaal Censor

Week 2 juni 2008

Interessant artikel over Constant Hansen
Kritische blik op Geert Wilders en zijn Fitna
Korte inleiding tot de Amerikaanse presidentsverkiezingen en –kandidaten
Vraaggesprek met de nieuwe voorzitter van het Vlaams Belang; Bruno Valkeniers
...


Wil ook jij Branding ontvangen? Word snel lid en steun zo de NSV!

Naast de godsdienst, die heel het sociaal-cultureel leven beheerst, speelt het nationalisme in Iran ook een zeer grote rol. Een kenmerk van dit nationalisme is dat het meestal in religieuze termen wordt verwoord en door religieuze leiders wordt vertolkt.

De afkeer van de religieuze leiders voor het wereldlijk gezag neemt niet weg dat zij zich sedert het begin van de 19e eeuw voortdurend hebben ingelaten met politieke problemen, vooral wanneer de invloed van het Westen zich deed voelen en wanneer aan het Hof, dat als het gewillig werktuig van de westerse invloed werd beschouwd, de corruptie hoogtij vierde.

Het nationalisme in Iran, dat door de ulama wordt gepatroneerd, is altijd anti-westers en tegen het centraal gezag van de Shah geweest. Verreweg de meeste moslims in Iran zijn er van overtuigd dat de islam een oplossing biedt voor alle problemen die zich vandaag stellen en dat men het Westen niet blindelings hoeft te volgen om de politieke en sociaal-economische problemen te boven te komen. Dit blijkt onder andere duidelijk uit de geschriften van ayatollah Khomeini en president Bani Sadr (inmiddels Ahmedinejad die deze praktijk heeft voortgezet – nvdr.). De islam is immers niet alleen een godsdienst, maar ook een geheel van beginselen en voorschriften die bepalen hoe de moslim zich in zijn gemeenschap moet gedragen en hoe de gemeenschap moet bestuurd worden.

De Taalunie: veel potentieel, overheersing van de middelmatigheid

In 1980 werd met de ondertekening van het Taalunieverdrag een gemeenschappelijk instituut, de Taalunie, opgericht door Nederland en Vlaanderen. Doel was een gemeenschappelijk beleid op gebied van taal, Nederlandstalig onderwijs en de taalgebonden cultuur. Concreet werd besloten tot het invoeren van een gezamelijke spelling, gezamelijke ontwikkeling van hulpmiddelen zoals naslagwerken, verzameling van expertise en ervaring rond Nederlandstalig onderwijs, het bijscholen van docenten Nederlands en literaire vertalers en een gemeenschappelijk taalbeleid in Europees verband. Nederlandstalig onderwijs in West-Duitsland, Noord-Frankrijk en Wallonië krijgt dan ook ondersteuning van de Taalunie. Mede dankzij de Taalunie is het met het Nederlands in het buitenland goed gesteld. Tot zover geen problemen met dit instituut, het bestaan ervan zou mij met vreugde moeten vervullen, maar dit is helaas niet het geval. Zoals, helaas, vaak het geval is in de Nederlanden streeft de Taalunie blijkbaar naar het bereiken van een status quo die enkel het gemiddelde inhoudt. Wat men in het “Meerjarenbeleidsplan 2008-2012, Nederlands zonder drempels” leest, is dan ook bedroevend. Of zoals Benno Barnard in de Knack van 16-22 januari 2008 zegt; “Het beleidsplan van de Taalunie is inderdaad even vlak als de polders.”

Ik dacht erover na tijdens de laatste sessie van de Geschiedenis & Morele Filosofie cursus. G. & M.F. was anders dan andere cursussen daar iedereen het moest volgen maar niemand ervoor moest slagen – en mijnheer Dubois leek er nooit om te geven of hij ons erdoor kreeg of niet. Hij zou gewoon naar je wijzen met de stomp van zijn linker arm (om namen gaf hij nooit) en een vraag stellen. Dan zou de discussie beginnen.

Maar op de laatste dag zag het ernaar uit dat hij probeerde erachter te komen wat we geleerd hadden. Een meisje zei brutaal: “Maar mijn moeder zegt dat geweld nooit iets oplost.”

