Opiniestukken

The man who ponders over objects of sense forms an attachment to them; from (that) attachment is produced desire; and from desire anger is produced; from anger results want of discrimination; from want of discrimination, confusion of the memory; from confusion of the memory, loss of reason; and in consequence of loss of reason. he is utterly ruined.

- Bhagavad Gita, II

De culturele degeneratie heeft de laatste jaren zo haar dieptepunt bereikt. Liefde is niet meer dan een chemische wisselwerking van enkele jaren, kinderen zijn ongelukjes en trouwen een samenwooncontract van gemiddeld drie jaar. Klassieke literatuur en kunst vergaren meer lagen stof dan geïnteresseerde blikken. En wat te denken van feestdagen, rituelen en religieuze diensten die hooguit nog een decadente betekenis dragen?

Mei’68 is perfect geslaagd in de afbraak van alle pijlers van onze samenleving. De wederopbouw waarin de Frankfurter Schule, feministen, marxisten en trotskisten het voortouw zouden nemen is er nooit van gekomen, maar dat heeft hen er niet van weerhouden te blijven afbreken. De elite van die mislukte revolutie bezet nog altijd de academische stoelen, de politieke mandaten en de opinieleidende posities, zodat eender welk alternatief nooit door zal breken. Een cultuur leidt tot verheffing of tot verval, aangezien dat eerste een verheffend ideaal vraagt zullen we per definitie blijven degenereren, hooguit met een toegenomen welvaart (al is ook dat nu nog maar de vraag).

Omdat de revolutie van Mei’68 echter nooit voltooid is moest natuurlijk wel iets in de plaats komen, dat is de ‘Westerse’ beschaving van de consumens geworden. De cultuur van de massaconsumptie leidt onvermijdelijk tot een decadentie die cultureel en maatschappelijk vernietigend uitwerkt maar tegelijk wel goed is voor de vrije lustenmarkt en daarom het turbokapitalisme de noodzakelijke nieuwe impulsen geeft. Niet voor niets worden die voormalige trotskisten nu in hun posities gehouden door diezelfde internationalistische turbokapitalisten, Mei’68 is al lang geen gevaar meer voor het Westen.

Europa valt tegenwoordig niet meer weg te slaan uit de actualiteit. Factoren zoals de economische en financiële crisis, het Verdrag van Lissabon en eurodolle politici hebben de EU tot het actueel brandpunt gemaakt. Daarom is het ook hoogste tijd over onze positie (en dus onze toekomst) tegenover de EU na te denken. In alle eerlijkheid, mijn persoonlijke visie op Europa (en nationalisme in het algemeen) heb ik nogal moeten herzien het afgelopen jaar, de huidige economische crisis heeft dan ook een grote rol in het openen van mijn ogen gespeeld. We zullen immers moeten erkennen dat Europa het project geworden is van het volksvreemd internationaal kapitalisme, dat hiermee niets minder wil dan de weg naar de mondiale globalisering voorbereiden.

Voor nationalisten valt de rol die aan Europa wordt toegekend op te delen in vier stromingen. Interessant deze eerst eens te overlopen.

Op 4 april vierde de NAVO haar 60ste verjaardag, onmiddellijk gevolgd door grote stadsrellen in Straatsburg. Nu was de NAVO al vanaf haar oprichting de oorzaak voor vele (anti-) betogingen maar nu kunnen we ons echt wel eens de vraag gaan stellen wat het nut van deze Koude Oorlogsorganisatie nog is.

De NAVO (Noord Atlantische Verdrag Organisatie opgericht op 4 april 1949 te Washington) is zoals iedereen wel weet opgericht met de bedoeling de “vrije” wereld te beschermen tegen het rode communistische gevaar. Dit kwam dan eigenlijk neer op de verdediging van West-Europa tegen het qua mankracht superieure Rode Sovjet leger. De Europese legers alleen waren niet in staat om het Sovjetleger te weerstaan en de Verenigde Staten van Amerika, na de Tweede Wereldoorlog de nieuwe supermacht, waren maar al te bereid hierin te voorzien. Dit had natuurlijk tot onmiddellijk gevolg dat de NAVO eigenlijk een verlengstuk van het Amerikaanse leger werd en Europa een politiek vazal van de Verenigde Staten. Aangezien de bescherming van West-Europa (en dus de invloedszone van de VS) tegen het communisme het enige doel was werden ook landen als Turkije tot de NAVO toegelaten (1). De Koude Oorlog was dan ook een strijd van ideologieën en niet van culturen, zoals de meeste conflicten van vandaag de dag. Er zijn dan ook nooit buitenlandse operaties onder de naam van de NAVO uitgevoerd tijdens de Koude Oorlog. De Koreaanse oorlog was onder de vlag van de VN, Vietnam was een oorlog van de Amerikanen met Australische en Filippijnse bondgenoten en alle koloniale oorlogen werden enkel door de betrokken landen uitgevochten (vb. de Algerijnse onafhankelijkheidsoorlog enkel door Frankrijk). Zelfs bij de Golfoorlog (bevrijding van Koeweit) was geen sprake van de NAVO. De NAVO beperkte haar activiteiten toen slechts tot het beschermen van de grens van Turkije dat een directe grens heeft met Irak. Heel de Koude Oorlog lang bleef de NAVO dus in Europa om de Sovjetinvasie af te wachten (2).

