De lafhartigheid ...

Neen, heer Günther, imperialisme is datgene, wat de mensen doen, die daar niks te zoeken hebben, die de etnische conflicten enkel voor hun eigen doel uitbuiten – welke doelen dat ook mogen zijn. Humanitaire hulp alleszins niet, dat hoef ik u ook niet te vertellen. Dus wat is er met hen aan de hand, heer Günther, dat zij geen sympathieën, geen meevoelen voor “slachtoffers van een aanval” hebben? Ik ben godzijdank niet de enige, die nog iets merkt: Lees maar eens wat Erwin Chargaff over de Kosovo-oorlog geschreven heeft! En wanneer u over mijn “Tornado’s-Onderuit!”-pamflet citeert en zegt: “Over het algemeen kennen anarchisten geen heldhaftige volkeren” , dan weet u nu, wat ik met “heldhaftigheid” bedoel.

Zoals het Vietnamese volk heldhaftig een overmacht trotseerde, zo geldt dat ook voor het Servische, wiens regime – zei het nu communistisch dan wel nationaal-socialistisch – aldaar heerst. Dat zijn mijn bevindingen, heer Günther. U schijnt er geen te hebben. Een van de slechte kanten van mijn landgenoten, die ik niet zo aangenaam vind, is dat ze zich voor goden aanzien.

Wij nationaal-anarchisten moeien ons niet zo vaak met de politiek, gezien wij met politiek als identiteit van het patriarchaat niks te maken willen hebben, en natuurlijk zijn we de politiek zwakken genegen; stom alleen dat het uitschijnt alsof we daartoe opgedragen zijn, terwijl dat niet zo is.

U schrijft verder: “Het delirium van nationalistische propaganda, zelfs wanneer deze revolutionair gekleurd is, laat de anarchisten koud.” Daar zijn we het alleszins over eens: Propaganda laat mij koud; ik ben niet geneigd te zeggen “over het algemeen”, gezien ik, daar ik geen god ben, ook aan propaganda ten prooi kan vallen. Ook welke revolutionaire kleuren dan ook interesseren me niet. Of ik ben een revolutionair of ik ben er geen. Ik val in de laatste categorie, daar ik niet in de courante zin revolutionair ben: gewelddadig omverwerpen, machtgrijpen etc. Ik ben ook geen evolutionair, laat staan devolutionair of involutionair: De paternalistische civilisatie moet zichzelf ten val brengen! Het miserabele moet met heimat, geluk en tevredenheid heropgebouwd worden. Ik ga geen waarde op een schilderij plakken.

Wat mij echter niet koud laat, zijn de feiten, zijn de bommen, is de gigantische superioriteit van de NAVO, wiens excuus lachwekkend is. Daar ik weinig van moraal begrijp, ben ik ook geen aanhanger van de juridische positie en argumenten. Maar deze mogen hun instrumentele waarde en werking hebben. Van daaruit juich ik het fenomeen toe dat oorlogstegenstanders van alle lagen, die zich in volkerenrecht herkennen, op de onrechtmatigheid van deze aanval wijzen. Voor mij staat de bekommernis van deze mensen op de voorgrond, welke met hun eigen principes breken, en zich niet aan de verdragen houden (waarmee ik de rechtskrahbels en het boek van het VN-Charta e.d.m. bedoel). Voor dergelijke verdragen en hun opstellers heb ik enkel afschuw over. Het zijn eerloze lieden. U, heer Günther, deelt natuurlijk niet mee in mijn afschuw. U vindt zich elegant en lafhartig in een positie van criticaster tegenover “innerimperialistische conflicten” terug.

