Waarom links ...

Ook als we naar de toekomst kijken moet de sociale- en de Vlaamse strijd sterk verweven met elkaar zijn. Economische factoren zoals de betaalbaarheid van de sociale zekerheid staan immers op het spel tegenwoordig. Dit terwijl een daling van de koopkracht en beperkte reserves in de staatskas weinig ademruimte laten. Links moet zodoende een keuze gaan maken. Een onhaalbaar internationaal socialisme propageren of volkssolidarisme aanvaarden als de ware sociale strijd? Steeds meer beginnen zich van deze vraag bewust te worden.

Waarom kiest links op dit moment zo weinig voor de Vlaamse onafhankelijkheid dan? Inhoudelijk zijn er slechts weinig voordelen te vinden voor een Belgische staat, zelfs solidariteit tussen volkeren lukt beter in een kader van onafhankelijke staten.

De reden hiervoor ligt echter niet inhoudelijk, maar electoraal. Geïnstitutionaliseerd links heeft als kiespubliek tegenwoordig voornamelijk zelfverklaarde intellectuelen en allochtonen. Als men het Vlaams stemmenprofiel bekijkt kan men numeriek telkens een rechtsere stem waarnemen. Na de verkiezingen draaien de centrumpartijen echter maar al te vaak naar links. Dit is omdat links sterker in de onderhandelingen staat vanuit de marge. Ze hebben het overheidssysteem van dit land ontworpen en rechtse partijen moeten allerlei concessies toelaten omdat anders te grote veranderingen nodig zijn, wat links sowieso niet zal toelaten met de electorale marge die hen nog rest. Of links nu wint of verliest, rechts zal nooit winnen dus.

De bijkomende reden hiervoor is het "cordon sanitair". Uitgevonden in Wallonië en gedragen door collaberateurs als Jos Gesels. Het zorgt ervoor dat Wallonië, sinds jaren een linkse burcht, hun eigen links beleid kan opdringen in Vlaanderen. Partijen als de PS, maar ook CDH en Ecolo, zwaaien de plak in Wallonië en kunnen hun links beleid naar het gehele land doortrekken. Iedere keer in de onderhandelingen moeten de Vlamingen tot een consensus met dit links blok komen. Zij stellen een veto tegen al wat rechts is, en al wat Vlaams is. Denk maar aan de stigmatisering van VB en N-VA of zelfs CD&V en LDD.

Hun succes van links ligt dan ook voor een groot deel in Wallonië, waar men een dergelijk grote verlatingsangst heeft in verband met België dat men duidelijk kiest voor een onderdrukking van gelijk welke Vlaamse eis. Dit wordt dan nog eens benadrukt op de RTBF waar met valse nieuwsuitzendingen e.d.m. het Vlaamse onafhankelijkheidsstreven belachelijk wordt gemaakt. Iemand die in Wallonië zou ingaan op een Vlaamse eis wacht een serieus pak rammel bij de eerstvolgende verkiezingen, vandaar dat MR in een serieus isolement zit en bij deze partij een groot verschil bestaat tussen wat zich intern beweegt en wat daarvan naar buiten komt.

Maar nu terug naar Vlaanderen. Een rechts beleid, en zelf centrum-rechts, zal niet kunnen plaatsvinden. Men heeft dus sowieso links in de regering, kijk maar naar 18 jaar socialisten aan de macht. Links blijft, ondanks numeriek overwicht voor een rechts beleid, aan de macht. In ieder geval is het nu wel ironisch hoe de linkse en Waalse partijen het woord ‘democratie’ in de mond nemen, niet?

Een stapje verder.

Links gaat in tegen de belangen en de keuze van hun traditionele kiespubliek. Ondanks de Waalse hulp kunnen zij echter ook niet zonder een basis van stemmen. Dit om de democratische schijn hoog te houden natuurlijk. Het inhuren van allochtonen als geliefd kiespubliek zien ze als antwoord hierop. Ze zijn groot van aantal, weinigen staan stil bij de politieke actualiteit, en voelen zich weinig verbonden met de Vlaamse cultuur. Pamperen is de boodschap. Dit houdt hen tevreden en de positieve discriminatie vermijdt ondertussen assimilatie, wat vreemdelingen toch alleen maar van links weg zou trekken. Daarnaast zijn een paar geletterde neo-mei68'ers die een hekel hebben aan realiteit ook welkom, maar dergelijke minderheid dient voornamelijk als basis voor de partij.

Deze tactiek heeft maar al te goed gewerkt, tot nu toe dan. Na een zoveelste eis voor meer Vlaanderen zijn de pogingen om deze Vlaamse eisen te verzoenen met een Belgische staat mislukt. In theorie zou een staatshervorming mogelijk kunnen zijn. Maar dan moeten de Walen, en het grootste deel van links, toegeven aan dat wat ze gestigmatiseerd hebben. Indien nu een Waalse partij in een regering stapt, en geeft waar de Vlamingen recht op hebben, worden ze afgestraft. Net hetzelfde in Vlaanderen, de druk op de Vlaamse onderhandelaars is zo groot dat men een capitulatie zwaar zal afstraffen in komende verkiezingen.

Een patstelling dus. Deze algemene tendensen tekenen zich elk jaar enkel scherper af in de beide landsdelen waardoor voor links in Vlaanderen weinig inheems electoraat overblijft. SP.‘A voor Allochtoon’ is vanuit dit opzicht zeker geen platte retoriek. Links kan zich hier niet meer van de volksvreemde basis onttrekken en de volkse basis bedankt dus vriendelijk voor een dergelijke kaste.

Heeft de tactiek die zo succesvol was om Vlaanderen te onderdrukken nu een anti-links monster gecreëerd dat een Vlaamse onafhankelijkheid juist dichterbij brengt? Er zullen nog allerlei pogingen komen om door te gaan met de doodstrijd. Het is dan ook nog niet voorbij, maar feit blijft wel dat de huidige staat alleen maar meer terminaal lijden ondergaat. Dit allemaal dankzij de capitulatie van de rechtse partijen van voordien. Het lijkt dus precies alsof de Belgicisten hun eigen graf hebben gegraven.

Hoe moeten we dan denken van bewegingen als Gravensteen? Zijn zij degenen die links bij het Vlaamse volk zal aansluiten? Of stellen zij de stigmatisering van andere Vlaams-nationalisten voorop? De vraag zal in de toekomst beantwoord worden.

In mijn besluit kan ik stellen dat dankzij het afremmen van een evolutie naar onafhankelijkheid, men het eigenlijk alleen maar onafwendbaar maakt. Ironisch, niet?

Soldaat van het Woord


[Soldaat van het Woord is NSV!-Commilito en medewerker aan de Nationalistische Vormingscel. De meningen geuit in dit opiniestuk weerspiegelen echter niet noodzakelijk deze van de NSV!]