Woensdag, 4 februari 2009Wat maakt een leger 'onoverwinnelijk'?Trackbacks
Trackback URI voor deze bijdrage
Geen Trackbacks
Reacties
Geeft reacties weer als
(Lineair | Samengevoegd)
Als ex-militair heb ik toch wel een aantal opmerkingen bij de tekst van Crusader: Wat maakt een leger onoverwinnelijk. Dat het Amerikaans leger serieus afziet in Irak en Afghanistan, ga ik niet ontkennen, dat is nu éénmaal algemeen geweten, en in mijn ogen zelfs terecht. Maar de redenen die Crusader aanhaalt waarom dit zo zou zijn, zijn nogal tegenstrijdig.
Zo spreekt hij over de Taliban als een leger met enkel geweren. Als men het materiaal dat de Taliban ter beschikking heeft, naast dat van de VS zet, dan zijn het inderdaad maar proppenschieters. Maar om een gevechtsvliegtuig van 2 miljard dollar neer te halen, is niet meer nodig dan een simpele SAM-raket (Surface to Air Missele, een grond-lucht raket dus) die vanop de schouder van een Taliban-militant wordt afgevuurd. In een grondgevecht, dat toch essentieel is om de controle over gebied te winnen, is niet de vuurkracht van belang, maar de tactiek. Vallen de Amerikanen met 50 M1Abrams-tanks een dorp binnen, dan schiet de Taliban vanuit simpele schutterskuilen de tanks af met een Russchische RPG, in een dorp kunnen de tanks namelijk niet vrij bewegen. Of anders gebruiken ze een zelfmoordaanslag. Een dorp innemen gaat ook niet zonder de koniging van het slagveld, de infanterie. En dan mag de Amerikaanse infanterie nog betere wapens hebben dan de Taliban, de Taliban kent het terrein, en is gewend aan het terrein. Niet het materiaal is belangrijk, maar de tactiek en de wilskracht achter de soldaat. Hier kom ik op een ander punt waar ik Crusader dan wel gelijk geef, namelijk dat troepen die van iets overtuigd zijn, tot meer in staat zijn. Hij noemt een aantal voorbeelden, de Amerikanen in hun onafhankelijkheidsoorlog, de SS en de Moslims, waartoe de Taliban dus behoren. Dan zegt hij ook nog dat de NAVO nog 70000 Afghaanse troepen ter beschikking heeft, maar even later toont hij aan dat deze niet functioneren door de onderlinge verschillen. Het is een publiek geheim dat dit Afghaans leger een zootje ongeregeld is, dat vol Taliban-infiltranten zit. Maar dat dit door de onderlinge verschillen komt, is weerlegbaar. Hierover verder meer. Het Afghaans leger functioneert slecht om drie redenen. Die infiltranten zaaien onrust tijdens de opleiding, en de opleiding zelf is geen homogeen geheel omdat ze door verschillende buitenlandse instructeurs, met een verschillende manier van werken wordt aangeleerd. En de hoofdrede is waarschijnlijk dat ze een onoverwinnelijk leger (dat zijn de Afghanen door hun manier van leven, geen enkel leger heeft de Afghanen ooit verslagen, Alexander De Grote, de Britten, de Russen, hun legers liepen allemaal stuk op de Afghaanse mentaliteit) willen omvormen naar Westers model. De Taliban strijden zoals de Afghanen de Russen hebben verslagen, en boeken succes. De overwinning van de VS in WO1 en WO2 is ook betwistbaar. De VS kwamen altijd later in de oorlog, en als ze kwamen was het met een massa aan materiaal voor de troepen van andere landen die al lang aan het vechten waren. Dit zorgt dan voor een mentale boost bij de Amerikaanse bondgenoten en demotiveert de tegenstanders. En zeker in WO2 kan men wel stellen dat het puur door het Amerikaanse geld is, dat de geallieerden de oorlog hebben gewonnen. Het Derde Rijk schoot wel door een muur van ijzer, maar niet door een muur van goud. Zeker niet als het zelf geen geld meer had en heel het land was plat gebombardeerd. Teamspirit is volgens Crusader nodig om een onoverwinnelijk leger te krijgen. Maar volgens hem gaat dit niet door de onderling verschillen tussen de soldaten in het Amerikaans leger. De tegenstelling zwart-blank, de godsdienst, alles speelt volgens hem een rol en zorgt dat teamspirit niet mogelijk is. Het eerste wat je in het leger leert tijdens de basisopleiding is dat het om het peloton gaat, en niet om het ventje. En dan mogen er nog zwarten in uw peloton zitten, je leert hier gewoon mee samenwerken, de teamspirit wordt er ingedrild. Een gast komt binnen in ABL (het Belgisch leger dus) als skinhead, een andere als rasta, en aan het einde van de basisopleiding zijn die twee beste maten. (Dit is een waargebeurd verhaal trouwens) Het leger kweekt groepsgevoel per peloton of per eenheid, en niet per godsdienst of huidskleur. Dat de publieke opinie niet voor oorlog is, is altijd al zo geweest. Waarom moeten mensen hun leven wagen in een land waar ze nog nooit van gehoord hebben? Omdat het hun job is. Maar dit is even demotiverend voor de soldaten zelf als voor de mensen aan