“En?” Mr. Dubois keek haar koud aan. “Ik ben er zeker van dat de stichters van Carthago dat graag zullen horen. Waarom vertelt je moeder hen dat niet? Of waarom doe jij dat niet?”

De twee hadden al eerder woorden gewisseld – omdat je niet kon falen was er ook geen nood bij mijnheer Dubois te slijmen. Ze zei geagiteerd, “U bent me belachelijk aan het maken! Iedereen weet dat Carthago vernietigd was!”

Onze syndicale staat heeft een nieuw dieptepunt bereikt. De vakbonden hebben besloten dat de beste manier om een loonsverhoging te krijgen wanneer onze economie met de grootste moeilijkheden te kampen heeft… het platleggen van diezelfde economie is. En als je hier moedeloos van wordt zal er morgen zelfs geen mogelijkheid zijn jezelf voor de trein te werpen! Inderdaad, alle treinen staan stil, ACV en ABVV trekken hun omgekeerde vuilniszakken aan, oefenen nog eens de Internationale, drinken snel een pint met de makkers… en komen op straat. De algemeen staking is een feit en wordt zelfs door onze politici gesteund, of ten minste door hun onmacht mogelijk gemaakt.

Het is nu niet mijn bedoeling in al te veel detail hierover te treden. Economisch ben ik (mijns inziens) slechts matig onderbouwd en dus voel ik me niet geroepen met cijfer- en mechanismegegoochel aan te komen (zonder mijn vingers te branden tenminste). In de plaats daarvan wil ik het even hebben over wat in deze maatschappij aan de basis blijkt te liggen: conflict.

De politieke partijen in het westen slaan elkaar om de oren met wie de meest “democratische” zou zijn. Als ze vervolgens de kans krijgen iemand als anti-democratisch af te schilderen zijn ze bovendien pas echt in hun element.

Maar hoe die democratie gaan interpreteren, dat is dan ieder zijn eigen zaak. Pure onzin, althans volgens mij. De democratie, zoals ze bestaat in dit land, is het begrip bestuursvorm niet eens waard.

Eventjes het begrip democratie ontleden. dèmos, of het volk en krateo, heersen. Het betekent dus dat “het volk” heerst. Theoretisch natuurlijk allemaal wel mooi, maar dan nu de praktijk.

Het grootste kenmerk van onze democratie is dat je bijna jaarlijks op een aantal partijen kunt stemmen. Deze partijen leggen een bepaald programma voor waar je het dan mee eens bent of niet. Zover op zich nog geen probleem. Echter, het is maar al te vaak dat de stemgerechtigden niet eens het partijprogramma kennen waarvoor ze stemmen. Ze kijken liever naar het vriendelijkste gezicht of omdat een goede vriend(in) zegt dat dit een goede partij is.

’t Wierd gezeid dat Vlaanderen groot was,
Groot scheen in der tijden wolk


Sanderus, de 17de eeuwse Vlaamse historicus, laat de geschiedenis van Vlaanderen – “Vlaandre, welk Gewest toen vol Bosschen en Moerassen was” – in 631 beginnen met Forestier Lideric Van Buc. Dit gebied omvatte de streek van Rijsel, Douai en enkele kleinere steden in hierrond, tot de contreien van Harelbeke.

In de loop van de geschiedenis zou de grootte van Vlaanderen nog dikwijls wijzigen, hetzij door gewiekste politieke manoeuvres , huwelijken, erfrechten of door – hoe kan het ook anders - strijd. Eén van de veldslagen die bepalend was voor het uitzicht van het hedendaagse Vlaanderen is de ‘Slag aan de Peene’, ook wel bekend als de ‘Slag bij Kassel’. Deze laatste term is echter licht misleidend. Daar vond namelijk niet één slag plaats, maar drie. Allen komen hieronder (kort) aan bod.

Kom met me mee. Laat me je leiden door de donkere steegjes van het oude Londen, waar ratten en stadsvossen vechten voor rottende overblijfselen van shish kebab. En waar vuile duiven pikken van hoopjes technikleur overgeefsel en gal. Chipsverpakkingen, dansen in de wind zoals vaandels van overgave, worden aan de kant geschoven door het geslenter van een halfkale inwoner, welke door een tienermoeder op Brixton crack en dop wordt vooruitgeduwd. Haar weggetrokken lippen en fronsend gezicht, gebeiteld in de harde achterbuurten van een sociale woonwijk, voortijdig oud en geflankeerd door ronde oorringen en een roze mobieltje. Geen opleiding. Geen benul. Geen toekomst.

