Opiniestukken

De liberale (sic?) legervakbond VSOA stelt voor de legerdienst, na 15 jaar afwezigheid, terug in te voeren. Voor mannen, alsook voor vrouwen nog wel. “Anders discrimineren we” nu eenmaal. Dat is argument nummer één. Argument nummer twee: “Hoe vaak hoor je niet zeggen dat die verplichte dienst toch nog niet zo slecht was? Nu ontbreekt het velen aan discipline, en aan waarden en normen. Het leger kan daar zeker iets aan doen.”

Allereerst is het wellicht nuttig de historische achtergrond van legerdienst te schetsen. Pruisen was de eerste om de moderne legerdienst duurzaam in te voeren onder de nobele naam ‘Krümpersystem’ en met als nobel doel: pure noodzaak. Napoleon was het hen knap lastig aan het maken en er kwam zodoende de nood aan nieuw bloed, zoveel mogelijk liefst. Omwille van het succes bleef Pruisen dit toepassen en werd het een nieuwe trend. Populair is het echter nooit geweest, de klassieke voorbeelden zijn de rellen in New York tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog, de catastrofe van Vietnam… En een leuke anekdote nog, laat-19de eeuws Japan welke het eufemisme ‘bloedbelasting’ bedacht, waarna de halve bevolking een paar weekjes rebelleerde omdat ze dachten dat de overheid werkelijk bloed kwam aftappen voor elektriciteitsgeleiders en kleurstof!

Maar in elk geval was de motivatie dezelfde: noodzaak. Tot ’45 was het nut in dit opzicht dus zeker begrijpelijk. Nu is Europa inmiddels 60 jaar in vrede (of wat daarvoor moet doorgaan) en toen de politieke elites na de eerste decennia wel door hadden dat er weinig meer van ging komen, vielen legerdiensten over het hele continent weg. Bijkomend niet te verwaarlozen fenomeen was dat, strikt kwantitatief gezien, legerdienst economisch verlies oplevert. Men had ooit het achterpoortje voor de elite welke zichzelf voor een redelijk bedrag uit de legerdienst kon wringen, maar dat kwam neer op het bloed van een arme sloeber te kopen en was dus niet in lijn met de nobele voorwendsels die er vaak aan kleefden. Zeker in deze egalitaire maatschappij zou men al huiveren bij de gedachte.

Economisch verlies of de ware aard met het achterpoortje aantonen dus, een knap lastige keus voor de dictatuur van het kapitaal, en nogal potsierlijk dat uitgerekend de LIBERALE legervakbond nu terug met de legerdienst komt aanzetten.

Goed, maar tot dusver de achtergrond, terug naar de argumenten van de VSOA.

De Vlaamse beweging lijdt de laatste decennia aan een chronisch en nefast plat flamingantisme. Dit is niet meer dan een logisch gevolg van het anti-ideologisch en pragmatisch discours en hoewel ik weet dat ervaren individuen nog inhoud hebben, verandert dat hier niks aan. Toen de Vlaamse beweging dan ook een vergelijking tussen de onafhankelijkheid van Kosovo en de Vlaamse onafhankelijkheidsstrijd maakte, voelde ik mijn middageten terug opborrelen van oprechte walging (net als toen het ANZ de Oekraïense Oranjerevolutie aanhaalde twee jaar geleden overigens).

Maar nu we het er toch over hebben, de Kosovaarse onafhankelijkheid werd door EU & VSA toegejuicht en voor honderd procent gesteund. Mogen we hetzelfde voor Vlaanderen verwachten dan? Eens kijken naar een ander verhaal van (dit keer wél gerechtvaardigde) onafhankelijkheid:

ANHEUSER-BUSCH/INBEV: HET MONOPOLIESPOOK WENKT

Het aandeel van InBev klokte vorige week af op een stijging van 9% na het bericht dat Anheuser-Busch (AB) ingaat op het overnamebod van de Belgisch-Braziliaanse brouwergigant. Het aandeel van AB sloot op Wall Street 5,2% hoger op meer dan 61 dollar en bleef daarmee ruimschoots 5,5% onder de biedprijs van 65 dollar per aandeel. Goed nieuws voor zowel de beurs als de Europese economie. Zou je denken.

