NVC-Reeksen

Denk daar maar eens een weekje over na...

Week 1 september 2008

In traditionele Japanse cultuur wordt veel belang aan nummers gehecht. Volgens de traditie van 'het nummers spel' kan veel kwantitatief vertaald worden om de waarde van de dingen des levens beter te begrijpen. Echter, ze waarschuwt ook dat als men geobsedeerd wordt door nummers, deze een waarde op zich gaan krijgen.

Men streeft dan niet meer waarde na, maar enkel een toenemend aantal nummers...

Denk daar maar eens een weekje over na...

Week 11 augustus 2008

"De nieuwe mens is nog aan het evolueren. Inderdaad, hij is niet zichtbaar voor iedereen, daar hij niet van het drukke centrum komt welke voortdurend de aandacht van het publiek trekt, maar van de stille rand. Elke nieuwe kracht welke gemaakt is om het einde van een tijdperk teweeg te brengen en dit ook gedaan heeft, kwam van de rand van dat tijdperk met al haar dominante waarden en pseudo-waarden. Het is in de momenten van de grootste crisis, in het opstaan van het nieuwe, dat de 'buitenstaanders' hun speciale functie opnemen voor een nucleus te vormen welke het nieuwe centrum zal uitmaken, waarrond de komende wereld zich vanaf dat moment zal ordenen."

E. Gunther Grundel, The Mission of the Young Generation


Denk daar maar eens een weekje over na...

Week 4 augustus 2008

"De deugdelijkheid van de eigen identiteit in een kwaad daglicht stellen en als racisme bestempelen, is een opvallend voorbeeld van verstandsverbijstering van de rede."

Max Horkheimer


Denk daar maar eens een weekje over na...

Week 28 juli 2008

« Gedurende de eeuwen waarin de inzet tot rijping kwam, om uiteindelijk te culmineren in het Rijk, zei men niet "Tegen de Moren" maar "Sint-Jacob en laat ons Spanje oprichten!", welke een oproep tot strijd was, tot offensief. Wij, discipels van deze school, wij zijn niet van plan "Weg met dit, weg met dat!" te roepen. Wij verkiezen "Sta op! Spanje sta op!"... Spanje één, groot, vrij... en niet Spanje ontmoedigd en arm. »

Jose Antonio PRIMO DE RIVERA


Bron: Zentropa

Denk daar maar eens een weekje over na...

Week 21 juli 2008

Jaja, u leest de titel goed. Nu dat er weer een nieuwe petitie is gestart voor een unitair belgië, met de Luikse dievegge Marie-Claire Houard weeral als kopstuk, stel ik voor dat wij nu ook beginnen eisen voor een unitair België. En een unitair België volgens onderstaande democratische meerderheidsprincipes:

1. de Vlamingen vormen de meerderheid van dit land. Ergo, wij mogen alles doordrukken tegen de wil van de Walen in;
2. aangezien de Franstaligen vasthouden aan het personaliteitsbeginsel en niet het territoriumbeginsel, worden grote stukken van de Ardennen in Wallonië voortaan bestuurd in het Nederlands. Verder zal men ook pleiten om stukken van de Spaanse kust naar België over te hevelen;
3. de Franstaligen wensen een corridor naar Brussel, goed. Dan zullen de Vlamingen een corridor tussen Voeren en Limburg eisen en democratisch stemmen. Het noorden van de provincie Luik toevoegen aan de provincie Limburg lijkt mij dan ook een goed begin. Dit zal uiteraard wel de vernederlandsing van dat stuk inhouden, de meerderheid beslist immers;
4. één belg = één stem. Geen pariteit meer in Senaat of andere instituten. Als de Vlamingen voortaan wensen om democratisch te stemmen dat Franstaligen geen plaats meer krijgen in de staatsinstellingen, is dit perfect legitiem.

Denk daar maar eens een weekje over na...

Week 14 juni 2008

Bron: Vijfhonderd Mijl

"Vlaanderen moet zichzelf bevrijden!"

Waarvan?

En mogen we dan niet samenwerken voor gemeenschappelijke belangen?

Denk daar maar eens een weekje over na...

Week 7 juni 2008

"Het is maar goed dat de mensen van de natie ons bancair en monetair systeem niet begrijpen, zouden ze dat wel doen, dan geloof ik dat er voor morgenochtend een revolutie zal zijn."

~Henry Ford

Is het niet treffend dat een wel zeer doorslaggevend aspect van de maatschappij gewoon niet meer ter sprake komt in de politiek? Namelijk ons economisch systeem op zich?

Denk daar maar eens een weekje over na...

