Buitenland

Radio Rapaille en Voorpost Nederland bieden u gezamenlijk aan;

Een uitzending die helemaal gaat over de toetreding van Turkije tot de Europese Unie.

Op zondag 31 mei van 14u00 tot en met 15u00. Met daarin; Een lezing van Drs. Alfred Vierling waarbij hij grote kantekeningen zet bij deze toetreding en de gevolgen hiervan voor de Europese beschaving analyseert, met tussendoor enkele spraakmakende muzieknummers geheel in de sfeer van het thema.

In het nationale kamp is een verwarring tussen het theoretische en het praktische merkbaar. Daar geen systematische scholing plaatsvindt, wordt de ideologische vorming aan het toeval overgelaten, afhankelijk van de boeken, artikels of pamfletten welke men her en der in de handen geduwd krijgt.

De veelheid aan patriotten, nationalisten, conservatieven, socialisten, revolutionairen, nieuwrechtsen, Europese nationalisten etc. binnen hetzelfde kamp – ja, zelfs binnen een partij die zich als partij met Weltanschauung definieert – zorgt er niet voor dat er een rijkdom aan geestelijke stromingen is, maar juist een gebrek aan intellectuele discipline. Wat te doen? De beste maar moeilijke oplossing luidt, hard aan de indoctrinatie van een kader werken en het geleerde onderscheidend naar buiten laten treden. De makkelijke oplossing luidt, capituleren op het ideologisch front. Men bemoeit zich slechts oecumenisch met een gemeenschappelijke noemer te construeren, waar iedereen zijn lievelingsslogan in terugvindt, wat de verwarring verder doorzet en nog meer schade aanrichten op termijn.

Ook de ideologische monopolisering door de indoctrinatieleider wekt wantrouwen: de blinden leiden de blinden. Gelukkig biedt de symboliek een compensatie: wat niet expliciet door ideologie gedekt wordt, kan door een ‘liturgie’ bereikt worden. Ook de vaak op neergekeken dweepzucht heeft een educatieve waarde: altijd en overal worden politieke en morele houdingen door het opvissen van de geschiedenis overtuigend bemiddeld. Helaas schijnt de tegenstander deze kunst beter te begrijpen dan de vele onderdelen van het nationale kamp.

Algemeen wordt aangenomen dat het leger van de Verenigde Staten van Amerika het sterkste leger ter wereld is. De VS is “de” leidende macht inzake de ontwikkeling en toepassing van de nieuwste en modernste bewapening, tactieken en opleiding. Toch slaagt het sterkste leger ter wereld er niet in om een “boeren”-leger als dat van de Taliban in Afghanistan te verslaan. Integendeel zelfs, de Taliban is na al die jaren er enkel nog sterker uit gekomen. Toch beschikt de Taliban naar schatting over gevoelig minder troepen dan de coalitiestrijdkrachten die toch meer dan superieur bewapend zijn. Hoe is het mogelijk dat het meest technologische leger van de wereld hier niet kan zegevieren?

De verklaring van het Witte Huis is precies dezelfde als van Zionistisch Israël, geef de slachtoffers de schuld. Het is noodzakelijk dat we eerst weten waarom. Hier is het officiële Israël-standpunt, rechtstreeks van Washington:

“It was “completely unacceptable” for Hamas, which controls Gaza, to launch attacks on Israel after a truce lasting several months, said Gordon Johndroe, a spokesman for the National Security Council. “These people are nothing but thugs, so Israel is going to defend its people against terrorists like Hamas that indiscriminately kill their own people.”

De reden dat de Amerikaanse regering het verhaal van Zionistisch Israël napapegaait is dat er een gezamenlijke agenda bestaat welke tot meer oorlog in het Midden-Oosten oproept. Zoals we al enkele jaren schrijven, wij leven in een oorlogseconomie, en Israël speelt een grote rol hierin gezien de VSA haar pijlen op de islam heeft gericht.

