Degeneratie & ...

In 1980 luidde de moord op John Lennon het definitieve einde in van de pacifisctische en egalitaire illusies van de naoorlogse generatie.

De dood van Michael Jackson staat in lijn met de zwaarste crisis die een economisch systeem ooit heeft gekend, geïncarneerd tot het karikaturale toe. De grootste verkoper van straalschijven ooit heeft het voor elkaar gekregen zijn carrière te verdrinken in een oceaan van schulden, waar ook de Amerikaanse en mondiale economieën door verzwolgen zijn maar thans niet gesaneerd.

Michael Jackson heeft zijn leven doorgebracht in een imaginaire wereld waar Peter Pan is opgegaan, door kindercult en gemengde pedofilie, in de materialisatie van een nieuwe occidentale man die weigert groot te worden en zijn mannelijkheid te accepteren. Hij heeft volgehouden in het depigmenteren van zijn huid; heeft zijn befaamde neus afgesneden; zijn lichaam getransformeerd tot een bouwterrein, heilige priester van een religie van rassenvermenging die rassen ontkent maar overal racisten ziet.

Hij is de getalenteerde koning geworden van een rockmuziek onttrokken van haar gecontesteerde origines - de strijd van de zwarten voor gelijkheid, gevolgd door de parodie van de revolutie van de jaren '60, die aan de kinderen van de burgerij heeft toegestaan de laatste obstakels van de absolute heerschappij van de markt te vernietigen: familie, vaderland, patriarchaat, culturele en morele hiërarchie.

Ontdaan van haar 'archaïsmen', heeft het kapitaal van de verleiding haar volledige kracht kunnen laten gelden. Ze heeft zich uitgestrekt over de hele wereld, de plaatselijke culturen gebombardeerd door haar mediatieke B-52's; een opzichtige seksualiteit geconcretiseerd in de hand-tussen-de-benen van Michael Jackson, als kinderachtige markeerstift van de 'vrijheid', maar genoeg om een mondiale gedeculturaliseerde jeugd te verleiden. De fantastische monsters van Thriller verkondigden aan een westerse middenklasse, gefascineerd door het morbide spektakel, haar wrede sociale en historische klassenvervaging.


Eric Zemmour

Bron: Le Figaro

Denk daar maar eens een weekje over na...

Week 13 juli 2009

AP16




Wie de laatste uitzending gemist heeft, kan hem hier neerladen.


AP17




Wie de laatste uitzending gemist heeft, kan hem hier neerladen.


AP18




Wie de laatste uitzending gemist heeft, kan hem hier neerladen.


AP19




Wie de laatste uitzending gemist heeft, kan hem hier neerladen.



Elke woensdag van 20u-21u een nieuwe uitzending van Academisch Perspectief, het nieuw studentenprogramma op Radio Rapaille.

Academisch Perspectief is het gloednieuwe live praatprogramma op Radio Rapaille, voor en door studenten, met nu en dan een wel geleerde gast. Elke week bieden we een alternatieve kijk op de actualiteit. Onze opinies zijn gevormd vanuit een academisch verantwoord perspectief en we hopen zo onze luisteraars te sensibiliseren en op te roepen tot het bijdragen aan een nieuw maatschappelijk consensus.

Daarnaast regelmatig nieuws en verslagen vanuit de studentenwereld. Dit alles natuurlijk afgewisseld met (onder meer) die typische studentikoze muziek!

Burschen Heraus!

