Vlaams, Sociaal en ...

Vlaams

Net zoals het individu enkel kan bestaan in de gemeenschap, doordat het zichzelf definieert aan de hand van de verschillen met de andere leden van de gemeenschap, kan een volk enkel ontstaan door zijn plaats in de gemeenschap der volkeren. Want laten we ons geen illusies maken, het bestaan van volkeren is geen Godsgewild gegeven waarbij een volk onveranderlijk, homogeen en monoliet is. Kijken we maar naar de Vlamingen, die tot het ontstaan van België enkel zuidelijke Nederlanders waren. Of kijken we naar de Italiaanse eenmaking in een gebied dat tot voor kort (als men het kijkt vanuit historisch perspectief) verdeeld was over meerdere staten. Volkeren ontstaan uit bepaalde socio-economische, etnische en culturele feiten die leiden tot een zekere verbondenheid. Als die verbondenheid zich kan manifesteren en behouden doorheen de tijd wordt daar een historische verbondenheid aan gebonden, waardoor we meer en meer van een volk kunnen spreken.

Als volk hebben wij ondertussen een bepaald etnocultureel en historisch kader kunnen ontwikkelen waarin elk kind wordt opgevoed en waarin elk kind opgroeit. Dit is onze eigenheid, onze identiteit, en die wordt over het algemeen bestempeld als een Vlaamse identiteit. Zij is uniek in de mate dat geen ander volk een gelijk etnocultureel en historisch kader heeft ontwikkeld, waardoor wij onze eigenheid kunnen terugvinden in de wereld. Sommige waarden en historische ontwikkelingen die zijn opgenomen in dat historisch kader kan men echter ook terugvinden bij andere naburige volkeren, waardoor we kunnen spreken over een zeker Europees kader. Als Vlamingen vormt ons etnocultureel en historisch kader een deel van het grotere Europese geheel, zonder dat dit wilt zeggen dat we onze verschillen met de andere leden van dat Europees geheel dienen uit te gommen om één Europees kader te bereiken.

Deze kaders dragen bij tot de diversiteit van de wereld en kunnen het startpunt zijn van een rijke culturele uitwisseling. Ook geven zij de mensen een zekere stabiliteit die onveranderlijk is op korte termijn en op lange termijn dient te evolueren naarmate de tijdsgeest verandert. Het benadrukken van het belang van deze referentiekaders en de noodzaak om institutionele en staatskundige systemen en grenzen op te bouwen langsheen die kaders is wat wij het volksnationalisme noemen. Deze grenzen dienen om onze eigenheid te beschermen en uit te dragen, zonder daarbij in een reactionair chauvinisme of agressief imperialisme te vervallen. Daarmee zouden wij immers zondigen aan het principe van de eigenheid van die kaders van andere volkeren. Wat de linkerkant en de liberalen echter doen is het ondermijnen van deze kaders. Door het massa-importeren en uitbuiten van andere volkeren, puur uit eigen economisch en electoraal gewin, ondermijnt men deze kaders en zet men ze steeds verder onder grote druk. Ook voor de migranten is er niets positief aan de huidige massamigratie. Men ontwortelt ze uit hun eigen streek en probeert men ze terug te planten in een volledig ander cultureel referentiekader, met amper enige moeite om hen zich te laten opnemen daarin. Getuige daarvan de vele ghetto’s in West-Europa waarin iedereen in zijn eigen cocon loopt en waarin het ongenoegen bij momenten zwaar overkookt.

Willen wij onze eigenheid bewaren, dan dient deze instroom direct te stoppen. Verder dienen alle aanwezige allochtonen zich te assimileren, al zal het merendeel nog steeds terug moeten keren naar het land van oorsprong. Om verdere migratie te stoppen dient men een actief ontmoedigingsbeleid te voeren in de streken van oorsprong gekoppeld een actief ontwikkelingsbeleid waarbij lokale initiatieven dienen te primeren. Wanneer men in de landen van oorsprong hun demografische tijdbom echter willen blijven uitstellen door de grote overschotten onze kant uit te sturen, mag het ook niet uitgesloten zijn om eventuele oppositionele groeperingen te steunen. Hoe imperialistisch dit ook mag klinken, de regimes die hun problemen enkel uitstellen, groter maken en exporteren zijn allesbehalve goed voor hun eigen volk, laat staan dat van ons.