QUID KREDIETCRISIS?

Ze beginnen langzamerhand een koortje te vormen: de bankiers, speculanten en autoriteiten die het einde van de kredietcrisis zien. Je reinste fata morgana. Paulson op zijn beurt denkt de crisis op te lossen door genoeg keren te herhalen dat het einde van de crisis dra in zicht zal zijn. Hoe is die vent ooit door zijn opleiding geraakt?

Zijn mantra “het ergste is achter de rug” begint nu wel heel erg afgezaagd te worden en steeds bewijzen de beurskoersen hem het tegendeel. De renteverlaging van de Federal Reserve is een wilde gok. Alles of niets. Helemaal geen berekende zet. Dat ziet zelfs de kleinste belegger. Maar waar halen ze in godsnaam hun collectief optimisme vandaan? De Fed heeft met de redding van zakenbank Bear Stearns laten zien dat zij geen partijen van formaat failliet zal laten gaan. Uit het niets was JP Morgan Chase plots bereid de bank te kopen tegen een fractie van de prijs die Bear de voorgaande weken nog waard was. De Fed gaf JP Morgan de zegen en voor 236 miljoen dollar, een spotprijs, werd Bear overgekocht. Het leek wel alsof de economie kunstmatig werd gekelderd om de vraagprijs van Bear te drukken en te voldoen aan het bod van JP Morgan. Een warrig en louche actieplan uit de jaren ’30 werd uit de kas van de Fed gehaald om Bear aan haar broodnodige lening te helpen. Dit is niets meer dan een pure ‘bailout’, een staatsinterventie op de vrije markt om een bedrijf dat gedoemd is te verdwijnen door natuurlijke marktprocessen toch nog te redden en zo de economie totaal ontwricht wordt. De banken zelf hebben ondertussen volledig open kaart gespeeld over hun beleggingen in Amerikaanse hypotheken. Yeah right.

Het eerste deel van een analyse van de huidige kredietcrisis, morgen deel 2.

Het begon ooit met armlastige Amerikanen die hun hypotheeklasten niet meer konden betalen. Op zich geen ramp. De schade voor de Amerikaanse hypotheekbanken bedroeg hoogstens enkele miljarden dollars. Inmiddels is de hele wereld geïnfecteerd, tot aan Fortis toe. De wereldwijde economische schade loopt in de duizenden miljarden op en elke dag komen daar nog eens miljarden en miljarden bij. Waarom?

§ 18. Antieke Trots – […] Een Griek van edele afkomst trof tussen zijn hoogte en die uiteindelijke laagte een dergelijke afstand aan, zulke ontzaglijke tussenstadia, dat hij de slaaf nauwelijks nog duidelijk kon zien: zelfs Plato heeft hem niet goed meer gezien. Met ons is het anders: gewend als wij zijn aan de leer van de gelijkheid der mensen, zij het dan ook niet aan de gelijkheid zelf. […] (Friedrich Nietzsche, De Vrolijke Wetenschap)

‘Vrijheid’ en ‘Gelijkheid’. Twee toverwoorden, twee slagzinnen, waarmee de revolutionairen van 1789 de Derde Stand mee zou bevrijden uit haar ketens. Ofschoon deze idealen de kroniek van een aangekondigde farce waren (1), worden zij tot vandaag gebruikt en vooral misbruikt door vele politieke stromingen. Te pas en te onpas worden zij gebruikt om het volk mee te paaien, maar eigenlijk weet niemand wat ermee bedoeld wordt.

Wij zijn uiteraard allen kinderen van de Verlichting, of we het nu willen of niet. Onze denkpatronen, onze rationalistische en nuchtere kijk op de maatschappij wordt voor een groot deel bepaald door de denkbeelden van bepaalde filosofen uit de 17de en 18de eeuw. Zij brachten begrippen als ‘vrijheid’ en ‘gelijkheid’ onder de aandacht en gaven er een specifieke wending aan. Wat betekenen ze eigenlijk in de moderne zin van het woord, en wat waren zij van betekenis voordat deze ‘modernen’ op de proppen kwamen met hun toverwoorden? Met andere woorden: wat was de betekenis van vrijheid en gelijkheid volgens traditionalisten?