het thuisfront. Trouwens de meeste Amerikaanse militairen zitten veilig op hun basis in de VS zelf, want voor elke actieve militair in het buitenland zijn er 3 nodig in de VS om hem operationeel te houden. Een bevolking van een land in oorlog, zal de soldaten wel steunen, omdat ze persoonlijk betrokken raken in het conflict. Waarom heeft de Taliban dan zoveel aanhang, omdat die thuis spelen dus. Dus de Taliban hebben ook de morele steun van het thuisfront mee, wat bij de Amerikanen dus zeker niet het geval is, zij worden voor een groot stuk gezien als de vijand van het Afghaanse volk. Dit is voor een groot stuk te verklaren door hun houding. Dat is ook wat mij stoort aan het Amerikaanse leger, ze moeten zich altijd zien als de redder van de democratie. Door een land plat te bombarderen, gaan de mensen niet meer voor democratie zijn. Dat troepen niet meer mentaal gevormd zouden worden, is ronduit belachelijk. Tijdens oefeningen wordt de militair mentaal op de proef gesteld en tot het uiterste gedreven. De staf zorgt altijd dat de oefeningen zo echt mogelijk lijken, en dit kan je niet weten als je het zelf niet hebt meegemaakt. Zet iemand na een week met een tekort aan slaap achter een MAG (machinegeweer dus), en hij zal na meerdere oefeningen in staat zijn om dit nog perfect te bedienen. Oefening baart kunst! Ook is er geen enkele schietbaan waar soldaten op cirkeldoelen schieten, ze schieten allemaal op silhouetten, puur om hun mentaal in staat te stellen te schieten op mensen. Waarom leren anti-tank en tank-crews vuren op wrakken en niet op schijven, om het zo realistisch mogelijk te maken. Er wordt dus wel degelijk aandacht besteed aan de mentale training van de militair. In zijn punten van het besluit haalt hij Gibbon aan. Zijn derde punt luidt dat het opnemen van vreemdelingen leidt tot de verzwakking van het leger. Dit is weerlegbaar met slecht twee woorden: Légion étrangère! Legeruitrusting en discipline die slechter worden, komt niet voor bij de Amerikanen. Hun uitrusting wordt beter met de minuut, en tijdens hun basisopleiding drilt de instructeur de discipline erin. De Taliban daaraantegen heeft zo goed als geen uitrusting en totaal geen discpline, buiten het gezamelijke geloof in Allah, maar weeral is dit een tactiek, omdat ze niet anders kunnen. Het maakt de Taliban juist beter, dit is de perfecte manier van guerilla, het huidige slagveld is geen grote tankslag meer, maar een strijd om steden en straten. Hier valt de als burger-uitziende Taliban-militant, minder op dan de tot op de tanden bewapende Ranger. Een AK47 is makkelijk weg te steken onder een Afgaans gewaad, en een Scar (Belgische aanvalswapen in gebruik bij Amerikaanse Special Forces) krijg je niet weg onder een Kevlar-plaat van een dikke centimeter. Het Amerikaans leger is op geen enkel vlak te vergelijken met eender welk Europees leger. Niet qua mentaliteit, en zeker niet qua uitrusting en imago. Zo gaat er het verhaal van een Amerikaanse SF-eenheid (Special Forces dus), namelijk de Rangers, die naar het Belgische opleidingscentrum voor Commando’s in Marches les Dames kwamen, om een Belgisch Commando-brevet te halen. Die mannen komen daar aan, massaal veel gerief bij, materiaal dat de Belgische para-commando’s nog nooit hadden gezien. Dat materiaal zat in grote zware koffers, de Belgen gaan helpen uitladen en worden uitgelachen door de kleerkast-Rangers, omdat ze zo’n koffer per twee dragen en niet alleen zoals die beren van Rangers. De volgende dag staat er een kaartleesoefening op het programma, de Rangers nemen direct hun GPS, maar de instructeur zegt dat het gewoon met kaart en kompas moet, iedereen hetzelfde materiaal. Die oefening liep niet zo goed af voor die Rangers. Daarna stond er sport op het programma, die Rangers gaan opwarmen door wat gewicht te heffen, en de Belgen trekken ogen van hoeveel kilo’s die kleerkasten kunnen tillen. Als eerste proef tijdens de sport is het lopen, zelf de slechte loper op dat moment aanwezig in Marches liep het gros van de Rangers eraf. Annabolica en massa gaan namelijk niet samen met uithouding. Om het verhaal kort te maken, niemand van die Rangers heeft een Belgisch Commando-brevet gehaald. En om terug te keren naar Afghanistan, waarom boeken de Hollanders wel succes in hun strijd tegen de Taliban? En om te besluiten: De grondtroepen in de Golfoorlog van 1991 waren voornamelijk Fransen en Spanjaarden, de Amerikanen vlogen er boven in hun Appaches en F18’s, dus niet de massale Amerikaanse vuurkracht werd ontplooid, maar een mengelmoes van niet-homogene groepen met andere uitrusting, een andere mentaliteit, en vooral een andere nationaliteit, precies de Taliban!