Meer info: www.radiorapaille.com

"Pragmatisme zonder ideaal is een dwaasheid. Ze wordt een ideologie: die van de negatie van het idealisme, verschoven naar het irreële, dat van de illusoire controle van alle parameters dat toestaat een globale visie achterwege te laten. Het doet niets dan zichzelf herbevestigen maar laat zich tegelijk blind, in plaats van in een richting te sturen naar een doel. Het pragmatisme is conservatief: het functioneert enkel binnen een raamwerk waar het zichzelf niet in vraag moet stellen. Idealisme zonder pragmatisme is ook een dwaasheid, het is autistisch, het weigert zich aan te passen een de realiteit. Pragmatisme en idealisme slaan allebei door wanneer ze hun grenzen vergeten. Maar vandaag de dag lijken de idealen de politiek verlaten te hebben. Men trekt zich er niets van aan, men schrijft ze toe aan de extremen. Soms zijn ze echter opgeslorpt door pragmatisme: om verkozen te worden. Het pragmatisme dat zich van het idealisme dient is een cynisme. Heeft het pragmatisme het idealisme verslagen? Wat men moet doen is de dingen hun plaats toekennen: het idealisme moet zich dienen van het pragmatisme en niet omgekeerd. […] Desalniettemin is het sterk dat we vandaag moeten vaststellen hoe het idealisme zoals we dat kennen gecatalogiseerd is als een soort extremisme. De uitleg neigt altijd naar het opgraven van de geschiedenis van idealen die over een weg van totalitarisme en moordende ideologieën zijn gegaan. Maar paradoxaal genoeg wordt het pragmatisme op zijn beurt ook een ideologie. […]

De visie van de economie gebaseerd op concurrentie, en op zich al de idee van aan economie de centrale plaats in de politiek te geven, maakt deel uit van het consensus dat we kunnen omschrijven als “de pragmatische ideologie”. De economie is zelf een middel en geen einde. Het als geprivilegieerd voor de rest laten komen, is dus geen idealen hebben. Zou het thans niet mogelijk zijn dit principe van concurrentie voorbij te gaan? Zijn wij op dit moment onbekwaam om in te beelden dat andere modellen, gebaseerd op collaboratie, mogelijk zouden zijn? Om deze proberen toe te passen? Is het enkel mogelijk de buitensporige aanwezigheid van bepaalde principes binnen het principe van economische optimalisatie zelf te bevestigen? Is het “gestoord” op dit moment? Daarom is het vandaag hoognodig geworden een herbronning – met pragmatisme – van een echt rationeel idealisme na te streven."

Quentin, Agoravox, 25 juin 2008

Denk daar maar eens een weekje over na...

Week 1 juni 2009

Bron: Synnergies Européennes






Wie de laatste uitzending gemist heeft, kan hem hier neerladen.


Elke woensdag van 20u-21u een nieuwe uitzending van Academisch Perspectief, het nieuw studentenprogramma op Radio Rapaille.

Academisch Perspectief is het gloednieuwe live praatprogramma op Radio Rapaille, voor en door studenten, met nu en dan een wel geleerde gast. Elke week bieden we een alternatieve kijk op de actualiteit. Onze opinies zijn gevormd vanuit een academisch verantwoord perspectief en we hopen zo onze luisteraars te sensibiliseren en op te roepen tot het bijdragen aan een nieuw maatschappelijk consensus.

Daarnaast regelmatig nieuws en verslagen vanuit de studentenwereld. Dit alles natuurlijk afgewisseld met (onder meer) die typische studentikoze muziek!

Burschen Heraus!

Meer info: www.radiorapaille.com

The man who ponders over objects of sense forms an attachment to them; from (that) attachment is produced desire; and from desire anger is produced; from anger results want of discrimination; from want of discrimination, confusion of the memory; from confusion of the memory, loss of reason; and in consequence of loss of reason. he is utterly ruined.

- Bhagavad Gita, II

De culturele degeneratie heeft de laatste jaren zo haar dieptepunt bereikt. Liefde is niet meer dan een chemische wisselwerking van enkele jaren, kinderen zijn ongelukjes en trouwen een samenwooncontract van gemiddeld drie jaar. Klassieke literatuur en kunst vergaren meer lagen stof dan geïnteresseerde blikken. En wat te denken van feestdagen, rituelen en religieuze diensten die hooguit nog een decadente betekenis dragen?

Mei’68 is perfect geslaagd in de afbraak van alle pijlers van onze samenleving. De wederopbouw waarin de Frankfurter Schule, feministen, marxisten en trotskisten het voortouw zouden nemen is er nooit van gekomen, maar dat heeft hen er niet van weerhouden te blijven afbreken. De elite van die mislukte revolutie bezet nog altijd de academische stoelen, de politieke mandaten en de opinieleidende posities, zodat eender welk alternatief nooit door zal breken. Een cultuur leidt tot verheffing of tot verval, aangezien dat eerste een verheffend ideaal vraagt zullen we per definitie blijven degenereren, hooguit met een toegenomen welvaart (al is ook dat nu nog maar de vraag).

