De tranen van de ...

Enkele kanttekeningen bij de geschiedenis van bet Koninkrijk der Nederlanden van 2000 tot 2025

In de jaren 2000-2007 schakelden de universiteiten en ook de hogescholen, die uiteraard niet wilden achterblijven, met wild enthousiasme over op het Engels. Daar waren - zei iedereen toen - zeer goede en dwingende redenen voor. Vooreerst was er de invoering van de BAMA, met als neveneffect de grotere "internationalisering van het hoger onderwijs”. Het ideaal was toen dat studenten en docenten zo veel mogelijk in het buitenland vertoefden. Toen dacht iedereen nog dat dit een grote opvoedkundige waarde had. Het absoluut na te streven ideaal was dat de Nederlandse collegezalen vol zaten met allemaal vreemde studenten die onderwezen werden door niet¬-Nederlandse docenten. Dit alles moest dan uiteraard gebeuren aan de hand van Amerikaanse handboeken in het Engels, alleen door Nederland uitgeroepen tot de enige officiële taal van Europa. Ook werd toen nog gezegd dat het Engels de enige taal was van de universele wetenschap en hoewel 90 % van de studenten gewoon een beroep in Nederland en dus in het Nederlands wilden uitoefenen en geen loopbaan als wetenschapper ambieerden, moesten ze in het Engels worden opgeleid. Er werd toen ook algemeen aangenomen dat "Europa" dat verlangde en dat dit overal zou gebeuren. Gezagsgetrouw als de Nederlanders waren en behept met het verlangen de eerste van de klas te willen zijn, werden toen al overdreven maatregelen genomen. Zo werd toen al in een aantal universiteiten aan de docenten een contract aangeboden waarin het hen praktisch verboden werd in het Nederlands te publiceren. Veel later zou blijken dat dit niet in overeenstemming was met de Europese wetgeving. Ook begonnen de eerste Nederlandse ouders hun kinderen in het Engels op te voeden om zo met Europa in orde te wezen. Recent formuleerden socio-linguïsten de hypothese dat de verengelsingswoede van de Nederlanders bij het begin van deze eeuw voornamelijk veroorzaakt werd door het feit dat er door de modale scholier en student bijna geen andere vreemde talen werden aangeleerd. Er werd veel tijd en moeite besteed aan het aanleren van het Engels. Omdat de meeste Nederlanders in hun dagelijks leven evenwel nooit Engels nodig hadden en ze nu hun investering wilden laten renderen, begonnen ze dan maar Engels in Nederland te gebruiken.

In 2007 kwam een eerste grote ontnuchtering. Internationale evaluatiecommissies stelden een enorm kwaliteitsverlies vast in het Nederlands hoger onderwijs. De oorzaken waren gemakkeIijk gevonden. Nederlandse professoren en studenten beheersten het Engels niet zo goed als verwacht. Ook de talrijke instromende studenten uit Oost- en Zuid-Europa presteerden ondermaats omwille van hun slechte elementaire kennis van het Engels en onvoldoende voorkennis. Ook het duiventil karakter van de universiteiten met veel afwezige docenten en studenten en kortstondige vervangingen door gastdocenten werd als oorzaak genoemd. Nederland voelde zich beledigd en wou aantonen in korte tijd de schande tot een triomf te kunnen ombuigen. De minister van onderwijs kreeg uitgebreide volmachten en werd verplicht nauw samen te werken met zijn Britse collega die weldra de lakens uitdeelde.

