Nationalistische ...

In Wallonië afficheert een bedrijf:
"Hier praat men geen Vlaams!"
In Vlaanderen antwoordt een soortgelijk bedrijf:
"Hier praat men niet, hier werkt men."

Bron: NOVOPRESS

Wellicht ook iets voor de Vlaamse nationalistische beweging om te overwegen, gedraagt ze zich meer als een Waals of een Vlaams bedrijf?

Denk daar maar eens een weekje over na...

Week 26 januari 2009

(fragment ‘Boem Paukeslag’ van Ostaijen)

Vandaag de dag lijkt het er wel op dat als je kunst wilt maken, of kunstenaar wilt zijn, je links-progressief moet wezen. En Vlaamsgezind al zeker niet. Althans toch in ons landje ‘België’. Ik denk maar aan groepen als Deus en evenementen als de 01/10 concerten. Ik denk aan het feit dat de onderwerpen steevast ‘tegen de kapitalistische/rechtse/conservatieve maatschappij’ of ‘tegen discriminatie’ of ‘tegen de opkomst van extreem-rechts’ zijn. Maar kunst hoeft niet links progressief te zijn. Ja, kunst mag en kan maatschappij kritisch zijn, maar heeft links daar dan het monopolie op? Moet je links zijn om kunst te maken? Is Vlaams nationalisme dan ook niet maatschappij kritisch en revolutionair? We mogen als NSV’ers niet vergeten dat er ook bekende rechtse/Vlaamsgezinde kunstenaars bestaan. Inderdaad, ook van eigen bodem…

De Reactionair is vandaag een passagier, die zich met woorden tot schipbreuk leidt.

Links en rechts strijden enkel om het bezit van de industriegezelschap. De Reactionair voorziet haar dood.

De romantiek is het jeugdig gestamel van de Reactie, de Reactie is het rijpe diktaat van de romantiek.

De Reactionair streeft niet het nutteloze herstel van het verleden na, maar juist de onwaarschijnlijke breuk van de toekomst met dit uitzichtloos verleden.

Wij moeten met eender welk wapen vanuit eender welke struik op eender welk modern idee dat op onze weg komt schieten.

De ecologie is het herdersspel van de strikte Reactionaire teksten. (“Die Ökologie ist die Schäferspielfassung des strengen reaktionären Textes.“ – nvdr.)

De politieke erfenis van links is de lievelingslectuur van de Reactionair.

Welke in de Reactionaire houding constructieve kritiek mist, vergeet diens nobele functie, welke de duidelijke verkondiging van onze weerzin is.

Na het lezen van een Reactionair boek is de lezer minder verontwaardigd als voorheen.

Het ideaal van de Reactionair is geen paradijselijk gezelschap.
Het is de idee van de vredestijd van Oud-Europa – voor de demografische, industriële en democratische catastrofe.

Het is de hoegenaamd niet de eigenlijke waarde van economie of seksualiteit, welke de Reactionair bestrijdt, maar juist de economische of seksuele aard van de waarde zelf.

De Reactionair rekruteert bij de eerste rijen toeschouwers van een Revolutie.

De Reactionair heeft buiten de bewondering, geen model.

De communist heeft kapitalisme met een Oedipuscomplex.
De Reactionair beschouwt hen enkel met xenofobie.

Het progressief denken ontspringt uit het geloof in onze meerderheid.
Het Reactionair denken uit het bewust zijn van onze creativiteit.

Enkel een overduidelijk talent krijgt het voor elkaar, dat men de Reactionair zijn ideeën vergeeft, aangezien men door de ideeën van links, zijn gebrek aan talent vergeeft.

De Reactionair probeert meerderheden te overtuigen, de democraat enkel mits er het verwerven van vreemde zaken tegenover staat.

De drie grootste Reactionaire ondernemingen van de moderne geschiedenis zijn: Het Italiaanse humanisme, het Franse classicisme en de Duitse romantiek.

Het verval dat de Reactionair toejuicht, is geen historische epoch, maar een concrete norm. Wat Reactionairen door de eeuwen heen bewonderden, is niet de immer miserabele werkelijkheid, maar juist de eigenaardige norm, die niet gevolgd wordt.

Wanneer een Reactionair van “onafwendbare terugkeer” spreekt, moeten we niet vergeten, dat de Reactionair in duizendtallen rekent.

Ondertussen wordt ons de taak toevertrouwd te verhinderen dat de graffiti lost, die onze voorgangers op de wanden van deze kerkers achtergelaten hebben.

Ik behoor geen wereld toe, die ondergaat.
Ik verlang naar en verkondig een waarheid, die niet sterft.


Nicolás Gómez Dávila

Een stukje proza over de karaktertypering van Dávila's Reactionair.

Bron: Wider die Masse

Vertaald uit het Duits, geen uitsluitsel over de oorspronkelijke taal.

