Nationalistische ...

Enkele dagen geleden hebben enkele ‘te plaatsen’ figuren deze video op youtube gepubliceerd. Een smakeloos, beledigend en oppervlakkig grapje als deze is een goede motivatie eens verder in te gaan op dit fenomeen ‘antifascisme’.

Zoals meeste lezers hier weten zijn er nogal wat individuen en initiatieven binnen en buiten Vlaanderen gewijd aan de strijd tegen en het rapporteren van de ‘extreem-rechtse vijand’ (en dit is dan nog wel vaak de zachtste terminologie). Er zijn de bekende blogs en trotskisten, maar ook journalisten zoals Tom Cochez of Marc Spruyt behoren thuis in dit rijtje.

Ik ga het hier echter niet hebben over de inhoudelijke overwegingen voor bijvoorbeeld trotskisten als de Aktief Linkse Studenten om tegen ons te strijden. Ja wij zijn hun vijand en zij de onze, ideologisch gezien kan men dit niet ontkennen en de ideologische strijd an sich is ook helemaal geen probleem. Het ligt in de hiervoor aangehaalde middelen dat deze organisaties en initiatieven nogal door de bocht gaan, en volgens mij is dit dan ook een zaak waar de nationalistische beweging zich bewust van moet zijn.

"Het is maar goed dat de mensen van de natie ons bancair en monetair systeem niet begrijpen, zouden ze dat wel doen, dan geloof ik dat er voor morgenochtend een revolutie zal zijn."

~Henry Ford

Is het niet treffend dat een wel zeer doorslaggevend aspect van de maatschappij gewoon niet meer ter sprake komt in de politiek? Namelijk ons economisch systeem op zich?

Denk daar maar eens een weekje over na...

Week 23 juni 2008

Het solidarisme, één van de grondbeginselen van onze vereniging, wordt die zeldzame keren dat het vernoemd wordt, bijna steeds en uitsluitend als politiek-sociaal begrip gehanteerd. In die zin is het nauw verbonden met nationalisme. De menselijke verscheidenheid is er de reden voor, dat ieder een individueel en sociaal gelijkwaardige erkenning geniet op basis van zijn eigenheid. Dit gebeurt ongeacht het maatschappelijk kader waarin men staat: consequent doorgeredeneerd moet men evenveel respect hebben voor een straatveger als voor een miljonair. Beiden zijn onmisbaar, de één is niet meer dan de ander: zij verschillen. Dit moet evenwel geen aanleiding geven tot simplificaties: niet iedereen is voor hetzelfde geschikt, juist omwille van zijn eigen aard en mogelijkheden. Wanneer iemand mij zegt, dat hij, als iemand uit de gegoede burgerij, “spuwt op sommige luizen van de maatschappij”, dan geuigt dit van een redeneringsfout. Inderdaad is het zo, dat sommigen zich niet waardig gedragen (wat geen bepaalde sociale klasse betekent). Maar dat ligt niet aan de menselijke eigenheid, wel aan de mentaliteit.

Een algemeen solidarisme veronderstelt een ontwikkeld groepsbesef. Dit is juist het tegenovergestelde van de individualistische ingesteldheid welke in onze maatschappij heerst. Zolang het “ieder voor zich” is, komt er van al dat idealisme niets in huis: de bereidheid om te veranderen moet er langs beide kanten zijn en de “idealist, die het solidarisme huldigt”, moet deze bereidheid bij andere wekken, door zelf de eerste stap te zetten. Wat is idealisme anders dan dit, benevens de vurigheid van een jeugdige geest, die bergen wil verzetten (zonder van nuttige aanpak te weten)? Al te vaak is men van oordeel geweest dat er een conflict bestaat tussen de “groep” en het “individu”. Het wordt tijd dat men dit opgeeft en inziet dat de groep bestaat uit personen, die mekaar respecteren en dat de langs de andere kant een mens zijn volledige ontplooiing pas kan bereiken in een groep waar hij met mensen omgaat, met het nodige respect uiteraard.

Op 13 april 1899 zag Florimond Grammens het levenslicht als zoon van rijkswachter Frederic Grammens en boerendochter Maria Gelaude. Rond 1910 verhuisde het gezin van Bellem naar Eeklo alwaar zijn moeder een stoffenwinkel uitbaatte. Na de lagere klassen liep Flor les aan het plaatselijke, destijds Franstalige, St.-Vincentiuscollege alwaar hij de voorbereidende en de Latijnse lessen volgde.