De nieuwe aanpak was drastisch: alle onderwijs zou voortaan in het Engels gebeuren. Massaal zouden "native speakers" worden aangetrokken en onderwijzers en leraars die niet in een streng taalexamen slaagden zouden worden ontslagen. Hetzelfde gold ook voor de universiteiten en hogescholen waar binnen de vijf jaar voor 50 % "native speakers" moesten worden aangesteld. Nederlandstalige boeken en tijdschriften werden niet langer aangekocht en uit de bibliotheken gehaald. Een overijverige bibliothecaris die ze openbaar wilde verbranden werd ter orde geroepen wegens bepaalde historische herinneringen, maar toch bevorderd tot hoofdbibliothecaris. Ouders die konden bewijzen dat ze hun kinderen in het Engels opvoedden, via een getuigschrift van de "headmaster", kregen een premie. Aan kinderen en studenten werd het verboden op het terrein van de school of universiteit Nederlands te spreken. Wie herhaaldelijk dit verbod overtrad, werd weggezonden. Aan de universiteit van Twente werd een "Department Dutch" opgericht voor filologen en historici die historische teksten in het Nederlands moesten leren lezen en begrijpen. Uit Europees patriottisme weigerde deze universiteit eerst het departement op te richten, maar deed het toch na uitdrukke1ijk te hebben afgekondigd dat de bibliotheek niet toegankelijk zou zijn voor studenten uit andere richtingen.

De eerste reacties op deze wel zeer ingrijpende hervormingen kwamen van enkele allochtone intel1ectuelen die stelden dat Nederland zowat het eerste en dus enige land in de were1d was dat vrijwillig zijn eigen cultuur opgaf zonder in een oorlog te zijn verslagen. De Duitsers hadden indertijd ook Nederland willen verduitsen maar daar was uiteindelijk toch wel enig verzet tegen geweest. Het protest werd nu afgedaan als verzet tegen de intemationalisering en dit klonk al even erg als de beschuldiging van racisme. Daarom zweeg iedereen.

Tegen 2010 waren alle grote steden in Nederland tweetalig geworden.

In 2015 werd in de Tweede Kamer - ¬zonder debat - een wet gestemd die voorschreef dat Nederland van dan af tweetalig was, ter voorbereiding van de algemene eentaligheid in 2025. Dit zou niet alleen de positie van Nederland in Europa veilig stellen, maar ook aan de inwoners een groot voordeel opleveren. Een grootse verengelsingcampagne begon via de media die verplicht tweetalig werden en massaal beroep deden op Britse en Amerikaanse medewerkers. Omdat het origineel altijd beter verkoopt, verdwenen na enkele jaren de Nederlandse kwaliteitsbladen zoals De Volkskrant en de NRC. De intellectuelen lazen nu The Amsterdam Times die in handen was van een Amerikaanse groep. Wat later - hoe kon het anders? - verseheen ook een The Amsterdam Post. Trouw bleef, zieh beroepend op de mensenrechten, verder publiceren in het Nederlands en kon zich handhaven. Ook De Telegraaf, die politiek en international nieuws in het Engels publiceerde en sportnieuws en de misdaadkroniek in het Nederlands, bleef verder bestaan. Vrij Nederland, dat al van in den beginne op het progressieve Engels was overgeschakeld, was allang verdwenen. Bij de televisie viel op dat de uit Luxemburg opererende zenders hun populaire programma's in het Nederlands uitzonden, zij het wel met Engelse ondertiteling. Het meest bekeken programma in 2015 was de heruitzending van de populaire Nederlandse film "Ja zuster, neen zuster" van 2002.

Ook het bedrijfsleven was helemaal op het Engels overgeschakeld. De koning hield in 2016 voor het eerst zijn nieuwjaarstoespraak in het Engels. De koningin deed daar dapper aan mee, hoewel het opviel dat ze zich in informele gesprekken met eenvoudige lieden - meer dan haar echtgenoot - ¬in het Nederlands uitdrukte. Ze had dan toch niet voor niets Nederlands geleerd.

Ui alle mogelijke signalen bleek dat de meerderheid van de bevolking met de talrijke taalwetten niet akkoord ging. Er was evenwel niemand die dit onbehagen kon of durfde te formuleren. De beschuldiging van anti-¬internationalisme was even afschrikwekkend als deze van tegenstander van de multiculturele samenleving vóór de korte verschijning van Pim Fortuyn op het politieke toneel. Misschien wachtte men wel op een nieuwe Pim. Bovendien was er nog de pragmatische redenering dat men niet meer terug kon. Nederland kon zich niet belachelijk maken met plots het groots en fier aangekondigde "upgrading process" af te blazen.

