Nederlanden

Inleiding

Een prinse van Oranje
ben ik, vrij onverveerd,
den Koning van Hispanje
heb ik altijd geëerd.

Zo luidt de tekst van de tweede helft van het eerste couplet van het Wilhelmus, thans het nationale volkslied van Nederland. Het beschrijft hoe de Nederlanden de Spaanse koning hebben geëerd, inderdaad, hébben geëerd. Vanaf de jaren ’60 van de 16de eeuw kwamen de Nederlanden in opstand tegen de Spaanse heersers wat leidde tot een reeks van gevechten en conflicten die pas volledig eindigde in 1648 met de Vrede van Münster waarbij Spanje (Noord-) Nederland erkende als onafhankelijke staat. Deze periode is men in de 19de eeuw, tijdens de opkomst van de romantiek en het nationalisme, gaan bestempelen onder de term “Tachtigjarige Oorlog” waarbij men dus deze doet starten in het jaar 1568 met de inval van Willem van Oranje. Deze benaming is echter niet zo historisch correct aangezien de opstand vroeger begonnen waren. En wat dan aan te vangen met de twaalf jaren van vrede tussen 1609 en 1621 tijdens het Twaalfjarig Bestand, horen deze ook bij de oorlog? Daarom lijkt het me beter van te spreken over de Nederlandse Opstand dewelke uiteindelijk zou uitmonden in de Nederlandse onafhankelijkheid.

Met dit werk zal ik dan ook de (moeizame) weg richting de Nederlandse onafhankelijkheid beschrijven en zal ik hierbij speciale aandacht verlenen aan het Plakkaat van Verlatinghe, de officiële afzwering van koning Filips II van Spanje. Bij deze studie zal ik me dan ook beperken tot het eerste deel van deze zogenaamde “Tachtigjarige Oorlog” aangezien (Noord-)Nederland omstreeks het eerste decennium van de 17de eeuw reeds de facto onafhankelijk is. Wat erna volgde was het al eerdergenoemde Twaalfjarig Bestand en erna nog een twintigtal jaren van conflicten en gevecht op instigatie van de Spaanse kroon die evenwel niet veel aan de situatie van zelfstandigheid voor de Noordelijke Nederlanden zouden veranderen.

Europa valt tegenwoordig niet meer weg te slaan uit de actualiteit. Factoren zoals de economische en financiële crisis, het Verdrag van Lissabon en eurodolle politici hebben de EU tot het actueel brandpunt gemaakt. Daarom is het ook hoogste tijd over onze positie (en dus onze toekomst) tegenover de EU na te denken. In alle eerlijkheid, mijn persoonlijke visie op Europa (en nationalisme in het algemeen) heb ik nogal moeten herzien het afgelopen jaar, de huidige economische crisis heeft dan ook een grote rol in het openen van mijn ogen gespeeld. We zullen immers moeten erkennen dat Europa het project geworden is van het volksvreemd internationaal kapitalisme, dat hiermee niets minder wil dan de weg naar de mondiale globalisering voorbereiden.

Voor nationalisten valt de rol die aan Europa wordt toegekend op te delen in vier stromingen. Interessant deze eerst eens te overlopen.

Een zestal jaren geleden schreef professor Yvan Vanden Berghe een verhandeling over de positie van het Nederlands in Nederland van 2000 tot 2025. Haast een derde van deze tijdsduur is verstreken, en al een flink deel van zijn voorspellingen zijn inmiddels uitgekomen of staan op het punt dit te doen. Deze verhandeling is indertijd afgedrukt in enkele culturele periodieken. waaronder het blad Neerlandia van het AlvT: Aangezien een groot deel van onze lezers de inhoud van dat artikel waarschijnlijk niet kent, leek het de reactie van Het Verbond nuftig hen in de gelegenheid te stellen er alsnog kennis van te nemen.

Zondag 26 april het eerste Radio Rapaille Debat vanuit een gezellige horecagelegenheid die deze gelegenheid omgedoopt is in het 'Rapaille Café'.