Oorlog, voor hen die onze koers bepalen boven en voorbij presidentiële politiek, heeft niets met religie te maken, maar is een vehikel om economische groei te forceren waar er anders stagnatie zou zijn. Bredere, grotere en meer permanente oorlogen is een deel van de “Dilution Solution” (“Verwateringsoplossing” – nvdr.) bedoeld om onze economie te redden, net zoals Wereldoorlog II voor velen een geplande oplossing bleek voor de “Grote Depressie”.

We Hold These Truths gaat in tegen dit beleid, welke enkel tot een einde zal komen wanneer de burgers het eisen.

Bron: Zentropa


Denk daar maar eens een weekje over na...

Week 24 November 2008

Bestaande uit Europeanen uit alle continenten, de Zentropa gemeenschap is gebaseerd op een drievoudig principe van trouw, creatie en hoop. - Trouw aan de principes van eer, waardigheid, respect, cultuur en kameraadschap fundamenteel voor de Europese mens en zij die thans dood zijn. - Creatie van nieuwe argumenten, van nieuwe vormen van uitdrukking en van politico-culturele agitatie, nieuwe militante middelen. - Hoop, niet in de utopie van een eeuwigdurende toekomst van een betere wereld maar in het idee dat men in alle tijden nog ongehoorzaam kan zijn.

Open voor een nieuwe gemeenschap van waarden en ethiek, aanwezig in deze wereld zonder er ooit de medeplichtige van te zijn, de zentropisten zoeken, geleid door de voorzienigheid zonder door deze gedragen te worden, om de weg van het goede terug te vinden, en elke dag de mogelijkheid te verdedigen de rug recht te houden, en de eer zich in te zetten voor de anderen. Wetende wie ze zijn en bewust van wat ze zijn, de zentropistische militanten zijn noch sectair, noch haatgedreven en verkiezen de politiek van het voorbeeld boven die van de zondebok.

Akte genomen van het kwade in de menselijke natuur, het tragische falen van progressistische utopisten constaterend, bevorderen zentropisten, door plicht veel eerder dan voorkeur, alle vormen van autoriteit en regelgeving die een houdbare samenleving kunnen tewerkstelligen tussen die som van zwakheden dat de mens is. Koppel, familie, clan, gemeenschap, volk, alles wat de mens verheft, wat hem toelaat de modder te verlaten en een meer pure lucht te ademen, wordt verdedigd door de zentropisten met de zelfzekere vastberadenheid en het geluk van zij die strijden voor een verheven dagelijks leven.

De zentropa clan viseert dus, langs de ene kant, de verburgerlijking van zijn leden tegen te gaan door een feilloze materiële en morele solidariteit voorop te stellen, terwijl langs de andere kant hij bij zijn tijdsgenoten een schok provoceert tegenover de futiliteit van het materieel comfort en het dodelijk gevaar van het denken dat er iets bestaat als een historische vooruitgang welke de moderne mens betere wezens maakt dan zijn voorvaders, en van de kinderen wezens die zich nog beter kunnen conformeren in deze wereld dan zij zelf.

Zentropisten geven in zekere zin de pas aan voor een zeker gedachtekader, eigen aan onze cultuur, zodat de toekomstige generaties nog altijd de mogelijkheid zullen hebben te rebelleren en het mystieke vaandel hoog te houden. Door muziek, beeld, discussie, metafysische concentratie, religieuze praktijk en alle andere middelen die nog altijd niet ontdekt zijn, Zentropa wil de kracht van de communautaire lijn herboren zien, die ongelooflijke kracht van de altruïstische liefde, tussen zij die hetzelfde wereldbeeld delen. Dat een gemeenschap van mannen mag rechtstaan, te midden de tumult van het feest alsmede de chaos van het gevecht, een enkel woord: Zentropa!

Als je de catalogi van nationalistische boekenwinkels doorbladert, als je nationalistische kranten en magazines leest of internet fora afspeurt waar jonge tot niet-zo-jonge activisten over het nationalistische recht op vrije meningsuiting praten, dan zal je merken dat een dol anti-islamisme heerst.

