Geschiedenis ...

Inleiding

Een prinse van Oranje
ben ik, vrij onverveerd,
den Koning van Hispanje
heb ik altijd geëerd.

Zo luidt de tekst van de tweede helft van het eerste couplet van het Wilhelmus, thans het nationale volkslied van Nederland. Het beschrijft hoe de Nederlanden de Spaanse koning hebben geëerd, inderdaad, hébben geëerd. Vanaf de jaren ’60 van de 16de eeuw kwamen de Nederlanden in opstand tegen de Spaanse heersers wat leidde tot een reeks van gevechten en conflicten die pas volledig eindigde in 1648 met de Vrede van Münster waarbij Spanje (Noord-) Nederland erkende als onafhankelijke staat. Deze periode is men in de 19de eeuw, tijdens de opkomst van de romantiek en het nationalisme, gaan bestempelen onder de term “Tachtigjarige Oorlog” waarbij men dus deze doet starten in het jaar 1568 met de inval van Willem van Oranje. Deze benaming is echter niet zo historisch correct aangezien de opstand vroeger begonnen waren. En wat dan aan te vangen met de twaalf jaren van vrede tussen 1609 en 1621 tijdens het Twaalfjarig Bestand, horen deze ook bij de oorlog? Daarom lijkt het me beter van te spreken over de Nederlandse Opstand dewelke uiteindelijk zou uitmonden in de Nederlandse onafhankelijkheid.

Met dit werk zal ik dan ook de (moeizame) weg richting de Nederlandse onafhankelijkheid beschrijven en zal ik hierbij speciale aandacht verlenen aan het Plakkaat van Verlatinghe, de officiële afzwering van koning Filips II van Spanje. Bij deze studie zal ik me dan ook beperken tot het eerste deel van deze zogenaamde “Tachtigjarige Oorlog” aangezien (Noord-)Nederland omstreeks het eerste decennium van de 17de eeuw reeds de facto onafhankelijk is. Wat erna volgde was het al eerdergenoemde Twaalfjarig Bestand en erna nog een twintigtal jaren van conflicten en gevecht op instigatie van de Spaanse kroon die evenwel niet veel aan de situatie van zelfstandigheid voor de Noordelijke Nederlanden zouden veranderen.

Deze Frankische koning is over het algemeen onbekend. Toch heeft Europa zeer veel aan hem te danken. Het was immers Karel Martel die de moslimopmars in Europa een halt toe riep en daarmee de tot dan toe de onoverwonnen legers van de Islam een eerste beslissende nederlaag toebracht. Zonder deze overwinning had de wereld er totaal anders uitgezien en was er van het huidige Europa met onze normen en waarden, cultuur en andere verworvenheden totaal geen sprake geweest.

Leven van Karel Martel

Karel Martel werd geboren in Herstal (in het huidige Wallonië) op 23 augustus 676. Hij was een onwettige zoon van Pepijn II en zijn concubine Alpaida. Karel werkte zich op boven zijn jongere halfbroers, de Pepiniden en andere rechtmatige erfgenamen van Pepijn II.

In de onzekere toestand na de dood van Pepijn II in 714 had de Friese koning Radboud Utrecht heroverd op de Franken en met zijn vloot in 716 zelfs Keulen bedreigd tijdens de Slag bij Keulen, die de Friezen wonnen. Karel Martel zijn eerste overwinning als aanvoerder van het Frankische leger kwam in 716 in de Slag bij Amel. Daar versloeg hij de Neustrische koning Chilperik II door hem te overvallen met een hinderlaag. In 717 maakte Karel Martel zich van de totale macht meester en werd koning der Franken. Het jaar daarop verdreef hij de Saksen en won waarschijnlijk zo ook Utrecht terug. Toch was dit alles slechts klein bier ten opzichte van wat hij nu moest gaan presteren.

Zondag 26 april het eerste Radio Rapaille Debat vanuit een gezellige horecagelegenheid die deze gelegenheid omgedoopt is in het 'Rapaille Café'.