Week 23 juni 2008

Het solidarisme, één van de grondbeginselen van onze vereniging, wordt die zeldzame keren dat het vernoemd wordt, bijna steeds en uitsluitend als politiek-sociaal begrip gehanteerd. In die zin is het nauw verbonden met nationalisme. De menselijke verscheidenheid is er de reden voor, dat ieder een individueel en sociaal gelijkwaardige erkenning geniet op basis van zijn eigenheid. Dit gebeurt ongeacht het maatschappelijk kader waarin men staat: consequent doorgeredeneerd moet men evenveel respect hebben voor een straatveger als voor een miljonair. Beiden zijn onmisbaar, de één is niet meer dan de ander: zij verschillen. Dit moet evenwel geen aanleiding geven tot simplificaties: niet iedereen is voor hetzelfde geschikt, juist omwille van zijn eigen aard en mogelijkheden. Wanneer iemand mij zegt, dat hij, als iemand uit de gegoede burgerij, “spuwt op sommige luizen van de maatschappij”, dan geuigt dit van een redeneringsfout. Inderdaad is het zo, dat sommigen zich niet waardig gedragen (wat geen bepaalde sociale klasse betekent). Maar dat ligt niet aan de menselijke eigenheid, wel aan de mentaliteit.

Een algemeen solidarisme veronderstelt een ontwikkeld groepsbesef. Dit is juist het tegenovergestelde van de individualistische ingesteldheid welke in onze maatschappij heerst. Zolang het “ieder voor zich” is, komt er van al dat idealisme niets in huis: de bereidheid om te veranderen moet er langs beide kanten zijn en de “idealist, die het solidarisme huldigt”, moet deze bereidheid bij andere wekken, door zelf de eerste stap te zetten. Wat is idealisme anders dan dit, benevens de vurigheid van een jeugdige geest, die bergen wil verzetten (zonder van nuttige aanpak te weten)? Al te vaak is men van oordeel geweest dat er een conflict bestaat tussen de “groep” en het “individu”. Het wordt tijd dat men dit opgeeft en inziet dat de groep bestaat uit personen, die mekaar respecteren en dat de langs de andere kant een mens zijn volledige ontplooiing pas kan bereiken in een groep waar hij met mensen omgaat, met het nodige respect uiteraard.

"Aangezien de kunst niet langer het voedsel van het beste is, kan de kunstenaar zijn talent gebruiken voor al zijn fantasieën en dagdromen. Alles staat een intellectueel bedrog toe. Het volk vindt in de kunst trots noch verheffing. Maar de geraffineerden, de rijken […] zoeken in ons iets nieuws, zeldzaamheid, originaliteit, aanstootgevendheid. Sinds het kubisme, ja eerder zelfs, heb ik alle critici met de talloze kladwerken tevredengesteld, welke me op het moment te binnen schoten en welke zij meer bewonderden naarmate ze er minder van begrepen. Door deze spelletjes en raadsels heb ik me snel beroemd gemaakt. En roem betekent voor de kunstenaar: verkoop, vermogen en rijkdom.

Ik ben vandaag niet enkel beroemd, maar ook rijk. Wanneer ik echter alleen ben met mezelf, kan ik me niet als kunstenaar beschouwen, in de ware zin van het woord. Grote schilders waren Giotto, Titiaan, Rembrandt en Goya. Ik ben slechts een lolbroek, die zijn tijd begreep en al het mogelijke uit de domheid, lust en ijdelheid heeft gehaald.”

~Picasso, Madrid, 2 Mei 1952

Denk daar maar eens een weekje over na...

Week 16 juni 2008

De queeste voor een passend citaat...

10 Juni 2007

"Een verkiezing komt eraan. Universele vrede is afgeroepen en de vossen hebben een oprechte interesse in het verlengen van de levensverwachting van het pluimvee gekregen."
~T.S. Elliot

10 Juni 2008

Hoe klinkt:

"Als democratie zou werken, was het al verboden geweest."
~Klassiek anarchistisch spreekwoord

Of gewoon:

"I told you so!"
~Warren Buffett

Wat alleszins geldt:

"Een jaar later. Trek je eigen conclusies."

Denk daar maar eens een weekje over na...

Week 9 juni 2008

Vrijdagochtend werden de resultaten van de 'Grote Jongerenenquête' van Studio Brussel vrijgegeven. Even op een rijtje zetten:

Jongeren zijn...

trouw in hun relaties (jammer genoeg niet meer wanneer ze later trouwen blijkbaar)
materialistisch (daar hoef je geen enquête voor af te nemen)
zeer actief op het internet (jammer genoeg niet op de juiste plaatsen denk ik dan)
...