Maar niet alleen tegen de gevolgen van de migratie dienen wij onze te verzetten. Onze cultuur staat ook onder druk vanuit Westerse hoek. De lange strijd tegen verfransing is allesbehalve gestreden, maar ook de verengelsing is een zeer ernstig probleem. Import van andere culturele patronen, gaande van denkpatronen tot eetpatronen, zijn even schadelijk als de import van migranten. Wanneer men naar het Vlaamse landschap kijkt, is het correct om te stellen dat men aan de horizon geen minaretten moet zien afsteken. Maar evenmin is het gewenst om de obelisken van McDonalds of BurgerKing of Starbucks te aanschouwen. Het massagebruik van Engelstalige termen is even erg als het gebruik van Franstalige, het verzet ertegen is even gerechtvaardigd. Dat het anders kan, heeft Italië ondertussen al voor een deel bewezen. Zo is er daar op dit moment van schrijven een voorstel om vergunningen te weigeren aan mensen die een zaak beginnen met buitenlands eten. Lucca en Milaan hebben dit iniatief reeds genomen en ook de Italiaanse minister van Landbouw heeft reeds positief gereageerd: “Stop met het importeren van containerladingen vlees en vis van wie weet waar” . Nu nog de Amerikaanse rommel buitensmijten en dan kunnen we het Italiaanse voorbeeld zeker aanhalen in discussies. Cultureel gezien worden wij immers nog steeds bezet door buitenlandse invloeden.

Sociaal

Een volk zal echter niet leven door vlaggen te eten en door zijn eigenheid te bewaren. De mens is een scheppend individu waarbij elke individu zijn eigenheid zoekt in de maatschappij. Dit komt het meeste tot uiting in de economische werkelijkheid, waar ieder van ons deel van uitmaakt. Wij hechten een bepaalde, variabele waarde aan dingen en drijven handel. Door die ruilhandel verwerven mensen rijkdom, waardoor de arbeid betaald wordt voor de producten, en door het (wan)beheer van die rijkdom neemt de rijkdom van elk individu toe of af. Wanneer men deze markt volledig ethisch zou bekijken en steeds handelen vanuit de verrijking van de maatschappij, zonder daarbij het eigen individu te verwaarlozen, zouden er geen correcties nodig zijn. De mens telt echter ook egoïstische wezens in zijn rangen en het is nodig om misbruiken tegen te gaan door de verzamelde rijkdom, verzameld door de inzet van de ganse maatschappij, in een zekere mate te herverdelen. Ieder heeft het recht zich te verrijken door eerlijk werk en een verstandig bedrijfsbeheer, maar niemand heeft het recht zich te verrijken door woeker en speculaties zonder daarvoor een zekere prijs te betalen. Denken we ook maar aan George Soros die een fortuin maakte door tegen de pond te speculeren en tegelijkertijd de Britse economie in recessie stortte.

Ook is een sociale politiek nodig om de arbeiders niet te laten verkommeren zoals gebeurde in de Industriële Revolutie. Enerzijds schept dit een ongelukkig en potentieel destructief proletarische massa die vervolgens makkelijk gemanipuleerd kan worden door agitatoren die enkel hun eigen sociale experimenten voor ogen hebben. Anderzijds vergiftigt dit ook de economie doordat de arbeidskrachten zelf hun lichamelijke kracht wordt ondermijnd. Vanuit die optiek zou het logisch zijn dat elke ondernemer meent dat het meer dan nodig is om een sociale politiek te voeren vanuit de staat, die steeds het beste overzicht kan behouden op het nationale niveau en de rijkdom kan herverdelen op een volksnationaal niveau. De oorzaak dat dit niet zo is momenteel, kunnen we terugvinden in de huidige maatschappelijk context. Zoals zo vaak het geval is, bepaalt de economische realiteit de richting die de politiek uitgaat. Door onze kapitalistische economie wordt het interactiekader van de huidige mens, wanneer het neerkomt op contact met andere mensen, bepaald door een kapitalistische logica. Alles wordt teruggebracht naar een strijd om de economische middelen die niet onuitputtelijk zijn. In geen enkel ander systeem dan het kapitalistische is de leuze “Leben ist kampf” zo hard uitgedragen.

