Communisme & Marxisme

In 2005 verwierpen Nederland en Frankrijk, of beter gezegd het Nederlandse en het Franse volk want de politieke elite was het er niet bepaald mee eens, de "EU Grondwet". Drie jaar later wordt een nauwelijks gewijzigde versie onder de naam "Verdrag van Lissabon" ("Grondwet" bleek geen marketingwaarde te hebben ondervond men) door diezelfde twee landen schaamteloos wél goedgekeurd. Ze hebben hun lesje blijkbaar geleerd, ons zogezegd democratisch land doet sowieso niet aan referenda en zal dat ook nooit doen wanneer het over belangrijke zaken gaat.

het Ierse volk, na eerder al het Verdrag van Nice tegengehouden te hebben, hield dit jaar een referendum - en verwierp het Verdrag van Lissabon. De eurocraten gaan echter gewoon verder en hun arrogante houding blijft ongewijzigd: met het volk als het kan, zonder als het moet. Her en der hoor je daarbij gefrustreerde reacties uit de ivoren torens bulderen over teleurstelling, ondankbaarheid...

Nu, wat ik hierin wil aanklagen is niet eens zo zeer de anti-democratische instelling, maar wel de hypocrisie. De EU is net zo hypocriet, autoritair en dictatoriaal als de Sovjet Unie geworden. Deze was in theorie immers net zo democratisch. Door de schijn hoog te houden, en de EU is daar meer behendig en subtiel in dan de SU, kunnen ze alle revolutionaire tegenstand verkreupelen. Of zoals Joris van Severen zei: "Democratie is opium van het volk."

Maar hier houdt de vergelijking niet op, Vladimir Bukovsky (je mag van de man denken wat je wil, daar gaat het even niet om) maakt in bovenstaande video een mooie vergelijkingsanalyse tussen EU en SU.

De EU zal zodoende haar eigen ondergang teweeg brengen, net zoals al onze huidige nationale regimes. Als afsluiter geef ik hier nog de zeven kenmerken van multinationals die zichzelf de das omdoen*: Ontkenning, Zelfvoldaanheid, Arrogantie, Kokervisie, Competentieafhankelijkheid, Obsessieve groei, Territoriumdrift & interne oorlogen. Welke kan jij al thuisbrengen bij de EU?


Metamilitant
Nationaal Censor

*Jagdish N. Sheth: "The self-destructive habits of good companies... and how to break them", Wharton School Publishing, 2007

Als Marxisten en Libertariërs met elkaar discussiëren, staan de liberalen en christen-democraten buiten spel. Dat is een ontdekking die wij laatst deden tijdens een debatavond aan de Vrije Universiteit van Brussel, georganiseerd door de "Studiekring Vrij Onderzoek". Daar bleek immers dat Marxisten en Libertariërs eenzelfde doelstelling nastreven die bestaat in het opheffen van de klassetegenstellingen in de samenleving. De andere politieke stromingen verdedigen doorgaans alleen de status quo of een vergroting van het aantal wettelijke privileges van hun patijleden of socio-economische belangengroep.

Het genoemde debat, dat op 8 maart jl. plaats vond, werd ingeleid door enerzijds Koen Raes, hoofdredacteur van het Vlaams Marxistisch Tijdschrift en anderzijds Leonard Liggio, president-directeur van het Institute for Humane Studies te Menlo Park, Californie. De heer Raes laat nogal veel van zich horen, vooral sinds zijn boek over het Libertarisme verscheen, waarop hij het Friedmaniaanse etiket "Aan hen de keuze" plakte. Milton Friedman werd in België en Nederland bekend door zijn filmserie "Aan ons de keus". Raes doet het voorkomen of Friedman een libertariër is, waarmee hij de waarheid echter geweld aan doet. Friedman ziet immers nog tal van nuttige functies voor het belastingsysteem weggelegd en laat ook de geldhoeveelheid steeds door Vadertje Staat vastleggen. Prof. Liggio stelde voorop dat de belangrijkste acteurs op het politiek- ideologisch toneel de conservatieven en libertariërs zijn. De socialisten en dus ook de Marxisten zijn slechts figuranten.
In de 17e en 18e eeuw waren de libertariërs in opkomst, zij het onder de naam Whigs in Engeland en Schotland en onder de naam Liberalen in Spanje, Frankrijk, etc. In de 19e en 20ste eeuw lieten zij echter verstek gaan.