Als nationalisten zetten wij ons af tegen de ondergang van onze samenleving, maar wat maakt ons dat dan? Wij zijn niet progressief, zoveel weten we, wij hollen niet zomaar achter de toekomst aan. Maar we zijn toch ook niet als fossielen blijven steken in het verleden? Edmund Burke (1) gaf hier een mogelijke verklaring toen hij de samenleving beschreef als een partnerschap tussen doden, levenden en ongeborenen. Verleden, heden en toekomst tegelijk dus. Zo komen we tot de logische vraag, wat is tijd voor ons? Het antwoord ligt in de geschiedbeschouwing. Er bestaan hier twee grote stromingen binnen, die in dit deel (helder doch schandalig summier) besproken zullen worden. Daarna zal ik verderbouwen op mijn persoonlijke visie hieromtrent, maar het staat iedereen vrij er anders over te denken natuurlijk
Cyclische stroming
De eerste interpretatie dateert van de Klassieke Oudheid en staat bekend als de cyclische geschiedbeschouwing. Volgens deze draait de evolutie cirkels, met hoogte- en laagtepunten. Alle grote beschavingen van weleer geloofden hierin, veelal op esoterische wijze. Dit kan men zien bij de Vergilius, in de verering van de Griekse god Kronos, de Hindoeïstische Baghavad-Gita geschriften… Meer moderne denkers die men hiertoe kan rekenen zijn Spengler, Nietzsche, Rousseau… Deze eerste stelt zo dat culturen opgroeien, volwassen worden en sterven.
Bij het cyclisch denken kan men drie grote interpretaties onderscheiden. Een eerste is de klassieke. Typerend hiervoor is dat ze een Gouden Tijdperk (2) ver achter zich stelt, doch ook een terugkeer voorspelt. Dit Tijdperk houdt de manifestatie van integrale perfectie in, zowel op spiritueel als materieel vlak. Men gelooft dat elk Gouden Tijdperk een einde kent, waarna een nieuwe cyclus moet beginnen vooraleer een volgende zich kan voordoen. Ze gelooft zodoende in de terugkeer en ondergang van dit Tijdperk, ongeacht wat de mens doet, daar het enkel onderhevig is aan kosmische wetten.
Hiertoe kan men ook de semitische godsdiensten christendom, jodendom en islam rekenen (hoewel dit open staat voor discussie). Men kan stellen dat deze maar een enkele cyclus voor ogen houden met als eindpunt de komst van hun respectievelijke Messias. Ook sluiten een aantal heidense geloofsovertuigingen meer bij het idee van een eindige evolutie aan, hieronder valt bijvoorbeeld het odalisme met haar Ragnaroek. Al kan men zich afvragen of dit niet onder de invloed van het christendom zo tot uiting is gekomen natuurlijk (3).
Een tweede interpretatie is de pessimistische, met als grote bezieler Spengler en zijn ‘Der Untergang des Abendlandes’ (4). Hij ziet de geschiedenis als een neerwaartse spiraal en stelt zodoende geen Gouden Tijdperk voor ons in het verschiet. Een ommezwaai sluit hij weliswaar niet uit, maar tegelijk geeft hij toe er nog nooit een vastgesteld te hebben. Een derde interpretatie is de optimistische, van onder andere Popper (5). Deze gelooft dat wijsheid het resultaat is van in de loop der geschiedenis geaccumuleerde ervaring. Dit noemt men wel eens progressief cyclisch denken omdat het gelooft dat we er toch nog altijd op vooruitgaan. De tweede en derde interpretatie staan zodoende vrijwel rechtlijnig tegenover elkaar.