O.a. naar aanleiding van de uitzending van Andere Tijden Weg met de Centrumpartij die donderdag 23 april wordt uitgezonden organiseert Radio Rapaille haar eerste debat onder de noemer;

'DE CENTRUMSTROMING'
(Opkomst, ondergang en relevantie)


Met medewerking van;

+ Meindert Fennema (Universiteit van Amsterdam)
+ Mart Giesen (ex-secretaris Centrumpartij)
+ Joop van Holsteyn (Universiteit van Leiden)
+ Tim Mudde (ex-secretaris Centrumpartij '86)
+ Alfred Vierling (ex-medewerker Wetenschappelijk Bureau Centrumpartij)

Het debat staat onder leiding van Sjors Remmerswaal (Voorpost Haaglanden).

Er is nog een beperkt aantal plaatsen vrij voor mensen die dit unieke debat willen bijwonen. Wil je erbij zijn, stuur dan een berichtje aan info@radiorapaille.com, maar denk erom; Vol = Vol

Het debat is natuurlijk direkt te beluisteren via Radio Rapaille van 15.00 tot 17.00 uur.

Dit voorjaar kwam er een geruchtmakende biografie uit van Joop den Uyl met enkele spraakmakende onthullingen, onder andere dat de meest linkse premier van na de oorlog tijdens zijn jeugd rechts was. Dit leek mij een goede gelegenheid om de persoon van Joop den Uyl eens voor de lezers van dit blad eens uitgebreid te beschrijven.

Wat de biografie van Joop den Uyl met name interessant maakt is de levensloop van de jonge Den Uyl, dat uit een gereformeerd nest kwam van ‘kleyne luyden’. De jonge Den Uyl geeft een aardige inkijk in de bandbreedte van het denken binnen gereformeerde kring. Zo was de sociaal-democratie uit den boze, maar was sympathie voor de Groot-Nederlandse gedachte zeker niet vreemd, waarbij men onwillekeurig denkt aan professor F.C. Gerretson. Den Uyl had tijdens zijn middelbare scholierentijd sympathie voor dit ideaal en bleef interesse tonen voor de Vlaamse zaak tijdens zijn studententijd in Amsterdam.

In 1933 was het 400 jaar geleden dat Willem van Oranje werd geboren. Door veel Nederlanders werd (en wordt) Willem van Oranje gezien als de vader des vaderlands. Er werden daarom een nationale commissie ingesteld om een hulde te organiseren in Delft, de stad waar Willem van Oranje werd vermoord in 1584 en de Oranje's sindsdien worden begraven in de Nieuwe Kerk. In dit artikel wil ik ingaan op de relatie tussen de Vlaamse beweging en de Willem van Oranje hulde van 1933.

De aktivistische ballingen

Sinds de Eerste Wereldoorlog verbleven veel radicale Vlaamsgezinden in Nederland. Het aktivisme van de Raad van Vlaanderen en de vernederlandsing van de Universiteit van Gent werden na de oorlog door de Belgische regering genadeloos vervolgd. Vele Vlaamse academici moesten als gevolg van deze repressie uitwijken naar Nederland om vervolging en zelfs de doodstraf te ontlopen. De Vlaamsgezinden konden op veel sympathie rekenen onder de Nederlandse studenten. De activisten konden op een warm onthaal rekenen van de studentenafdelingen van het Algemeen Nederlands Verbond (ANV), die op 11 juli 1919 op initiatief van de afdeling Delft een heus Guldensporenfeest organiseerden in Den Haag om de Vlamingen een hart onder de riem te steken.

Inclusief een vraaggesprek met de Praeses van afdeling Leuven over wat daarna allemaal gebeurde! Ook hier te beluisteren! (07/12/08 gewijzigd, vorige schakel was niet de juiste, excuses voor de verwarring)

(De beste stukken uit de lezing gekozen voor de uitzending. Volledige lezing hier ook integraal neer te laden.)

Vanaf 15u zondag zeker kijken op www.radiorapaille.com voor het speciaal digitaal geschenk!