Gedurende de Eerste Wereldoorlog trok hij naar de normaalschool te Sint-Niklaas waarvan de Vlaamsgezinde Amaat Joos schoolhoofd was. In 1918 dook hij onder en nam na de bevrijding door Belgische troepen vrijwillig dienst als brancardier. In 1919 behaalde hij zijn diploma als onderwijzer en trok een jaar later naar de tweetalige (taalgrens)stad Ronse om er een betrekking als onderwijzer te aanvaarden.

"Aangezien de kunst niet langer het voedsel van het beste is, kan de kunstenaar zijn talent gebruiken voor al zijn fantasieën en dagdromen. Alles staat een intellectueel bedrog toe. Het volk vindt in de kunst trots noch verheffing. Maar de geraffineerden, de rijken […] zoeken in ons iets nieuws, zeldzaamheid, originaliteit, aanstootgevendheid. Sinds het kubisme, ja eerder zelfs, heb ik alle critici met de talloze kladwerken tevredengesteld, welke me op het moment te binnen schoten en welke zij meer bewonderden naarmate ze er minder van begrepen. Door deze spelletjes en raadsels heb ik me snel beroemd gemaakt. En roem betekent voor de kunstenaar: verkoop, vermogen en rijkdom.

Ik ben vandaag niet enkel beroemd, maar ook rijk. Wanneer ik echter alleen ben met mezelf, kan ik me niet als kunstenaar beschouwen, in de ware zin van het woord. Grote schilders waren Giotto, Titiaan, Rembrandt en Goya. Ik ben slechts een lolbroek, die zijn tijd begreep en al het mogelijke uit de domheid, lust en ijdelheid heeft gehaald.”

~Picasso, Madrid, 2 Mei 1952

Denk daar maar eens een weekje over na...

Week 16 juni 2008

In 2005 verwierpen Nederland en Frankrijk, of beter gezegd het Nederlandse en het Franse volk want de politieke elite was het er niet bepaald mee eens, de "EU Grondwet". Drie jaar later wordt een nauwelijks gewijzigde versie onder de naam "Verdrag van Lissabon" ("Grondwet" bleek geen marketingwaarde te hebben ondervond men) door diezelfde twee landen schaamteloos wél goedgekeurd. Ze hebben hun lesje blijkbaar geleerd, ons zogezegd democratisch land doet sowieso niet aan referenda en zal dat ook nooit doen wanneer het over belangrijke zaken gaat.

het Ierse volk, na eerder al het Verdrag van Nice tegengehouden te hebben, hield dit jaar een referendum - en verwierp het Verdrag van Lissabon. De eurocraten gaan echter gewoon verder en hun arrogante houding blijft ongewijzigd: met het volk als het kan, zonder als het moet. Her en der hoor je daarbij gefrustreerde reacties uit de ivoren torens bulderen over teleurstelling, ondankbaarheid...

Nu, wat ik hierin wil aanklagen is niet eens zo zeer de anti-democratische instelling, maar wel de hypocrisie. De EU is net zo hypocriet, autoritair en dictatoriaal als de Sovjet Unie geworden. Deze was in theorie immers net zo democratisch. Door de schijn hoog te houden, en de EU is daar meer behendig en subtiel in dan de SU, kunnen ze alle revolutionaire tegenstand verkreupelen. Of zoals Joris van Severen zei: "Democratie is opium van het volk."

Maar hier houdt de vergelijking niet op, Vladimir Bukovsky (je mag van de man denken wat je wil, daar gaat het even niet om) maakt in bovenstaande video een mooie vergelijkingsanalyse tussen EU en SU.

De EU zal zodoende haar eigen ondergang teweeg brengen, net zoals al onze huidige nationale regimes. Als afsluiter geef ik hier nog de zeven kenmerken van multinationals die zichzelf de das omdoen*: Ontkenning, Zelfvoldaanheid, Arrogantie, Kokervisie, Competentieafhankelijkheid, Obsessieve groei, Territoriumdrift & interne oorlogen. Welke kan jij al thuisbrengen bij de EU?


Metamilitant
Nationaal Censor

*Jagdish N. Sheth: "The self-destructive habits of good companies... and how to break them", Wharton School Publishing, 2007

‘Grootneerlandisme’ tracht om Vlaanderen en Nederland aaneen te schakelen in één staat. Binnen de Groot-Nederlandse gedachte zijn er nog verschillende stromingen naar hoe die staat eruit zou moeten zien: unitair, een republiek, federaal of confederaal.

