Het eerste deel van dit dossier eindigde met de boodschap de ondergang voor te bereiden door ons enkel nog op de beste elementen (onszelf incluis) te concentreren. Dit staat in schril contrast met de huidige tendens van ‘redde wat er te redden valt’ die zich binnen de beweging aftekent, en enige richtlijnen lijken dan ook aan de orde. Overigens, zelfs losstaande van het eerste deel zal deel 2 waarde hebben voor de echte nationalist. Hoe dan ook, de richtlijnen zijn voor de eenvoud en retentie ondergebracht in de lijfspreuk van Sven Hedin (1), namelijk ‘Voluntate et Labore’, oftewel, ‘Wilskracht en Arbeid’.
Als nationalisten zetten wij ons af tegen de ondergang van onze samenleving, maar wat maakt ons dat dan? Wij zijn niet progressief, zoveel weten we, wij hollen niet zomaar achter de toekomst aan. Maar we zijn toch ook niet als fossielen blijven steken in het verleden? Edmund Burke (1) gaf hier een mogelijke verklaring toen hij de samenleving beschreef als een partnerschap tussen doden, levenden en ongeborenen. Verleden, heden en toekomst tegelijk dus. Zo komen we tot de logische vraag, wat is tijd voor ons? Het antwoord ligt in de geschiedbeschouwing. Er bestaan hier twee grote stromingen binnen, die in dit deel (helder doch schandalig summier) besproken zullen worden. Daarna zal ik verderbouwen op mijn persoonlijke visie hieromtrent, maar het staat iedereen vrij er anders over te denken natuurlijk
Nu men een heropleving van het Groot-Nederlands gedachtegoed bij de grote massa lijkt vast te kunnen stellen is dit boek meer dan ooit actueel. Om deze reden volgt hier een boekverslag van Quaestor Annabel Horemans.
Braindrain of kennisvlucht is de negatieve zijde van brainexchange of kennisuitwisseling, braingain of kenniswinst is de positieve pool. Beide facetten interageren met elkaar en kunnen niet apart worden beschouwd. Kennisuitwisseling manifesteert zich zowel fysiek – wetenschappers, opgeleid personeel,… - als niet-fysiek. Het fenomeen van de kennisuitwisseling – en de voor- en nadelen die er mee samenhangen – is uiterst complex en beperkt zich niet louter tot de fysieke stroom van opgeleide personen over de grenzen heen. De internationale globalisering, het vrij verkeer van personen binnen de EU, academische uitwisselingsprogramma’s, de erkenning van diploma’s, de migratiestroom van Zuid naar Noord, het internationaal terrorisme, internet, economische spionage, de regels inzake eigendomsrecht op kennis, belastingsdruk, de investeringen in onderwijs, job- en carrièrevooruitzichten,…: al deze factoren spelen een rol in het globale diagram van de kennisuitwisseling. De wereld is op dit vlak een communicerend vat geworden met eigen wetmatigheden waartegen lokale initiatieven doelloos lijken. In de EU met zijn open grenzen is het quasi onmogelijk de kennisuitwisselingsproblematiek per lidstaat te analyseren noch lokaal remedies te vinden tegen de negatieve uitwassen. Het gebrek aan wetenschappelijk onderzoek en statistieken hieromtrent maken een analyse er niet gemakkelijker op . Het NIS bijvoorbeeld blijkt niet over statistieken en cijfers inzake kennisuitwisseling te beschikken.
“Er kan geen samenleving bestaan zonder [een] ervaring van lidmaatschap. Want juist die maakt het voor mij mogelijk dat ik de belangen en behoeften van vreemdelingen als mijn eigen zorg beschouw. [...] Het geeft me een maatstaf om onderscheid te maken tussen hen die recht hebben op de voordelen van de opoffering die mijn lidmaatschap van mij verlangt en indringers.”
Vooreerst wijs ik u op het belang van de titel die deze tekst draagt. Ik ga in dit artikel het liberaal economisch systeem an sich niet verdedigen, wel ga ik u ervan bewust maken dat een liberale ordening van de (internationale) economie kan leiden tot het ontstaan van leefbare onafhankelijke staten met dezelfde omvang als Vlaanderen.
Na Kurt Ulfsson levert Pieter Huys in een bijdrage voor deze artikelenreeks zijn visie op de moderne maatschappij. Pieter Huys, verantwoordelijke uitgever van het conservatieve tijdschrift Nucleus en onlangs door Humo benoemd tot aanvoerder van de vijfde colonne van het Vaticaan, gaat in op de moderniteit en de religie. Huys geeft vanuit zijn religieuze achtergrond kritiek weer op de moderne maatschappij en tijdsgeest waarin wij leven.
