NSV! reikt zelfs ...

1. Wie, waar, wat, wanneer, waarom militantisme?

Ik ben Thierry Vanroy, student en Praeses van 1 van de 6 afdelingen van de Nationalistische Studentenvereniging (NSV! www.nsv.be ) en daarbij de Nationale Censor (vormingsleider, ik beheer de blog www.nationalisme.info). Daarbij ben ik actief binnen het Nieuw-Solidaristisch Alternatief (N-SA http://nsalternatief.wordpress.com/ ) en ben ik de Vlaamse bijdrager aan Radio Rapaille (Wekelijkse Nederlandstalige uitzending op Radio Bandiera Nera, www.radiorapaille.com ).

Ik ben ondertussen 7 jaar actief als politiek activist en ik denk dat dit deels toe te schrijven is aan mijn obsessie met zowel de Italiaanse als de Aziatische cultuur, en dan nog vooral Japan. Traditioneel Japan heeft een cultuur die zo verschillend is van onze huidige westerse non-cultuur, dat het mijn geloof in dingen zoals egalitarisme en liberalisme al op een vroege leeftijd deed verliezen. Dus dit zette me aan tot op het web te surfen tot ik uiteindelijk een meer metapolitiek, en rebels, perspectief kreeg.

Hoe dan ook, wanneer je rebelse ideeën ontwikkelt, begin je als een rebel te leven. Wanneer je als een rebel leeft, kan je niet leven zonder militantisme. Het is een manier om me volledig te voelen in deze wereld van democrazy en algehele desinteresse voor identiteit en traditionalisme. Natuurlijk geloofde ik ook dat identitaire bewegingen uiteindelijk de bovenhand weer zullen halen, maar tot dan moeten we sterk staan tot het keerpunt komt, welke vorm het ook mag aanleven. Hoe te leven in het Kali Yuga, niet waar?

2. Waarom houdt een Europese nationalist van manga?

Wel, zoals ik zojuist stelde, het begon voordat ik nationalist werd, maar het heeft er ook aan bijgedragen mijn ideeën te ontwikkelen later. Het kwam van mijn interesse voor de Japanse cultuur, welke al begon toen ik slechts 9 jaar oud was. Een jaar later begon ik Shotokan Karate te beoefenen in een traditionele school, waar ik de bruine gordel haalde (Derde Kyu, 8 jaar in een dojo).

Toen ik 14 was kocht ik een boek om Japans te leren, waar ik nooit echt in vooruit ben geraakt helaas. Ik begon ook Zen Boeddhisme te beoefenen, wat ik 4 jaar volhield. Hoe dan ook, datzelfde jaar werd ik met manga en anime bekend vanwege een aflevering van Dragon Ball Z. De daaropvolgende 3 jaar liet ik mij onderdompelen in het leven van een Otaku, en werd ik geconfronteerd met een heel nieuwe vermaak cultuur.

Laat me dit uitleggen. Wanneer je westerse strips zoals van Marvel leest, dan ligt de nadruk constant op Rambo-stijl actie of clichés zoals liefde en progressieve waarden zoals tolerantie. Wanneer je westerse pop luistert, dan gaat het doorgaans over liefde of tienerrotzooi. Wanneer je Hollywood films bekijkt, hetzelfde. Het plot kan wel interessant zijn soms, maar de waarde, de moreel, dat is allemaal post-moderne rotzooi als je het mij vraagt.

Wanneer je dan echter een manga leest, een anime kijkt of zelfs maar naar J-Pop luistert (en de vertaling leest), dan is het allemaal zo immens anders. Bijvoorbeeld, meeste anime en manga gaat in tegen moderne illusies zoals egalitarisme. Meeste anime en manga motiveren mensen om in hun idealen te geloven, om sterker te worden, doelen te stellen, assertief te zijn, vastberaden en gedreven.

Een goed voorbeeld is de populaire serie Naruto, waarin sterker worden een centraal thema is. Andere centrale thema’s zijn kameraadschap en meeste van de huidige arcs (seizoenen) draaien rond de keuze tussen sterker worden en doelen behalen langs de ene kant, en vrienden hebben langs de andere. Personages in Naruto zien groeien maakt je gemotiveerd hetzelfde te doen en er is altijd iemand waarmee je kan identificeren hierin. Hetzelfde geldt voor series als Rurouni Kenshin, Blade of the Immortal, Claymore… Genoeg series die sterker worden als centraal thema hebben.

