Rechtzetting ...

Biologische en Sociale Geslachtstypering

Om te beginnen is er een onderscheid te maken tussen het biologisch- en het sociaal geslachtstyperen, niettegenstaande dat deze tot een zeker niveau overlappen. De biologische geslachtstypering is pure wetenschap. Mannen hebben een onbetwistbaar krachtigere fysiek, vrouwen een breder zicht, enz. In een primitieve maatschappij (jager-verzamelaar) zit men het dichtst tegen de biologische geslachtstypering aan en worden de taakpakketten dan ook als dusdanig verdeeld. De vrouw zal niet gaan jagen gezien haar spieren niet toelaten lang genoeg te lopen, de speer ver genoeg te werpen of de vereiste pijntolerantie te weerstaan. De man zal niet op kinderen passen gezien deze vanuit zijn jagersrol hier niet gesofisticeerd genoeg voor is en daarbij sowieso nadelen draagt zoals een relatief tunnelzicht. En dan hebben we het nog niet eens over de instincten gehad. Door de evolutie zijn deze kenmerken natuurlijk alleen maar versterkt geraakt doorheen de menselijke geschiedenis.

Opnieuw, dit is onbetwistbaar. Wie dit gaat ontkennen maakt enkel zichzelf belachelijk. Maar van zodra we uit het primitivisme stappen, komen we terecht in de ‘beschaving’ (of wat daarvoor moet doorgaan). Het takenpakket wordt nu immers uitgebreid. Landbouw is het beginpunt van beschaving en hier vervaagt het primitieve rollenpatroon al meteen. Nu is dus de vraag in welke mate de geslachten in hun rol ook moeten vervagen. Volgens denkers als Zerzan is dit alleen trouwens al een goede rede voor het primitivisme te promoten, maar dat terzijde.

Geslachtsdualisme

Evolutionair gezien is de eerste vraag die ik me dan hierbij stel, gezien ik het primitivisme toch niet danig radicaal aanhang, of man en vrouw samen moeten zijn. Gezien het kind een opvoeding moet krijgen van flink wat jaartjes vind ik het antwoord daarop ja. Het enige alternatief is immers een collectivisme dat het kind zeer vroeg opvangt, maar dan dagen bij mij beelden van massacommunes op in Big Brother stijl. Zelfs Marx erkent het belang voor het kind van een vader en een moeder. Na de opvoeding van het nageslacht zou een koppel ver genoeg naar elkander toe zijn gegroeid om ook samen te blijven lijkt mij. Man en vrouw moeten zodoende een geheel vormen, twee zijden die onvolledig zijn zonder elkander, die elkander aanvullen… Ik durf zelfs te zeggen dat je sociaal gezien niet van mannen en vrouwen kan spreken als de twee elkander niet integraal aanvullen.

Dit dualisme (niet echt overigens, maar we gaan nu even niet in op de semantiek) zie je grappig genoeg zelfs bij koppels van hetzelfde geslacht, waar er vaak een ‘mannelijke’ en een ‘vrouwelijke’ zijde is. Blijkbaar is dit een principiële voorwaarde voor een relatie, en daarom zie ik ook niet in waarom we dit elkander aanvullend rollenpatroon niet zouden maximaliseren. Een rol moet integraal zijn, anders heeft het geen nut. Daarom dat ik het rollenpatroononderscheid van de man en de vrouw ook zeker niet ga minimaliseren. Ik poog dit zelfs maximaliseren, zonder hierin seksistisch te worden of me door vooroordelen te laten leiden.

Materialisme

Neemt nog altijd niet weg dat het takenpakket uitbreidt en daarom, naarmate de maatschappij complexer wordt, een rollenvervaging zal inhouden. Als we kijken naar de maatschappij ga ik weer eens voor het gemak de dualist uithangen (opnieuw, semantiek buiten beschouwing gelaten!) en op het onderscheid tussen materialisme en spiritualiteit wijzen.

Vanuit materialistisch oogpunt is het nut van beide geslachten in het uitgebreide takenpakket sterk vervaagd geraakt. Biologisch gezien, en sorry als ik hier nu een verdwaalde seksist tegen de schenen stamp, hebben we allebei min of meer dezelfde hersenen en is het IQ verschil nog kleiner als tussen verschillende rassen. De verschillen zijn alleszins niet groot genoeg om maatschappelijk rollen exclusief te maken voor bepaalde geslachten uit competentie overwegingen. Daar we naar een dienstenmaatschappij zijn geëvolueerd is de emancipatie van de vrouw op professioneel vlak dus gerechtvaardigd naar mijn mening. Voor alle duidelijkheid, de arbeidersberoepen verschillen hier in grotere mate, wat zich trouwens ook toont in het meer aftekenend rollenpatroon binnen een gemiddeld arbeidersgezin.

Vrouwen aan de haard

Vrouwen aan de haard is dus absoluut niet aan mij besteed. Gezien ik vreselijk elitair ben ingesteld geloof ik dat zowel man als vrouw intellectuele ontwikkeling maximaal moeten nastreven en dit ook professioneel moeten kunnen waarmaken. In arbeidersmiddens kan ik echter begrijpen dat vrouwen wel degelijk voor ‘de haard’ kiezen als centraal punt van hun takenpakket, en (hier duikt dat elitaire weer op) ik vind dat deze groepen het recht hierop ook gegund moet worden. Daarom ben ik tegen vrouwen aan de haard, maar voor het erkennen van ‘huisvrouw’ als beroep, met ruime compensatie.

