Uittreksels

In 1980 werd met haast-en-spoed (zelden goed uiteraard!) een ‘regionalisering’ door het parlement gejaagd. ‘Met de karwats’ werd toen gezegd. De volksvertegenwoordiging, of wat er moet voor doorgaan, wist niet eens duidelijk waarover het ging (er doen terzake enkele typische anekdotes de ronde!).

Eén ding staat vast: ze voldoet niemand. Voor de een gaat ze niet ver genoeg, voor de andere gaat ze veel te ver. Hoe dan ook: ze maakt dit land, ingevolge een ingewikkelde structuur, onbestuurbaar. Onregeerbaar door haar onduidelijke en elkaar overlappende bevoegdheden, waarin de chaos welig tiert.

De kernvraag is bij dit alles: wensen de taalgroepen in dit land eigenlijk nog wel samen te leven? Dat is een vraag die vooraf dient beantwoord te worden.

Maar met dien verstande dat men er dan tevens ook de vraag bij stelt: heeft één der partijen (of beide) wel écht zo veel te winnen bij de scheiding?

Het is ons opgevallen dat slechts zeer weinig burgers van dit land, buiten de milieus der extremen, daarop zo maar een positief antwoord durven geven. En daarom moet men nog niet eens met een verstarde ‘belgicist’ te doen hebben.

Maar wat dan wel?

… maar niet omdat hij communist is.

Het communisme als tegennatuurlijke ideologie en verachtelijke praktijk hebben we reeds lang leren haten en verachten.

Dit eerbetoon aan Fidel Castro is omdat hij als leider van Cuba, een relatief klein eiland in de achtertuin van de aldaar heersende wereldmacht de VSA, het al 49 jaar volhoudt dwars te liggen.

De omliggende staten zijn ‘nuttige idioten’ en dragers van de grootste pest van onze tijd, het ‘Globalisme’ met haar hoofdzetel in Wallstreet NY die door middel van geld, media, leger, geheime diensten en geheime genootschappen de wereld beheersen en uitbuiten zonder te malen om natuur, mensen en volkeren.

Deze ‘kleine’ revolutieleider heeft het voor elkaar gekregen een supermacht reeds vijf decennia te trotseren, welke inmiddels zo goed als de volledige wereld beheerst of op zijn minst bedreigt.

Deze praktijk met bepaalde gewoontes van het verleden te breken, waar moet deze op toegepast worden?

Heb de moed te breken tot aan de grenzen van de logica. Laat me dit uitleggen.

Een belangrijke peiler van het MNR (Mouvement National Républicain), als ze wil kunnen overleven, is niet als een kloon van het FN ( Front National) naar buiten te komen. Anders kan men concluderen dat het MNR enkel van het FN verschilt op vlak van dat de mensen achter het MNR hun eigen politieke ambities willen verzilveren. De beste wijze om aan te tonen dat de mensen achter het MNR anders zijn en dat hun inzet niet te herleiden valt tot persoonlijke ambities, is door aan te tonen dat deze mensen alle risico op zich nemen. Ze hebben de keuze gemaakt ten koste van hun carrière, aangezien een Mégret of een Le Gallou in volle bewustzijn hun comfortabel statuut bij het FN opgaven.

Wat enkele doorslaggevende keuzes betreft moet men tevens aantonen dat er een nieuwe wind door blaast, een nieuwe aanvoer van zuurstof, om de geur van het verstarde discours te verjagen. Om een goede dag volledig te breken met het reactionaire, ouderwetse, verstijfde, achtergebleven, welke te vaak wat heet de ‘nationalistische milieus’ gekenmerkt heeft.

Het solidarisme, één van de grondbeginselen van onze vereniging, wordt die zeldzame keren dat het vernoemd wordt, bijna steeds en uitsluitend als politiek-sociaal begrip gehanteerd. In die zin is het nauw verbonden met nationalisme. De menselijke verscheidenheid is er de reden voor, dat ieder een individueel en sociaal gelijkwaardige erkenning geniet op basis van zijn eigenheid. Dit gebeurt ongeacht het maatschappelijk kader waarin men staat: consequent doorgeredeneerd moet men evenveel respect hebben voor een straatveger als voor een miljonair. Beiden zijn onmisbaar, de één is niet meer dan de ander: zij verschillen. Dit moet evenwel geen aanleiding geven tot simplificaties: niet iedereen is voor hetzelfde geschikt, juist omwille van zijn eigen aard en mogelijkheden. Wanneer iemand mij zegt, dat hij, als iemand uit de gegoede burgerij, “spuwt op sommige luizen van de maatschappij”, dan geuigt dit van een redeneringsfout. Inderdaad is het zo, dat sommigen zich niet waardig gedragen (wat geen bepaalde sociale klasse betekent). Maar dat ligt niet aan de menselijke eigenheid, wel aan de mentaliteit.

