Nationalistische ...

Nieuwjaarsresoluties, het is weer zo ver. Iedereen kent ze, velen maken ze, weinigen volgen ze. In de ruïnes van de Westerse samenleving zijn holle clichés zoals meer sporten, minder roken, die overtollige kilo's verliezen etc. vooral populair. Populair, dan wel een excuus voor dure fitnessabonnementen of boeken van keukenmeidenpsychologen op z'n Oprah Winfrey. Daarmee niet gezegd dat resoluties op zich slecht zijn, maar zonder hogere overtuiging zijn ze eigenlijk waardeloos. Als je gaat sporten resp. diëten voor het lichaam van Brad Pitt resp. Angelina Jolie te krijgen, kan je beter naar de McDonalds blijven gaan, scheelt een hoop moeite en komt eigenlijk op dezelfde materialistische decadentie neer.

Dus welke gegronde metapolitieke nieuwjaarsresoluties kunnen we maken als nationalisten? Belangrijk is hier eerst eens goed over na te denken en niet bang te zijn van doorslaggevende veranderingen in je leven te brengen. Als het niet doordacht en doorslaggevend is, dan is het eigenlijk verloren tijd. Diëten bijvoorbeeld weer, werkt sowieso niet, enkel je eetgewoonten permanent veranderen zal je kilo's doen verliezen zonder ze daarna weer terug te zien komen. Nieuwjaarsresoluties zijn ten slotte iets persoonlijks, maar als nationalisten dienen wij alles aan een hoger doel te hangen en niet terug te deinzen voor tegen de massa en tijdsgeest in te gaan, enkele suggesties ter bevordering van een metapolitiek ideaal zijn dus zeker niet overbodig.

Hieronder zodoende een lijstje om eens een weekje in aanloop van 1 januari 2009 over na te denken. We zouden de lezer aanraden deze na te lezen, de afbeelding af te drukken (klik erop voor A4 versie) en de persoonlijke voornemens neer te schrijven. Hang ze vervolgens ergens op waar je ze het hele jaar door kan zien zodat het geen verloren moeite is.

De gedachte van de week zorgen wij wel voor, dat de gedachte van het jaar voor iedereen een metapolitieke traditie moge worden!

Wat is dat “fractioneel bankieren”? (1) Daarachter schuilt de ongelooflijke wetenschap, dat banken iets mogen uitlenen, dat zij eigenlijk niet eens bezitten, namelijk kapitaal, geld in de vorm van een krediet met interest. Ze zijn hierdoor niet meer dan valsmunters, welke met valse bankbiljetten – dus enkel iets dat op geld lijkt – echte goederen en diensten betalen, en dus geen echte tegenwaarde bieden.

Waar komt dat op deze wijze door banken uitgeleende geld dan vandaan? Vroeger, toen banken nog werkelijk volkseconomische functies vervulden en daarmee een toegevoegde waarde creëerden, motiveerden ze de bevolking tot sparen (als zekerheid en voor grote geplande aankopen) en gebruikten dit kapitaal voor waar de waardecreërende economie investeringen nodig had. De ooit geldige formule hierbij luidde:

S = I

Wat gewoon betekent dat de som van het spaargoed (S) voor kapitaal zorgt dat de economie kan investeren (I), en daarmee dus meer – echt, waardehoudend – kapitaal kan scheppen. In dit opzicht klopt de oude metafoor dat van geld werk komt dan ook.

"We onthouden ons van onredelijke ontspanning. Iedereen doet lichaamsoefeningen in de open lucht gedurende minstens twee uur per dag. Iedereen bedankt onze boeren bij elke maaltijd en ziet erop toe dat geen enkele [rijst]korrel verspild wordt.

- Japanse slogan gedurende de Tweede Wereldoorlog

~


"Abstenons-nous de tout divertissement déraisonnable. Faisons tous des exercices physiques en plein air pendant au moins deux heures par jour. Remercions tous nos paysans à chaque repas et veillons à ce que pas un seul grain ne soit gaspillé."

- Mot d'ordre japonais pendant la seconde guerre mondiale

Bron: Euro-Synergies

(Op de foto: De voormalige Japanse Eerste Minister Koizumi toen hij, nog steeds in ambt, een bezoek bracht aan het Yasukuni Schrijn, ter nagedachtenis van het Japanse Keizerlijk Leger tijdens Wereldoorlog II. Zulk monument, laat staan een bezoek van iemand in zo'n positie, daar blijkt ons volk niet trots genoeg voor. Zelfs niet de politici die zich tot de nationalisten rekenen...)

Denk daar maar eens een weekje over na...

Week 15 December 2008

Post Scriptum:



Onze eigen Wanderer geeft het voorbeeld.

De eerste plaats waar georganiseerde eigendomsrechten een fundamentele hoeksteen van de maatschappij werd, is bij de Germaanse stammen in de derde eeuw na Christus. Op een moment dat Rome voor de eerste keer “experimenteert” met gecodificeerde wettelijke bronnen die voor eens en voor altijd het bezit van, de rechten op en de handel in eigendommen moeten regelen, floreert de Germaanse economie, en kennen de stammenkoninkrijken in Hessen, Thuringen, Sachsen en Jutland grote welvaart. Terwijl Rome intussen nog verder sukkelt met praktische vraagstukken ter zake – en moeilijk gehoor vindt bij de Romeinse handelaren en boeren – worden de Germaanse volkeren beheerst door een algemeen aanvaard en afdwingbaar gewoonterecht. Ze hebben er zelfs een rune voor. ‘Odal’ of ‘Opalan’, de rune van bezit, eigendom, erfenis, waarde en eigenheid.

De Germanen hadden geen geschreven wetteksten. Ze hadden zelfs geen werkelijk “schrift”. Maar ze hadden ondanks hun gebrek aan ‘codices’, wel wet en recht. Zij het ongeschreven. De Germaanse volkeren aan de overkant van de Rijn hadden lang voor Justinianus zou komen aandraven met zijn exhaustieve wetbronnen, een “allodiaal” recht en een “asses”-recht. Dit laatste was het recht van het oudste kind om de “grondeigendommen” van de ouders te erven, met voorrang op de andere kinderen. Let wel, het betreft hier het oudste kind, en niet de oudste zoon. Na de kerstening werden dochters verboden te erven, hetgeen weldegelijk mogelijk was binnen het Germaanse gewoonterecht. Sterker nog, in het Germaanse gewoonterecht waren er strikte regels met betrekking tot de bescherming van vrouwen bij huiselijk geweld. Tacitus, de Romeinse geschiedschrijver, heeft heel wat verslagen geschreven over zijn reizen over de Rijn en beschrijft nauwkeurig hoe het Germaanse eigendomsrecht in elkaar steekt. Zowel man als vrouw kunnen erven en eigendommen bezitten. Bij het huwelijk kunnen de “statische” goederen (wat de partners bezaten voor het huwelijk) onder eigendom van de individuele partner blijven, of er kan bedongen worden voor de stamkoning, zodat de goederen in gemeenschap zullen worden beheerd. Een zeer logische en spontane regelgeving, die door de kerstening sterk werd teruggedrongen.

Denk daar maar eens een weekje over na...

Week 1 December 2008