Jaja, u leest de titel goed. Nu dat er weer een nieuwe petitie is gestart voor een unitair belgië, met de Luikse dievegge Marie-Claire Houard weeral als kopstuk, stel ik voor dat wij nu ook beginnen eisen voor een unitair België. En een unitair België volgens onderstaande democratische meerderheidsprincipes:

1. de Vlamingen vormen de meerderheid van dit land. Ergo, wij mogen alles doordrukken tegen de wil van de Walen in;
2. aangezien de Franstaligen vasthouden aan het personaliteitsbeginsel en niet het territoriumbeginsel, worden grote stukken van de Ardennen in Wallonië voortaan bestuurd in het Nederlands. Verder zal men ook pleiten om stukken van de Spaanse kust naar België over te hevelen;
3. de Franstaligen wensen een corridor naar Brussel, goed. Dan zullen de Vlamingen een corridor tussen Voeren en Limburg eisen en democratisch stemmen. Het noorden van de provincie Luik toevoegen aan de provincie Limburg lijkt mij dan ook een goed begin. Dit zal uiteraard wel de vernederlandsing van dat stuk inhouden, de meerderheid beslist immers;
4. één belg = één stem. Geen pariteit meer in Senaat of andere instituten. Als de Vlamingen voortaan wensen om democratisch te stemmen dat Franstaligen geen plaats meer krijgen in de staatsinstellingen, is dit perfect legitiem.

Denk daar maar eens een weekje over na...

Week 14 juni 2008

Bron: Vijfhonderd Mijl

Nood aan een mentaliteitswijziging

Sommige nationalisten onder ons tonen zeer weinig of zelf geen interesse in de volksnationalistische strijd buiten onze grenzen. Zij menen dat de Vlaams-nationalistische strijd zich moet beperken tot de eigen grenzen en zijn blijkbaar niet in staat om verder te denken dan het eigen volk. Het is dan ook maar de vraag of wij hen als nationalisten kunnen klasseren, de term “separatisten” is misschien veel beter van toepassing. Mensen die de afscheuring van Kosovo zien als een kans voor Vlaanderen, zijn niets beter dan het regime dat zij menen te bestrijden.

“Nationalisten” die menen dat de strijd van de Bretoenen, Schotten, Catalanen, Palestijnen, etc… voor de Vlaming niet interessant is omdat het “te ver weg” is, zijn niet veel intelligenter dan mensen die menen dat politiek een “ver-weg-van-mijn-bed-show” is. Ik vraag trouwens ook aan hen hoe zij denken ooit de strijd te winnen als zij niet dringend hun mentaliteit omdraaien en intervolksnationalistisch beginnen denken. Staatsnationalisten en andere elementen die vijandig zijn naar de volkeren van de wereld toe (kapitalisten en marxisten om er maar twee te noemen) zijn slim genoeg om internationaal te handelen en te denken. Tegenover het internationale front van het reactionaire staatsnationalisme moeten wij dan ook een vernieuwend, doch vasthoudend aan de tradities van elk specifiek volk, volksnationalisme plaatsen. Laten we de vijand bestrijden met de eigen wapens.

De Vlaamse beweging krijgt wel eens kritiek over zich heen alsof ze gebaseerd is op ‘taalracisme’ en enggeestig ‘separatisme’. Laat mij deze kritiek der ‘verdedigers van de solidariteit’ nu eens even het hoofd bieden, en wel door met een geschiedenislesje verrassend uit de hoek te komen.

