Op 15 februari 2005 overleed vrij onverwacht op 57-jarige leeftijd de conservatieve publicist Samuel Francis. Deze voormalige columnist van de Washington Post en medewerker van onder andere Chronicles en Vdare is vrijwel onbekend in Vlaanderen. Hoog tijd om daar verandering in te brengen en een blik te werpen op het denken van deze uitgesproken niet-politiek correcte Amerikaan.
Francis denken werd sterk beïnvloedt door het werk van - de tevens weinig gekende - James Burnham. Na een periode van militant trotskisme werd Burnham begin jaren ’40 één der leidende intelligentsia van de anti-communistische beweging. In zijn tijdens Wereldoorlog II geschreven werk “The Managerial Revolution” stelt hij dat een nieuwe klasse de wereld zal overheersen. Deze wordt gekenmerkt door haar onverschillige houding ten opzichte van traditionele sociale en politieke instituties en een afkeer van nationale staten. Deze klasse van voornamelijk bureaucraten en bedrijfsleiders zijn aldus de ware wegbereiders voor de “One World”-idee en de hiermee verbonden massa-immigratie.
Samuel Francis stelt dat achter de toenemende migratie en heterogenisering van de samenleving een welbewuste strategie huist die moet resulteren in de hierboven vermelde streefdoelen van the “Managerial Class”. Het probleem van het multiculturalisme is daarom op de eerste plaats een morele in plaats van een culturele zaak daar deze nieuwe elite de bestaande morele codes wenst te vervangen om haar maatschappijtype op te leggen en alzo haar macht te bestendigen. Francis herhaalt in zijn talloze artikels dat de heersende elite via allerlei kanalen en taalgebruik het multiculturalisme als zaligmakend model wil aanprijzen. Zo stelt hij in “The Other face of Multicultarilism”
- “In fact, multiculturalism is not distinct from the dominant culture. It survives because of the ascendancy of the dominant culture’s beliefs (embedded in such terms as "democracy" and the "global society") and enforced behaviors; it flourishes because it is lodged in the educational and governmental bureaucracies of the dominant culture; it is legitimized by the propaganda apparatus of the dominant culture; and its agenda is simply an intensification and a continuation of the agenda of the dominant culture, which is the replacement of the traditional culture by itself.”
In één van Francis laatste artikels roept hij in navolging van Antonio Gramsci de “Hard Right ” op tot een lange mars door de instellingen. The Hard Right dient zich verder te ontwikkelen en uit te diepen als culturele beweging om alzo nieuwe instituties te scheppen wars van elke politieke correctheid. Een raad die ook wij als Europees politiek niet-correcten niet in de wind slagen!
Bibliografie • Power and History, The Political Thought of James Burnham (1984) • James Burnham: Thinkers of Our Time (1999) • Beautiful Losers: Essays on the Failure of American Conservatism (1994) • Revolution From the Middle (1997) • America Extinguished: Mass Immigration and the Disintegration of American Culture (2002) • Ethnopolitics: Immigration, Race, and the American Political Future (2003)
