Uittreksels

Naast de godsdienst, die heel het sociaal-cultureel leven beheerst, speelt het nationalisme in Iran ook een zeer grote rol. Een kenmerk van dit nationalisme is dat het meestal in religieuze termen wordt verwoord en door religieuze leiders wordt vertolkt.

De afkeer van de religieuze leiders voor het wereldlijk gezag neemt niet weg dat zij zich sedert het begin van de 19e eeuw voortdurend hebben ingelaten met politieke problemen, vooral wanneer de invloed van het Westen zich deed voelen en wanneer aan het Hof, dat als het gewillig werktuig van de westerse invloed werd beschouwd, de corruptie hoogtij vierde.

Het nationalisme in Iran, dat door de ulama wordt gepatroneerd, is altijd anti-westers en tegen het centraal gezag van de Shah geweest. Verreweg de meeste moslims in Iran zijn er van overtuigd dat de islam een oplossing biedt voor alle problemen die zich vandaag stellen en dat men het Westen niet blindelings hoeft te volgen om de politieke en sociaal-economische problemen te boven te komen. Dit blijkt onder andere duidelijk uit de geschriften van ayatollah Khomeini en president Bani Sadr (inmiddels Ahmedinejad die deze praktijk heeft voortgezet – nvdr.). De islam is immers niet alleen een godsdienst, maar ook een geheel van beginselen en voorschriften die bepalen hoe de moslim zich in zijn gemeenschap moet gedragen en hoe de gemeenschap moet bestuurd worden.

Ik dacht erover na tijdens de laatste sessie van de Geschiedenis & Morele Filosofie cursus. G. & M.F. was anders dan andere cursussen daar iedereen het moest volgen maar niemand ervoor moest slagen – en mijnheer Dubois leek er nooit om te geven of hij ons erdoor kreeg of niet. Hij zou gewoon naar je wijzen met de stomp van zijn linker arm (om namen gaf hij nooit) en een vraag stellen. Dan zou de discussie beginnen.

Maar op de laatste dag zag het ernaar uit dat hij probeerde erachter te komen wat we geleerd hadden. Een meisje zei brutaal: “Maar mijn moeder zegt dat geweld nooit iets oplost.”

“En?” Mr. Dubois keek haar koud aan. “Ik ben er zeker van dat de stichters van Carthago dat graag zullen horen. Waarom vertelt je moeder hen dat niet? Of waarom doe jij dat niet?”

De twee hadden al eerder woorden gewisseld – omdat je niet kon falen was er ook geen nood bij mijnheer Dubois te slijmen. Ze zei geagiteerd, “U bent me belachelijk aan het maken! Iedereen weet dat Carthago vernietigd was!”

Kom met me mee. Laat me je leiden door de donkere steegjes van het oude Londen, waar ratten en stadsvossen vechten voor rottende overblijfselen van shish kebab. En waar vuile duiven pikken van hoopjes technikleur overgeefsel en gal. Chipsverpakkingen, dansen in de wind zoals vaandels van overgave, worden aan de kant geschoven door het geslenter van een halfkale inwoner, welke door een tienermoeder op Brixton crack en dop wordt vooruitgeduwd. Haar weggetrokken lippen en fronsend gezicht, gebeiteld in de harde achterbuurten van een sociale woonwijk, voortijdig oud en geflankeerd door ronde oorringen en een roze mobieltje. Geen opleiding. Geen benul. Geen toekomst.

Ik wil vrede, daar voel ik me het beste mee, en oorlog betekent ondraaglijk leed. En mij gaat het om belangenbehartiging, conflictoplossing. Maar zal ik daarom mijn sympathieën onderdrukken? Ik ben toch niet de lieve God! U schrijft: “… zij die zich in een imperialistisch conflict aan de zijde van een oorlogspartij scharen, zelfs als deze, zoals op dit moment het geval is met een door een ‘Servisch’ regime gedomineerd Joegoslavië, in de eerste plaats zelf het slachtoffer van een aanval is.”