Wie zich van dit alles niets aantrokken waren bepaalde groepen allochtonen. Zij beweerden met veel moeite Nederlands te hebben geleerd en nu ze eindelijk de taal min of meer beheersten moesten ze weer overschakelen op een andere taal. Dit was een vorm van woordbreuk. Trouwens wie garandeerde dat Nederland niet over 50 jaar om opportunistische redenen op het Chinees - of zoals sommigen voorspelden - op het Arabisch zou overschakelen? Daarom werd een grote betoging in Den Haag georganiseerd op "King's Day" (Prinsendag) 2015. De bange burgemeester verbood de betoging, maar tienduizend allochtonen en een paar honderd Vlamingen negeerden dit verbod en trokken onder de slogan "Nederlands" op naar het parlement. De politie, die hierop niet voorzien was, verloor de controle over de gebeurtenissen en geraakte in paniek. Op een bepaald ogenblik vuurde een groep ingesloten politiemannen op de betogers. Naast heel wat gewonden vielen er drie doden te betreuren: iemand van Turkse origine, een ander van Marokkaanse afkomst en een Vlaamse emeritus professor. 's anderendaags fulmineerden de media, die op dat ogenblik al volledig in Angelsaksische handen waren, tegen de betogers. Ze hadden het over buitenlandse inmenging en over anti-¬intemationalistisch terrorisme dat moest bestreden worden.

Omdat men nu al zover was en omdat het "point of no return" al was overschreden, werd het proces met grote driestheid verder gezet. Het werd nu verboden om op openbare bijeenkomsten Nederlands te praten. Het Nederlands werd ook uit de kerk gebannen. Vrij vlug gebeurde wat sommige Vlaamse kenners van deze fenomenen hadden voorspeld: er ontstond een duale samenleving. De beter gesitueerden, intellectuelen en managers, spraken nog alleen maar Engels - zij het met dat onnavolgbare en vervelende Nederlands accent - en stuurden hun kinderen bij voorkeur naar Britse of Amerikaanse uruversiteiten. Ze vertoefden in kringen en op plaatsen waar alleen maar beschaafd gesproken werd en ze voelden zich daar oneindig zalig. Eindelijk eens een echte en duidelijk zichtbare afgescheiden "upper class". Ze hadden dan ook alleen maar professionele contacten met de gewone Nederlanders, die thuis gewoon hun Nederlands dialect bleven spreken en het Engels dus niet zo heel goed beheersten. Veelal probeerden dezen hun kinderen wel in het Engels op te voeden, maar brachten daar niet al te veel van terecht. Veel kinderen moesten in het onderwijs vlug afhaken omdat het veel moeilijker is in een vreemde taal te studeren dan in de eigen taal. Ze kwamen op de arbeidsmarkt als geentaligen, omdat ze noch het Nederlands noch het Engels volledig beheersten. Aan dit vervelende randfenomeen werd door de Engelstalige elite, ook deze van linkse signatuur, geen aandacht besteed. Even terzijde aanstippen dat vrijwel niets meer in het Nederlands werd gepubliceerd, tenzij in Vlaanderen, dat ondertussen plots het centrum van de Nederlandse cultuur was geworden. De migratiestroom naar Vlaanderen nam trouwens toe, zij het om andere redenen dan vroeger. Maar dit was een taboe onderwerp en niemand durfde beweren dat Nederlanders naar Vlaanderen uitweken om taalredenen.