Omdat de revolutie van Mei’68 echter nooit voltooid is moest natuurlijk wel iets in de plaats komen, dat is de ‘Westerse’ beschaving van de consumens geworden. De cultuur van de massaconsumptie leidt onvermijdelijk tot een decadentie die cultureel en maatschappelijk vernietigend uitwerkt maar tegelijk wel goed is voor de vrije lustenmarkt en daarom het turbokapitalisme de noodzakelijke nieuwe impulsen geeft. Niet voor niets worden die voormalige trotskisten nu in hun posities gehouden door diezelfde internationalistische turbokapitalisten, Mei’68 is al lang geen gevaar meer voor het Westen.

"Degene die, tussen 20 en 30 jaar, zich niet als fanatiek omschrijft, met de furie en uitbundigheid, is een imbeciel. Men is liberaal enkel door vermoeidheid."

Emil Cioran, Roemeens filosoof

Denk daar maar eens een weekje over na...

Week 25 mei 2009

Bron

AP12




Wie de laatste uitzending gemist heeft, kan hem hier neerladen.


Elke woensdag van 20u-21u een nieuwe uitzending van Academisch Perspectief, het nieuw studentenprogramma op Radio Rapaille.

Academisch Perspectief is het gloednieuwe live praatprogramma op Radio Rapaille, voor en door studenten, met nu en dan een wel geleerde gast. Elke week bieden we een alternatieve kijk op de actualiteit. Onze opinies zijn gevormd vanuit een academisch verantwoord perspectief en we hopen zo onze luisteraars te sensibiliseren en op te roepen tot het bijdragen aan een nieuw maatschappelijk consensus.

Daarnaast regelmatig nieuws en verslagen vanuit de studentenwereld. Dit alles natuurlijk afgewisseld met (onder meer) die typische studentikoze muziek!

Burschen Heraus!

Meer info: www.radiorapaille.com

“Westerse idealen benadrukken de rechten en privileges van het individu boven die van de groep en in het bijzonder boven die van de staat.

Westerse samenlevingen waarderen individuele vervulling – wat de Amerikaanse Onafhankelijkheidsverklaring noemt “the pursuit of happiness” – en regelen hun zaken dienovereenkomstig. Oosterse samenlevingen geloven dat individuen zich vervullen doorheen de grotere identiteit van de groep.

In het Chinees zegt men: “de kleine zelf opofferen om de grote zelf te bereiken.” Deze nadruk op naar anderen gerichte waarden – op communautaire waarden en plichten boven rechten – is één van de onderscheidende kenmerken van de nieuwe industrielanden, en in de ogen van vele sociologen de sleutelfactor in hun succes. Ik beweer niet dat Westerlingen niet in staat zijn tot onbaatzuchtige dienstverlening aan anderen, of dat er geen egoïsten zijn in het Oosten. Maar er is een reëel verschil tussen Oost en West. Elke samenleving heeft natuurlijk zowel communautaire als individualistische drijfveren. Elke samenleving, tussen recht en verantwoordelijkheden en tussen concurrentie en samenwerking. Dat moeten wij ook. In dit opzicht zijn wij een Oosterse samenleving, en dat moeten we blijven. Als we naar het andere uiterste overhellen, en zonder veel kritiek de Westerse opvattingen aanvaarden over de absolute suprematie van individuele rechten en vrijheden – opvattingen die zelfs in het Westen ter discussie staan – dan wordt dit onze ondergang.”


Lee Kuan Yew, premier van Singapore, 1989

(Met dank aan Astuanax.)

Week 4 mei 2009





Wie de laatste uitzending gemist heeft, kan hem hier neerladen.

Elke woensdag van 20u-21u een nieuwe uitzending van Academisch Perspectief, het nieuw studentenprogramma op Radio Rapaille.

Academisch Perspectief is het gloednieuwe live praatprogramma op Radio Rapaille, voor en door studenten, met nu en dan een wel geleerde gast. Elke week bieden we een alternatieve kijk op de actualiteit. Onze opinies zijn gevormd vanuit een academisch verantwoord perspectief en we hopen zo onze luisteraars te sensibiliseren en op te roepen tot het bijdragen aan een nieuw maatschappelijk consensus.