Twee kleine kanttekeningen nog. Hoewel het verlangen naar een Gouden Tijdperk inherent aan het cyclisch denken is, hoeft dit zich daarom niet per se ooit gemanifesteerd te hebben. Terug verwijzend naar het begin van dit artikel is de idee een referentiebeeld, een oorspronkelijke hoogte, voor ogen te kunnen houden. Ten tweede kan een puur circulaire beweging (verkeerdelijk) nogal simplistisch overkomen op eerste zicht. Zo ook voor Nietzsche die daarom het cyclisch denken liever driedimensionaal bekijkt, sferisch dus. Hierin kan de evolutie elementen uit haar verleden tegenkomen, hyperbolische bewegingen maken en ga zo maar door. Maar dat dus louter als kanttekening.
Lineair progressief denken
De tweede interpretatie is die van het lineair progressief denken. Sint Augustinus (4de eeuw) beet hier de spits af toen hij stelde dat de mens haar kinderstadium voor volwassenheid achterwege laat. Doch had hij het hierbij vreemd genoeg niet over ouderdom of sterfte. (6) Deze visie kende pas bijval vanaf de 18de eeuw met denkers als Turgot, Fourier, Marx, Freud en vrijwel elke aanhanger van welke progressieve strekking dan ook.
Progressieve denkers argumenteren, in de eerste plaats voor zichzelf, dat de evolutie, met haar onvermijdelijke tegenslagen, stadia doorloopt. Hierbij zal het volgende steeds op een verbetering uitdraaien tegenover het vorige, zodoende vertoont de evolutie voortdurend tekenen van vooruitgang. De twee grote progressieve verwezenlijkingen, naast economische- (of beter gezegd productieve-) en technologische vooruitgang, zijn de individuele ‘vrijheid’ en de ‘gelijke’ kansen.
Nu, dat eerste is voor ons een leugen en dat tweede een absurditeit. Daarbij ontkennen we helemaal niet (per se) de vooruitgang op productief- en technologisch vlak als dusdanig. Wat we wel ontkennen is het bestaan van enige vooruitgang in de waarde van de mens, zij het individueel dan wel collectief. Ons standpunt tegenover alle vooruitgang (sic) waar progressieve denkers zo trots op zijn, ontspringt als dusdanig uit onze perceptie van deze waarde.
Inmiddels heeft het lineair progressief denken aanzienlijke schade geleden, vooral sinds de val van de Muur is het een gebroken idee. Dit weerhoudt de politiek er echter niet van symbolisch op te blijven roepen tot vooruitgang, waardoor dit woord een positieve naklank behoudt. Haar eigenlijke falen is inmiddels slim afgewenteld als zijnde het einde van de ideologie. Hierdoor kan de gevestigde macht haar eigen discours verder zetten en ondertussen ons nog eens afschilderen als dwaze idealisten.
Nu, ik doe niets liever dan verder op haar failliet ingaan, maar dat is hier niet aan de orde. Wat moet onthouden worden is dat nationalisme fundamenteel behoort tot het cyclisch denken. Dit denken geeft tegelijk een antwoord op wat tijd voor ons betekent, alsmede een opdracht. We kunnen ons immers beschouwen als tegen de tijd gekeerd!
Tegen de tijd gekeerd
Zelf reken ik mij binnen het cyclisch denken tot de klassieke interpretatie. Nu, hier komt mijn interesse voor Oosterse spiritualiteit enigszins bij kijken. Daarom zal ik me er ook niet van weerhouden dit erbij te betrekken. Doch moet men zich ervan bewust zijn dat dit enkel een verduidelijkende rol dient te spelen en dus niet als eigenlijk onderwerp zal optreden. Daarom zou dit, ten eerste, voor degene die hier doorgaans niks van wil weten geen reden moeten zijn om af te haken. Ten tweede, er valt veel meer over te vertellen. Maar of het nu verrijkend is of niet, verduidelijkend zal het alleszins zijn.
Men kan spreken van vier soorten van tijd bevrijden, binnen-, buiten-, boven- en tegen de tijd. Degene binnen de tijd is de meedogenloze enkeling die meewerkt aan zijn eigen ondergang omdat hij het aanvaardt zoals het is. Deze hoopt zich te verrijken of faam te verwerven voor zolang als de huidige cyclus duurt, dansend op het dek van een zinkend schip als het ware. Dandy Oscar Wilde (als icoon van de decadente beweging) dient hier als schoolvoorbeeld.