Maar wat mij vooral opviel: Jongeren hechten waarde aan hun eigen mening. Ze willen zichzelf kunnen zijn, ze weten wie ze zijn, wat ze willen en stellen daar ook hun eisen tegenover.

Maar durf je zulke uitspraken wel te maken in dit tijdperk als je werkelijk weet wie je bent, wat je wilt en wat je eigen mening is? Hoe 'eigen' zijn moderne subculturen (geïnduceerd door Axelle Red dan wel MTV)? Wie of wat zijn ze dan en houden ze wel rekening met genoeg factoren in hun 'eisen'? En vooral: Waar halen ze deze 'eigen mening' zoal vandaan?

Laat me dit eens relativeren met een andere studie. Eerst even ter verantwoording, onze 'eigenzinnige' jeugd is (ook volgens studies) voldoende gemondialiseerd (sic) om met de leeftijdsgenoten van de VSA vergeleken te worden dus steken we zonder schroom de grote plas over voor de gegevens. De laatste 'National Assessment of Adult Literacy' toont aan dat slechts 13 procent (!!!) van de Amerikaanse jeugd twee artikels naast elkaar kan leggen om de standpunten te vergelijken. Dus 87 procent is gewoonweg niet intellectueel in staat (en nu hebben we het nog niet eens over de motivatie dus!) om kritisch te lezen!

Dat werpt toch wel plots een heel ander licht op de 'Grote Jongerenenquête' van Studio Brussel!

Denk daar maar eens een weekje over na...


Metamilitant
Nationaal Censor

Week 2 juni 2008

Wanneer wij ons wereldje onder de loep nemen, zien wij dat het publiek-maatschappelijke leven gedirigeerd wordt door verschillende gedachtestromingen. Het zijn deze “ideologieën” en “waardebegrippen”, die de voedingsbodem zijn voor zeer vele actiegroepen en organisaties. De mensen, die in deze groepen actief zijn, zijn dragers van min of meer gelijkaardige gedachten, die uiteindelijk één grote gelijkenis hebben binnen elke stroming: een bepaalde visie op de mens. (1)

Hier ben ik bij de kern van dit artikel beland: de verschillende strekkingen in onze wereld zijn afhankelijk van de eigen kijk op wat de mens is en wat hij mogelijk kan worden.

« Opvoeden » – zegt O. Willmann (1), – « is niet enkel een leven-bevorderen, maar een leven-geven. Met het voorttelen komt opvoeden overeen, waarin het niet een uiterlijke of lichamelijke, maar een innerlijke en zedelijke levensvorm schept. »

Het is de verheven roeping der opvoeding, de mensen toe te rusten tot hun hogere menselijke levensactiviteit. Dit geschiedt niet slechts door het aankweken van kennis en vaardigheden, doch voornamelijk door het kneden en vormen van de zedelijke persoonlijkheid.

De intellectueel-zedelijke uitbeelding der individuele persoonlijkheid, dient echter nagestreefd in het perspectief van de gemeenschap waartoe het individu behoort. « L’éducateur de la jeunesse » – schrijft Kardinaal Mercier (2), – « n’a pas accompli sa tâche lorsqu’il a isolé de son milieu naturel et de ses traditions historiques l’âme de l’enfant ou de l’adolescent et s’est appliqué à accroître la valeur personnelle de son élève. La nature fait naître l’enfant dans une ambiance familiale, sociale, scientifique, esthétique, religieuse, et l’histoire le place à un moment déterminé du temps. C’est dans ce milieu, à ce moment historique, que chaque homme évolue, assume un rôle, porte des charges. La formation de l’élève a donc une portée sociale. L’éducateur doit voir plus loin et plus haute que son élève, tenir l’œil fixé sur l’idéal d’une civilisation progressive, conserver les richesses du passé, y ajouter l »effort du présent, collaborer aux conquêtes de l’avenir. »

Indien men kunst in algemene zin kan omschrijven als “de vaardigheid in het maken van mooie dingen”, dan zal Levenskunst wel bestaan in het “scheppen van levensschoonheid”. Een “schoon leven”, in volle betekenis van het woord, wordt niet gerealiseerd in luilekker epicuristisch genieten, noch in stoïcijnse onverschilligheid. Evenmin wordt echte levensschoonheid, bij individu en collectiviteit, opgebouwd uit louter fysische kracht of stoffelijke welvaart. Omdat de mens in zijn diepste wezen een geestelijk subject is, wordt menselijke levensschoonheid geboren uit zijn geestelijk-ethische levensactiviteit.