O.a. naar aanleiding van de uitzending van Andere Tijden Weg met de Centrumpartij die donderdag 23 april wordt uitgezonden organiseert Radio Rapaille haar eerste debat onder de noemer;

'DE CENTRUMSTROMING'
(Opkomst, ondergang en relevantie)


Met medewerking van;

+ Meindert Fennema (Universiteit van Amsterdam)
+ Mart Giesen (ex-secretaris Centrumpartij)
+ Joop van Holsteyn (Universiteit van Leiden)
+ Tim Mudde (ex-secretaris Centrumpartij '86)
+ Alfred Vierling (ex-medewerker Wetenschappelijk Bureau Centrumpartij)

Het debat staat onder leiding van Sjors Remmerswaal (Voorpost Haaglanden).

Er is nog een beperkt aantal plaatsen vrij voor mensen die dit unieke debat willen bijwonen. Wil je erbij zijn, stuur dan een berichtje aan info@radiorapaille.com, maar denk erom; Vol = Vol

Het debat is natuurlijk direkt te beluisteren via Radio Rapaille van 15.00 tot 17.00 uur.

Op 4 april vierde de NAVO haar 60ste verjaardag, onmiddellijk gevolgd door grote stadsrellen in Straatsburg. Nu was de NAVO al vanaf haar oprichting de oorzaak voor vele (anti-) betogingen maar nu kunnen we ons echt wel eens de vraag gaan stellen wat het nut van deze Koude Oorlogsorganisatie nog is.

De NAVO (Noord Atlantische Verdrag Organisatie opgericht op 4 april 1949 te Washington) is zoals iedereen wel weet opgericht met de bedoeling de “vrije” wereld te beschermen tegen het rode communistische gevaar. Dit kwam dan eigenlijk neer op de verdediging van West-Europa tegen het qua mankracht superieure Rode Sovjet leger. De Europese legers alleen waren niet in staat om het Sovjetleger te weerstaan en de Verenigde Staten van Amerika, na de Tweede Wereldoorlog de nieuwe supermacht, waren maar al te bereid hierin te voorzien. Dit had natuurlijk tot onmiddellijk gevolg dat de NAVO eigenlijk een verlengstuk van het Amerikaanse leger werd en Europa een politiek vazal van de Verenigde Staten. Aangezien de bescherming van West-Europa (en dus de invloedszone van de VS) tegen het communisme het enige doel was werden ook landen als Turkije tot de NAVO toegelaten (1). De Koude Oorlog was dan ook een strijd van ideologieën en niet van culturen, zoals de meeste conflicten van vandaag de dag. Er zijn dan ook nooit buitenlandse operaties onder de naam van de NAVO uitgevoerd tijdens de Koude Oorlog. De Koreaanse oorlog was onder de vlag van de VN, Vietnam was een oorlog van de Amerikanen met Australische en Filippijnse bondgenoten en alle koloniale oorlogen werden enkel door de betrokken landen uitgevochten (vb. de Algerijnse onafhankelijkheidsoorlog enkel door Frankrijk). Zelfs bij de Golfoorlog (bevrijding van Koeweit) was geen sprake van de NAVO. De NAVO beperkte haar activiteiten toen slechts tot het beschermen van de grens van Turkije dat een directe grens heeft met Irak. Heel de Koude Oorlog lang bleef de NAVO dus in Europa om de Sovjetinvasie af te wachten (2).

Dit voorjaar kwam er een geruchtmakende biografie uit van Joop den Uyl met enkele spraakmakende onthullingen, onder andere dat de meest linkse premier van na de oorlog tijdens zijn jeugd rechts was. Dit leek mij een goede gelegenheid om de persoon van Joop den Uyl eens voor de lezers van dit blad eens uitgebreid te beschrijven.

Wat de biografie van Joop den Uyl met name interessant maakt is de levensloop van de jonge Den Uyl, dat uit een gereformeerd nest kwam van ‘kleyne luyden’. De jonge Den Uyl geeft een aardige inkijk in de bandbreedte van het denken binnen gereformeerde kring. Zo was de sociaal-democratie uit den boze, maar was sympathie voor de Groot-Nederlandse gedachte zeker niet vreemd, waarbij men onwillekeurig denkt aan professor F.C. Gerretson. Den Uyl had tijdens zijn middelbare scholierentijd sympathie voor dit ideaal en bleef interesse tonen voor de Vlaamse zaak tijdens zijn studententijd in Amsterdam.