Ik citeer wederom uw brief: “Het enige interventionisme, welke door anarchisten aanvaard kan worden, gaat tot de graad waarin het tot de algemene sociale en culturele emancipatie van mensen bijdragen kan of tenminste de blokkering in deze opheft of verhindert.” Behoort tot “algemene sociale en culturele emancipatie” niet vooreerst de coherentie? Op voorwaarde dat zulk een “sociale en culturele emancipatie” (kijk nu!, ook u bent nationaal-anarchist!) de vrede voorop stelt! Maar voor mij is uw niet-“interventionisme” in feite niet onsympathiek, ook al mis ik het meevoelen. Volkeren moeten in anti-imperialisme solidair zijn! In principe hebben wij ons in geen enkel conflict te mengen, als ze tussen twee volkeren plaatsvindt. Maar bij de Kosovo-oorlog hebben we met een imperialistische agressie te maken, met de brutale inzet van de NAVO, m.a.w. de Amerikanen. Hierin vindt elk normaal mens sympathie, zolang deze zich in de rol van de slachtoffer kan voorstellen, zolang deze beseft, dat deze bij de volgende gelegenheid zelf kan overkomen.

Maar dat is weer te veel van hen verwachten, heer Günther. Het is niet alsof ze het niet voor mogelijk houden dat de VSA, VN, NAVO, vredestroepen etc. ook noodzakelijkerwijs (bijv. wanneer het morale wapen een dag niet meer doel treft) in Duitsland met militair geweld kan binnenstormen, nee – dat is hen vast geheel om het even. Ook dan zullen ze nog over een “imperialistisch conflict” bazelen. U bazelt evenzogoed over “sociaal” en “cultureel”, maar dat sociale en culturele, dat is voor u niets meer dan iets “algemeens”. U bent te laf om het bijzondere te zien. Want dan moet u immers concretiseren; dan moet ook u bekennen een Duitser te zijn. Nee, zo veel standvastigheid, wil tot zelfbeschikking, zoiets kan men van een “anarchist” niet verwachten. De anti-nationale anarchisten zijn uit lafheid anti-nationaal, daar de nationale vraag thematiseren een afgrenzing en belastering betekent.

De meeste ‘wannabe’-Anarchisten hebben slechts een grote mond, ze spreken in hoge tonen terwijl het om niks gaat. Ik ben hier al een tijdje aan gewoon geraakt, vooral wat betreft de kwestie van vrije meningsuiting. Natuurlijk hangen de anarchisten telkens weer de strijders voor vrije meningsuiting uit.

Maar als er iemand is die een mening overtreedt, zoals bijvoorbeeld revisionisten, iemand die enkel aan het ophelderen van enkele basisprincipes werkt, dan is het snel uit met de meningsvrijheid, dan komt de kleverige moraal plots opduiken, wordt deze over de mening uitgegoten, en blijft deze zodoende bewegingsloos achter. En dan wordt een man zoals Noam Chomsky plots uit de sociëteit gestoten, dan: Wie anarchist is, daar beslissen wij natuurlijk over! Gelukkig kan een zo verdienstelijk iemand als Chomsky over zoiets en andere kleingeestigen enkel lachen. Hij heeft veel te veel gedaan en heeft veel te veel echte vrienden. Daarbij kan ook zo iemand op gegeven moment alleen staan. Dan wordt het de anderen te abstract.

Ze moeten de heilige huisjes echter durven bekritiseren en in de massa gooien: “Zelfs Bakoenins ‘nationale’ agitatie ten voordele van de Slaven en Italianen dient deze instelling, wanneer ze ook vandaag makkelijk verkeerd begrepen kan worden. Hetzelfde geldt voor het bekritiseerde interventionisme van Kropotkin.” Hun angst, ik kan mij en het nationaal-anarchisme terugvinden in Bakoenin en Kropotkin, mag terecht zijn. Jullie hoeven echter geen angst te hebben, heer Günther. Mij interesseert Bakoenin of Tropotkin niet bijzonder. De nationaal-anarchisten hebben geen nood aan autoriteiten en heiligen.

Uit een briefwisseling met Egon Günther.

p. 94-97
Peter Töpfer, in nationale Anarchie – Texte 1997 bis 2000, eigner verlag, 2004
[vertaald]