"Televisie kijken is de favoriete afleiding (inactiviteit zou beter passen) voor miljoenen mensen op de planeet. De gemiddelde Amerikaan heeft 15 jaar van zijn leven achter de televisie doorgebracht zodra hij 60 jaar geworden is. De cijfers wijken weinig af hiervan voor vele andere landen. Veel mensen vinden deze activiteit ontspannend. Observeer jezelf maar eens wanneer je voor de televisie zit en je komt er vanzelf achter dat, het gros van de tijd, het beeld je aandacht houdt en je geestelijke activiteit passief blijft. En gedurende de lange tijden dat je praatprogramma's, spelprogramma's, sitcoms of zelfs reclame kijkt, merk je dat je geestelijk vrijwel geen enkele gedachte voortbrengt. Niet alleen ben je al je problemen vergeten, maar je bent zelfs tijdelijk van jezelf bevrijd. Wat kan meer ontspannend dan dat zijn?

Dus, is het televisie kijken dan een manier om een interne ruimte te creëren? Is het de televisie die je aanzet tot aanwezigheid in deze wereld? Helaas niet! Gezien je geest niet aangezet wordt tot het aanhoudend genereren van gedachten gedurende lange perioden, synthetiseert het de geestelijke activiteit juist in de uitzending die je bekijkt. Het synthetiseert een televisie versie van de collectieve- én van de eigen gedachten. Je geest is inactief, maar enkel in de zin dat ze geen eigen gedachten voortbrengt. Echter, het absorbeert wel voortdurend de gedachten en beelden van het beeldscherm, deze activiteit vangt je in een passieve toestand van hypergevoeligheid, vergelijkbaar met hypnose. Het is hierdoor dat deze toestand zich goed verleent voor manipulatie. Zoals de politici zo goed weten, of de belangengroepen en publiciteitsagentschappen, die miljoenen dollars betalen om je te vangen in deze beïnvloedbare toestand. Ze willen dat hun gedachten de jouwe worden en, over het algemeen, slagen ze hierin."


Eckhart Tolle

Bron: Zentropa

Denk daar maar eens een weekje over na...

Week 19 januari 2009

In 1933 was het 400 jaar geleden dat Willem van Oranje werd geboren. Door veel Nederlanders werd (en wordt) Willem van Oranje gezien als de vader des vaderlands. Er werden daarom een nationale commissie ingesteld om een hulde te organiseren in Delft, de stad waar Willem van Oranje werd vermoord in 1584 en de Oranje's sindsdien worden begraven in de Nieuwe Kerk. In dit artikel wil ik ingaan op de relatie tussen de Vlaamse beweging en de Willem van Oranje hulde van 1933.

De aktivistische ballingen

Sinds de Eerste Wereldoorlog verbleven veel radicale Vlaamsgezinden in Nederland. Het aktivisme van de Raad van Vlaanderen en de vernederlandsing van de Universiteit van Gent werden na de oorlog door de Belgische regering genadeloos vervolgd. Vele Vlaamse academici moesten als gevolg van deze repressie uitwijken naar Nederland om vervolging en zelfs de doodstraf te ontlopen. De Vlaamsgezinden konden op veel sympathie rekenen onder de Nederlandse studenten. De activisten konden op een warm onthaal rekenen van de studentenafdelingen van het Algemeen Nederlands Verbond (ANV), die op 11 juli 1919 op initiatief van de afdeling Delft een heus Guldensporenfeest organiseerden in Den Haag om de Vlamingen een hart onder de riem te steken.

Mijn Vlaanderland is ’t uwe niet
Wat ik begeer begeert gij niet
En wat ik wil dat wilt gij niet
En wat ik zeg dat zegt gij niet

Maar zolang mijn land in knechtschap leeft
En gij ook om uw vrijheid geeft
Reik ik u mijn vrije hand
En strijden ‘wij’ voor ’t vaderland.

~ Wanderer


Denk daar maar eens een weekje over na...

Week 12 januari 2009

** Waarschuwing: Een goed deel van dit artikel dient als persiflage om de absurditeit van draconische maatregelen aan te tonen, zoals verderop duidelijk wordt. Gelieve dus niet selectief te lezen, de parodiërende voorstellen moeten niet gezien worden als eigenlijke standpunten welke door de auteur, dan wel de NSV!, verdedigd worden en men wordt dan ook vriendelijk verzocht het volledig artikel te lezen om misverstanden te voorkomen. **

Mei 1968. Bijna 41 jaar geleden, een lange tijd niet waar? In vergelijking met ons leven zeker, in vergelijking met de volledige Europese beschaving niet zo zeer, maar als we bedenken wat die 40 jaar zoal vernietigd heeft moeten we de destructieve kracht van het neoliberalisme toch wel bewonderen.

Wij nationalisten staan nu voor de uitdaging het onmogelijke mogelijk te maken, en wij proberen dit blijkbaar door verkiezingen te winnen en het neoliberalisme in woord en actie (daad?) aan te klagen. Nu ja, het is een manier. Maar afgezien van mijn standaardkritiek op de democratie, in de zin dat “ze” (vul zelf maar in) ons toch geen verkiezingen laten winnen, vraag ik me soms wel eens af wat een nationalistische partij nu eigenlijk van plan is. Of met andere woorden, hoe kan een nationalistische overheid in de rommel waar wij in terecht gekomen zijn nog iets veranderen?

