“Dit is inderdaad geen gewone crisis. Er ontbreekt een gemeenschappelijk belang.” Wilfried Martens in “De Morgen” van 21 augustus 2007
De verkiezingen zijn nu reeds meer dan twee maanden achter de rug en we kunnen op z’n minst wel stellen dat de regeringsvorming geen succes is, om het wel zéér zacht uit te drukken. Waar vroeger vaak conflicten waren tussen de verscheidene politieke families, is er nu duidelijk een conflict tussen de Vlaamse en de Waalse/Franstalige belangen. De afgelopen dagen zijn de kranten, het internet, de journaals, kortom de ganse media, gevuld met allerlei analyses over de oorsprong van deze crisis, de eventuele uitwegen uit de crisis en zelfs over de toekomst van België. Zeer interessant is dat de publieke opinie niet enkel Vlaamsgezinder wordt, maar zelfs openlijk separatistisch. Allerlei peilingen, waarvan de betrouwbaarheid uiteraard ter discussie kan gesteld worden, wijzen op een patroon waarbij de meeste Vlamingen in de hoofden reeds afstand hebben genomen van België en nu enkel wachten op de staatskundige bevestiging hiervan. Dat de Walen en Franstalige vasthouden aan België is niet verrassend, zij zijn immers de echte, en waarschijnlijk laatste, Belgen.
De Waalse verlatingsangst
“Scheiden doet lijden”, het is een oud gezegde dat vaak ook klopt. In het geval van België zal het enkel de romantische idee van België, dat leeft in de Waalse harten, pijn doen. Op korte termijn zal het politiek landschap van Wallonië ontredderd zijn en niet goed wetende wat te doen. Iets dat op lange termijn zeker niet slecht is. Het probleem ligt dan ook niet bij de Walen, maar bij de Waalse instituten. Verlamd door PS-nepotisme en vaak gedreven door een imperialistisch en agressief nationalisme vanuit de PS en het FDF slaagt de Waalse regering er niet in om een daadkrachtig beleid te voeren dat de Walen nodig hebben. Een scheiding van België en het doorknippen van de navelstreng, een daad die nodig is om elk kind zelfstandig te doen leven en het begin vormt van het eigen leven, zal voor Wallonië in het begin inderdaad een verlies aan zekerheid zijn. Een sterk en krachtdadig bestuur is dan ook nodig om de nodige hervormingen door te voeren zodat Wallonië op eigen benen kan staan, iets waar Wallonië én alle buurlanden beter van zullen worden.
Het krachtdadig bestuur dat Wallonië zo hard nodig heeft, wordt echter tegengehouden door de agressieve beeldvorming van Vlaanderen dat in Wallonië wordt opgehangen. Radikaal-rechtse organisaties zoals de NSV! en Voorpost worden vaak verweten dat zij alle problemen in de maatschappij op een externe factor steken, wat uiteraard één van de vele foutieve vooroordelen is. De Walen worden echter foutief ingelicht over de Vlamingen, er wordt van ons een waarlijk duivelsbeeld opgesteld waarbij de gierige Vlaming de arme Waal verder in de armoede wilt duwen en liefst nog natrappen ook. Organisaties zoals het FDF hameren maar al te graag op dit beeld om zo stukken Vlaams grondgebied af te nemen en bij Brussel te voegen. Een doel dat gewoonweg agressief nationalisme uitstraalt dat in West-Europa ongezien is. Of kan iemand mij een land noemen waarin de ene deelstaat het grondgebied van de andere deelstaat niet respecteert?