(van nsv.be)

Dinsdag 24 maart is het exact tien jaar geleden dat een coalitie van ‘democratische staten’ (lees: NAVO-dictaturen) Servië besloot te trakteren op een 78 dagen durend bombardement. Officieel klonk de rechtvaardiging dat het noodzakelijk was om de ‘etnische zuiveringen’ te stoppen, of toch tenminste die door Serviërs in Kosovo. Maar in feite weten we allemaal waar het echt om draaide, Servië was immers de enige staat van het voormalige Oostblok dat geen onmiddellijke knieval voor de VSA-gedomineerde atlantisten pleegde.

Na de bombardementen zagen we een fenomeen kenmerkend voor de verdedigers van de vrije wereld: de grenzen worden verlegd zonder overleg, marionetten worden aangesteld zonder democratische verkiezingen en een eeuwige welvaart wordt beloofd, tenminste, als ze het spelletje verder meespelen.

In 1469 werd Niccolò Machiavelli geboren in Florence. De veelbesproken figuur leefde in een tijdperk waarin West-Europa stond te trillen op haar grondvesten. De Renaissance, ontdekkingsreizen, de boekdrukkunst, Keizer Karel, noem maar op, het gebeurde allemaal tijdens het leven van Machiavelli.

Ten midden van deze woelige periode bestond Italië uit een schakering van stadstaten en gewesten, terwijl bv. Spanje en Frankrijk reeds eenheidsstaten werden. Een groot deel van zijn leven (van 1498 tot 1512) was hij actief in de politiek van de Florentijnse republiek. Hij stond er in die periode aan het hoofd van de tweede kanselarij. Ik ga hier niet heel de werking van deze stadstaat uitleggen, gezien dit niet zou bijdragen aan het verdere verloop van het artikel. Waar ik op wil wijzen is dat dit een vrij machtige positie was en dat hij aan het hoofd stond van bijvoorbeeld defensie, binnenlandse aangelegenheden…

Waar is Burke gebleven? En Nisbet? En Weaver? En tal van anderen? Deze vragen drukken me dikwijls met de neus op de feiten. Er is veel naamconservatisme in ons kleine landje. En er zal nog meer naamconservatisme bijkomen als nieuwe neoconservatieve en liberale internetmedia straks als paddenstoelen de grond uitschieten. Maar het echte conservatisme lijkt steeds meer een vergeten zaak. Wanneer men het werk van Robert Nisbet leest, dan merkt men het verschil meteen. Tegenover het fletse hedendaagse neoconservatisme dat bepaalde items najaagt als islam, meningsuiting, democratie en vrije markt, is het lezen van Nisbet een verademing voor conservatieve geesten.

Enkele jaren geleden werd in Nederland het conservatisme nieuw leven ingeblazen door de oprichting van een Edmund Burke Stichting. Mannen als Kinneging, Spruyt en Livestro strooiden toen kwistig rond met grote boeken van grote namen als Burke, Weaver, Kirk en ook Nisbet. Dat was in het begin. Na enkele jaren was en is er nog maar weinig Burke te bespeuren. Wat restte was Plato, Leo Strauss en wat aanvullend materiaal, veelal tijdloos en ahistorisch van karakter. Nu zal ik hier niet alleen maar kwaad over spreken; het was onder meer een stuk politieke urgentie en intellectuele onderbezetting die tot keuzes leidden waar men achteraf al dan niet gelukkig over kan zijn. Maar jammer is het wel. Zeker in een tijd waarin politiek pragmatisme en populistische hysterie in elkaar over lijken gaan.