De reden hiervoor lijkt logisch: islam is de vijand van de Franse natie en van de Europese beschaving, en daarom van de nationalistische beweging. Maar als we voorbij dit “logische” - en voorbij dit uiterlijke - kijken, is dit dan realiteit? Dat is waar we in dit artikel over zullen denken, door vier zaken te behandelen:

1) is de islamofobische ingesteldheid een integraal onderdeel van de nationalistische beweging;

2) wat zijn de redenen voor islamofobie;

3) wat zijn de politieke gevolgen van islamofobie;

4) welke voorstellen zijn er voor nationalistische politiek tegenover islam?

Zij die Ron Paul nog niet kennen volgen waarschijnlijk te weinig internetnieuws en zouden best eens onderaan in de rechterkolom van nationalisme.info kijken. Anderen zijn hem ongetwijfeld het afgelopen jaar met de Amerikaanse presidentsverkiezingen tegengekomen. Ron Paul was immers de meest ‘opvallende’ Republikeinse kandidaat. In zijn standpunten viel hij meteen op, libertarisch, isolationist, anti-staat, anti-oorlog, anti-big finance en ga zo maar door. In zijn campagne was hij echter ook een buitenbeentje, geen grote bedrijven achter zich maar wel miljoenen Amerikanen (en overigens ook veel steun en belangstelling van niet-Amerikanen) welke vooral via internet zeer vroeg al een grote campagne voerden. Via het internet op een dag vijf miljoen dollar bijeen sprokkelen is geen klein bier moet toegegeven worden!

Ook aan het uitkijken naar de Amerikaanse verkiezingen? Zonder enige twijfel zijn deze de meest ‘gehypede’ ooit, zowel in de VSA als hier. Nu, genoeg van onze kant hebben hier al hun oordeel over gegeven, en die waren zeer uiteenlopend. Het VB schaart zich achter de republikeinen (diepe, diepe zucht), Tim Mudde gelooft dat Obama de mensen zal wakker maken en kiest (als nationaal-anarchist) vooral de kant van de Native Americans, en (eerlijke) paleoconservatieven in onze middens zijn inmiddels al gewend aan ‘Third Party Candidates’ te verdedigen, met in dit geval Chuck Baldwin als de meest conservatieve.

Het is natuurlijk treffend dat zoveel van ons zich bekommeren om de VSA en hun keus uitbrengen, maar even stil staan en nadenken over de VSA zelf is nog niet gebeurd. Willen we een oordeel over een land scheppen, dan moeten we toch weten over wat voor land we het hebben?

Nu, voordat ik bij jaar nul begin, over de VSA bestaan tonnen mythen die als haast vanzelfsprekend worden aangenomen vandaag. Ik volg deze ‘facts & trivia’ graag omdat de hypocrisie en leugens waar de Amerikanen mee te maken krijgen zo flagrant zijn dat je alles voor mogelijk zal houden. Daarom dat praktijken als slavernij, lynchpartijen, ‘Civil Rights’ etc. overschat worden of een verkeerde invulling hebben bij velen en daarom dat ik sowieso iedereen die een eerlijk oordeel over de VSA wil vormen aan wil raden de waarheid achter deze zaken eens te onderzoeken in plaats mee te gaan in de massastroom. Voor een vraag en antwoord ben ik altijd te bereiken alleszins.

Klik hier om het Vraaggesprek met Ruben van IDM over wat deze vrijdag plaatsvindt te beluisteren.

Casa Pound is een Romeins kraakpand dat deel uitmaakt van een bredere Italiaanse nationaal-revolutionaire kraakbeweging: de Occupazione Non Conforme [2] (ONC) en de Occupazione a Scopo Abitativo [3] (OSA). Casa Pound mag dan nu wel het uithangbord zijn van die beweging, maar het was niet het eerste kraakpand in Rome. Het werd gesticht in 2003 door de groep die een jaar eerder al Casa Montag [4] had gesticht. Casa Pound (Via Napoleone III) en Casa Italia (Via Lima) houden zich vooral bezig met sociale activiteiten, terwijl Casa Montag (Via Tiberina) en Foro 753 (Via Capo d’Africa) zich vooral bezig houden met culturele en sportieve activiteiten. De eerste twee zijn OSA. De laatste twee zijn ONC.