Een algemeen solidarisme veronderstelt een ontwikkeld groepsbesef. Dit is juist het tegenovergestelde van de individualistische ingesteldheid welke in onze maatschappij heerst. Zolang het “ieder voor zich” is, komt er van al dat idealisme niets in huis: de bereidheid om te veranderen moet er langs beide kanten zijn en de “idealist, die het solidarisme huldigt”, moet deze bereidheid bij andere wekken, door zelf de eerste stap te zetten. Wat is idealisme anders dan dit, benevens de vurigheid van een jeugdige geest, die bergen wil verzetten (zonder van nuttige aanpak te weten)? Al te vaak is men van oordeel geweest dat er een conflict bestaat tussen de “groep” en het “individu”. Het wordt tijd dat men dit opgeeft en inziet dat de groep bestaat uit personen, die mekaar respecteren en dat de langs de andere kant een mens zijn volledige ontplooiing pas kan bereiken in een groep waar hij met mensen omgaat, met het nodige respect uiteraard.

In Onze Streek (en die streek is dan grosso modo de Vlaamse Ardennen), het blad van het Milieufront Omer Wattez, haalt eindredactrice Dorien Depraeter twee voorbeelden aan van een probleem waarvoor men er met gemak honderden anderen kan opdissen. Wat ze zegt is 100% juist, al zouden we er conclusies kunnen aan verbinden die wel iets verder gaan dan de hare. Ze heeft het over het geplande nieuwe stadion voor Club Brugge met zitplaatsen voor 40.000 toeschouwers en parkeergelegenheid voor 9.000 voertuigen. Om het economisch rendabel te maken moet er een shopping-centrum bij zijn van 45.000 m². Dat alles dus in een overstromingsgebied in de groene gordel rond Brugge. Ook andere clubs hebben dergelijke plannne, alleen maar om aan de UEFA-normen te voldoen en om enkele keren per jaar veel volk te kunnen ontvangen voor een grote match.

Naast de godsdienst, die heel het sociaal-cultureel leven beheerst, speelt het nationalisme in Iran ook een zeer grote rol. Een kenmerk van dit nationalisme is dat het meestal in religieuze termen wordt verwoord en door religieuze leiders wordt vertolkt.

De afkeer van de religieuze leiders voor het wereldlijk gezag neemt niet weg dat zij zich sedert het begin van de 19e eeuw voortdurend hebben ingelaten met politieke problemen, vooral wanneer de invloed van het Westen zich deed voelen en wanneer aan het Hof, dat als het gewillig werktuig van de westerse invloed werd beschouwd, de corruptie hoogtij vierde.

Het nationalisme in Iran, dat door de ulama wordt gepatroneerd, is altijd anti-westers en tegen het centraal gezag van de Shah geweest. Verreweg de meeste moslims in Iran zijn er van overtuigd dat de islam een oplossing biedt voor alle problemen die zich vandaag stellen en dat men het Westen niet blindelings hoeft te volgen om de politieke en sociaal-economische problemen te boven te komen. Dit blijkt onder andere duidelijk uit de geschriften van ayatollah Khomeini en president Bani Sadr (inmiddels Ahmedinejad die deze praktijk heeft voortgezet – nvdr.). De islam is immers niet alleen een godsdienst, maar ook een geheel van beginselen en voorschriften die bepalen hoe de moslim zich in zijn gemeenschap moet gedragen en hoe de gemeenschap moet bestuurd worden.

Ik dacht erover na tijdens de laatste sessie van de Geschiedenis & Morele Filosofie cursus. G. & M.F. was anders dan andere cursussen daar iedereen het moest volgen maar niemand ervoor moest slagen – en mijnheer Dubois leek er nooit om te geven of hij ons erdoor kreeg of niet. Hij zou gewoon naar je wijzen met de stomp van zijn linker arm (om namen gaf hij nooit) en een vraag stellen. Dan zou de discussie beginnen.

Maar op de laatste dag zag het ernaar uit dat hij probeerde erachter te komen wat we geleerd hadden. Een meisje zei brutaal: “Maar mijn moeder zegt dat geweld nooit iets oplost.”

“En?” Mr. Dubois keek haar koud aan. “Ik ben er zeker van dat de stichters van Carthago dat graag zullen horen. Waarom vertelt je moeder hen dat niet? Of waarom doe jij dat niet?”

De twee hadden al eerder woorden gewisseld – omdat je niet kon falen was er ook geen nood bij mijnheer Dubois te slijmen. Ze zei geagiteerd, “U bent me belachelijk aan het maken! Iedereen weet dat Carthago vernietigd was!”