De Vlaamse beweging wil een einde maken aan het 19de-eeuws misbaksel ‘de Belgische staat’. Deze was opgericht als een Jacobijns, gecentraliseerd prutswerk. Dit natuurlijk maar met één doel voor ogen, namelijk zo snel mogelijk aan Frankrijk annexeren. Dat is mislukt en het gedrocht is toen een eigen leventje gaan leiden. Natuurlijk konden de problemen niet uitblijven. De verscheidenheid binnen de Nederlanden heeft wortels tot in de diepste krochten van de geschiedenis en er zijn bovendien enkele vrijheden waar men gewoon niet ongestraft aan kan raken zonder tegenreactie te verwachten. En dus ontstond de Vlaamse beweging en bracht de Fransgezinde annexatiedroom definitief tot een einde. Geleidelijk aan werd de verfransing teruggedrongen en een Vlaams identiteitsbewustzijn gekweekt. Waarom in de eerste plaats Vlaams en niet Nederlands, zoals het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden, dat nog altijd een paar eeuwtjes verser in het geheugen lag dan het Graafschap Vlaanderen? De voornaamste verklaring hiervoor is volgens mij nog wel dat Noord-Nederland na 1839 de strijd opgaf. Als ze de Vlaamse beweging ondersteund had, was dit ongetwijfeld anders gelopen.

Vaak merk ik bij beginnende (maar ook ervaren) nationalisten dat ze intellectueel potentieel en honger hebben, maar omdat hun levensstijl er niet naar is of ze gewoonweg niet weten hoe, dit niet ontplooien.

Welnu, normaal zie ik af van te concrete tips en verkies ik de algemene principes uiteen te zetten in de dingen des leven, maar dit geval lijkt toch wel een uitzondering waard. Daarom volgt hier een lijst praktische tips om het intellectueel potentieel te ontwikkelen zodat naast het Durven Denken ook het Kunnen Denken aan bod komt voor de afwisseling.

Voordat ik van start ga nog even de opmerking dat ik ongetwijfeld wat steekjes zal laten vallen. Voel u vrij dit via de reactiemodule van nationalisme.info te melden en ik zal na een tijdje een addendum schrijven zo nodig.

Enkele dagen geleden hebben enkele ‘te plaatsen’ figuren deze video op youtube gepubliceerd. Een smakeloos, beledigend en oppervlakkig grapje als deze is een goede motivatie eens verder in te gaan op dit fenomeen ‘antifascisme’.

Zoals meeste lezers hier weten zijn er nogal wat individuen en initiatieven binnen en buiten Vlaanderen gewijd aan de strijd tegen en het rapporteren van de ‘extreem-rechtse vijand’ (en dit is dan nog wel vaak de zachtste terminologie). Er zijn de bekende blogs en trotskisten, maar ook journalisten zoals Tom Cochez of Marc Spruyt behoren thuis in dit rijtje.

Ik ga het hier echter niet hebben over de inhoudelijke overwegingen voor bijvoorbeeld trotskisten als de Aktief Linkse Studenten om tegen ons te strijden. Ja wij zijn hun vijand en zij de onze, ideologisch gezien kan men dit niet ontkennen en de ideologische strijd an sich is ook helemaal geen probleem. Het ligt in de hiervoor aangehaalde middelen dat deze organisaties en initiatieven nogal door de bocht gaan, en volgens mij is dit dan ook een zaak waar de nationalistische beweging zich bewust van moet zijn.

In 2005 verwierpen Nederland en Frankrijk, of beter gezegd het Nederlandse en het Franse volk want de politieke elite was het er niet bepaald mee eens, de "EU Grondwet". Drie jaar later wordt een nauwelijks gewijzigde versie onder de naam "Verdrag van Lissabon" ("Grondwet" bleek geen marketingwaarde te hebben ondervond men) door diezelfde twee landen schaamteloos wél goedgekeurd. Ze hebben hun lesje blijkbaar geleerd, ons zogezegd democratisch land doet sowieso niet aan referenda en zal dat ook nooit doen wanneer het over belangrijke zaken gaat.

het Ierse volk, na eerder al het Verdrag van Nice tegengehouden te hebben, hield dit jaar een referendum - en verwierp het Verdrag van Lissabon. De eurocraten gaan echter gewoon verder en hun arrogante houding blijft ongewijzigd: met het volk als het kan, zonder als het moet. Her en der hoor je daarbij gefrustreerde reacties uit de ivoren torens bulderen over teleurstelling, ondankbaarheid...

