En hoe wil jij ...

Maar wij…

Maar wij hoeven daar niet aan mee te doen. Wij worden niet ideologisch belet verder te evolueren. Wij kunnen dingen zien en aanvaarden zoals ze zijn. Terwijl de massa de postmoderne horlepiep op een zinkend schip danst op de tonen van De Internationale, kunnen wij vooruit gaan, want we voelen ons in staat controle over onszelf en over wat ons toekomt te nemen. Omdat de wereld rondom ons afbrokkelt, hoeven wij daar toch niet aan mee te doen!

Ik zeg, laat ons de strijd ermee aangaan, tonen hoe het anders kan, een alternatief naar buiten dragen. Laat ons de muziek van kunstenaars beluisteren, gezonde levenspatronen aanmeten en een voorbeeld kunnen nemen aan onszelf. Want aan iemand anders zal moeilijk worden in een tijd waarin de politieke elite tot belachelijke onzin verlaagd is zoals bovenstaande verkiezingsspot van de Vlaamse socialisten. Eerlijk gezegd, ik weet niet of ik hiervan moet lachen of huilen, ik doe ze liefst allebei.

Als er dan toch inspiratie nodig is voor ons, dan kan dat gelukkig nog. Maar kijk dan naar een Joris van Severen of een Irma Laplasse! Er is geen schande in voorbeeld te nemen aan bewonderenswaardige figuren, in tegendeel zelfs. Er zijn lichtende voorbeelden waar we idealen in terug kunnen vinden die we anders zouden vergeten. En daarom mogen we deze figuren dankbaar zijn ons een houvast te geven. Als wij dat beseffen, moeten we ons er ook maar eens naar gaan gedragen. Als we het van Severen of Laplasse vandaag de dag zouden kunnen vragen, dan zouden zij niets liever willen dan dat wij ons kunnen emanciperen naar hun voorbeeld. Dat zou eens wat anders zijn dan hen enkel in beschonken toestand tijdens een Salamander terug voor ogen te kunnen halen.

En ik zeg dit enkel omdat lichtende voorbeelden ons kunnen helpen vooruit te gaan. Opnieuw, we laten ons niks wijs maken. We willen instaan voor onszelf, niemand zal ons vertellen wie we zijn of hoe we moeten denken. We kunnen dat voor onszelf zien en we kunnen onze eigen verantwoordelijkheid opnemen, want wij hebben op zijn minst het potentieel daarvoor. Wij zijn nationalisten in een tijd waarin dat haast onmogelijk is, behalve voor de top van de ijsberg, voor een mager bevolkingsgedeelte dat niet in slaap gewiegd kan worden. Of vergis ik me soms in onze eigen mensen?

Want inderdaad, niet iedereen kan dit. Ik zeg nogmaals: Mensen zijn niet gelijk. Als blijkt dat mensen niet voor zichzelf de verantwoordelijkheid kunnen oppakken, zichzelf kunnen emanciperen, dan is dat eens te meer een bewijs van het falen van egalitarisme. Dan moeten we hen niet een zetje geven met positieve discriminatie en eindeloze fondsen. Dan gaan we hen niet van de wijs brengen met propaganda dat hun slaafsheid enkel bestendigt. Dan gaan we zelfs niet moeite verspillen aan hopeloze gevallen in onze eigen beweging. Dan doen we er beter aan deze massa de rug toe te keren, en dus ook de maatschappij die hen vormt. Dan zullen we alsnog met genoeg zijn.

En wie weet hoeveel we dan nog met ons metaforisch trommelgeroffel wakker kunnen schudden. Er zijn nog genoeg mensen met het potentieel, we hoeven ze enkel te bereiken.

Als wij…

Als wij ons alternatief kunnen uitdragen naar buiten, dan mag men ons zien. Dan hoeven we niet in de schaduwen te lopen en onze mening te verbergen. Leef je mening, wees een bastion van identiteit en trots, een nieuwe mens die door iedereen gezien en gehoord mag worden. Het zou niet moeilijk moeten zijn in contrast te staan met een zichtbaar aftakelende koning die nu en dan een flauwe boodschap geeft op de nationale televisie. Of een eerste minister op een wielrennerfietsje. En dan hebben we het nog niet eens over de ‘mannen van het volk’ zoals ‘onderhemdje’ Janssens of ‘alles gratis’ Steve.

Kijk hoe iemand als Poetin (zonder verder op zijn idealen in te gaan) dat begrepen heeft. Hij weet maar al te goed dat hij tegen de leviathan van de postmodernisering ingaat met zijn politiek, waarden, normen en stijl. Maar in de plaats van zijn ziel te verkopen, durft hij anders te zijn. Hij durft tegen de stroom in te zwemmen, zo hard als nodig. Hij durft te zeggen “ik ben bekwaam”. Als je dit zou vragen aan Leterme krijg je waarschijnlijk als antwoord: “daarover mogen de kiezers beslissen”. En als de Franstalige politici moeilijk doen weten we zijn antwoord ondertussen al: “sereniteit moet er zijn”. Vergeet die kiezers (en politici) toch! Vergeet die tegenstanders! Vergeet die hele massa en toon aan dat egalitarisme een leugen is, en dat wij naar de top durven streven.

Willen wij net als een stel niet nader te vernoemen creaturen aan de UGent “Vlaanderen is kei tof’” verkondigen met opgestoken duimen? Of durven wij ons voortaan te gedragen naar een waardig mantra, namelijk: “Hier staan wij, en nu jullie!”

“Wees radicaal, heb principes, wees absoluut, laat de bourgeoisie je een extremist noemen: geef jezelf zonder te tellen of te berekenen, accepteer wat ze ‘de realiteit van het leven’ noemen en gedraag je op een manier zodat je niet geaccepteerd zal worden door zo’n ‘leven’, verlies nooit het principe van de strijd.”
- Julius Evola


Metamilitant
Nationaal Censor