Wat bent u dan voor mens, heer Günther, wanneer u Servië als het slachtoffer van een aanval ziet, maar u niet aan deze zijde schaart en hen als “oorlogspartij” afschildert? U weet toch, waar de oorlog van uitgaat! Op dit moment ervaar ik niks dan verachting voor u, heer Günther. En klopt het dan, wanneer u van een “imperialistisch conflict” spreekt? Er is hier slechts een imperialist in het spel, en dat is de NAVO! Deze heeft in die regio niks te zoeken. Of giet u hier soms ook een laag humanitaire lijm over? Het morale wapen van oorlogsvoerders is zeer zwak, die van de tegenstanders des te sterker; daarom moet deze oorlog als een grove fout van de NAVO herzien worden (Henry Kissinger was niet zo dom geweest; hij was tegen deze oorlog geweest). Zeker en vast had Milosevic niet slim gehandeld, door de Kosovo-Albanezen de autonomie weg te nemen. Maar is hij daardoor plots “imperialist”? Zonder twijfel wil de UCK (Kosovaars bevrijdingsleger – red.) Kosovo uit het Joegoslavische staatsgebied trekken en in het Albanees binnen halen. Maar is dat “imperialisme”?

[…]
En wat wordt er gedaan door de soevereine, de zichzelf regerende massa’s en hun gekozen regeringen?

Niets!

Regering en volksvertegenwoordiging houden zich bezig (met den inzet van al hun krachten, hun pers inbegrepen) met de vraag of de Nederlandse bevolking voortaan VISCH met of zonder CH zal schrijven, blijkbaar er niet aan denkende, dat de steeds verarmende Nederlandse bevolking spoedig geen VISCH met en geen VIS zonder CH meer zal kunnen eten.

De Franse nationalistische beweging van de afgelopen honderd jaar is nog ingewikkelder dan de geschiedenis van Frankrijk zelf. Zowat alle strekkingen zijn in ruime mate vertegenwoordigd, katholiek en heidens, nationaal-revolutionair en paleo-conservatief… Maar ook iets waar we hier in Vlaanderen minder last van hebben en in Frankrijk wellicht de grootste verdelende factor inhoudt: Het communautaire.

De een wil het land opdelen, de ander confederaliseren en nog een ander juist zo sterk mogelijk centraliseren. Opmerkelijk is overigens hoe het Front National, dat uitdrukkelijk voor centralisering is, zo’n goede banden heeft met het Vlaams Belang.

Alleszins ligt het er al een tijdje bovenarms op in Frankrijk. De verdeeldheid is sinds het aanbreken van de 21ste eeuw in spoedtempo toegenomen en het einde van de tunnel is, ondanks een paar hoopvolle evoluties, nog niet in zicht. Om mijn visie voor de Franse staat hier niet zomaar als buitenlander vooringenomen te lopen verkondigen, heb ik bij deze een passage vertaald uit een boek waar al meer uittreksels van te vinden zijn op nationalisme.info, en waar ik me redelijk mee kan identificeren.

Metamilitant
Nationaal Censor

Vlaams-nationalisten worden wel eens verweten er een provincialistische denkgang op na te houden, ze kijken niet verder dan hun neus lang is of komen niet onder de schaduw van hun plaatselijke kerktoren uit.

Echter, zonder in dit provincialistisch denken te willen vervallen, wordt ons Vlaams bewustzijn hier in Vlaanderen gevormd. Een nationaal gevoel kan maar ontstaan uit een gedeelde geschiedenis, door te leven binnen dezelfde grenzen, door zich te ontwikkelen op eenzelfde grond. Om tot dat Vlaams bewustzijn te komen is het niet enkel noodzakelijk voort te spruiten uit eenzelfde geschiedenis, deze geschiedenis moet tevens beleefd worden. Deze gedeelde geschiedenis moet leiden tot een gedeeld denken, een gedeeld bewustzijn, een gedeelde Vlaamse geest. Dit kan men enkel bekomen door zichzelf te verdiepen in datgene wat de Vlaamse geschiedenis maakt. Men moet de Vlaamse schrijvers, dichters, redenaars van weleer weer leren kennen.