De Staatsstructuur als Oplossing

Echter, hiermee belanden we bij een probleem, opnieuw ingegeven door mijn elitaire ingesteldheid. Als arbeidersgezinnen vrijwillig hun levenswijze in stand mogen houden, en de hogere instanties dit mogelijk gaan maken, zal de voortplantingsgraad bij de onderste lagen van de bevolking veel groter dan de bovenste zijn. (Alle egalitairen, wend jullie ogen!) Dit systeem vernietigt de elitaire voedingsbodem van een maatschappij, wat op de lange termijn een onvermijdelijke degeneratie van de volledige maatschappij inhoudt.

De wijze om dit op te lossen is ofwel de opvoedingslast uit handen van de bovenste lagen te nemen, ofwel datzelfde met de professionele last te doen. Bij de eerste mogelijkheid belanden we wederom in het vaarwater van een communale instelling, waarbij kinderen op vroege leeftijd reeds van de ouders vervreemd worden. Totalitaire staten zoals het Derde Rijk en Noord-Korea staan hier bekend om, het verplicht aansluiten bij jeugdbewegingen bijvoorbeeld.

Sommigen zullen zich hier wellicht in variërende mate voor kunnen vinden en ik moet zeggen, er zijn voordelen aan. Indien alle kinderen van alle lagen hetzelfde opvoedkundig pad afleggen, hebben deze gelijke kansen vrijwillig op te klimmen tot hogere echelons. Het is immers niet zo dat omdat je van een arbeidersgezin bent, je daarom tot de onderste lagen veroordeeld moet worden. Ik ben voor elites, maar dan wel gebaseerd op meritocratie. Langs de andere kant vind ik wel dat het de ‘merit’ van elites is hun kinderen een voorsprong te geven, en dat ze dit toch sowieso zullen doen tenzij ze werkelijk hiertoe verboden worden.

De tweede mogelijkheid houdt in dat emancipatorische maatregelen de vrouw (en in mindere mate de man) de mogelijkheid geven zonder professionele achterstand te riskeren kinderen op te voeden. Dit is goed mogelijk via een stelsel van maatregelen, en ik ben hier dan ook wel voorstander van in een maatschappelijke staatsstructuur. Naarmate de kinderen ouder worden kunnen de ouders vanzelf meer aandacht aan hun professionele activiteiten geven en de kinderen worden dan opgevangen in opvoedkundige structuren, alleen dan wel zonder het communale enge. Internaten vanaf het middelbaar zijn geen slechte opvoedingsstructuren op zich, als ze goed georganiseerd zijn dat is. Dat houdt in dat na 12 jaar de intensiteit van de opvoeding al afneemt en naar de weekeinden verschuift, wat het professionele verlies al aanzienlijk beperkt.

Een laatste punt dat ik hierbij wil aanhalen is dat vanuit meritocratisch oogpunt (christenen, wend jullie ogen nu ook maar) geboortebeperking een vereiste is. Als de ouders bewijzen een gezond nageslacht te kunnen leveren en op te voeden, moeten zij voorrang kunnen krijgen op een koppel dat dit niet kan. Liefde als argument is hier niet meer dan sloganesk overigens. Zelfs bij de eerste mogelijkheid is dit vanuit eugenistisch standpunt goed te keuren (dit is een wetenschappelijk feit, egalitairen kunnen het minimaliseren maar niet weerleggen). Alleszins is dit sowieso een vereiste voor een maatschappij naar mijn mening, aangezien de bevolkingsgroei anders ecologisch gewoonweg niet haalbaar is. Waar de grens gelegd wordt ga ik echter open laten.

Spiritualiteit

De balans zoeken blijft natuurlijk wel moeilijk en ik spreek hier dan ook louter uit theorie. Omdat het opvoedkundige echter de dualistische rol man-vrouw vereist (alleen al opdat deze rol voor het nageslacht in stand wordt gehouden) moet deze hierin sterk aanwezig zijn.

Waar deze rol vooral in tot uiting moet komen is de spirituele dimensie, een die in de huidige maatschappij sowieso vrijwel volledig uitgeroeid is en dus vooreerst opnieuw gevonden dient te worden. Ik ga nu niet de moeite doen dit concreet in te vullen, maar een spiritueel onderscheid tussen man en vrouw moet haast absoluut zijn. Dit is dus ook waarin de man en de vrouw elkander moeten terugvinden, in een spirituele eenheidsvorming. Dit is ook waarom Evola de man beschuldigt voor het feminisme, daar vooral hij zijn spirituele rol verloren is. Als de man en de vrouw hun spirituele rol kan terugvinden, kan de maatschappij dat alleszins ook, en dan kan deze er ook op gericht worden. Zodoende is er een band tussen man en vrouw, en een onweerlegbare rede voor deze twee om elkander aan te vullen door heel hun leven.

De maatschappij moet zodoende het materiële overstijgen en het spirituele voorop gaan plaatsen, daarin ligt de sleutel. Dit is ook waarom ik het perennialistisch traditionalisme aanhang, boven het reactionair conservatisme.

Conclusie

Wij nationalisten geloven niet in de marxistische leugen van de klassenstrijd, noch in de kapitalistische leugen van de gelddictatuur. En wij geloven ook niet in de strijd tussen man en vrouw. Wij geloven in harmonie en natuurlijke orde in alles, dus ook tussen de geslachten. Laat ons dus onze spiritualiteit en spirituele harmonie herontdekken, mannen en vrouwen samen. Laat ons elkanders gevoelens uitwisselen en kracht bijzetten. Laat ons naar trefpunten en verschillen zoeken en laat ons deze versterken en in harmonie met elkaar brengen. Laat ons allen in harmonie leren leven, laat ons niet-bestaande tegenstellingen overstijgen en een organisch geheel vormen! Laat ons de levensschoonheid terugvinden en het materiële bestaan overstijgen!

Er is maar één enkel sterkste geslacht en dat is het koppel!



Metamilitant
Nationaal Censor