We moeten dan ook afstappen van het huidige kapitalistische en individualistische competitiedenken. Waar vroeger burgerlijke systemen het nationalisme gebruikten en misbruikten om nog een soort nationaal competitiedenken uit te dragen, waarbij het niet zozeer individuen, maar volkeren waren die om bepaalde middelen streden, is het nu anders. Momenteel wordt het individualisme steeds meer uitgespeeld als basis van het kapitalisme. De mens is nu immers veel koopkrachtiger dan in de tijden van het agressieve nationalisme. Waar vroeger het competitiedenken pas echt vruchten afwierp als een ganse nationale markt achter een beleid kon gezet worden, is het nu veel winstgevender om op het individu in te spelen. Als solidaristen en volksnationalisten dienen wij ons dan ook af te zetten tegen dit soort denken. De gemeenschap is immers hetgene wat het individu een basis van stabiliteit schenkt en een eigen identitaire plaats in de wereld geeft. Streven naar een volledige planeconomie zou echter ook dwaas zijn. Het zou enkel leiden tot een corrupte top, zoals we hebben mogen zien. Controle op de economie vanuit de staat en bijsturen waar nodig, maar ook controle en bijsturen van de staat vanuit maatschappelijk vlak is dan ook meer dan aangewezen.

Het is dan ook aangewezen om af te stappen van het huidige kapitalistische conflictdenken en te kiezen voor een solidaristische maatschappij en dus een corporatistische economische ordening. Vakbonden depolitiseren, het samenvoegen van de vakbonden tot één per sector en het loskoppelen van de vakbonden van het huidige systeem is hetgene wat nodig is om vanuit het middenveld zowel controle op de staat als op de economie te houden. Maar met de huidige vakbonden, die geld aanvaarden om toch maar niet te staken en deel uitmaken van het systeem door het uitbetalingsrecht van werklozengeld, zal er nooit enige verandering komen in deze huidige demoligarchie. Achter de façade van het huidige “democratische” systeem gaat immers een kluwen van persoonlijke belangen van de politieke elite schuil. Het is dan ook veel eerlijker te spreken van een demoligarchie.

Nationaal

We zullen echter nooit deze dingen kunnen verwezenlijken, laat staan dat we zelf in de buurt komen om iets in de maatschappij indien wij niet de teugels van de staat in handen nemen. Doorheen de laatste decennia hebben allerlei organisaties en afspraken de nationale staat steeds verder uitgehold. Van de nationale soevereiniteit is steeds meer en meer afgenomen. Enerzijds naar Europees niveau, waar vervolgens enkel een wanbeleid mee wordt gevoerd, anderzijds is de nationale staat uitgehold door privatiseringen en de uitverkoop van overheidseigendommen. Overeenkomsten als Bretton Woods en de daaropvolgende gebeurtenissen hebben de monetaire onafhankelijkheid van het merendeel van de wereld in handen gegeven van de VSA, zonder dat wij daar enige controle op hebben. Ook veelzeggend is het feit dat de Europese goudvoorraden nog steeds “in verzekerde bewaring” liggen in het Amerikaanse Fort Knox, waardoor de Amerikanen de facto een ijzeren wurggreep hebben op onze economieën. Onze centrale banken steunen bijna volledig op de Amerikaanse dollar en op geen gram goud. De V.S.A. kunnen dus zoveel dollars bijdrukken als ze willen, de eersten die de inflatie zullen voelen, en het hardste zullen voelen, zullen de buitenlandse banken zijn. Gevolgen die ook zichtbaar zijn, wat ook Ernesto Zedillo, voormalig president van Mexico, op het Wereld Economisch Forum te Davos aanhaalde: “At the same time, printing more dollars could undermine the value of both the dollar and the many currencies around the world pegged to it, stoking inflation when the global economy eventually begins to recover. [...] And his country does not have the option of printing money, he noted, since the Mexican peso is not a global reserve currency like the dollar.” Vanuit die optiek is het dan ook positief dat de Russische premier een aanzet gaf tot een alternatief op datzelfde Wereld Economisch Forum te Davos: “Excessive dependence on a single reserve currency is dangerous for the global economy” . Ook is het veelzeggend als iemand als George Soros (cfr. supra) ook zijn twijfels uitspreekt over de almacht van de dollar: “The current crisis is not only the bust that follows the housing boom,” Soros said. “It’s basically the end of a 60-year period of continuing credit expansion based on the dollar as the reserve currency.”