De Groot-Nederlandse beweging kwam op aan het eind van de 19de eeuw. De Nederlandstaligen begonnen er schoon genoeg van te krijgen dat ze achtergesteld werden op ieder vlak in de maatschappij door de Franstaligen. Vlaanderen en Nederland zouden terug een eenheid moeten worden, nadat die werd ontbonden in 1585 en 1830.

De queeste voor een passend citaat...

10 Juni 2007

"Een verkiezing komt eraan. Universele vrede is afgeroepen en de vossen hebben een oprechte interesse in het verlengen van de levensverwachting van het pluimvee gekregen."
~T.S. Elliot

10 Juni 2008

Hoe klinkt:

"Als democratie zou werken, was het al verboden geweest."
~Klassiek anarchistisch spreekwoord

Of gewoon:

"I told you so!"
~Warren Buffett

Wat alleszins geldt:

"Een jaar later. Trek je eigen conclusies."

Denk daar maar eens een weekje over na...

Week 9 juni 2008

Als Marxisten en Libertariërs met elkaar discussiëren, staan de liberalen en christen-democraten buiten spel. Dat is een ontdekking die wij laatst deden tijdens een debatavond aan de Vrije Universiteit van Brussel, georganiseerd door de "Studiekring Vrij Onderzoek". Daar bleek immers dat Marxisten en Libertariërs eenzelfde doelstelling nastreven die bestaat in het opheffen van de klassetegenstellingen in de samenleving. De andere politieke stromingen verdedigen doorgaans alleen de status quo of een vergroting van het aantal wettelijke privileges van hun patijleden of socio-economische belangengroep.

Het genoemde debat, dat op 8 maart jl. plaats vond, werd ingeleid door enerzijds Koen Raes, hoofdredacteur van het Vlaams Marxistisch Tijdschrift en anderzijds Leonard Liggio, president-directeur van het Institute for Humane Studies te Menlo Park, Californie. De heer Raes laat nogal veel van zich horen, vooral sinds zijn boek over het Libertarisme verscheen, waarop hij het Friedmaniaanse etiket "Aan hen de keuze" plakte. Milton Friedman werd in België en Nederland bekend door zijn filmserie "Aan ons de keus". Raes doet het voorkomen of Friedman een libertariër is, waarmee hij de waarheid echter geweld aan doet. Friedman ziet immers nog tal van nuttige functies voor het belastingsysteem weggelegd en laat ook de geldhoeveelheid steeds door Vadertje Staat vastleggen. Prof. Liggio stelde voorop dat de belangrijkste acteurs op het politiek- ideologisch toneel de conservatieven en libertariërs zijn. De socialisten en dus ook de Marxisten zijn slechts figuranten.
In de 17e en 18e eeuw waren de libertariërs in opkomst, zij het onder de naam Whigs in Engeland en Schotland en onder de naam Liberalen in Spanje, Frankrijk, etc. In de 19e en 20ste eeuw lieten zij echter verstek gaan.

Open VLD lanceerde een wetsvoorstel voor de uitbreiding van de Euthanasiewetgeving. Dit voorstel kon weliswaar op niet veel bijval rekenen bij de andere meerderheidspartijen, slechts de socialistische oppositiepartijen gaven hun steun.

Natuurlijk blijft het de vraag in welke mate de ‘Christelijke’ partijen als CD&V zich tégen het voorstel kanten en blijven verzetten. Daarom deze opinietekst, waar ik euthanasie en hulp bij zelfdoding tracht te toetsen aan een aantal conservatieve waarden en normen en zelfs Bijbelse teksten. Verder vergelijk ik de perceptie van patiënt en arts. Kortom, een ethische kijk op ’Mercy-killing’.

In Onze Streek (en die streek is dan grosso modo de Vlaamse Ardennen), het blad van het Milieufront Omer Wattez, haalt eindredactrice Dorien Depraeter twee voorbeelden aan van een probleem waarvoor men er met gemak honderden anderen kan opdissen. Wat ze zegt is 100% juist, al zouden we er conclusies kunnen aan verbinden die wel iets verder gaan dan de hare. Ze heeft het over het geplande nieuwe stadion voor Club Brugge met zitplaatsen voor 40.000 toeschouwers en parkeergelegenheid voor 9.000 voertuigen. Om het economisch rendabel te maken moet er een shopping-centrum bij zijn van 45.000 m². Dat alles dus in een overstromingsgebied in de groene gordel rond Brugge. Ook andere clubs hebben dergelijke plannne, alleen maar om aan de UEFA-normen te voldoen en om enkele keren per jaar veel volk te kunnen ontvangen voor een grote match.