Dinsdag 24 maart is het exact tien jaar geleden dat een coalitie van ‘democratische staten’ (lees: NAVO-dictaturen) Servië besloot te trakteren op een 78 dagen durend bombardement. Officieel klonk de rechtvaardiging dat het noodzakelijk was om de ‘etnische zuiveringen’ te stoppen, of toch tenminste die door Serviërs in Kosovo. Maar in feite weten we allemaal waar het echt om draaide, Servië was immers de enige staat van het voormalige Oostblok dat geen onmiddellijke knieval voor de VSA-gedomineerde atlantisten pleegde.
Na de bombardementen zagen we een fenomeen kenmerkend voor de verdedigers van de vrije wereld: de grenzen worden verlegd zonder overleg, marionetten worden aangesteld zonder democratische verkiezingen en een eeuwige welvaart wordt beloofd, tenminste, als ze het spelletje verder meespelen.