Daarnaast regelmatig nieuws en verslagen vanuit de studentenwereld. Dit alles natuurlijk afgewisseld met (onder meer) die typische studentikoze muziek!

Burschen Heraus!

Meer info: www.radiorapaille.com

In het nationale kamp is een verwarring tussen het theoretische en het praktische merkbaar. Daar geen systematische scholing plaatsvindt, wordt de ideologische vorming aan het toeval overgelaten, afhankelijk van de boeken, artikels of pamfletten welke men her en der in de handen geduwd krijgt.

De veelheid aan patriotten, nationalisten, conservatieven, socialisten, revolutionairen, nieuwrechtsen, Europese nationalisten etc. binnen hetzelfde kamp – ja, zelfs binnen een partij die zich als partij met Weltanschauung definieert – zorgt er niet voor dat er een rijkdom aan geestelijke stromingen is, maar juist een gebrek aan intellectuele discipline. Wat te doen? De beste maar moeilijke oplossing luidt, hard aan de indoctrinatie van een kader werken en het geleerde onderscheidend naar buiten laten treden. De makkelijke oplossing luidt, capituleren op het ideologisch front. Men bemoeit zich slechts oecumenisch met een gemeenschappelijke noemer te construeren, waar iedereen zijn lievelingsslogan in terugvindt, wat de verwarring verder doorzet en nog meer schade aanrichten op termijn.

Ook de ideologische monopolisering door de indoctrinatieleider wekt wantrouwen: de blinden leiden de blinden. Gelukkig biedt de symboliek een compensatie: wat niet expliciet door ideologie gedekt wordt, kan door een ‘liturgie’ bereikt worden. Ook de vaak op neergekeken dweepzucht heeft een educatieve waarde: altijd en overal worden politieke en morele houdingen door het opvissen van de geschiedenis overtuigend bemiddeld. Helaas schijnt de tegenstander deze kunst beter te begrijpen dan de vele onderdelen van het nationale kamp.

Er bestaan twee 'nationalistische' visies op de huidige maatschappelijke ontwikkelingen. De visie welke men aanhangt bepaalt voor een groot deel de standpunten, de strategieën etc. welke men verdedigt.

Clash of Civilisations

Oorsprong: De eerste visie is die waar vooral Samuel Huntington voor bekend staat, maar ook Patrick Buchanan en over het algemeen veel paleoconservatieven.
Visie: Volgens deze visie zal de toekomst gekenmerkt worden door cultureel en religieus conflict. De "schok" tussen politieke systemen, waarden en normen, maatschappelijke modellen, godsdiensten etc. zal de wereld in een nieuwe chaos gooien welke op termijn tot een herstel zal moeten leiden.
Uitgangspunt: Cruciaal in deze veronderstelling is natuurlijk dat men in de eerste plaats van deze beschavingen kan spreken. Het stelt dat er een duidelijk maatschappelijk model bestaat dat haaks staat op die van bijvoorbeeld het islamitische Oosten.
Gevolgen: In deze visie dienen de verschillende beschavingen zichzelf te beschermen tegen de anderen. Denken we hier vooral aan de islam en hoe geopolitieke assen zoals Washington-Brussel-Tel Aviv tegenwoordig zelfs door het Vlaams Belang wordt aangehaald om op een demarcatielijn tussen het vrije Westen en het islamitische Oosten te spreken (zie o.a. De Eeuwige Strijd, Filip de Man).
Aanhang: Het is dan ook een veel aangehaalde theorie door partijen zoals het Vlaams Belang of Amerikaanse paleoconservatieve Republikeinen. Deze visie zal dan ook snel leiden tot een wereldbeeld van de 'Westerse' tegen de 'Oosterse' wereld.