Wie is nog thuis in het denken van Dosfel, Verschaeve, Leuridan, Borms, Delvo, Van Severen, Craeybeeckx, …? Wie leest er nog Van der Hallen, Moens, Rodenbach, Gezelle, Claes, Conscience, …? Vlaanderen zo klein, maar tegelijk zo’n bron van inspiratie dewelke waarin men te weinig een ontdekkingsreis onderneemt.

Al te snel steken Vlaams-nationalisten de grenzen over op zoek naar een inspiratiebron, opzoek naar geestelijke stimulering. Dat is niet verkeerd, sterker nog, dat is noodzakelijk. Men moet verkomen dat men verstart en door intellectuele inteelt verdort. Echter, de bron dient Vlaams te zijn. De wortels en de stam zijn Vlaams, de takken Europees. Men mag niet vergeten bij zichzelf te beginnen, hier in Vlaanderen, en wanneer men voldoende gesterkt is, dan is men klaar om de stap naar Europa te wagen.

Hieronder volgt een schrijven van Lodewijk Dosfel (1881-1925) aan een strijdgenoot uit zijn tijd.


Albrecht van der Schelden
[Albrecht van der Schelden is Commilito en medewerker aan de Nationalistische Vormingscel. De meningen geuit in bovenstaande inleiding weerspiegelen echter niet noodzakelijk deze van de NSV!]

« Opvoeden » – zegt O. Willmann (1), – « is niet enkel een leven-bevorderen, maar een leven-geven. Met het voorttelen komt opvoeden overeen, waarin het niet een uiterlijke of lichamelijke, maar een innerlijke en zedelijke levensvorm schept. »

Het is de verheven roeping der opvoeding, de mensen toe te rusten tot hun hogere menselijke levensactiviteit. Dit geschiedt niet slechts door het aankweken van kennis en vaardigheden, doch voornamelijk door het kneden en vormen van de zedelijke persoonlijkheid.

De intellectueel-zedelijke uitbeelding der individuele persoonlijkheid, dient echter nagestreefd in het perspectief van de gemeenschap waartoe het individu behoort. « L’éducateur de la jeunesse » – schrijft Kardinaal Mercier (2), – « n’a pas accompli sa tâche lorsqu’il a isolé de son milieu naturel et de ses traditions historiques l’âme de l’enfant ou de l’adolescent et s’est appliqué à accroître la valeur personnelle de son élève. La nature fait naître l’enfant dans une ambiance familiale, sociale, scientifique, esthétique, religieuse, et l’histoire le place à un moment déterminé du temps. C’est dans ce milieu, à ce moment historique, que chaque homme évolue, assume un rôle, porte des charges. La formation de l’élève a donc une portée sociale. L’éducateur doit voir plus loin et plus haute que son élève, tenir l’œil fixé sur l’idéal d’une civilisation progressive, conserver les richesses du passé, y ajouter l »effort du présent, collaborer aux conquêtes de l’avenir. »

Ik geloof niet dat men politieke verantwoordelijkheden mag opnemen wanneer men geen lange, duurzame, doorwinterde… ervaring in het militantenwerk heeft, in de militantenactie. Simpelweg wegens het oude gezegde “Er bestaan geen rijkdommen dan die van de mens”. En een politieke beweging steunt in de eerste en de laatste plaats op de mannen en vrouwen waaruit deze bestaat.