Ook rond 2015 werd de internationale situatie bijzonder gecompliceerd. De laatste verruiming van de Europese Unie was niet bijzonder succesvol geweest omdat de nieuwe lidstaten wel de subsidies opstreken maar zich niet hielden aan de Europese richtlijnen en afspraken. Toch werd - ondanks het bezwaar van de Britse en Nederlandse regeringen - een nieuwe uitbreiding doorgevoerd. Nederland werd overspoeld met een nieuwe golf inwijkelingen en vooral honderdduizenden Roma zigeuners waarop de overheid geen enkele greep kreeg. De spanningen tussen de Verenigde Staten en Europa waren - ¬zoals bekend - sterk opgelopen en Groot-Brittannie ging steeds meer bij de Verenigde Staten aanleunen. Openlijk werd gesproken over de wenselijkheid van een Angelsaksische Unie.

In 2020 brak Groot-Brittannie met de Europese Unie. Onmiddellijk begonnen besprekingen over de Angelsaksische Unie. Een van de eerste maatregelen was het koppelen van het pond aan de dollar. Kort daarop werd door een reactie van de Europese Unie de NAVO ontbonden. Nederland kwam nu onder bijzonder sterke druk te staan om toe te treden tot de Angelsaksische Unie. Het land durfde niet goed omdat het zich onveilig voelde als enig lid van die Unie op het Europese vasteland. Het zou niet kunnen standhouden tegen de onvriendelijke buren. De Amerikanen boden de oplossing: Nederland kon de eenenvijftigste staat van de Verenigde Staten worden. En zo geschiedde. Nog in 2020 verliet Nederland de Europese Unie en in 2025 was het zover: de Verenigde Staten hadden eindelijk een bruggenhoofd op het Europees vasteland dat ze meteen voIstopten met wapens en militairen. Nog even was er wat onenigheid tussen Nederland en de Verenigde Staten over de naam van de nieuwe staat. De Nederlanders kozen voor "The Netherlands" en de Amerikanen voor ''New America". Uiteindelijk werd het "New Holland". De Amerikanen bedachten een genereus voorstel voor de koning: hij werd de erf-"governor" en zijn aanspreektitel zou "prince" zijn. Een historicus, die in een ingezonden stuk in The Amsterdam Times had voorgesteld de historische titel van "stadhouder" toe te kennen, werd universeel uitgelachen.

Ontroerend was de plechtigheid waarin de gouverneur de eed aflegde in de handen van de president van de Verenigde Staten. De nieuwe gouverneur hield zich kranig toen de president herinnerde aan Winston Churchill, die zo dikwijls pleitte voor de sterke verbondenheid van alle Engelssprekende landen.
Zijn vrouw, de vroegere koningin, trachtte haar tranen te verbergen. Vreugdetranen?


Prof. Yvan Vanden Berghe


Het Verbond is een forum voor discussie over het hedendaagse nationalisme in de Nederlanden. Het staat open voor allen, nationalisten en niet-nationalisten, die bereid zijn om op een eerlijke manier na te denken over de bijdrage die een hedendaags nationalisme kan leveren aan de menselijke, culturele, sociale, maatschappelijke en economische ontplooiing van de mens in de 21ste eeuw in de Nederlanden.

Door deze opstelling wil Het Verbond de aanzet geven tot de verwezenlijking van de gedachte dat een volwaardige menselijkheid dtegelijk respect voor en ontwikkeling van de nationale dimensie in zich sluit.

Het Verbond wordt uitgegeven door het Nationalistisch Verbond Nederlandse Volksbeweging. Deze organisatie staat voor de realisatie van een moderne, vrije en nationaal bewuste samenleving in de Nederlanden, gevormd uit de samenbundeling van Vlaanderen en Nederland.

Abonnement: Vlaanderen 15 EUR / Nederland 20 EUR
Lidmaatschap: Vlaanderen 20 EUR / Nederland 25 EUR
Betalingen: Vlaanderen KBC 456-9570351-67 / Nederland IBAN BE93 4569 5703 5167 & BIC KREDBEBB
Redactie: renaat.vanheusden@edpnet.be