Een tweede en derde staan respectievelijk buiten en boven de tijd. Het Boeddhisme had dit begrepen. Ze noemt de eerste de Bodhisattva, de verlichte die zich vrijwillig laat reïncarneren om de niet-verlichten te helpen. Geestelijken zijn hier het beste voorbeeld van.
De tweede is de Arhat, de spirituele kluizenaar die als toeschouwer boven de vallende mensheid leeft. Filosofen kunnen hiertoe gerekend worden, ze beïnvloeden de cyclus met hun ideeën, doch doen dit veelal zonder zelf iets te ondernemen. En dan is er de vierde soort, degenen tegen de tijd, mensen zoals wij.
Arme wij! Onszelf buiten dit verval gesteld, hebben we alle reden ongelukkig te zijn. Wij weten dat de wereld niet is wat ze ooit was, wat ze zou kunnen zijn, wat ze zou moeten zijn. Maar wij kunnen dat ook niet accepteren, door erboven te staan, noch door het te negeren. Wij geloven in een Gouden Tijdperk en we zullen er naar moeten streven om met onszelf te kunnen leven. Ons streven zal uiteindelijk ook beloond worden en zo liggen onze vruchten niet hier, maar daar, waar de huidige cyclus zich voltooit. Voor Hindoestanen houdt dit in dat wij wachten op de Verwoester (Kali, de Apocalyps) als volgelingen van de Bewaarder (Kalki, de Messias). Wij zijn de laatste tegenstanders van het Tijdperk der Verval (Kali Yuga) en we zullen het Tijdperk der Waarheid (Satya Yuga) inluiden.
Ik ben dus geen voorstander van de andere cyclische stromingen. Spenglerianen mogen me vergeven dat ik hun doemdenken niet deel. En indien de neerwaartse- een opwaartse spiraal zou worden kan ik Spengler gelijk stellen aan Popper, die ik ervan beschuldig in feite tot het lineair progressief denken te behoren. Waar hoort die opwaartse spiraal dan immers toe te leiden? Utopia? We weten allemaal wat er in het Hof van Eden de vorige keer is gebeurd, om maar een cliché te stellen over de aard van de mens in deze. Gaat men dan verklaren dat de opwaartse spiraal uiteindelijk weer zal draaien en naar beneden sukkelt? Casu quo is er in feite weinig verschil met de klassieke stroming. Met deze redenering argumenteer ik overigens meteen tegen eventuele kritiek dat de klassieke stroming enkel vanuit een deterministisch standpunt kan aanvaard worden.
Volledigheidshalve nog even vermelden dat ik geen aanhanger ben van semitische wereldgodsdiensten en me dus ook niet in het idee van een eindige evolutie kan vinden. Echter, de boodschap waarmee ik dit artikel ga concluderen, geldt voor alle cyclische stromingen. We willen immers allemaal het Gouden Tijdperk bereiken en daarvoor het beste pad volgen.
Wat ons te doen staat
Het einde (Kali’s komst) voorkomen (of beter, uitstellen) is het inmiddels te laat voor. Mijn sympathie gaat uit naar de optimist die dit weigert te geloven, maar tegen de tijd gekeerden hebben allang geen plaats meer in de huidige samenleving, waardoor er ook geen rem meer op haar verval zit. Ik verwacht dus niet dat we dit tijdperk nog van de ondergang kunnen redden.