Downfall of Civilisations

Oorsprong: Tegengesteld aan de 'Clash', kan men ook spreken van de 'Downfall'. Hoewel deze titel niet van een specifieke auteur komt, wordt het onderscheid hiermee wel duidelijk. Voor de exponenten van deze visie moet men vooral kijken naar de grondleggers, in welk geval perennialistische traditionalisten zoals Evola en Guénon op de bühne komen. Meer bedongen exponenten zijn Oswald Spengler en Ernst Jünger, ook veel aangehaald door de 'Clash'-aanhangers. Voor de 'Downfall'-aanhangers moet men deze echter in de juiste historische context kunnen plaatsen, namelijk een tijdperk waarin men nog van volkeren en beschavingen kon spreken.
Visie: Wij naderen geen "schok" of "Clash", we worden juist geconfronteerd met een sluipende infectie. Deze infectie raakt " [...] de christen en de moslim, de Hebreeuw en de atheïst, de progressieve en de conservatieve, de subversieve en de traditionalistische, de extremisten en de gematigden." (Gabriele Adinolfi, Pensées Corsaires, p. 17) De toekomst zal gekenmerkt worden door wedergeboorte en het is onze zaak wedergeboren te worden zonder te sterven.
Uitgangspunt: Niet beschavingen, maar juist ondergang staat centraal. Het stelt dat er een wereldvisie is die haaks staat op de ondergang. Daarom valt de ondergang niet te verdedigen, maar enkel tegen te gaan. En daarom is spreken van een vorm van conflict theorie eigenlijk naast de kwestie zolang geen nieuwe wereldvisie zich kan materialiseren.
Gevolgen: Het gevolg van deze visie is niet dat er gesproken kan worden van nakende conflicten op basis van wat men is, maar uitsluitend op basis van wat men zou moeten zijn, een wereldvisie met andere woorden. Een religieuze groep als de islam, een etnische groep zoals de Chinezen of een politieke groep zoals de voormalige Sovjet Unie kan geen vijand op zich vormen omdat ze zouden botsen met andere groepen.
Aanhang: Deze theorie is politiek en maatschappelijk aanzienlijk minder vertegenwoordigd, tenminste in onze contreien. De revolutionaire stromingen neigen hier al wat sneller naar. Wellicht is het makkelijkst om te stellen dat alle stromingen die de "Clash"-theorie afwijzen niets van de huidige Westerse beschaving willen verdedigen. Ze willen iets nieuws creëren uit de traditie, een wedergeboorte zonder sterfte vooraf te laten gaan.

Het is van groot belang hiertussen te kunnen kiezen om de verhoudingen in deze wereld in te kunnen schatten, alsmede partij te kunnen kiezen. Sowieso bestaan hier genoeg denkers voor die als precedent en bron van inspiratie kunnen tellen.

Denk daar maar eens een weekje over na...

Week 30 maart 2009



Wie de laatste uitzending gemist heeft, kan hem hier neerladen.

Elke woensdag van 20u-21u een nieuwe uitzending van Academisch Perspectief, het nieuw studentenprogramma op Radio Rapaille.

Academisch Perspectief is het gloednieuwe live praatprogramma op Radio Rapaille, voor en door studenten, met nu en dan een wel geleerde gast. Elke week bieden we een alternatieve kijk op de actualiteit. Onze opinies zijn gevormd vanuit een academisch verantwoord perspectief en we hopen zo onze luisteraars te sensibiliseren en op te roepen tot het bijdragen aan een nieuw maatschappelijk consensus.

Daarnaast regelmatig nieuws en verslagen vanuit de studentenwereld. Dit alles natuurlijk afgewisseld met (onder meer) die typische studentikoze muziek!

Burschen Heraus!

Meer info: www.radiorapaille.com

Na de vorige gedachte van de week (9 maart 2009) over het schadelijke fenomeen van porno, werd ik zohaast overspoeld door klachten. Het is treffend dat het uitgerekend over een dergelijk onderwerp is dat ik me wederom genoodzaakt voel een verantwoording/rechtzetting/verdieping/… te schrijven. De vorige keer was het een boekuittreksel over feminisme dat in het verkeerde keelgat schoot, dit keer een feitenverzameling over de oorsprong en gevolgen van porno.

Homo Festivus

Wij leven naar verluidt in het post-post-post-modernistisch tijdperk. Omdat het ingewikkeld wordt met al die posts, zijn er nu slimmeriken als Fukuyama die maar besloten hebben een punt achter de geschiedenis te zetten en daarmee alle vormen van ideologie, alternatieven, idealen etc. stervend dan wel nutteloos te verklaren. Hierdoor loopt onze wereld nu rond met de post-mens, de Homo Festivus (Philippe Muray), die een breuk heeft gemaakt met zijn voorvaderen en zijn geschiedenis. Hij kan echter wel nog een zelfbehoudend instinct hebben, waardoor hij uit onzekerheid met zijn supermenselijke transcendentie zoekt naar een vijand om zijn pijlen op te richten. Dit echter uitsluitend door reactionaire reflex, wat zeker niet met idealen of ideologische trouw moet verward worden.