Op 7 mei 1994 betoogden de GUD en JNR in Parijs gezamenlijk tegen het VSA imperialisme. Daarbij werden alle slachtoffers herdacht die de afgelopen 50 jaar aan de hand van deze oorlogscriminelen hun einde vonden. Deze betoging was echter verboden en werd gewelddadig uit elkaar geslagen.

In deze chaos opende een groep agenten in burger de jacht op Sébastien Deyzieu, onder zijn vrienden bekend als een zeer gedreven militant van 22 jaar. De achtervolging leidde tot in een gebouw in de Rue des Chartreux. Even later zag men Sébastien van een van de bovenste etages vallen. Enige ogenblikken later liet hij het leven. De omstandigheden waren op zijn zachtst gezegd verdacht te noemen.

Sindsdien herdenkt men jaarlijks deze gevallen kameraad. Dit jaar zijn we aan de 14de herdenking toe, georganiseerd door ‘Comité du 9 Mai’ (www.cm9.net). Voor Franse nationalisten is dit een hoogdag, en de laatste jaren heeft de betoging zelfs veel bijval uit de rest van Europa gekregen.

Onder de leuze ‘Sébastien Présent’ worden nationalisten van over heel Europa immers herinnerd aan wie onze vijand is. Dezelfden als Sébastien destijds koelbloedig vermoord hebben, proberen vandaag met al hun macht Europa de verdoemenis in te werpen.

Een dikke week eerder vond 1 mei plaats. Alle ‘arbeiders’ verzamelen op de straten met voor hen vakbondsafgevaardigden, ministers, wereldverbeteraars en bejaarde hippies. Zij kennen vandaag geen onderdrukking. Zij worden niet vervolgd door politie, staat en kapitaal.

Nu, we hebben niet de pretentie ons de laatste rebellen te noemen of iets dergelijks, maar het is wel een treffend tafereel. Heden ten dage kent onze strijd nog altijd nieuwe martelaren, gedreven militanten die omwille van hun idealen het leven laten. Een maand geleden nog was in Duitsland een jonge militant na een nationalistische stamtafel opgewacht… en neergestoken.

Graag roep ik iedereen op vandaag een minuut stilte te houden voor Sébastien Deyzieu en andere gevallen kameraden van over heel Europa. Hun offers moeten ons doen bezinnen over hun leven en leed, en over hoe wij daar een voorbeeld aan kunnen stellen.

Moge vandaag van over heel Europa klinken:

Sébastien Présent!


MetaMilitant
Nationaal Censor

Deze maand onder andere een audio opname van een vormingssessie met nationaal-ecologistisch denker Guy de Maertelaere, vraaggesprekken met pas ontgroende schachten en een vraaggesprek met een toekomstige schacht die reeds 8 maanden in de VSA vertoeft.

Laad deze uitzending neer in mp3-formaat

Verkiezingsspot SP.A-Spirit


Verkiezingsspot Poetin


Deze maatschappij…

Deze maatschappij heeft een sombere toekomst. Mensen streven in hun utopisch egalitarisme almaar meer naar het gulden midden, en dat laagje is niet meer dan een eroderende illusie, waarvan de zuiverheidgraad voortdurend afneemt. We moeten allemaal naar hiphop luisteren, McDonald’s eten, Scary Movie (1 tot 5) kijken… en zie de gevolgen! Onze voorbeelden zijn voormalige helers met een spraakgebrek, vrolijke clowns met happy meals en rijkeluisdochters met chihuahua’s geworden. Onze waarden zijn die van alles kan en alles mag, van blinde verdraagzaamheid, decadentie en zelfontkenning.

Natuurlijk, we mogen in de waan gehouden worden. We mogen democratisch van mening verschillen en een ‘alternatieve’ Tom Barman of Axelle Red boven een Eminem of Beyoncé verkiezen. We mogen een organische falafel uit Chili boven vingervoedsel uit de fabriek verkiezen. En we mogen zelfs stiekem af en toe prins en prinses spelen met parfum uit een laboratorium en galabals zonder wals.