Vele in de Vlaamse Beweging spreken van een onafhankelijk Vlaanderen in een Europa der volkeren. En maar logisch ook. Alleen beseft slechts een minderheid werkelijk wat de term onafhankelijkheid inhoudt. Als we een Vlaanderen gaan maken dat zich gaat binden aan allerlei organisaties van dubieus allooi zoals de NAVO, het IMF, de WTO e.d., dan scheppen we enkel een België in het klein. Ook het doodstaren op de eigen navel is iets waar ik mij maar al te zeer voor wil behoeden. Een Vlaams-nationalistisch streven is in mijn ogen op staatkundig vlak een Diets streven; de hereniging met het Nederlandse vaderland is het eindpunt. Maar het is ook veel meer dan dat. Het is ook een sociale strijd.

In 1980 werd met haast-en-spoed (zelden goed uiteraard!) een ‘regionalisering’ door het parlement gejaagd. ‘Met de karwats’ werd toen gezegd. De volksvertegenwoordiging, of wat er moet voor doorgaan, wist niet eens duidelijk waarover het ging (er doen terzake enkele typische anekdotes de ronde!).

Eén ding staat vast: ze voldoet niemand. Voor de een gaat ze niet ver genoeg, voor de andere gaat ze veel te ver. Hoe dan ook: ze maakt dit land, ingevolge een ingewikkelde structuur, onbestuurbaar. Onregeerbaar door haar onduidelijke en elkaar overlappende bevoegdheden, waarin de chaos welig tiert.

De kernvraag is bij dit alles: wensen de taalgroepen in dit land eigenlijk nog wel samen te leven? Dat is een vraag die vooraf dient beantwoord te worden.

Maar met dien verstande dat men er dan tevens ook de vraag bij stelt: heeft één der partijen (of beide) wel écht zo veel te winnen bij de scheiding?

Het is ons opgevallen dat slechts zeer weinig burgers van dit land, buiten de milieus der extremen, daarop zo maar een positief antwoord durven geven. En daarom moet men nog niet eens met een verstarde ‘belgicist’ te doen hebben.

Maar wat dan wel?

De Vlaamse beweging krijgt wel eens kritiek over zich heen alsof ze gebaseerd is op ‘taalracisme’ en enggeestig ‘separatisme’. Laat mij deze kritiek der ‘verdedigers van de solidariteit’ nu eens even het hoofd bieden, en wel door met een geschiedenislesje verrassend uit de hoek te komen.

De Vlaamse beweging wil een einde maken aan het 19de-eeuws misbaksel ‘de Belgische staat’. Deze was opgericht als een Jacobijns, gecentraliseerd prutswerk. Dit natuurlijk maar met één doel voor ogen, namelijk zo snel mogelijk aan Frankrijk annexeren. Dat is mislukt en het gedrocht is toen een eigen leventje gaan leiden. Natuurlijk konden de problemen niet uitblijven. De verscheidenheid binnen de Nederlanden heeft wortels tot in de diepste krochten van de geschiedenis en er zijn bovendien enkele vrijheden waar men gewoon niet ongestraft aan kan raken zonder tegenreactie te verwachten. En dus ontstond de Vlaamse beweging en bracht de Fransgezinde annexatiedroom definitief tot een einde. Geleidelijk aan werd de verfransing teruggedrongen en een Vlaams identiteitsbewustzijn gekweekt. Waarom in de eerste plaats Vlaams en niet Nederlands, zoals het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden, dat nog altijd een paar eeuwtjes verser in het geheugen lag dan het Graafschap Vlaanderen? De voornaamste verklaring hiervoor is volgens mij nog wel dat Noord-Nederland na 1839 de strijd opgaf. Als ze de Vlaamse beweging ondersteund had, was dit ongetwijfeld anders gelopen.

‘Grootneerlandisme’ tracht om Vlaanderen en Nederland aaneen te schakelen in één staat. Binnen de Groot-Nederlandse gedachte zijn er nog verschillende stromingen naar hoe die staat eruit zou moeten zien: unitair, een republiek, federaal of confederaal.

De Groot-Nederlandse beweging kwam op aan het eind van de 19de eeuw. De Nederlandstaligen begonnen er schoon genoeg van te krijgen dat ze achtergesteld werden op ieder vlak in de maatschappij door de Franstaligen. Vlaanderen en Nederland zouden terug een eenheid moeten worden, nadat die werd ontbonden in 1585 en 1830.