Om deze weinig opzienbarende constateringen kracht bij te zetten en in te vullen, hebben we, als conservatieve leeskring in Groningen, besloten het werk van Nisbet ter hand te nemen. Robert Nisbet (1913-1996) heeft tal van boeken geschreven, maar één boekje leek ons een goede inleiding tot zowel Nisbet als tot het traditionele conservatisme: Conservatism – Dream and Reality, een werk waarin Nisbet de contouren schetst van de conservatieve ideologie (sic!). Hieronder volgt een weergave van het eerste hoofdstuk uit dit boek, genaamd: "Sources of Conservatism".

Robert Nisbet legt het jaartal 1830 ten grondslag aan het conservatisme; het jaar waarin in Engeland voor het eerst het zogenaamde conservatisme onderdeel ging uitmaken van het politieke discours. Qua filosofische inhoud was het echter Edmund Burke die vanaf 1790, met name in diens Reflections on the Revolution in France, de conservatieve thema’s naar voren schoof die vanaf dan de gehele negentiende eeuw hun weg zouden vinden binnen het conservatieve denken. Burke zag in dit werk niet minder dan een Europese revolutie met daaraan ten grondslag de Franse Revolutie. Jaren later zag op soortgelijke wijze iemand als Alexis de Tocqueville zijn werk Old Regime and the French Revolution oorspronkelijk als het eerste deel van een groter werk: The European Revolution.

(De Kozakken steken veel jolijt in het schrijven van de brief aan de Turkse Sultan.)

Alle theorie ten spijt, vraagt het in de loop der geschiedenis momenten waarop men beter blijk kan geven van de afkeer, dan van diplomatie en rede. Het is niet voor niets dat Generaal McAuliffe zijn "Nuts" na bijna 65 jaar nog even vers in de oren klinkt. Of wat te denken van na een paar millennia nog altijd bekend te zijn met de kreet van 300 Spartanen, "Molon Labe". Men moet niet altijd alles willen verantwoorden, soms is de ander helpen herinneren hoe de verhoudingen ook alweer lagen beter met een kleurrijke "Njet".

En daarom, om bij de gedachte van deze week ook eens een humoristische toon te slaan, kijken we naar het lichtend voorbeeld van Oekraïense Kozakken. In 1676 waren deze in een oorlog met de Ottomanen verwikkeld en net nadat de Kozakken een slag tegen hen gewonnen hadden, stuurt de Turkse Sultan alsnog een eis tot overgave. De Kozakken besloten toen een nogal 'origineel' antwoord te geven, waarbij ze de boodschap en eretitels van de Sultan parodieerden in wat later bekend zou staan als De Kozakkenbrief:

***
Thou Turkish Devil!

Brother and companion to the accursed Devil, and Secretary to Lucifer himself, Greetings!

What the hell kind of noble knight art thou? Satan voids and thy army devours. Never wilt thou be fit to have the sons of Christ under thee. Thy army we fear not, and by land and by sea in our chaikas we will do battle against thee.

Thou scullion of Babylon, thou beer-brewer of Jerusalem, thou goat-thief of Alexandria, thou swineherd of Egypt (both the Greater and the Lesser), thou Armenian pig and Tartar goat. Thou hangman of Kamyanets, thou evildoer of Podolia, thou great silly oaf of all the world and of the netherworld and, before our God, a blockhead, a swine's snout, a mare's ass, and clown of Hades. May the devil take thee!

That is what the Cossacks have to say to thee, thou basest born of runts! Unfit art thou to lord it over true Christians!

The date we know not, for no calender have we got. The moon [month] is in the sky, the year is in a book, and the day is the same with us here as with ye over there—and thou can kiss us thou knowest where!

***

Bron: InfoUkes

Denk daar maar eens een weekje over na...

Week 2 februari 2009

(De Nationalistische Vormingscel verwelkomt elke poging tot even kleurrijke vertaling van dit 'kozakkenstukje' naar het Nederlands.)

Algemeen wordt aangenomen dat het leger van de Verenigde Staten van Amerika het sterkste leger ter wereld is. De VS is “de” leidende macht inzake de ontwikkeling en toepassing van de nieuwste en modernste bewapening, tactieken en opleiding. Toch slaagt het sterkste leger ter wereld er niet in om een “boeren”-leger als dat van de Taliban in Afghanistan te verslaan. Integendeel zelfs, de Taliban is na al die jaren er enkel nog sterker uit gekomen. Toch beschikt de Taliban naar schatting over gevoelig minder troepen dan de coalitiestrijdkrachten die toch meer dan superieur bewapend zijn. Hoe is het mogelijk dat het meest technologische leger van de wereld hier niet kan zegevieren?