Om terug de mogelijkheid te verwerven om iets werkelijks te doen aan het huidige systeem, dienen wij dus de staat in handen te nemen. Men kan zeggen dat de partijpolitieke manier de enige is, maar die stellingen dienen wij ten sterkste te verwerpen. Wat is immers de partijpolitiek waard wanneer een idee niet gedragen wordt door een militante beweging met een zekere aanhang in de maatschappij? Dan zouden wij immers verworden tot een zelfde soort elite die wij bestrijden; een wereldvreemde die meent het beste te doen voor het volk, zonder enige goedkeuring van dat volk. Er is dringend nood aan een renationalisatiegolf met verankeringen in de grondwet waarbij de nutsector voor het merendeel in de handen van de staat blijft, sociale zekerheid een staatszaak blijft en waarbij de staat het recht voorbehoud om zich in de economie te mengen. Dat is een strijd die men inderdaad in de parlementen dient te voeren, maar zonder een draagvlak in de straten verwordt dat enkel maar tot roepen in de parlementaire woestijn.

Het is echter ook meer dan nodig om de Belgische staat volledig te ontbinden en de Vlaamse en Nederlandse staten in zeer nauw verband met elkaar te laten samenwerken. De Belgische staat is immers opgebouwd volgens de belangen van een kleine Franstalige elite. Meer dan in andere landen is de taalgrens in België niet enkel een culturele, maar ook een sociale taalgrens. Ook is het onmogelijk om vanuit de huidige Belgische staatsstructuren te komen tot een hereniging of nauwe samenwerking met Nederland aangezien de ganse Belgische staat net gebouwd is op anti-Nederlandse fundamenten en sentimenten. De blik van de heersende financiële elite, die een rare mengelmoes van adel en burgerij vormt, is ook steeds op Parijs gericht. Getuige de vaudeville die ontstond naar aanleiding van Fortis, waar België niet snel genoeg zijn aandeel in Fortis aan Frankrijk kon verkopen. Willen wij een staat opbouwen waarin de belangen van ons volk worden verdedigd, dienen wij komaf te maken met de Belgische staat. Vlaams, sociaal en nationaal; geen enkel van die termen valt te combineren met de Belgische staatsconstructie.

Conclusie

Dit is dan ook de samenvatting van de ideologische redenen waarom wij betogen. Niet omdat wij een bende rechts tuig zou zijn dat enkel de straten wilt afschuimen op zoek naar andersdenkenden. Als dat het geval zou zijn, zouden we ons beter kunnen bezighouden met de achterlijke hooligan uit te hangen. Onze taak is om een alternatief uit te werken, het een maatschappelijk draagvlak te geven en op die manier onze invloed te gebruiken om de politieke elite te dwingen om het systeem volgens onze wil te hervormen. De revolutie zal niet uitbreken op de 26ste maart, maar het kan een zoveelste bouwsteen zijn bij de opbouw van een alternatief. En daarvoor zijn, in deze barre tijden met barslechte vooruitzichten, alle stenen welkom.

Tegen systeem en kapitaal, onze strijd is Vlaams, sociaal en nationaal!


Yves Pernet
Scriptor NSV! 2007’-09



1. http://www.hln.be/hln/nl/959/Bizar/article/detail/658802/2009/02/01/Italie-weert-kebab-en-sushi.dhtml
2. http://www.iht.com/articles/2009/02/01/business/webglobal-420859.php?page=2
3. http://online.wsj.com/article/SB123317069332125243.html
4. http://www.iht.com/articles/2008/01/23/business/davos.php


Dit artikel verscheen voor het eerst in de Branding van maart 2009.