Na de vorige gedachte van de week (9 maart 2009) over het schadelijke fenomeen van porno, werd ik zohaast overspoeld door klachten. Het is treffend dat het uitgerekend over een dergelijk onderwerp is dat ik me wederom genoodzaakt voel een verantwoording/rechtzetting/verdieping/… te schrijven. De vorige keer was het een boekuittreksel over feminisme dat in het verkeerde keelgat schoot, dit keer een feitenverzameling over de oorsprong en gevolgen van porno.

Homo Festivus

Wij leven naar verluidt in het post-post-post-modernistisch tijdperk. Omdat het ingewikkeld wordt met al die posts, zijn er nu slimmeriken als Fukuyama die maar besloten hebben een punt achter de geschiedenis te zetten en daarmee alle vormen van ideologie, alternatieven, idealen etc. stervend dan wel nutteloos te verklaren. Hierdoor loopt onze wereld nu rond met de post-mens, de Homo Festivus (Philippe Muray), die een breuk heeft gemaakt met zijn voorvaderen en zijn geschiedenis. Hij kan echter wel nog een zelfbehoudend instinct hebben, waardoor hij uit onzekerheid met zijn supermenselijke transcendentie zoekt naar een vijand om zijn pijlen op te richten. Dit echter uitsluitend door reactionaire reflex, wat zeker niet met idealen of ideologische trouw moet verward worden.

In 1469 werd Niccolò Machiavelli geboren in Florence. De veelbesproken figuur leefde in een tijdperk waarin West-Europa stond te trillen op haar grondvesten. De Renaissance, ontdekkingsreizen, de boekdrukkunst, Keizer Karel, noem maar op, het gebeurde allemaal tijdens het leven van Machiavelli.

Ten midden van deze woelige periode bestond Italië uit een schakering van stadstaten en gewesten, terwijl bv. Spanje en Frankrijk reeds eenheidsstaten werden. Een groot deel van zijn leven (van 1498 tot 1512) was hij actief in de politiek van de Florentijnse republiek. Hij stond er in die periode aan het hoofd van de tweede kanselarij. Ik ga hier niet heel de werking van deze stadstaat uitleggen, gezien dit niet zou bijdragen aan het verdere verloop van het artikel. Waar ik op wil wijzen is dat dit een vrij machtige positie was en dat hij aan het hoofd stond van bijvoorbeeld defensie, binnenlandse aangelegenheden…

Hieronder twee artikels over Ché Guevara. Eerst dat van Ethisch Strijder vanuit een contra-standpunt en vervolgens een wederwoord van Metamilitant vanuit pro-standpunt.

CONTRA

Woensdag 18 februari kwam er een film uit over de mythische figuur van Ernesto ‘Ché’ Guevara, Ché – De Argentijn. Men kent deze figuur wellicht van op miljoenen T-hemdjes. Ernesto werd geboren in Rosario, een stadje in Argentinië, op 14 juni in het jaar 1928. Op negendertigjarige leeftijd, in oktober 1968, werd hij door het Boliviaanse leger geëxecuteerd nadat de Amerikaanse CIA hem de dag ervoor had gearresteerd. ‘Ché’ Guevara was een Argentijns communistische revolutionair en een Cubaans guerrillaleider. De bijnaam ‘Ché’ kreeg hij gedurende zijn verblijf in Guatemala. In Latijns-Amerika gebruikt men de kreet “Ché” als aandachtstrekker. Het kan vrij vertaald worden als ‘vriend’ of ‘maat’.

