Vertalingen

… maar niet omdat hij communist is.

Het communisme als tegennatuurlijke ideologie en verachtelijke praktijk hebben we reeds lang leren haten en verachten.

Dit eerbetoon aan Fidel Castro is omdat hij als leider van Cuba, een relatief klein eiland in de achtertuin van de aldaar heersende wereldmacht de VSA, het al 49 jaar volhoudt dwars te liggen.

De omliggende staten zijn ‘nuttige idioten’ en dragers van de grootste pest van onze tijd, het ‘Globalisme’ met haar hoofdzetel in Wallstreet NY die door middel van geld, media, leger, geheime diensten en geheime genootschappen de wereld beheersen en uitbuiten zonder te malen om natuur, mensen en volkeren.

Deze ‘kleine’ revolutieleider heeft het voor elkaar gekregen een supermacht reeds vijf decennia te trotseren, welke inmiddels zo goed als de volledige wereld beheerst of op zijn minst bedreigt.

Deze praktijk met bepaalde gewoontes van het verleden te breken, waar moet deze op toegepast worden?

Heb de moed te breken tot aan de grenzen van de logica. Laat me dit uitleggen.

Een belangrijke peiler van het MNR (Mouvement National Républicain), als ze wil kunnen overleven, is niet als een kloon van het FN ( Front National) naar buiten te komen. Anders kan men concluderen dat het MNR enkel van het FN verschilt op vlak van dat de mensen achter het MNR hun eigen politieke ambities willen verzilveren. De beste wijze om aan te tonen dat de mensen achter het MNR anders zijn en dat hun inzet niet te herleiden valt tot persoonlijke ambities, is door aan te tonen dat deze mensen alle risico op zich nemen. Ze hebben de keuze gemaakt ten koste van hun carrière, aangezien een Mégret of een Le Gallou in volle bewustzijn hun comfortabel statuut bij het FN opgaven.

Wat enkele doorslaggevende keuzes betreft moet men tevens aantonen dat er een nieuwe wind door blaast, een nieuwe aanvoer van zuurstof, om de geur van het verstarde discours te verjagen. Om een goede dag volledig te breken met het reactionaire, ouderwetse, verstijfde, achtergebleven, welke te vaak wat heet de ‘nationalistische milieus’ gekenmerkt heeft.

De Nationalistische Vormingscel probeert met nationalisme.info een Nederlands- en Vlaamstalig kanaal voor ideologische artikels te voorzien over een brede waaier aan onderwerpen en vanuit verschillende standpunten. Ook bespreken we actuele gebeurtenissen als deze van groot belang zijn. De internationale hypocrisie rond Nelson Mandela kunnen we natuurlijk niet over ons heen laten gaan. Sarah, Maid of Albion (http://sarahmaidofalbion.blogspot.com/) heeft hier een artikel over geschreven dat we zelf niet beter hadden kunnen stellen, en daarom volgt hier een vertaling van het Engels artikel dat op deze schakel gevonden kan worden: http://sarahmaidofalbion2.blogspot.com/2008/06/mandela-legend-and-legacy.html

Ik dacht erover na tijdens de laatste sessie van de Geschiedenis & Morele Filosofie cursus. G. & M.F. was anders dan andere cursussen daar iedereen het moest volgen maar niemand ervoor moest slagen – en mijnheer Dubois leek er nooit om te geven of hij ons erdoor kreeg of niet. Hij zou gewoon naar je wijzen met de stomp van zijn linker arm (om namen gaf hij nooit) en een vraag stellen. Dan zou de discussie beginnen.

Maar op de laatste dag zag het ernaar uit dat hij probeerde erachter te komen wat we geleerd hadden. Een meisje zei brutaal: “Maar mijn moeder zegt dat geweld nooit iets oplost.”

“En?” Mr. Dubois keek haar koud aan. “Ik ben er zeker van dat de stichters van Carthago dat graag zullen horen. Waarom vertelt je moeder hen dat niet? Of waarom doe jij dat niet?”

De twee hadden al eerder woorden gewisseld – omdat je niet kon falen was er ook geen nood bij mijnheer Dubois te slijmen. Ze zei geagiteerd, “U bent me belachelijk aan het maken! Iedereen weet dat Carthago vernietigd was!”

Kom met me mee. Laat me je leiden door de donkere steegjes van het oude Londen, waar ratten en stadsvossen vechten voor rottende overblijfselen van shish kebab. En waar vuile duiven pikken van hoopjes technikleur overgeefsel en gal. Chipsverpakkingen, dansen in de wind zoals vaandels van overgave, worden aan de kant geschoven door het geslenter van een halfkale inwoner, welke door een tienermoeder op Brixton crack en dop wordt vooruitgeduwd. Haar weggetrokken lippen en fronsend gezicht, gebeiteld in de harde achterbuurten van een sociale woonwijk, voortijdig oud en geflankeerd door ronde oorringen en een roze mobieltje. Geen opleiding. Geen benul. Geen toekomst.