Er moet echter een verschil gemaakt worden tussen de Waalse agenda enerzijds en de Franstalige agenda anderzijds. De Walen willen enkel een goed bestuur, een goed draaiende economie, goede levensomstandigheden zoals elk normaal mens ter wereld dit wilt. Zij zijn dan ook enkel gebaat bij het volwassen worden van Wallonië. Onze strijd is dan ook geen strijd tegen de Walen, zij zijn immers een broedervolk in Europa, net zoals de Basken, de Catalanen, de Ieren, de Bretoenen, etc...Nee, onze strijd is tegen de Waalse politici die teveel de Franstalige belangen dienen i.p.v. die van de Waalse. Met de Franstaligen bedoel ik de inwoners van Vlaanderen die Franstalig zijn en dit gebruiken als een politiek wapen om de Vlaamse Rand rond Brussel verder te verfransen en uiteindelijk Brussel aan te hechten.
De stormtroepen van de verfransing zijn het FDF en de UF. Zij hebben de pretentie om gebiedsuitbreiding te eisen, racistische slogans over de Vlamingen te verspreiden en daarbij nog eens te zeggen dat zij juist het slachtoffer zijn van racisme. Ik geef toe dat in de evoluties van de laatste jaren het woord racisme enorm uitgehold is, maar ik begrijp niet hoe een agressief staatsnationalisme, op het randje van jingoïsme af, op welk moment dan ook een vorm van anti-racistische strijd kan zijn. Volgens diezelfde logica zou de onafhankelijkheidsverklaring van Ierland een opperste daad van racisme zijn en zou de Baskische ETA een ronduit racistische organisatie zijn, ook al zijn zij radikaal socialistisch. Helaas voor de Walen primeert de agenda van de Franstaligen voor de Waalse politici op die van het Waalse volk. Een uitdrukking zegt “elk volk krijgt de leiders die het verdient”, maar zo bont hebben de Walen het nooit gemaakt om dit soort uitschot als leiders te verdienen.
De hereniging
Uiteindelijk zal Wallonië over zijn eigen lot moeten beslissen. Zal het voor een aanhechting bij Frankrijk gaan? Zal het op eigen benen staan? Die keuze laat ik aan de Walen zelf over, wij hebben ons daar niet in te mengen. Zolang de Duitstalige gemeenschap ook een vrije keuze krijgt, zijn de Walen volledig vrij om over hun eigen lot te beschikken, zolang daar geen andere volkeren mee geschaad worden. De perspectieven voor Vlaanderen dan.
De Vlaamse onafhankelijkheid komt eraan, misschien nog niet deze keer, maar ik durf nogal zeker te stellen dat het slechts een kwestie van tijd is. Men mag op deze wereld van twee dingen zeker zijn: op een dag zal de Zon een rode reus worden en alle leven op Aarde vernietigen en op een dag zal Vlaanderen onafhankelijk worden van de Belgische constructie. Onafhankelijkheid voor Vlaanderen is echter geen eindstation, de problemen van de wereld zullen niet opgelost zijn bij de Vlaamse onafhankelijkheid en de Vlamingen zullen niet opeens zwemmen in het geld. De wereld zal echter wel dat klein beetje rechtvaardiger zijn en wij radikale Vlaams-nationalisten kunnen dan 5 minuten rusten en uitpuffen. Het zou echter onrealistisch zijn om Vlaanderen als een aparte entiteit te laten bestaan, de Vlaamse identeit is immers ook een Belgische constructie. Dezelfde dag dat België geboren is, is Vlaanderen geboren. De term Vlamingen werd de nieuwe benaming voor de Zuid-Nederlanders, die i.t.t. Noord-Nederland merendeels katholiek zijn. Het doel van de Vlaamse onafhankelijkheid is dan ook de hereniging met ons echte vaderland: Nederland.