De verklaring van het Witte Huis is precies dezelfde als van Zionistisch Israël, geef de slachtoffers de schuld. Het is noodzakelijk dat we eerst weten waarom. Hier is het officiële Israël-standpunt, rechtstreeks van Washington:

“It was “completely unacceptable” for Hamas, which controls Gaza, to launch attacks on Israel after a truce lasting several months, said Gordon Johndroe, a spokesman for the National Security Council. “These people are nothing but thugs, so Israel is going to defend its people against terrorists like Hamas that indiscriminately kill their own people.”

De reden dat de Amerikaanse regering het verhaal van Zionistisch Israël napapegaait is dat er een gezamenlijke agenda bestaat welke tot meer oorlog in het Midden-Oosten oproept. Zoals we al enkele jaren schrijven, wij leven in een oorlogseconomie, en Israël speelt een grote rol hierin gezien de VSA haar pijlen op de islam heeft gericht.

Oorlog, voor hen die onze koers bepalen boven en voorbij presidentiële politiek, heeft niets met religie te maken, maar is een vehikel om economische groei te forceren waar er anders stagnatie zou zijn. Bredere, grotere en meer permanente oorlogen is een deel van de “Dilution Solution” (“Verwateringsoplossing” – nvdr.) bedoeld om onze economie te redden, net zoals Wereldoorlog II voor velen een geplande oplossing bleek voor de “Grote Depressie”.

We Hold These Truths gaat in tegen dit beleid, welke enkel tot een einde zal komen wanneer de burgers het eisen.

"We onthouden ons van onredelijke ontspanning. Iedereen doet lichaamsoefeningen in de open lucht gedurende minstens twee uur per dag. Iedereen bedankt onze boeren bij elke maaltijd en ziet erop toe dat geen enkele [rijst]korrel verspild wordt.

- Japanse slogan gedurende de Tweede Wereldoorlog

~


"Abstenons-nous de tout divertissement déraisonnable. Faisons tous des exercices physiques en plein air pendant au moins deux heures par jour. Remercions tous nos paysans à chaque repas et veillons à ce que pas un seul grain ne soit gaspillé."

- Mot d'ordre japonais pendant la seconde guerre mondiale

Bron: Euro-Synergies

(Op de foto: De voormalige Japanse Eerste Minister Koizumi toen hij, nog steeds in ambt, een bezoek bracht aan het Yasukuni Schrijn, ter nagedachtenis van het Japanse Keizerlijk Leger tijdens Wereldoorlog II. Zulk monument, laat staan een bezoek van iemand in zo'n positie, daar blijkt ons volk niet trots genoeg voor. Zelfs niet de politici die zich tot de nationalisten rekenen...)

Denk daar maar eens een weekje over na...

Week 15 December 2008

Post Scriptum:



Onze eigen Wanderer geeft het voorbeeld.

De eerste plaats waar georganiseerde eigendomsrechten een fundamentele hoeksteen van de maatschappij werd, is bij de Germaanse stammen in de derde eeuw na Christus. Op een moment dat Rome voor de eerste keer “experimenteert” met gecodificeerde wettelijke bronnen die voor eens en voor altijd het bezit van, de rechten op en de handel in eigendommen moeten regelen, floreert de Germaanse economie, en kennen de stammenkoninkrijken in Hessen, Thuringen, Sachsen en Jutland grote welvaart. Terwijl Rome intussen nog verder sukkelt met praktische vraagstukken ter zake – en moeilijk gehoor vindt bij de Romeinse handelaren en boeren – worden de Germaanse volkeren beheerst door een algemeen aanvaard en afdwingbaar gewoonterecht. Ze hebben er zelfs een rune voor. ‘Odal’ of ‘Opalan’, de rune van bezit, eigendom, erfenis, waarde en eigenheid.