Wanneer je bedenkt dat bijvoorbeeld Nieuw Rechts een grote nadruk legt op deze zaken, begrijp je wel waarom ik anime en manga veel betere ontspanning vind voor nationalisten dan Hollywood rommel zoals Lost of CSI-Miami. Ook, omdat meeste anime/manga werelden ficttief zijn en veel fantasie elementen bevatten, stimuleren ze de verbeelding en creativiteit. Reality TV probeert dit bijvoorbeeld eerder te doden bij de mensen.

3. Hoe heb je banden met de Japanse cultuur gekregen? Waarom verkies of bewonder je het?

Ik heb zojuist uitgelegd hoe ik ermee in contact ben gekomen. Wat ik erin verkies of bewonder, wel, daar kan ik haast een boek over schrijven. Maar als je naar de wortels van de zaak gaat, Japanse cultuur is gebaseerd op Shinto en Bushido, niet Christendom en Renaissance zoals Europa. Ik veracht zekere humanistische en Christelijke waarden zoals liberalisme, het God-gegeven recht op leven, een heilig gelijkheidsdenken en andere dualistische credo’s. Men kan beweren dat het Christendom dat niet te verwijten valt, en ik wil die theorie best aanvaarden, ik heb zelfs zeer veel respect voor zentropa.info’s Katholicisme. Maar desalniettemin, Europese cultuur is voor een groot deel gebaseerd op voornoemde waarden. Het heeft al zeker het hele post-moderne, progressieve Europa van vandaag beïnvloedt tot het punt waar we in een negatieve spiraal terecht zijn gekomen.

Ik ben echter voor elitisme en Evoliaanse traditie, en ik vind deze in de Japanse cultuur in de mooiste vorm die je kan voorstellen.

4. De mooiste vorm die je kan voorstellen?

Jazeker, omdat nog iets anders dat ik bewonder (benijd zelfs) is hoe netheid, estheticisme, concentratie, routine en etiquette een reusachtige rol spelen in de traditionele Japanse gemeenschap. Ritueel is iets waarvan ik vind dat het ontbreekt in ons leven, maar het is essentieel voor de Japanse gemeenschap, zelfs vandaag nog. Bijvoorbeeld, je zal altijd je schoenen uit doen voordat je een huis binnen treedt. Of wanneer je iets oppakt, dan leg je het terug op zijn plaats nadien. Dit zouden wij niet als normaal beschouwen, omdat we een gebrek aan ritueel hebben. Het mag wellicht eerst als lastig overkomen, maar het leven is veel mooier wanneer alles een plaats heeft en er een dagelijkse routine is. Dat is alvast iets wat ik van de Japanners geleerd heb.

Nog zoiets, de traditionele Japanse levensstijl is uiterst verfijnd, kijk maar eens naar hun voedings-, dans-, kledings-… cultuur. Alles gaat hand in hand met ritueel, bewustzijn en concentratie.

Dan zijn er nog de waarden en moraal, zoals de Bushido eercode. Als een Evoliaans discipel (onder andere), kan ik me hier zeer goed in vinden. De krijgersethos is vrijwel volledig uitgewist in onze culturen, maar het is nog maar sinds de afgelopen twee eeuwen dat het haar plaats in de Japanse cultuur is beginnen verliezen.

De Spartanen en Romeinen zijn ook zeer goede voorbeelden in dit licht, en ik verlang naar de restauratie van het Romeinse rijk in een Groot-Europees ideaal. Maar deze zaken dateren 2 millennia terug! Geen enkel restant van hun ethos is nog aanwezig in post-modern Europa, en dat is dus waarom ik me liever tot de Japanse cultuur keer.

Evola en medenationalisten in mijn omgeving nemen graag Middeleeuws Europa als referentiepunt hierin overigens. Dit vind ik geldig voor Traditionalistische waarden tot op zekere hoogte, maar (1) omwille van het barbaarse element in de Middeleeuwse samenleving, verkies ik de Japanse en haar gevoel voor schoonheid en (2) zelfs de Middeleeuwse waarden zijn eeuwen geleden met de Renaissance gestorven. Zelfs onze huidige aristocratie is de moeite niet meer naar om te kijken en er is niet genoeg historische informatie op het Middeleeuwse leven als je het mij vraagt. Vandaar, Japan is mijn referentie.