Blijkbaar verwacht het gros van de beweging immers het utopia binnen hun levensloop. Als ik dan met een (nationaal-)anarchistisch alternatief aankom word ik (vooral achter mijn rug) uitgelachen. Blijkbaar ben ik niet realistisch. Blijkbaar ben ik te metapolitiek. Te radicaal. Te naïef. Blijkbaar ben ik te vooringenomen door me niets van partijpolitieke actualiteit aan te trekken en moet men me dan ook niet te serieus nemen.

Wel, ik zal met dit artikel aantonen welzeker flexibel in mijn denken te zijn. Daarom heb ik eens lang en hard nagedacht en vier simpele hervormende beleidsplannen gevonden, welke 40 jaar vernieling inderdaad kunnen goedmaken binnen 20 jaar! Jawel, mijn bevindingen hebben vorm gekregen in slechts vier plannen welke ingesteld zouden kunnen worden door een soevereine politieke macht op dit hoogsteigen moment. Ik garandeer dat, als we deze plannen uitvoeren, we binnen de 20 jaar een nationalistische maatschappelijke ordening bereikt hebben!

Maar let wel, iets minder dan wat nu volgt, en het zal niet meer dan een druppel op een hete plaat zijn, het wordt zodoende het een of het ander, immers...

"Geweld is niet nodig om een beschaving te vernietigen. Elke beschaving sterft aan de onverschilligheid tegenover de unieke waarden waaruit ze ontstaan is."


Nicolás Gómez Dávila (Colombiaans filosoof)


Denk daar maar eens een weekje over na...

Week 5 januari 2009

Radio Rapaille gaat zich dit jaar uitbreiden van wekelijks programma tot volwaardige radiozender. Verschillende nieuwe programma's zullen de komende weken bekend gemaakt worden.

Er zijn nog altijd tijdslots open en we zoeken dan ook nog altijd naar medewerkers. Ben jij geïnteresseerd in radio, ben je aangesloten bij een organisatie die wel een eigen zendtijd zou willen of wil je gewoon een steentje bijdragen, neem dan snel contact op via info@radiorapaille.com! Radio Rapaille verzorgt alle apparatuur, technische kennis en meer, dus maak je geen zorgen over je huidige vaardigheden, al doende leert men!

Opdat nationalistische media in Nederland en Vlaanderen tot een begrip mag uitgroeien!

In de eerste uitzending van de Dietse Dinsdag (de nieuwe benaming van Rapaille op Zondag) en dus nu op dinsdagavond van 20.00 tot 22.00 uur de volgende onderwerpen;

Kommentaar op zionistische agressiepolitiek
MDTB voert aktie tegen Circus Belly Wien
Nieuwe prijsvraag
Nieuws tegen 21.00 uur
Kommentaar over Gerrit de Graaier
Filmbespreking ‘Oorlogswinter’
De nationalistische agenda
De Top 3 van Anton
Remix van ‘Kraken Gaat Door’

En natuurlijk veel muziek uit Nederland en Vlaanderen, want dat maakt het de Dietse Dinsdag.

Dietse Dinsdag wordt dagelijks van 16.00 tot 18.00 uur en van 00.00 tot 02.00 uur herhaald en is natuurlijk later in de week als podcast van onze webstek af te laden.

Overigens zal Rapaille Op Zondag als programma blijven bestaan maar alleen als speciale uitzending af en toe worden uitgezonden. De uitzending van Dietse Dinsdag zal voorlopig als RBN Holland nog op zondag van 15.00 tot 17.00 uur via Radio Bandiera Nera worden uitgezonden.

Luister Radio Rapaille via www.radiorapaille.com!

De verklaring van het Witte Huis is precies dezelfde als van Zionistisch Israël, geef de slachtoffers de schuld. Het is noodzakelijk dat we eerst weten waarom. Hier is het officiële Israël-standpunt, rechtstreeks van Washington:

“It was “completely unacceptable” for Hamas, which controls Gaza, to launch attacks on Israel after a truce lasting several months, said Gordon Johndroe, a spokesman for the National Security Council. “These people are nothing but thugs, so Israel is going to defend its people against terrorists like Hamas that indiscriminately kill their own people.”

De reden dat de Amerikaanse regering het verhaal van Zionistisch Israël napapegaait is dat er een gezamenlijke agenda bestaat welke tot meer oorlog in het Midden-Oosten oproept. Zoals we al enkele jaren schrijven, wij leven in een oorlogseconomie, en Israël speelt een grote rol hierin gezien de VSA haar pijlen op de islam heeft gericht.

Oorlog, voor hen die onze koers bepalen boven en voorbij presidentiële politiek, heeft niets met religie te maken, maar is een vehikel om economische groei te forceren waar er anders stagnatie zou zijn. Bredere, grotere en meer permanente oorlogen is een deel van de “Dilution Solution” (“Verwateringsoplossing” – nvdr.) bedoeld om onze economie te redden, net zoals Wereldoorlog II voor velen een geplande oplossing bleek voor de “Grote Depressie”.

We Hold These Truths gaat in tegen dit beleid, welke enkel tot een einde zal komen wanneer de burgers het eisen.