Bartkus stelt zich in haar boek “The dynamic of secession” de vraag wanneer een bepaalde gemeenschap overgaat tot een mogelijke afscheiding van de staat waartoe ze verbonden is. Naast vier noodzakelijke elementen die aanwezig moeten zijn voor een afscheidingscrisis (onderscheiden gemeenschap, leiders, territorium en ontevredenheid; zie hieronder) is de timing tot het overwegen van zo een afscheiding belangrijk. De timing van het kiezen voor een mogelijke afscheiding hangt af van vier variabelen: (1) de opbrengsten van een verder gezet lidmaatschap in de breder bestaande politieke entiteit; (2) de kosten van zo een lidmaatschap; (3) de kosten van afscheiding en (4) de opbrengsten van afscheiding.
Op 11 november was de geopolitieke denker Alexander Doegin te gast in Antwerpen ter ere van het colloquium “Welk Europa morgen?” van de nieuw-rechtse Delta-Stichting, uitgeefster van het tijdschrift TeKoS (Teksten, Kommentaren en Studies). Een goede gelegenheid om het complexe denken van de Rus eens onder de loep te nemen.
Op 21 juli 2006 gaf de NSV!-Antwerpen een gratis vat. Niet omdat wij zoveel van belgië houden, verre van, maar wel omdat we iets anders te vieren hadden. Ondanks bijna twee eeuwen onderdrukking door het francophone belgische regime bestaat de Vlaamse cultuur nog steeds. Voor ons was dat dan ook de enige reden tot feesten die wij hebben. Hier vindt u de toespraak die toenmalig VVB-voorzitster Rita De Bont gaf voor de NSV!-Antwerpen.
Was für ein Dünkel! Du wagst, was wir alle loben, zu schelten? Ja, weil ihr alle, vereint, auch noch kein Einziger seid.
Friedrich von Schiller – “An die Menge”
Totalitaire regimes gaan ten onder, omdat ze de drang van de mens naar fundamentele vrijheid niet weten te bevredigen. Ze dienen dan meestal ook psychotische, onrealiseerbare idealen of nog minder verdedigbare persoonlijke interessen. Politiek die de natuur tegengaat is geen lang leven beschoren. We denken hierbij aan het barbaarse communisme van Stalin en Mao, of het losgeslagen primitivisme van Pol Pot.
Rechts en links worden in de media meestal geassocieerd met sociaal-economische tegenstellingen. Als nationalisten zijn wij geconditioneerd door die visie, omdat deze sociaal-economische tegenstelling samenviel met de tegenstelling tussen natiestaten en ‘blokken’ waarvan ze deel uitmaakten: NAVO tegen Warschaupact. Door de tegenstelling tussen links en rechts zelf, al is het gedeeltelijk, ook zo in te vullen treden we in een materialistische levens,- mens,- en wereldvisie. Niet doen dus.
Het is reeds 200 jaar geleden dat graaf Alexis de Tocqueville het levenslicht zag. Hij werd op 29 juli 1805 te Derneuil geboren. Reeds in het jaar 1831 werd hij als rechter te Versailles naar de Verenigde Staten gestuurd om daar de strafrechten te bestuderen. Hij vatte zijn taak echtere ruimer op en maakte een diepgaande studie van alle staatkundige inrichtingen in de Verenigde Staten. Het resultaat hiervan was een werk in vier delen, ‘La démocratie en Amérique’. Het verscheen in de jaren 1835-1840. Door dit werk verwierf Tocqueville zich grote bekendheid. De ideeën van deze Franse aristocraat uit de 19de eeuw leven nog steeds verder en zijn nog steeds toepasbaar op de hedendaagse samenleving.
“Dit is inderdaad geen gewone crisis. Er ontbreekt een gemeenschappelijk belang.” Wilfried Martens in “De Morgen” van 21 augustus 2007
De verkiezingen zijn nu reeds meer dan twee maanden achter de rug en we kunnen op z’n minst wel stellen dat de regeringsvorming geen succes is, om het wel zéér zacht uit te drukken. Waar vroeger vaak conflicten waren tussen de verscheidene politieke families, is er nu duidelijk een conflict tussen de Vlaamse en de Waalse/Franstalige belangen. De afgelopen dagen zijn de kranten, het internet, de journaals, kortom de ganse media, gevuld met allerlei analyses over de oorsprong van deze crisis, de eventuele uitwegen uit de crisis en zelfs over de toekomst van België. Zeer interessant is dat de publieke opinie niet enkel Vlaamsgezinder wordt, maar zelfs openlijk separatistisch. Allerlei peilingen, waarvan de betrouwbaarheid uiteraard ter discussie kan gesteld worden, wijzen op een patroon waarbij de meeste Vlamingen in de hoofden reeds afstand hebben genomen van België en nu enkel wachten op de staatskundige bevestiging hiervan. Dat de Walen en Franstalige vasthouden aan België is niet verrassend, zij zijn immers de echte, en waarschijnlijk laatste, Belgen.
Aan het woord één van onze Zuid-Afrikaanse vrienden. Hij vertelt een paar anekdotes, slechts enkele van de velen over wat er zoal foutgaat in het Zuid-Afrika van het ANC.