Door Berliner Philharmoniker onder dirigentie van Karajan. Schilderijen van Bosch (en een van Bruegel).

Ter gelegenheid van Internationale Vrouwendag:

Feit: Porno is een industrie die in de miljarden euro's loopt (Meer waard dan alle professionele sporten samengeteld!).
Net als achter legale wiet ondergrondse harddrugs schuil gaan, gaat er achter porno ondergrondse illegale prostitutie en mensenhandel schuil.
Naast de eigenlijke porno moet men de volgende lucratieve industrieën niet vergeten: sekstherapie, scheidingen en medicijnen.

Feit: Net als alle primaten, heeft de mens voorbeelden nodig om gemeenschap te begrijpen (andere dierengroepen hebben nog hun instincten).
Porno onttrekt gemeenschap van liefde en voortplanting.
Geweld en vernedering doen dat vanzelfsprekend evenzogoed.
Kan je voorstellen wat het geeft als je geweld en vernedering combineert met porno.

Feit: Door porno verwart men liefde met 'seksuele compatibiliteit' en vernietigt zodoende het huwelijk.
Door porno denkt men dat one-night-stands normaal zijn en kan men deze niet meer van echte relaties onderscheiden.
Na de 'wittebroodsperiode' (die hooguit een paar jaar duurt) slaat de realiteit toe en krijgt men scheidingen.

Feit: Porno maakt mannen impotent en vernietigt bijgevolg het gezin en de toekomst van de maatschappij.
Consumentisme kweekt verlangen.
Porno is consumentisme.
Door porno verlangen mannen een onrealistisch stereotiep van vrouwen.
Door porno wordt een digitale bewerking op papier aantrekkelijk en eigenlijke gemeenschap marginaal.

Feit: Voorbehoedsmiddelen zetten beide geslachten aan tegelijk seksueel beschikbaar en emotioneel afstandelijk tegenover seks te staan.
In tegenstelling tot wat de RKK zegt zijn condooms geen misdaad voor gezinsplanning.
In tegenstelling tot wat Sex in the City zegt is een combinatie van one night stands en de pil geen liberalisering van de vrouw.

Feit: Vroeger had men religieuze normen, tegenwoordig wordt men gedwongen normen aan de media te onttrekken.
De media wordt gestuurd door winstdoeleinden, logischerwijs, "sex sells" (zowel Sex in the City als Porky's), de media is niet verplicht een moraliserende rol hierin te spelen.

Feit: De oplossing ligt bij onszelf.
Verwacht niet dat de overheid dit oplost, zei zijn honderd procent medeplichtig.
Verwacht niet dat terugplooien op de RKK dit oplost, Vaticanum II is een overheidsknecht welke enkel voor de vorm krampachtig tegen abortus en promiscuïteit ageert (bijv. Danneels).
Identiteit, een nieuwe invulling van geslachten en relaties, is de enige oplossing, en sowieso elke vorm van porno tegen gaan!

Denk daar maar eens een weekje over na...

Ben je het er mee eens? Klik dan hier.

Week 9 maart 2009



Wie de eerste uitzending gemist heeft, kan hem hier neerladen.

Elke woensdag van 20u-21u een nieuwe uitzending van Academisch Perspectief, het nieuw studentenprogramma op Radio Rapaille.

Academisch Perspectief is het gloednieuwe live praatprogramma op Radio Rapaille, voor en door studenten, met nu en dan een wel geleerde gast. Elke week bieden we een alternatieve kijk op de actualiteit. Onze opinies zijn gevormd vanuit een academisch verantwoord perspectief en we hopen zo onze luisteraars te sensibiliseren en op te roepen tot het bijdragen aan een nieuw maatschappelijk consensus.

Daarnaast regelmatig nieuws en verslagen vanuit de studentenwereld. Dit alles natuurlijk afgewisseld met (onder meer) die typische studentikoze muziek!

