Nationaal-Anarchisme

Niet een, die over de onmogelijkheid van de anarchie bazelt en over “de mensen” spreekt, heeft tot nog toe de moed gehad over zichzelf te spreken, van zichzelf te zeggen: Ik heb nood aan “Regeln & Befehle” (Böhse Onkelz), ik ben er niet toe in staat, niet zelfstandig, niet moedig, niet vrij, ik kan geen verantwoordelijkheid opnemen, ik ben niet soeverein, ik durf niet mijn mening te verkondigen, ik kom niet overeen met anderen, ik kan me niet uitdrukken, omdat ik een wormpje ben…

Anarchie, dat is een utopie: Daarin zijn wannabe-anarchisten en autoritairen, of zelfs knechten en heren, in eenheid.

Ze spreken over “de mensen”, de anderen, en bovendien dat ze zelf net zo zijn. Dat wij geen vrijheid, liefde of verantwoordelijkheid aankunnen, dat we niet voor-, met-, onder- of naast een ander kunnen leven.

En jij? Wat ben jij?

De naties…

… zijn niet de burgerlijk-kapitalistische natiestaten, die enkel een zoveelste stap in het burgerlijk-gierige expansionisme richting wereldheerschappij betekenen. De ware naties, de oergemeenschappen/anarchieën van inheemsen, zijn (zoals wijzelf) reeds duizenden jaren door geweldheerschappij verstoord, liggen “onder de assen des tijdens”…

Maar daar liggen ze fris, schoon en levendig, en op redelijk wat plaatsen van deze aarde niet eens zo diep begraven… Laat ons elkander weer vinden in de landschappen, heimats en in onszelf! Laat ons weer “natuurvolkeren” worden, “primitieve gezelschappen”, “wilde”…

Vrijheid en verantwoordelijkheid!


p. 38
Peter Töpfer, in nationale Anarchie – Texte 1997 bis 2000, eigner verlag, 2004
[vertaald]