Dit gezegd zijnde, zie ik mij genoodzaakt een hypothese te stellen. Hoe dit tijdperk precies tot een einde zal komen, dat laat ik in het midden, maar mijn pleidooi gaat uit van een apocalyptisch toekomstperspectief. Ja, ikzelf geloof inderdaad dat de val tijdig en hard gaat aankomen, maar ik kan de mogelijke scenario’s hier op geen enkele wijze summier samenvatten. Er valt zeer veel over te zeggen, maar ik zal dus enkel nog aanhalen waarom de val hard moet zijn, het hoe zal als hypothese moeten blijven staan. Voor wie niet gelooft in een tijdige harde val blijft wat ik hier opper echter nog altijd geldig, en ik laat hen ten slotte met de vraag “Heb je dan een beter idee?”
Hoe dan ook, deze gedachtegang maakt dat wij ons als voorbodes van het volgende Gouden Tijdperk moeten opstellen. Onze kerntaak hierin zou zodoende moeten zijn het schrille contrast tussen de dwaasheid achter de zaligmakende vooruitgang tegenover de rationaliteit en kracht van het cyclisch denken aan te tonen.
Waar het schoentje wringt
Nu, dit verschilt niet zo sterk van ons huidige discours zou men kunnen argumenteren. Echter, onze situatie niet vanuit bovenstaand geschiedbeschouwelijk standpunt bekijken is precies waar het schoentje wringt. Wij zijn ons niet bewust van wat ons te doen staat en dus rommelen we maar wat inefficiënt aan, hopend op een ommezwaai. Ondertussen lijken de gevolgen van het onafwendbaar verval alleen maar tot frustratie en een groeiend calimerocomplex te leiden. Daarbij zien we de echte oorzaken doorgaans niet en zodoende bestrijden we al tijden ineffectief de rook in plaats van het vuur. Inefficiëntie en ineffectiviteit, het moet maar eens onder ogen gezien worden dat het zo niet verder kan.
Door ons streven vanuit een cyclisch perspectief te beschouwen is dit verval vanzelfsprekend. Zo kunnen wij sterk staan ongeacht onze huidige rol in de maatschappij en mag dit verval alles en iedereen aantasten, ons doet het dat a fortiori niet. (7)
Voor wie dit nu nog altijd deterministisch vindt heb ik zojuist dus al de vraag gesteld, “Heb jij dan een beter idee?” Ten tweede, en nu dus het waarom, we verspillen onze energie met iedereen aan onze kant te krijgen. Je kan geen omelet maken met 100 eieren, waarvan de overgrote meerderheid rottend is, de omelet zal niet lukken. Je moet eerst de rottende eieren laten wegrotten, of je had de omelet eerder moeten maken. Wat ons nu dus rest is de laatste goede eieren verzamelen en ze in de koelkast houden tot nader order (tot de hypothetische klap dus). Of simpel gezegd, de meerderheid van het volk is het gewoon niet meer waard en hebben we dus ook geen zaken mee. Enkel de laatste zuivere elementen valt nog iets mee te beginnen. Dat was de harde realiteit waar nationalisten doorheen de 20ste eeuw mee te kampen kregen, simultaan te vroeg en te laat zijn, we mogen daar nu wel eens mee breken.
Elite
Enkel de beste elementen, een elite, kunnen tegen de tijd gekeerd zijn. Als avant-garde moeten we de aandacht vestigen op onszelf in de eerste plaats en vervolgens op zij die het nog waard zijn zich bij ons aan te sluiten. Ik geloof dat we voorlopig enkel sterk kunnen worden door een superieure bovenlaag te creëren, een kern die een betere toekomst kan verzorgen. Tot dan kunnen we gelukkig zijn met de wetenschap dat deze toekomst ons (volk) uiteindelijk ook toebehoort, of dat nu is of over 300 jaar doet er niet toe in deze optiek.
De boodschap moet nu wel duidelijk zijn. Als tegen de tijd gekeerden kunnen we niet zoals de overige drie buiten de tijd staanden toekijken. Er moet actie ondernomen worden van onze kant vooraleer dit tijdperk tot een einde komt. Niemand anders kan het einde van dit- en het begin van volgend tijdperk voorbereiden.
Thierry Vanroy Praeses NSV!-Hasselt Stud.rer.econ.