Een voorsmaakje van de film van Steven, Soderbergh is te zien op: http://www.youtube.com/watch?v=EAfmlxwGPFo

Over het ontstaan van de democratie zijn ondertussen al halve bibliotheken volgeschreven. Sommige beweringen, vooral uit Amerikaanse hoek, hebben vaak een emotionele kijk op de geschiedenis. En dan zeker wanneer het neerkomt op het ontstaan van de democratie. Zo heb ik het genoegen gehad om in een documentaire van History Channel te mogen vernemen dat Sparta een geboorteplek was van de democratische en vrije samenleving. Heel het bestaan van de helotenklasse, de pseudo-eugenetische keuring van kinderen, het barakkenbestaan, etc… wordt compleet genegeerd. Laten we dan ook met wat minder emotie naar het ontstaan van de democratie kijken.

De democratie is in mijn ogen, maar wie ben ik natuurlijk, een staatsvorm die zijn wortels heeft in de nood aan een legitimatie van private belangen door de brede bevolking. Het is vanuit dat standpunt om het huidige systeem geen democratie, maar een demoligarchie te noemen. Wanneer de brede bevolking zich keert tegen de private belangen van een persoon of een groep kunnen die immers verloren gaan. Om direct te gaan roepen en tieren dat dit slecht is en dat zulke systemen in het verleden kwaadaardig waren, is echter ook te ver gaan. We mogen nooit dingen als het cultureel en historisch kader vergeten. Waarom werden er vroeger geen vraagtekens gesteld bij het nastreven van de belangen van oligarchen? Heel simpel, omdat mensen niets anders gewoon waren en omdat de democratie van toen net een verbetering was tegenover het systeem ervoor.

Algemeen wordt aangenomen dat het leger van de Verenigde Staten van Amerika het sterkste leger ter wereld is. De VS is “de” leidende macht inzake de ontwikkeling en toepassing van de nieuwste en modernste bewapening, tactieken en opleiding. Toch slaagt het sterkste leger ter wereld er niet in om een “boeren”-leger als dat van de Taliban in Afghanistan te verslaan. Integendeel zelfs, de Taliban is na al die jaren er enkel nog sterker uit gekomen. Toch beschikt de Taliban naar schatting over gevoelig minder troepen dan de coalitiestrijdkrachten die toch meer dan superieur bewapend zijn. Hoe is het mogelijk dat het meest technologische leger van de wereld hier niet kan zegevieren?

** Waarschuwing: Een goed deel van dit artikel dient als persiflage om de absurditeit van draconische maatregelen aan te tonen, zoals verderop duidelijk wordt. Gelieve dus niet selectief te lezen, de parodiërende voorstellen moeten niet gezien worden als eigenlijke standpunten welke door de auteur, dan wel de NSV!, verdedigd worden en men wordt dan ook vriendelijk verzocht het volledig artikel te lezen om misverstanden te voorkomen. **

Mei 1968. Bijna 41 jaar geleden, een lange tijd niet waar? In vergelijking met ons leven zeker, in vergelijking met de volledige Europese beschaving niet zo zeer, maar als we bedenken wat die 40 jaar zoal vernietigd heeft moeten we de destructieve kracht van het neoliberalisme toch wel bewonderen.

Wij nationalisten staan nu voor de uitdaging het onmogelijke mogelijk te maken, en wij proberen dit blijkbaar door verkiezingen te winnen en het neoliberalisme in woord en actie (daad?) aan te klagen. Nu ja, het is een manier. Maar afgezien van mijn standaardkritiek op de democratie, in de zin dat “ze” (vul zelf maar in) ons toch geen verkiezingen laten winnen, vraag ik me soms wel eens af wat een nationalistische partij nu eigenlijk van plan is. Of met andere woorden, hoe kan een nationalistische overheid in de rommel waar wij in terecht gekomen zijn nog iets veranderen?

Blijkbaar verwacht het gros van de beweging immers het utopia binnen hun levensloop. Als ik dan met een (nationaal-)anarchistisch alternatief aankom word ik (vooral achter mijn rug) uitgelachen. Blijkbaar ben ik niet realistisch. Blijkbaar ben ik te metapolitiek. Te radicaal. Te naïef. Blijkbaar ben ik te vooringenomen door me niets van partijpolitieke actualiteit aan te trekken en moet men me dan ook niet te serieus nemen.

Wel, ik zal met dit artikel aantonen welzeker flexibel in mijn denken te zijn. Daarom heb ik eens lang en hard nagedacht en vier simpele hervormende beleidsplannen gevonden, welke 40 jaar vernieling inderdaad kunnen goedmaken binnen 20 jaar! Jawel, mijn bevindingen hebben vorm gekregen in slechts vier plannen welke ingesteld zouden kunnen worden door een soevereine politieke macht op dit hoogsteigen moment. Ik garandeer dat, als we deze plannen uitvoeren, we binnen de 20 jaar een nationalistische maatschappelijke ordening bereikt hebben!

