Het Einde van een ...

De gangen zijn vergeven van beschimmelde slaapzaken, terwijl leven kronkelt tussen natte dekens en stukken karton. De psychopaten en drugsverslaafden nestelen zich samen als stukjes menselijk overblijfsel, de dood afwachtend met een onsympathieke uitdrukking van biologisch afval. Een levende kluwen van willekeurig Dadaïsme. Ongewild slijm op de hiel van een voorbijganger, veel te druk om de beetjes en restjes op te merken welke gezonken zijn tot de diepste krochten van de septische tank welke de moderne maatschappij is.

De Stad. Een bastion van materialisme waar miserie regeert op een gulden troon van overvloed en hebzucht. Waar degradatie flirt met hopeloosheid en rijke zakenmannen, met varkensogen en bezweten handen, hun stalen messen in het hart van de lokale gemeenschap duwen. Drugs en alcohol zijn de enige redding van de waanzin van het dag tot dag leven, waar tienermeisjes hun lichamen verkopen om te kunnen overleven. Hamburgerdoosjes bevuilen de straten, waar daklozen bedelen voor geld naast betonnen speeltuinen vol met gehersenspoelde kinderen. Ondertussen zitten daar dan nog de oudste stadsmensen, op elkaar gedrukt en bang. Te bang om de straten op te gaan uit angst beroofd of aangevallen te worden door een nihilistisch jeugd element. Liever sterven ze aan oververhitting in een konijnenpijp zonder centrale verwarming.

De kleine handelaar heeft moeite te overleven terwijl de monopolies hem langzaam maar zeker uitputten, dag na dag, uur na uur. Hangende jeugdbendes, verveeld en gefrustreerd, uiten hun agressie op het eigendom van anderen. Graffiti wordt gespoten op elke beschikbare plaats, alsof de stad een groot tekenblok is voor het uitdrukken van nutteloze gedachten van een verloren generatie. Niks artistieks. Niks cultureels. Slechts de waardeloze uitingen van een inferieure geest welke verbeelding en creativiteit – voor zover deze al aanwezig waren – aan de kant heeft geduwd voor een Amerikaanse levensstijl.

De vervuilde rivier, waar vissen ooit zwommen en in grote hoeveelheden voorspoedden, is een troebele gelei geworden, vol met chemisch afval, gebruikte condooms en opgehoopte lagen dik slijm. Rij na rij van overbevolkte torenflats – waar de dichtste identificatie met de natuur zich bevindt op het televisiescherm of in de vissenkom – kijken uit over hordes krijtgestreepte conformisten, werkend van negen tot vijf voordat ze teruggaan naar de substedelijke schoenendoos, waar ze gehoorzame termieten werden.

Een stenen opeenhoping van schoorstenen doorprikt de hemel. Hier worden de arbeiders gecontroleerd en uitgebuit voor een aalmoes door een parasitische persoonlijkheid welke op dikke sigaren puft en Perrier water drinkt. Terwijl de atmosfeer verstikt wordt door stromen van dansende rook, verzamelen de grijze wolken als gieren en begint de zure regen op de aarde te vallen. Miniscule druppels maken een vloeibare Hiroshima. Gehurkt naast het groen van een eroderend standbeeld, krabbelt de geest van Henry Mayhew zijn gedachten neer op verbazingwekkend goed bewaarde stukken Victoriaans notitiepapier. Als een stille waarnemer, is hij hier om te aanschouwen… het einde van een tijdperk.


p. 136-137
Troy Southgate, in Tradition & Revolution, 2007
[vertaald]
http://www.integraltradition.com/catalog/ product_info.php?manufacturers_id=52&products_id=203