Burschen Heraus!

Meer info: www.radiorapaille.com

"Er is niet veel nodig. Een klein, goed onderhouden landgoed, een waardig, regelmatig beoefende ambacht, een kleine tuin die bewijs geeft van zorgdragende handen, een net en ordelijk huis, een paar boeken of kopieën van klassieke kunst. De idee is dat deze objecten getransformeerd moeten worden tot een persoonlijke leefwereld, ze moeten de stempel dragen van de eigenaar zijn persoonlijkheid. Echt bezit is ziel, en enkel door ziel bekomt men Cultuur. Om ze naar geldwaarde te schatten is, hoe je er ook naar kijkt, onbegrip dan wel heiligschennis."

Oswald Spengler The Hour Of Decision: Deel 3

Denk daar maar eens een weekje over na...

Week 2 maart 2009



Woensdag van 20u-21u de eerste uitzending van Academisch Perspectief, het nieuw studentenprogramma op Radio Rapaille.

Academisch Perspectief is het gloednieuwe live praatprogramma op Radio Rapaille, voor en door studenten, met nu en dan een wel geleerde gast. Elke week bieden we een alternatieve kijk op de actualiteit. Onze opinies zijn gevormd vanuit een academisch verantwoord perspectief en we hopen zo onze luisteraars te sensibiliseren en op te roepen tot het bijdragen aan een nieuw maatschappelijk consensus.

Daarnaast regelmatig nieuws en verslagen vanuit de studentenwereld. Dit alles natuurlijk afgewisseld met (onder meer) die typische studentikoze muziek!

Burschen Heraus!

Meer info: www.radiorapaille.com

(Vertaald door de NVC. Onze excuses voor wat niet vertaald is geraakt en mogelijke onnauwkeurigheden omwille van de taalbarrière.)

Om deze week eens te zinnespelen op de betoging in Maastricht deze zondag, een overweging. Staight Edge is een jongerencultuur van geheelonthouders, wat zowat neerkomt op niet drinken, niet roken en geen gemeenschap zonder (echte) relatie.

Het is allemaal goed en wel te ageren tegen wiet, koffieshops en hard drugs, maar als men dan niet consequent in het leven staat lonkt de hypocrisie. Alcohol en tabak zijn immers evengoed schadelijk op termijn voor lichaam en geest. En op dat vlak moeten we toegeven dat de Vlaamse nationalisten niet bepaald heiligen zijn. Maar ook promiscuïteit plaatsen de Straight Edgers terecht in het rijtje en ook op dit vlak zou zodoende de nodige aandacht mogen worden besteed.

Natuurlijk is het niet de bedoeling dat we nu collectief geheelonthouders worden. Maar de kernboodschap van Straight Edge is verantwoordelijk en met helder verstand door het leven gaan. Als wij onze rolfunctie als integrale, metapolitieke nationalisten serieus nemen en het in deze als onze plicht zien tegen drugs te betogen, moeten we tenminste dat ook van onszelf kunnen zeggen.

Begin met handelen, begin bij jezelf!

Denk daar maar eens een weekje over na...

Week 23 februari 2009

Als militant leven vraagt voor een deel ascese. We moeten in onszelf de "oude man" laten sterven... Degene die het toegestane niet kan weerstaan, zal dat ook niet kunnen met wat verboden is. Het gaat hier om zich voor te bereiden op grote zaken door trouw aan de kleine te zweren.

1) Wacht met aan tafel te drinken tot een ander begonnen is.
2) Help bij de tafel afruimen en de afwas na het eten.
3) Balanceer niet op je stoel.
4) Besteed je avond aan te lezen in plaats van aan televisie te kijken.
5) Donneer je bloed, of je tijd voor anderen.
6) Snoep niet tussen de maaltijden in.
7) Telefoneer of schrijf met een ouder iemand die niet veel nieuwtjes ontvangt.
8) Sta vroeger op.
9) Ban snoepgoed (zo nodig ook wijn of sigaretten)
10) Deel je snacks.
11) Als je meerdere dingen moet doen, begin dan met wat je het minst graag doet.
12) Vijf minuten vroeger opstaan en jezelf verplichten enkele oefeningen te doen (opdrukken, sit-ups).
13) Genoeg wilskracht hebben om je met koud water te wassen.
14) Gaan praten met een geïsoleerd en weinig geliefd iemand.
15) Een wandeling maken, in plaats van je fiets te nemen (of de bus of auto).
16) Zich weerhouden van de handen in de zakken te steken.
17) Zich verplichten een tekst van buiten te leren.
18) Een gevangen kameraad schrijven.
19) Een deel van je zakgeld gebruiken voor militantisme.
20) De trap in plaats van de lift nemen.