Natuurlijk romantiseer ik hier het een en ander, maar de basis principes zoals deze uiteengezet zijn in de funderingen van een traditionele samenleving tellen, niet het punt vanaf waar haar mensen hiervan vervreemd werden.

Er valt nog zo veel meer te zeggen, maar ik denk de hoofdmoot waarom een Europees nationalist van Japan kan houden te hebben overlopen.

5. Zijn er politieke manga?

Ik weet dat manga voor politieke- en religieuze doeleinden gebruikt zijn geweest (bijv. Astro Boy), maar ik neem aan dat er nationalistische bedoeld worden. Wel, ik heb artikels gelezen over een recente trend voor Japanse artiesten om toenemend nationalistische manga en J-Pop uit te brengen, welke bijvoorbeeld Japan’s militaire geschiedenis ophemelen. Dit manifesteert zich tegenwoordig in een passieve reactionaire rebellie, typisch voor de Japanners. Bijvoorbeeld, meteen nadat de laatste geallieerde troepen post-WOII Japan verlaten hadden, werd besloten tempels voor oorlogshelden als Hideki Tojo op te richten. Ik heb veel meer respect voor zo’n instelling dan het Europees zelf-ontkennend post-oorlogs schuldcomplex.

Hoe dan ook, misschien zal deze trend evolueren tot een punt waarop het aantal actieve nationalistische militanten toenemen, maar op dit moment is het nog een redelijk slapend deel van de Japanse gemeenschap. Ik kan me echter inbeelden dat er zeker genoeg te vinden moet zijn voor de actief zoekende Japanner, zeker tussen Doujinshi (amateur manga).

Verder heeft vrijwel elke anime/manga serie een politieke/filosofische dimensie. Natuurlijk moet je de romantische of komische series niet proberen, en er zijn uitzonderingen. Maar de meerderheid van anime/manga series bieden wel wat politiek of filosofisch voedsel voor de geest.

6. Zijn er goede manga met ‘goede ideeën’ welke je zou aanraden?

Om mensen te introduceren tot mijn fascinatie met Japan, raad ik hen altijd aan de serie Shogun te kijken, welke gebaseerd is op James Clavell’s gelijknamig boek (een aanrader, maar met 1.000 pagina’s een beetje onhandig). Het is geen anime of manga, maar het is een goede inleiding tot Japan. Het verhaal gaat over een 17de eeuwse Engelse loods wie schipbreuk lijdt op de Japanse kust en langzamerhand de Japanse cultuur leert kennen. Maar ik ben aan het afwijken.

Terug naar het onderwerp, de blog NeoShinka (http://neoshinka.wordpress.com/ ) heeft regelmatig uittreksels en citaten welke verwijzen naar ideeën gerelateerd aan nationalisme, dus dat is een goed punt om kennis te maken met een reeks van degelijke anime/manga en hun boodschap.

Wat eigenlijke series betreft, ‘Space Pirate Captain Harlock’ (ook bekend als ‘Albator’) is nummer een. Harlock is een rebelse ruimtepiraat wie vecht voor de vrijheid van de aarde, welke veroverd was door buitenaardse wezens. Hem de Che Guevara van de toekomst noemen zou geen overdrijving zijn. Kunst met Harlock en zijn schip (de Jolly Roger) verschijnen soms op zentropa.info en werden ook al gehanteerd door Casa Pound en andere bewegingen. Dus deze moest ik gewoon noemen.

Code Geass (enkel anime) verdient voor mij de tweede plaats. Het omvat uitdrukkelijk patriottisme, imperialisme, rebellie, nationalisme enzovoorts, en het speelt ze voortdurend tegen elkaar uit. Het definieert ook niet noodzakelijk een goede kant, wat het alleen maar interessanter maakt natuurlijk. Een must!

Nog een serie die ik aanraad is Death Note, een Nietzscheaanse thriller welke alle geloof die je voorheen had in het dualistisch concept van ‘Goed en Kwaad’ wegneemt. Dit is meer filosofisch, maar ik zal het altijd verkiezen boven nog een Sixth Sense.

Andere anime die ik aanraad:: Bepaalde Gundam series, Claymore, Naruto, Area 88…

Dat is het zowat denk ik. Ik ben altijd bereid degenen die identiteit belangrijk vinden te ondersteunen, waar ze ook mogen leven!

Hopelijk was ik enigszins behulpzaam!