Kom met me mee. Laat me je leiden door de donkere steegjes van het oude Londen, waar ratten en stadsvossen vechten voor rottende overblijfselen van shish kebab. En waar vuile duiven pikken van hoopjes technikleur overgeefsel en gal. Chipsverpakkingen, dansen in de wind zoals vaandels van overgave, worden aan de kant geschoven door het geslenter van een halfkale inwoner, welke door een tienermoeder op Brixton crack en dop wordt vooruitgeduwd. Haar weggetrokken lippen en fronsend gezicht, gebeiteld in de harde achterbuurten van een sociale woonwijk, voortijdig oud en geflankeerd door ronde oorringen en een roze mobieltje. Geen opleiding. Geen benul. Geen toekomst.

Ik wil vrede, daar voel ik me het beste mee, en oorlog betekent ondraaglijk leed. En mij gaat het om belangenbehartiging, conflictoplossing. Maar zal ik daarom mijn sympathieën onderdrukken? Ik ben toch niet de lieve God! U schrijft: “… zij die zich in een imperialistisch conflict aan de zijde van een oorlogspartij scharen, zelfs als deze, zoals op dit moment het geval is met een door een ‘Servisch’ regime gedomineerd Joegoslavië, in de eerste plaats zelf het slachtoffer van een aanval is.”

Wat bent u dan voor mens, heer Günther, wanneer u Servië als het slachtoffer van een aanval ziet, maar u niet aan deze zijde schaart en hen als “oorlogspartij” afschildert? U weet toch, waar de oorlog van uitgaat! Op dit moment ervaar ik niks dan verachting voor u, heer Günther. En klopt het dan, wanneer u van een “imperialistisch conflict” spreekt? Er is hier slechts een imperialist in het spel, en dat is de NAVO! Deze heeft in die regio niks te zoeken. Of giet u hier soms ook een laag humanitaire lijm over? Het morale wapen van oorlogsvoerders is zeer zwak, die van de tegenstanders des te sterker; daarom moet deze oorlog als een grove fout van de NAVO herzien worden (Henry Kissinger was niet zo dom geweest; hij was tegen deze oorlog geweest). Zeker en vast had Milosevic niet slim gehandeld, door de Kosovo-Albanezen de autonomie weg te nemen. Maar is hij daardoor plots “imperialist”? Zonder twijfel wil de UCK (Kosovaars bevrijdingsleger – red.) Kosovo uit het Joegoslavische staatsgebied trekken en in het Albanees binnen halen. Maar is dat “imperialisme”?

[…]
En wat wordt er gedaan door de soevereine, de zichzelf regerende massa’s en hun gekozen regeringen?

Niets!

Regering en volksvertegenwoordiging houden zich bezig (met den inzet van al hun krachten, hun pers inbegrepen) met de vraag of de Nederlandse bevolking voortaan VISCH met of zonder CH zal schrijven, blijkbaar er niet aan denkende, dat de steeds verarmende Nederlandse bevolking spoedig geen VISCH met en geen VIS zonder CH meer zal kunnen eten.

De Franse nationalistische beweging van de afgelopen honderd jaar is nog ingewikkelder dan de geschiedenis van Frankrijk zelf. Zowat alle strekkingen zijn in ruime mate vertegenwoordigd, katholiek en heidens, nationaal-revolutionair en paleo-conservatief… Maar ook iets waar we hier in Vlaanderen minder last van hebben en in Frankrijk wellicht de grootste verdelende factor inhoudt: Het communautaire.

De een wil het land opdelen, de ander confederaliseren en nog een ander juist zo sterk mogelijk centraliseren. Opmerkelijk is overigens hoe het Front National, dat uitdrukkelijk voor centralisering is, zo’n goede banden heeft met het Vlaams Belang.

Alleszins ligt het er al een tijdje bovenarms op in Frankrijk. De verdeeldheid is sinds het aanbreken van de 21ste eeuw in spoedtempo toegenomen en het einde van de tunnel is, ondanks een paar hoopvolle evoluties, nog niet in zicht. Om mijn visie voor de Franse staat hier niet zomaar als buitenlander vooringenomen te lopen verkondigen, heb ik bij deze een passage vertaald uit een boek waar al meer uittreksels van te vinden zijn op nationalisme.info, en waar ik me redelijk mee kan identificeren.

Metamilitant
Nationaal Censor

Vlaams-nationalisten worden wel eens verweten er een provincialistische denkgang op na te houden, ze kijken niet verder dan hun neus lang is of komen niet onder de schaduw van hun plaatselijke kerktoren uit.