Bron: Zentropa

Denk daar maar eens een weekje over na...

Week 16 februari 2009

De Roemeense schrijver Cioran schreef in zijn Syllogismes de l’amertume dat Hitler gepoogd heeft de beschaving te redden door de barbarij. Een barbaarse poging, maar niettemin de laatste poging in het Westen volgens Cioran. Dat is allicht de reden waarom westerse beschaving en westerse waarden nu het ordewoord zijn van barbaren, die zich ervan bedienen voor politiek en ander gewin. Voor hen geldt: zij verkrachten de beschaving om de barbarij te redden. Nationalisten die zich dit beschavingsdenken eigengemaakt hebben, slaan de bal volledig mis. In de volgende tekst leggen we uit waarom.

Waar is Burke gebleven? En Nisbet? En Weaver? En tal van anderen? Deze vragen drukken me dikwijls met de neus op de feiten. Er is veel naamconservatisme in ons kleine landje. En er zal nog meer naamconservatisme bijkomen als nieuwe neoconservatieve en liberale internetmedia straks als paddenstoelen de grond uitschieten. Maar het echte conservatisme lijkt steeds meer een vergeten zaak. Wanneer men het werk van Robert Nisbet leest, dan merkt men het verschil meteen. Tegenover het fletse hedendaagse neoconservatisme dat bepaalde items najaagt als islam, meningsuiting, democratie en vrije markt, is het lezen van Nisbet een verademing voor conservatieve geesten.

Enkele jaren geleden werd in Nederland het conservatisme nieuw leven ingeblazen door de oprichting van een Edmund Burke Stichting. Mannen als Kinneging, Spruyt en Livestro strooiden toen kwistig rond met grote boeken van grote namen als Burke, Weaver, Kirk en ook Nisbet. Dat was in het begin. Na enkele jaren was en is er nog maar weinig Burke te bespeuren. Wat restte was Plato, Leo Strauss en wat aanvullend materiaal, veelal tijdloos en ahistorisch van karakter. Nu zal ik hier niet alleen maar kwaad over spreken; het was onder meer een stuk politieke urgentie en intellectuele onderbezetting die tot keuzes leidden waar men achteraf al dan niet gelukkig over kan zijn. Maar jammer is het wel. Zeker in een tijd waarin politiek pragmatisme en populistische hysterie in elkaar over lijken gaan.

Om deze weinig opzienbarende constateringen kracht bij te zetten en in te vullen, hebben we, als conservatieve leeskring in Groningen, besloten het werk van Nisbet ter hand te nemen. Robert Nisbet (1913-1996) heeft tal van boeken geschreven, maar één boekje leek ons een goede inleiding tot zowel Nisbet als tot het traditionele conservatisme: Conservatism – Dream and Reality, een werk waarin Nisbet de contouren schetst van de conservatieve ideologie (sic!). Hieronder volgt een weergave van het eerste hoofdstuk uit dit boek, genaamd: "Sources of Conservatism".

Robert Nisbet legt het jaartal 1830 ten grondslag aan het conservatisme; het jaar waarin in Engeland voor het eerst het zogenaamde conservatisme onderdeel ging uitmaken van het politieke discours. Qua filosofische inhoud was het echter Edmund Burke die vanaf 1790, met name in diens Reflections on the Revolution in France, de conservatieve thema’s naar voren schoof die vanaf dan de gehele negentiende eeuw hun weg zouden vinden binnen het conservatieve denken. Burke zag in dit werk niet minder dan een Europese revolutie met daaraan ten grondslag de Franse Revolutie. Jaren later zag op soortgelijke wijze iemand als Alexis de Tocqueville zijn werk Old Regime and the French Revolution oorspronkelijk als het eerste deel van een groter werk: The European Revolution.