Ik wil vrede, daar voel ik me het beste mee, en oorlog betekent ondraaglijk leed. En mij gaat het om belangenbehartiging, conflictoplossing. Maar zal ik daarom mijn sympathieën onderdrukken? Ik ben toch niet de lieve God! U schrijft: “… zij die zich in een imperialistisch conflict aan de zijde van een oorlogspartij scharen, zelfs als deze, zoals op dit moment het geval is met een door een ‘Servisch’ regime gedomineerd Joegoslavië, in de eerste plaats zelf het slachtoffer van een aanval is.”

Wat bent u dan voor mens, heer Günther, wanneer u Servië als het slachtoffer van een aanval ziet, maar u niet aan deze zijde schaart en hen als “oorlogspartij” afschildert? U weet toch, waar de oorlog van uitgaat! Op dit moment ervaar ik niks dan verachting voor u, heer Günther. En klopt het dan, wanneer u van een “imperialistisch conflict” spreekt? Er is hier slechts een imperialist in het spel, en dat is de NAVO! Deze heeft in die regio niks te zoeken. Of giet u hier soms ook een laag humanitaire lijm over? Het morale wapen van oorlogsvoerders is zeer zwak, die van de tegenstanders des te sterker; daarom moet deze oorlog als een grove fout van de NAVO herzien worden (Henry Kissinger was niet zo dom geweest; hij was tegen deze oorlog geweest). Zeker en vast had Milosevic niet slim gehandeld, door de Kosovo-Albanezen de autonomie weg te nemen. Maar is hij daardoor plots “imperialist”? Zonder twijfel wil de UCK (Kosovaars bevrijdingsleger – red.) Kosovo uit het Joegoslavische staatsgebied trekken en in het Albanees binnen halen. Maar is dat “imperialisme”?

Ik geloof niet dat men politieke verantwoordelijkheden mag opnemen wanneer men geen lange, duurzame, doorwinterde… ervaring in het militantenwerk heeft, in de militantenactie. Simpelweg wegens het oude gezegde “Er bestaan geen rijkdommen dan die van de mens”. En een politieke beweging steunt in de eerste en de laatste plaats op de mannen en vrouwen waaruit deze bestaat.

Zentropa is een concept dat identitaire nationalisten over heel Europa tracht te verenigen onder de drie principes trouw, schepping en geloof. Door haar verfrissende aanpak is Zentropa tot een begrip uitgegroeid bij nationalisten over heel Europa en heeft het ondertussen ook een afdeling in het Verre Oosten bijgekregen.

Zentropa Asia biedt zowat hetzelfde voor de identitaire Aziaat als Zentropa voor de identitaire Europeaan. Europeanen met een interesse in het Verre Oosten kunnen zich erop verheugen dat Zentropa Asia veelal in het Frans is, net als Zentropa zelf.

Vorige week nog kwam Nationaal Censor Thierry Vanroy in contact met de mensen achter Zentropa Asia. Thierry is al jaren geobsedeerd door de Aziatische culturen en dan nog wel vooral Japan, daarom heeft Zentropa Asia een vraaggesprek met hem afgelegd over zijn fascinering voor manga en anime, en waarom hij vindt dat meer Europese nationalisten deze interesse moeten opnemen.

Zentropa Asia en Novopress hebben het vraaggesprek in het Frans en het Engels, hier op nationalisme.info is het nu ook naar het Nederlands vertaald.

[…] "Wat in feite geleid heeft tot een ontzetting, werd van beweerd een ‘stap voorwaarts’ te zijn. Na eeuwen van ‘slavernij’, wilde de vrouw zichzelf zijn en doen wat ze zelf wil. Maar dit zogeheten feminisme is er niet in geslaagd een eigen persoonlijkheid te creëren, behalve dan het na-apen van de mannelijke. Vrouwen met deze eisen herbergen in feite een fundamenteel gebrek aan zelfvertrouwen, alsmede de onbekwaamheid te functioneren als een echte vrouw, en niet als een man. Door dit misverstand is de moderne vrouw haar traditionele rol gaan beschouwen als onterend en trekt ze aldus in het defensief wanneer ze ‘uitsluitend als een vrouw’ behandeld wordt. Dit was het begin van een verkeerde evolutie; hierdoor wilde ze wraak nemen, haar ‘waardigheid’ heroveren, haar ‘echt potentieel’ tonen en in concurrentie met de man in zijn mannenwereld treden.

Als we de etymologie van het woord (en het is altijd een neiging naar de primaire betekenis van een woord terug te gaan) constateren we dat in het Grieks ‘meta’ voor ‘in het midden van’, ‘in gemeenschap met’, ‘in overeenstemming met’, ‘door middel van’ […] betekent. Er is hier dus geen sprake van tegenstrijdigheid maar juist complementariteit met het woord ‘politiek’. Laat ik het in een zin samenvatten: Een andere manier om aan politiek te doen, een manier om zowel hoger als lager dan het begrip in de strikte zin te streven, om het leven volledig in functie van het maatschappelijke te stellen.