Taalkundig en socio-economisch zijn wij sterk met elkaar verbonden, de havens van Zeebrugge, Antwerpen, Rotterdam en Amsterdam zouden i.p.v. concurrentie aan samenwerking doen en projecten als de IJzeren Rijn zouden veel makkelijker doorgevoerd kunnen worden. Ik zal uiteraard niet ontkennen dat cultureel er grote verschillen zijn ontstaan vanaf de jaren ’50, maar niet van die aard dat zij een hereniging onmogelijk maken. Dingen zoals de monarchie, die ik als overtuigd republikein verwerp (ook al hebben de van Oranjes een veel legitiemere machtsbasis), zijn echter lastigere struikelblokken. Het is dan ook best om in het begin te opteren voor een confederatie Nederland met als deelnemende staten Nederland en Vlaanderen, waarbij het noorden een monarchie is en het zuiden een republiek. Al zou het natuurlijk een pak makkelijker zijn moesten de Nederlanders in massa kiezen voor een republiek. Maar dat is allemaal (mooie) toekomstmuziek, laten we ons eerst richten op het bekomen van de Vlaamse onafhankelijkheid.
Perspectieven voor een onafhankelijke Vlaamse staat
Er is, zoals reeds hierboven aangegeven, een crisis in de regeringsvorming. Een crisis die echter niet enkel betrekking heeft op de regeringsvorming en ook haar wortel daar niet in heeft. Deze crisis is ontstaan vanwege de Belgische constructie die overleeft door het tegen elkaar uitspelen van Vlamingen en Walen. Dezelfde manier van overleven dreigt nu echter ook het einde van België te betekenen, iets dat ik enkel kan toejuichen; De hardnekkigheid van de Waalse partijen en het Franstalige FDF zorgen voor een nooit eerder geziene “vervlaamsing” van Vlaanderen en zelfs een nooit eerder gezien radikalisering van de Vlamingen. Een Forza Flandria begint zich zowaar te vormen over het ganse politieke spectrum. Zowat alle politieke partijen, behalve de unitaristische zoals Groen/PVDA+/etc... (allen verwaarloosbaar qua grootte), radikaliseren. Al hebben ze op socio-economisch vlak absoluut mijn sympathie niet, maar de groei van LDD is een teken dat ook de liberalen meer en meer kiezen voor de onafhankelijkheid. Dat zelfs socialisten een Vlaams-radikale partij oprichten, de V-SB (www.v-sb.be) oprichten, geeft hoop voor de toekomst. Al zal ik uiteraard hun socialistisch discours niet delen, het feit dat nu ook aan de linkerkant de ogen opengaan, is hoopvol. Maar de grootste verrassing is misschien nog de CD&V.
Ik denk dat weinig mensen verwacht hadden dat de “tsjevenpartij”, die deze Belgische constructie in mekaar gebokst heeft, uiteindelijk nog zouden zorgen voor een nooit eerder geziene crisis. Leterme kan op mijn voorzichtige en zéér voowaardelijke sympathie rekenen. Zelfs Didier Reynders en Joëlle Milquet kunnen vanwege hun gedrag op mijn sympathie rekenen, hun koppigheid en minachting naar de Vlamingen toe zorgt enkel voor het bespoedigen van het onvermijdelijke. De crisis duurt verder en het parlementair jaar staat op het punt opnieuw te beginnen. Het is zowaar OpenVLD-voorzitter Bart Somers die niet dreigt met de eenzijdige splitsing van B-H-V, maar dit zowaar belooft.
Filip Dewinter heeft dan ook groot gelijk met zijn eis om het Vlaams Parlement bijeen te roepen om de Vlaamse onafhankelijkheid uit te roepen. Laat het gezond verstand, het streven naar rechtvaardigheid, de roep van de bevrijding dan ook voor één keer eensgezind uit alle Vlaamse monden weerklinken en roep de Vlaamse onafhankelijkheid. Maak de onderlinge ideologische verschillen ondergeschikt aan het volksnationale belang en maak de Vlaamse staat een realiteit. Laat van de kust tot in de Voerstreek een nieuwe roep klinken; de roep om onafhankelijkheid, de eis tot onafhankelijkheid en de vastberadenheid om deze te nemen. De NSV! staat alvast paraat om de strijd op de straten, de universiteiten en de hogescholen te voeren.