De Germanen hadden geen geschreven wetteksten. Ze hadden zelfs geen werkelijk “schrift”. Maar ze hadden ondanks hun gebrek aan ‘codices’, wel wet en recht. Zij het ongeschreven. De Germaanse volkeren aan de overkant van de Rijn hadden lang voor Justinianus zou komen aandraven met zijn exhaustieve wetbronnen, een “allodiaal” recht en een “asses”-recht. Dit laatste was het recht van het oudste kind om de “grondeigendommen” van de ouders te erven, met voorrang op de andere kinderen. Let wel, het betreft hier het oudste kind, en niet de oudste zoon. Na de kerstening werden dochters verboden te erven, hetgeen weldegelijk mogelijk was binnen het Germaanse gewoonterecht. Sterker nog, in het Germaanse gewoonterecht waren er strikte regels met betrekking tot de bescherming van vrouwen bij huiselijk geweld. Tacitus, de Romeinse geschiedschrijver, heeft heel wat verslagen geschreven over zijn reizen over de Rijn en beschrijft nauwkeurig hoe het Germaanse eigendomsrecht in elkaar steekt. Zowel man als vrouw kunnen erven en eigendommen bezitten. Bij het huwelijk kunnen de “statische” goederen (wat de partners bezaten voor het huwelijk) onder eigendom van de individuele partner blijven, of er kan bedongen worden voor de stamkoning, zodat de goederen in gemeenschap zullen worden beheerd. Een zeer logische en spontane regelgeving, die door de kerstening sterk werd teruggedrongen.

Inclusief een vraaggesprek met de Praeses van afdeling Leuven over wat daarna allemaal gebeurde! Ook hier te beluisteren! (07/12/08 gewijzigd, vorige schakel was niet de juiste, excuses voor de verwarring)

(De beste stukken uit de lezing gekozen voor de uitzending. Volledige lezing hier ook integraal neer te laden.)

Halloween, het is me nogal wat. Carnavaleske toestanden, pompoenen en griezelfilms bij de vleet. Ik geef toe dat ik ook soms word meegesleurd in het hele gebeuren. Aangezien het occulte ook wel iets is waarin ik mij interesseer is dat niet zo verwonderlijk natuurlijk. En het feit dat hier thuis eind oktober heerlijke pompoensoep wordt gemaakt, is uiteraard ook nog een extra fijn element aan dit festijn. Hetgeen me het meest stoort aan Halloween is de schaamteloze vercommercialisering ervan. In principe is Halloween een Keltisch feest, dat als Samhain gevierd werd. Bovendien komt de benaming Halloween van ‘all hallow’s eve’, wat Allerheiligenavond betekend. Deze gekerstende naam doet echter niets af van het feit dat het als een Keltisch feest niet zoveel verbanden heeft met onze Germaanse regio. Maar de opmerking dient gemaakt te worden dat er wél een gelijkaardig feest werd gevierd, namelijk het Winterfeest. In feite is Halloween een feest zoals alle andere: een commercieel construct dat al haar diepgang verloren heeft. Het is een kwaal van deze tijd, maar dat neemt niet weg dat er reactie zou mogen komen uit de hoek die Traditie nog steeds hoog in het vaandel draagt. NSV! behoort tot die hoek en zou gekant moeten zijn tegen de commerciële verkrachting van zowat elk religieus feest. Ik wil hiermee niet zeggen dat we allemaal terug naar de kerk moeten, maar wel dat religieuze ervaring uit het verdomhoekje word gehaald. Het immateriële staat voor traditionalisten immers boven het materiële. Ik kan mijn gading meer vinden in de bijzonder leerrijke sagen en legenden van de Europese volkeren, terwijl anderen eerder de Bijbel als een leidraad zien. Het zij zo. 1 ding is zeker. Wij moeten ons verzetten tegen de desacralisering en demystificatie van onze wereld. Romantische zielen moeten wij zijn, die ons afzetten tegen de kille verwetenschappelijking van zowat alles. De wereld is een organisch wezen en geen beheersbaar ding. De moderne wereld ontkent deze visie.