Mooi om te zien dat Crusader zijn debuut op nationalisme.info meteen tot zo'n reactie leidt! Alleszins heb ik zelf wat commentaar-op-commentaar, wellicht niet als militair, maar toch:
Ik denk dat Crusader vooral wil duiden op een zekere wisselwerking. Als een leger een hoger ideaal heeft dat zowel het individu als de groep bindt in de strijd - iets zoals volk, natie, overtuiging en/of religie - dan presteert het. Maar om zoiets te hebben moet er ook sprake van kunnen zijn, en dat is bezwaarlijk het geval bij bijvoorbeeld de VSA. De polarisering en desintegratie binnen de Amerikaanse maatschappij doet inderdaad afvragen of er nog van een volk gesproken kan worden, zoals Crusader terecht opmerkt. Dus waar moeten die soldaten in geloven? Kracht door verscheidenheid? Wellicht zal dit bij beroepsmilitairen nog niet zo erg zijn (die leven in een maatschappij op zich), maar tal van precedenten met vrijwilligers hebben toch al hun gebreken op dit vlak getoond en die oorzaak zoeken we best in de maatschappij zelf. Dat beroepsmilitairen een geval apart vormen bewijst ook het Vreemdelingenlegioen, dat in een eigen wereld leeft waarin de klassieke Franse 'Gaullistische trots' die erbij komt kijken nog eens een ideaal meegeeft. Het is dan ook hier dat de steun voor alle oorlogen vandaan komt, maar ik hoor u niet praten over het hele anti-oorlogssentiment rond de arme dienstplichtsveteranen van Vietnam, zelfs al is het familie (het waargebeurde verhaal van 'Born on the 4th of July' bijvoorbeeld). Crusader zijn argumenten zijn dan ook wellicht vooral in de context van vrijwilligers te plaatsen. En daarmee komen we meteen op het fenomeen van 'mentale vorming'. Ik denk dat Crusader toch een beetje verder probeert te gaan dan silhouetten en wrakken. Ik zou hiervoor kunnen verwijzen naar de oorlogsmentaliteit zoals omschreven door Evola en samengevat in 'Metaphysics of War', maar concrete voorbeelden zijn niet ver zoek. Als we gewoon kijken naar de 'drill' van Russen of Chinezen dan zien we hen daar een heel stapje verder in gaan dan Amerikanen of Europeanen. En dan heb ik nog niet eens historische voorbeelden genoemd. Ik kan op dit vlak wel uit ervaring spreken dat je nog zoveel keren uitputtend vrij gevecht in diverse situaties kan oefenen, maar als je niet eens tegen de muur wordt gezet met de opdracht twintig slagen te incasseren, dan zal het toch niet hetzelfde zijn. ** Wat mijn eigen globale opinie over dit artikel betreft, ik zie het vooral in de zin van hoe de krijgerskaste in een samenleving haar rol moet opnemen. Dat is natuurlijk een heel ander perspectief dan te beginnen vanuit moderne legers als fait accompli, en ga ik me dan ook niet verder in verdiepen hier. Reactie toevoegen
|
ZoekenCategorie
Gelieve naar de voorpagina te gaan voor de speler.
Gelieve naar de voorpagina te gaan voor de speler.
|




