Nu, wat ik hierin wil aanklagen is niet eens zo zeer de anti-democratische instelling, maar wel de hypocrisie. De EU is net zo hypocriet, autoritair en dictatoriaal als de Sovjet Unie geworden. Deze was in theorie immers net zo democratisch. Door de schijn hoog te houden, en de EU is daar meer behendig en subtiel in dan de SU, kunnen ze alle revolutionaire tegenstand verkreupelen. Of zoals Joris van Severen zei: "Democratie is opium van het volk."

Maar hier houdt de vergelijking niet op, Vladimir Bukovsky (je mag van de man denken wat je wil, daar gaat het even niet om) maakt in bovenstaande video een mooie vergelijkingsanalyse tussen EU en SU.

De EU zal zodoende haar eigen ondergang teweeg brengen, net zoals al onze huidige nationale regimes. Als afsluiter geef ik hier nog de zeven kenmerken van multinationals die zichzelf de das omdoen*: Ontkenning, Zelfvoldaanheid, Arrogantie, Kokervisie, Competentieafhankelijkheid, Obsessieve groei, Territoriumdrift & interne oorlogen. Welke kan jij al thuisbrengen bij de EU?


Metamilitant
Nationaal Censor

*Jagdish N. Sheth: "The self-destructive habits of good companies... and how to break them", Wharton School Publishing, 2007

Open VLD lanceerde een wetsvoorstel voor de uitbreiding van de Euthanasiewetgeving. Dit voorstel kon weliswaar op niet veel bijval rekenen bij de andere meerderheidspartijen, slechts de socialistische oppositiepartijen gaven hun steun.

Natuurlijk blijft het de vraag in welke mate de ‘Christelijke’ partijen als CD&V zich tégen het voorstel kanten en blijven verzetten. Daarom deze opinietekst, waar ik euthanasie en hulp bij zelfdoding tracht te toetsen aan een aantal conservatieve waarden en normen en zelfs Bijbelse teksten. Verder vergelijk ik de perceptie van patiënt en arts. Kortom, een ethische kijk op ’Mercy-killing’.

De overheden van Europa beginnen steeds meer Big Brother-achtige systemen te ontwikkelen om hun inwoners in de gaten te houden. Zo wilt men in Groot-Britannië ervoor zorgen dat informatie over alle gsm-gesprekken opgeslagen wordt (wie er naar wie belt en wanneer om specifiek te zijn) in een centrale databank om het zo de regering makkelijker te maken om terroristen op te speuren. De Europese staten kunnen immers de strijd tegen terrorisme amper nog aan. Daarbovenop stijgt het aantal berichten over steekpartijen, rellen en zelfmoorden. Men denkt zelf al hardop aan het invoeren van een persstop over zelfmoorden e.d. om eventueel imitatiegedrag tegen te gaan. Meer en meer lijkt de staat machteloos naar deze verontrustende “trends”. Ikzelf ben een aanhanger van een sterke staat, maar besef maar al te goed dat op dit vlak de staat zeer weinig kan doen. In zekere mate heeft de staat en een bepaalde progressieve “trendy” elite zelf bijgedragen tot dit soort fenomenen.

Onze syndicale staat heeft een nieuw dieptepunt bereikt. De vakbonden hebben besloten dat de beste manier om een loonsverhoging te krijgen wanneer onze economie met de grootste moeilijkheden te kampen heeft… het platleggen van diezelfde economie is. En als je hier moedeloos van wordt zal er morgen zelfs geen mogelijkheid zijn jezelf voor de trein te werpen! Inderdaad, alle treinen staan stil, ACV en ABVV trekken hun omgekeerde vuilniszakken aan, oefenen nog eens de Internationale, drinken snel een pint met de makkers… en komen op straat. De algemeen staking is een feit en wordt zelfs door onze politici gesteund, of ten minste door hun onmacht mogelijk gemaakt.

Het is nu niet mijn bedoeling in al te veel detail hierover te treden. Economisch ben ik (mijns inziens) slechts matig onderbouwd en dus voel ik me niet geroepen met cijfer- en mechanismegegoochel aan te komen (zonder mijn vingers te branden tenminste). In de plaats daarvan wil ik het even hebben over wat in deze maatschappij aan de basis blijkt te liggen: conflict.