Echter, zonder in dit provincialistisch denken te willen vervallen, wordt ons Vlaams bewustzijn hier in Vlaanderen gevormd. Een nationaal gevoel kan maar ontstaan uit een gedeelde geschiedenis, door te leven binnen dezelfde grenzen, door zich te ontwikkelen op eenzelfde grond. Om tot dat Vlaams bewustzijn te komen is het niet enkel noodzakelijk voort te spruiten uit eenzelfde geschiedenis, deze geschiedenis moet tevens beleefd worden. Deze gedeelde geschiedenis moet leiden tot een gedeeld denken, een gedeeld bewustzijn, een gedeelde Vlaamse geest. Dit kan men enkel bekomen door zichzelf te verdiepen in datgene wat de Vlaamse geschiedenis maakt. Men moet de Vlaamse schrijvers, dichters, redenaars van weleer weer leren kennen.

Wie is nog thuis in het denken van Dosfel, Verschaeve, Leuridan, Borms, Delvo, Van Severen, Craeybeeckx, …? Wie leest er nog Van der Hallen, Moens, Rodenbach, Gezelle, Claes, Conscience, …? Vlaanderen zo klein, maar tegelijk zo’n bron van inspiratie dewelke waarin men te weinig een ontdekkingsreis onderneemt.

Al te snel steken Vlaams-nationalisten de grenzen over op zoek naar een inspiratiebron, opzoek naar geestelijke stimulering. Dat is niet verkeerd, sterker nog, dat is noodzakelijk. Men moet verkomen dat men verstart en door intellectuele inteelt verdort. Echter, de bron dient Vlaams te zijn. De wortels en de stam zijn Vlaams, de takken Europees. Men mag niet vergeten bij zichzelf te beginnen, hier in Vlaanderen, en wanneer men voldoende gesterkt is, dan is men klaar om de stap naar Europa te wagen.

Hieronder volgt een schrijven van Lodewijk Dosfel (1881-1925) aan een strijdgenoot uit zijn tijd.


Albrecht van der Schelden
[Albrecht van der Schelden is Commilito en medewerker aan de Nationalistische Vormingscel. De meningen geuit in bovenstaande inleiding weerspiegelen echter niet noodzakelijk deze van de NSV!]

« Opvoeden » – zegt O. Willmann (1), – « is niet enkel een leven-bevorderen, maar een leven-geven. Met het voorttelen komt opvoeden overeen, waarin het niet een uiterlijke of lichamelijke, maar een innerlijke en zedelijke levensvorm schept. »

Het is de verheven roeping der opvoeding, de mensen toe te rusten tot hun hogere menselijke levensactiviteit. Dit geschiedt niet slechts door het aankweken van kennis en vaardigheden, doch voornamelijk door het kneden en vormen van de zedelijke persoonlijkheid.

De intellectueel-zedelijke uitbeelding der individuele persoonlijkheid, dient echter nagestreefd in het perspectief van de gemeenschap waartoe het individu behoort. « L’éducateur de la jeunesse » – schrijft Kardinaal Mercier (2), – « n’a pas accompli sa tâche lorsqu’il a isolé de son milieu naturel et de ses traditions historiques l’âme de l’enfant ou de l’adolescent et s’est appliqué à accroître la valeur personnelle de son élève. La nature fait naître l’enfant dans une ambiance familiale, sociale, scientifique, esthétique, religieuse, et l’histoire le place à un moment déterminé du temps. C’est dans ce milieu, à ce moment historique, que chaque homme évolue, assume un rôle, porte des charges. La formation de l’élève a donc une portée sociale. L’éducateur doit voir plus loin et plus haute que son élève, tenir l’œil fixé sur l’idéal d’une civilisation progressive, conserver les richesses du passé, y ajouter l »effort du présent, collaborer aux conquêtes de l’avenir. »

Ik geloof niet dat men politieke verantwoordelijkheden mag opnemen wanneer men geen lange, duurzame, doorwinterde… ervaring in het militantenwerk heeft, in de militantenactie. Simpelweg wegens het oude gezegde “Er bestaan geen rijkdommen dan die van de mens”. En een politieke beweging steunt in de eerste en de laatste plaats op de mannen en vrouwen waaruit deze bestaat.

Uittreksel uit 11-juli-rede van Lodewijk Dosfel in 1913

11 juli, aldus Dosfel, is geen feest van haat, maar van liefde. “Wij hebben alle volken lief, maar met ons eigen volk zijn wij vast gesmeed in lief en leed. Wij eren alle talen, omdat in elke taal mensen hebben uitgejubeld het schoonste en het hoogste van hunne zielen, omdat in iedere taal moeders de ogen hunner kindertjes toezingen en liefdewoorden ruisen onder de eiken of linden of palmbomen. ...