Maar let wel, iets minder dan wat nu volgt, en het zal niet meer dan een druppel op een hete plaat zijn, het wordt zodoende het een of het ander, immers...

In de ivoren torens van Brussel en Straatsburg zitten voornamelijk politici op pensionaat. Wanneer we iemand van de binnenlandse politiek zien vertrekken om een aangestelde (niet verkozen!) commissaris te worden, of een figuur achter zo’n commissaris, weten we al hoe laat het is. Nu dat zijn opvolger, Verhofstadt, als kersvers ex-eerste minister, hier zijn pensioen opneemt, voelt Dehaene zich echter een beetje in het verdomhoekje geduwd. Gelukkig voor de lobbyisten en vriendjespolitiek in deze crisistijden, want Dehaene kon daarmee zijn plaats tussen de ‘spotlights’ veroveren door hoofd van de Dexia bestuursgroep te worden.

De laatste jaren heeft Dehaene al bewezen nul voeling met het binnenland te houden en alles op Europees niveau te zien. Niet voor niets zal hij dit misbaksel van een EU met hand en tand verdedigen, zeker in het licht van de huidige financiële crisis, waar de EU haar onvermogen maar al te duidelijk bewezen heeft. En dus komt Dehaene deze EU, meer bepaald de Euro, met zijn veteranenreputatie verdedigen.

Dehaene zijn discours als reactie op de crisis komt neer op de slagzin: “Lang leve de Globalisering!” Maar laten we voor ons aller nut toch zijn argumenten ontleden:

Ook aan het uitkijken naar de Amerikaanse verkiezingen? Zonder enige twijfel zijn deze de meest ‘gehypede’ ooit, zowel in de VSA als hier. Nu, genoeg van onze kant hebben hier al hun oordeel over gegeven, en die waren zeer uiteenlopend. Het VB schaart zich achter de republikeinen (diepe, diepe zucht), Tim Mudde gelooft dat Obama de mensen zal wakker maken en kiest (als nationaal-anarchist) vooral de kant van de Native Americans, en (eerlijke) paleoconservatieven in onze middens zijn inmiddels al gewend aan ‘Third Party Candidates’ te verdedigen, met in dit geval Chuck Baldwin als de meest conservatieve.

Het is natuurlijk treffend dat zoveel van ons zich bekommeren om de VSA en hun keus uitbrengen, maar even stil staan en nadenken over de VSA zelf is nog niet gebeurd. Willen we een oordeel over een land scheppen, dan moeten we toch weten over wat voor land we het hebben?

Nu, voordat ik bij jaar nul begin, over de VSA bestaan tonnen mythen die als haast vanzelfsprekend worden aangenomen vandaag. Ik volg deze ‘facts & trivia’ graag omdat de hypocrisie en leugens waar de Amerikanen mee te maken krijgen zo flagrant zijn dat je alles voor mogelijk zal houden. Daarom dat praktijken als slavernij, lynchpartijen, ‘Civil Rights’ etc. overschat worden of een verkeerde invulling hebben bij velen en daarom dat ik sowieso iedereen die een eerlijk oordeel over de VSA wil vormen aan wil raden de waarheid achter deze zaken eens te onderzoeken in plaats mee te gaan in de massastroom. Voor een vraag en antwoord ben ik altijd te bereiken alleszins.

Zowel in de EMU als in België komen recessiescenario’s gevaarlijk dichtbij. Beide economieën staan voor een periode van erg zwakke groei. Dat zal onvermijdelijk de overheidsfinanciën en de arbeidsmarkt aantasten. Het enige positieve nieuws in deze malaise komt van een spectaculaire afkoeling van de inflatie. Keerzijde van deze wel erg schrale medaille is dat de inflatiestop zal overschaduwd worden door een massaal banenverlies.

Groei valt stil

De voorbije zomer werd duidelijk dat de economische problemen niet beperkt bleven tot de VS. Het land van het cowboykapitalisme zal wel ten onder gaan aan haar eigen hybris en het sociaaldemocratische Europa, waar de “vrije” markt ingesjord zit tussen allerhande bureaucratische overheden, zou triomferen. Niets is minder waar. In zowat de hele wereld doken steeds meer en meer signalen op van groeivertraging. Zeker in de eurozone bleek het ontkoppelingssprookje, waarbij de Europese economie zich niets zou aantrekken van de externe problemen (door de Europese rechterzijde gevierd als het plan “Fort Europa”), niet opgewassen tegen de pijnlijke realiteit. Het Europese conjunctuurplaatje verslechterde de jongste maanden opmerkelijk snel. De combinatie van dure olie en voeding, een sterke euro, zware problemen bij de belangrijkste (Amerikaanse) handelspartners en het moeilijke kredietklimaat blijkt de Europese economie de das om te doen.