(Herpublicatie wegens actualiteit, oorspronkelijk artikel dateert van mei 2007)

De Vlaamse beweging lijdt de laatste decennia aan een chronisch en nefast plat flamingantisme. Dit is niet meer dan een logisch gevolg van het anti-ideologisch en pragmatisch discours en hoewel ik weet dat ervaren individuen nog inhoud hebben, verandert dat hier niks aan. Toen de Vlaamse beweging dan ook een vergelijking tussen de onafhankelijkheid van Kosovo en de Vlaamse onafhankelijkheidsstrijd maakte, voelde ik mijn middageten terug opborrelen van oprechte walging (net als toen het ANZ de Oekraïense Oranjerevolutie aanhaalde twee jaar geleden overigens).

Maar nu we het er toch over hebben, de Kosovaarse onafhankelijkheid werd door EU & VSA toegejuicht en voor honderd procent gesteund. Mogen we hetzelfde voor Vlaanderen verwachten dan? Eens kijken naar een ander verhaal van (dit keer wél gerechtvaardigde) onafhankelijkheid:

… maar niet omdat hij communist is.

Het communisme als tegennatuurlijke ideologie en verachtelijke praktijk hebben we reeds lang leren haten en verachten.

Dit eerbetoon aan Fidel Castro is omdat hij als leider van Cuba, een relatief klein eiland in de achtertuin van de aldaar heersende wereldmacht de VSA, het al 49 jaar volhoudt dwars te liggen.

De omliggende staten zijn ‘nuttige idioten’ en dragers van de grootste pest van onze tijd, het ‘Globalisme’ met haar hoofdzetel in Wallstreet NY die door middel van geld, media, leger, geheime diensten en geheime genootschappen de wereld beheersen en uitbuiten zonder te malen om natuur, mensen en volkeren.

Deze ‘kleine’ revolutieleider heeft het voor elkaar gekregen een supermacht reeds vijf decennia te trotseren, welke inmiddels zo goed als de volledige wereld beheerst of op zijn minst bedreigt.

QUID KREDIETCRISIS?

Ze beginnen langzamerhand een koortje te vormen: de bankiers, speculanten en autoriteiten die het einde van de kredietcrisis zien. Je reinste fata morgana. Paulson op zijn beurt denkt de crisis op te lossen door genoeg keren te herhalen dat het einde van de crisis dra in zicht zal zijn. Hoe is die vent ooit door zijn opleiding geraakt?

Zijn mantra “het ergste is achter de rug” begint nu wel heel erg afgezaagd te worden en steeds bewijzen de beurskoersen hem het tegendeel. De renteverlaging van de Federal Reserve is een wilde gok. Alles of niets. Helemaal geen berekende zet. Dat ziet zelfs de kleinste belegger. Maar waar halen ze in godsnaam hun collectief optimisme vandaan? De Fed heeft met de redding van zakenbank Bear Stearns laten zien dat zij geen partijen van formaat failliet zal laten gaan. Uit het niets was JP Morgan Chase plots bereid de bank te kopen tegen een fractie van de prijs die Bear de voorgaande weken nog waard was. De Fed gaf JP Morgan de zegen en voor 236 miljoen dollar, een spotprijs, werd Bear overgekocht. Het leek wel alsof de economie kunstmatig werd gekelderd om de vraagprijs van Bear te drukken en te voldoen aan het bod van JP Morgan. Een warrig en louche actieplan uit de jaren ’30 werd uit de kas van de Fed gehaald om Bear aan haar broodnodige lening te helpen. Dit is niets meer dan een pure ‘bailout’, een staatsinterventie op de vrije markt om een bedrijf dat gedoemd is te verdwijnen door natuurlijke marktprocessen toch nog te redden en zo de economie totaal ontwricht wordt. De banken zelf hebben ondertussen volledig open kaart gespeeld over hun beleggingen in Amerikaanse hypotheken. Yeah right.