Uittreksel uit 11-juli-rede van Lodewijk Dosfel in 1913

11 juli, aldus Dosfel, is geen feest van haat, maar van liefde. “Wij hebben alle volken lief, maar met ons eigen volk zijn wij vast gesmeed in lief en leed. Wij eren alle talen, omdat in elke taal mensen hebben uitgejubeld het schoonste en het hoogste van hunne zielen, omdat in iedere taal moeders de ogen hunner kindertjes toezingen en liefdewoorden ruisen onder de eiken of linden of palmbomen. ...

[…] "Wat in feite geleid heeft tot een ontzetting, werd van beweerd een ‘stap voorwaarts’ te zijn. Na eeuwen van ‘slavernij’, wilde de vrouw zichzelf zijn en doen wat ze zelf wil. Maar dit zogeheten feminisme is er niet in geslaagd een eigen persoonlijkheid te creëren, behalve dan het na-apen van de mannelijke. Vrouwen met deze eisen herbergen in feite een fundamenteel gebrek aan zelfvertrouwen, alsmede de onbekwaamheid te functioneren als een echte vrouw, en niet als een man. Door dit misverstand is de moderne vrouw haar traditionele rol gaan beschouwen als onterend en trekt ze aldus in het defensief wanneer ze ‘uitsluitend als een vrouw’ behandeld wordt. Dit was het begin van een verkeerde evolutie; hierdoor wilde ze wraak nemen, haar ‘waardigheid’ heroveren, haar ‘echt potentieel’ tonen en in concurrentie met de man in zijn mannenwereld treden.

Indien men kunst in algemene zin kan omschrijven als “de vaardigheid in het maken van mooie dingen”, dan zal Levenskunst wel bestaan in het “scheppen van levensschoonheid”. Een “schoon leven”, in volle betekenis van het woord, wordt niet gerealiseerd in luilekker epicuristisch genieten, noch in stoïcijnse onverschilligheid. Evenmin wordt echte levensschoonheid, bij individu en collectiviteit, opgebouwd uit louter fysische kracht of stoffelijke welvaart. Omdat de mens in zijn diepste wezen een geestelijk subject is, wordt menselijke levensschoonheid geboren uit zijn geestelijk-ethische levensactiviteit.

Ik stelde hier destijds semi-optimistisch dat dialect nog weinig weerstand oproept en dat dat wellicht komt doordat het grotendeels verslagen is. De abeënisten kunnen zich de luxe veroorloven grootmoedig te zijn. Schoppen naar iemand die al neerligt komt niet langer sympathiek over en zou een tegenreactie kunnen teweegbrengen.

De eerste levensvoorwaarde waaraan een ethnische volksgroep behoefte heeft, is wel die van een aangepaste ruimte met eigen klimaat.

De ruimte waarin het Vlaamsche volk zich eeuwenlang heeft bewogen is, te wijten aan de politieke conjunctuur, uiterst beperkt en werd dan nog herhaaldelijk ingekrompen ten nadeele van zijn natuurlijke volkskracht. Het historisch klimaat waaronder wij geleefd hebben, heeft vaak schadelijk op onzen volksaard ingewerkt. Indien ons ras van huis uit niet zulke onverwoestbare vitaliteit had bezeten, zou het fataal gestikt zijn binnen zijn enge grenzen, ofwel door een vreemde ethnie zijn opgeslorpt.

Komende weken op nationalisme.info, een nieuw NVC-Project:

Het volledige tweede deel 'Vlaamsche Levenskunst' van een langvergeten Vlaams-nationalistische bijbel: Levet Scone

Dit boek is bekroond met de Em Vlieberghprijs 1940-1942, is nr. 310 van de Volksreeks van het Davidsfonds, eerste van de Jaarreeks 1943.

Wees Vlaming dien God Vlaming schiep! (GUIDO GEZELLE)

Hij die zijn volksgemeenschap, de gemeenschap zijner vaderen verloochent, is vervallen tot het benedenmenschelijke en pleegt verraad aan die machtige Godsgave hem geschonken als natuurlijken grond voor zijn vervolkmaking. (Mgr. Prof. Dr. J. HOOGVELD)