De liberale (sic?) legervakbond VSOA stelt voor de legerdienst, na 15 jaar afwezigheid, terug in te voeren. Voor mannen, alsook voor vrouwen nog wel. “Anders discrimineren we” nu eenmaal. Dat is argument nummer één. Argument nummer twee: “Hoe vaak hoor je niet zeggen dat die verplichte dienst toch nog niet zo slecht was? Nu ontbreekt het velen aan discipline, en aan waarden en normen. Het leger kan daar zeker iets aan doen.”

Allereerst is het wellicht nuttig de historische achtergrond van legerdienst te schetsen. Pruisen was de eerste om de moderne legerdienst duurzaam in te voeren onder de nobele naam ‘Krümpersystem’ en met als nobel doel: pure noodzaak. Napoleon was het hen knap lastig aan het maken en er kwam zodoende de nood aan nieuw bloed, zoveel mogelijk liefst. Omwille van het succes bleef Pruisen dit toepassen en werd het een nieuwe trend. Populair is het echter nooit geweest, de klassieke voorbeelden zijn de rellen in New York tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog, de catastrofe van Vietnam… En een leuke anekdote nog, laat-19de eeuws Japan welke het eufemisme ‘bloedbelasting’ bedacht, waarna de halve bevolking een paar weekjes rebelleerde omdat ze dachten dat de overheid werkelijk bloed kwam aftappen voor elektriciteitsgeleiders en kleurstof!

Maar in elk geval was de motivatie dezelfde: noodzaak. Tot ’45 was het nut in dit opzicht dus zeker begrijpelijk. Nu is Europa inmiddels 60 jaar in vrede (of wat daarvoor moet doorgaan) en toen de politieke elites na de eerste decennia wel door hadden dat er weinig meer van ging komen, vielen legerdiensten over het hele continent weg. Bijkomend niet te verwaarlozen fenomeen was dat, strikt kwantitatief gezien, legerdienst economisch verlies oplevert. Men had ooit het achterpoortje voor de elite welke zichzelf voor een redelijk bedrag uit de legerdienst kon wringen, maar dat kwam neer op het bloed van een arme sloeber te kopen en was dus niet in lijn met de nobele voorwendsels die er vaak aan kleefden. Zeker in deze egalitaire maatschappij zou men al huiveren bij de gedachte.

Economisch verlies of de ware aard met het achterpoortje aantonen dus, een knap lastige keus voor de dictatuur van het kapitaal, en nogal potsierlijk dat uitgerekend de LIBERALE legervakbond nu terug met de legerdienst komt aanzetten.

Goed, maar tot dusver de achtergrond, terug naar de argumenten van de VSOA.

De Vlaamse beweging lijdt de laatste decennia aan een chronisch en nefast plat flamingantisme. Dit is niet meer dan een logisch gevolg van het anti-ideologisch en pragmatisch discours en hoewel ik weet dat ervaren individuen nog inhoud hebben, verandert dat hier niks aan. Toen de Vlaamse beweging dan ook een vergelijking tussen de onafhankelijkheid van Kosovo en de Vlaamse onafhankelijkheidsstrijd maakte, voelde ik mijn middageten terug opborrelen van oprechte walging (net als toen het ANZ de Oekraïense Oranjerevolutie aanhaalde twee jaar geleden overigens).

Maar nu we het er toch over hebben, de Kosovaarse onafhankelijkheid werd door EU & VSA toegejuicht en voor honderd procent gesteund. Mogen we hetzelfde voor Vlaanderen verwachten dan? Eens kijken naar een ander verhaal van (dit keer wél gerechtvaardigde) onafhankelijkheid:

ANHEUSER-BUSCH/INBEV: HET MONOPOLIESPOOK WENKT

Het aandeel van InBev klokte vorige week af op een stijging van 9% na het bericht dat Anheuser-Busch (AB) ingaat op het overnamebod van de Belgisch-Braziliaanse brouwergigant. Het aandeel van AB sloot op Wall Street 5,2% hoger op meer dan 61 dollar en bleef daarmee ruimschoots 5,5% onder de biedprijs van 65 dollar per aandeel. Goed nieuws voor zowel de beurs als de Europese economie. Zou je denken.