Democratie

"Pragmatisme zonder ideaal is een dwaasheid. Ze wordt een ideologie: die van de negatie van het idealisme, verschoven naar het irreële, dat van de illusoire controle van alle parameters dat toestaat een globale visie achterwege te laten. Het doet niets dan zichzelf herbevestigen maar laat zich tegelijk blind, in plaats van in een richting te sturen naar een doel. Het pragmatisme is conservatief: het functioneert enkel binnen een raamwerk waar het zichzelf niet in vraag moet stellen. Idealisme zonder pragmatisme is ook een dwaasheid, het is autistisch, het weigert zich aan te passen een de realiteit. Pragmatisme en idealisme slaan allebei door wanneer ze hun grenzen vergeten. Maar vandaag de dag lijken de idealen de politiek verlaten te hebben. Men trekt zich er niets van aan, men schrijft ze toe aan de extremen. Soms zijn ze echter opgeslorpt door pragmatisme: om verkozen te worden. Het pragmatisme dat zich van het idealisme dient is een cynisme. Heeft het pragmatisme het idealisme verslagen? Wat men moet doen is de dingen hun plaats toekennen: het idealisme moet zich dienen van het pragmatisme en niet omgekeerd. […] Desalniettemin is het sterk dat we vandaag moeten vaststellen hoe het idealisme zoals we dat kennen gecatalogiseerd is als een soort extremisme. De uitleg neigt altijd naar het opgraven van de geschiedenis van idealen die over een weg van totalitarisme en moordende ideologieën zijn gegaan. Maar paradoxaal genoeg wordt het pragmatisme op zijn beurt ook een ideologie. […]

De visie van de economie gebaseerd op concurrentie, en op zich al de idee van aan economie de centrale plaats in de politiek te geven, maakt deel uit van het consensus dat we kunnen omschrijven als “de pragmatische ideologie”. De economie is zelf een middel en geen einde. Het als geprivilegieerd voor de rest laten komen, is dus geen idealen hebben. Zou het thans niet mogelijk zijn dit principe van concurrentie voorbij te gaan? Zijn wij op dit moment onbekwaam om in te beelden dat andere modellen, gebaseerd op collaboratie, mogelijk zouden zijn? Om deze proberen toe te passen? Is het enkel mogelijk de buitensporige aanwezigheid van bepaalde principes binnen het principe van economische optimalisatie zelf te bevestigen? Is het “gestoord” op dit moment? Daarom is het vandaag hoognodig geworden een herbronning – met pragmatisme – van een echt rationeel idealisme na te streven."

Quentin, Agoravox, 25 juin 2008

Denk daar maar eens een weekje over na...

Week 1 juni 2009

Bron: Synnergies Européennes






Wie de laatste uitzending gemist heeft, kan hem hier neerladen.


Elke woensdag van 20u-21u een nieuwe uitzending van Academisch Perspectief, het nieuw studentenprogramma op Radio Rapaille.

Academisch Perspectief is het gloednieuwe live praatprogramma op Radio Rapaille, voor en door studenten, met nu en dan een wel geleerde gast. Elke week bieden we een alternatieve kijk op de actualiteit. Onze opinies zijn gevormd vanuit een academisch verantwoord perspectief en we hopen zo onze luisteraars te sensibiliseren en op te roepen tot het bijdragen aan een nieuw maatschappelijk consensus.

Daarnaast regelmatig nieuws en verslagen vanuit de studentenwereld. Dit alles natuurlijk afgewisseld met (onder meer) die typische studentikoze muziek!

Burschen Heraus!

Meer info: www.radiorapaille.com

Dit voorjaar kwam er een geruchtmakende biografie uit van Joop den Uyl met enkele spraakmakende onthullingen, onder andere dat de meest linkse premier van na de oorlog tijdens zijn jeugd rechts was. Dit leek mij een goede gelegenheid om de persoon van Joop den Uyl eens voor de lezers van dit blad eens uitgebreid te beschrijven.

Wat de biografie van Joop den Uyl met name interessant maakt is de levensloop van de jonge Den Uyl, dat uit een gereformeerd nest kwam van ‘kleyne luyden’. De jonge Den Uyl geeft een aardige inkijk in de bandbreedte van het denken binnen gereformeerde kring. Zo was de sociaal-democratie uit den boze, maar was sympathie voor de Groot-Nederlandse gedachte zeker niet vreemd, waarbij men onwillekeurig denkt aan professor F.C. Gerretson. Den Uyl had tijdens zijn middelbare scholierentijd sympathie voor dit ideaal en bleef interesse tonen voor de Vlaamse zaak tijdens zijn studententijd in Amsterdam.

In het nationale kamp is een verwarring tussen het theoretische en het praktische merkbaar. Daar geen systematische scholing plaatsvindt, wordt de ideologische vorming aan het toeval overgelaten, afhankelijk van de boeken, artikels of pamfletten welke men her en der in de handen geduwd krijgt.

De veelheid aan patriotten, nationalisten, conservatieven, socialisten, revolutionairen, nieuwrechtsen, Europese nationalisten etc. binnen hetzelfde kamp – ja, zelfs binnen een partij die zich als partij met Weltanschauung definieert – zorgt er niet voor dat er een rijkdom aan geestelijke stromingen is, maar juist een gebrek aan intellectuele discipline. Wat te doen? De beste maar moeilijke oplossing luidt, hard aan de indoctrinatie van een kader werken en het geleerde onderscheidend naar buiten laten treden. De makkelijke oplossing luidt, capituleren op het ideologisch front. Men bemoeit zich slechts oecumenisch met een gemeenschappelijke noemer te construeren, waar iedereen zijn lievelingsslogan in terugvindt, wat de verwarring verder doorzet en nog meer schade aanrichten op termijn.

Ook de ideologische monopolisering door de indoctrinatieleider wekt wantrouwen: de blinden leiden de blinden. Gelukkig biedt de symboliek een compensatie: wat niet expliciet door ideologie gedekt wordt, kan door een ‘liturgie’ bereikt worden. Ook de vaak op neergekeken dweepzucht heeft een educatieve waarde: altijd en overal worden politieke en morele houdingen door het opvissen van de geschiedenis overtuigend bemiddeld. Helaas schijnt de tegenstander deze kunst beter te begrijpen dan de vele onderdelen van het nationale kamp.

Iedereen met een beetje kennis van politiek of geschiedenis heeft wel eens gehoord van Machiavelli. Men verbindt hem onmiddellijk met de bekende leuze “het doel heiligt de middelen”. En daar stopt het dan ook meestal, men beschouwt hem dan ook niet voor niets vaak als een van de bronnen van het fascisme of andere totalitaire systemen. Niets is echter minder waar. In dit artikel breng ik de werkelijke standpunten van Machiavelli naar voren.

Machiavelli was een Middeleeuws politiek denker (15e eeuw) die ook bepaalde functies bekleed heeft in de republiek van Florence. Maar over zijn leven en carrière ga ik het niet hebben, wel over zijn boek ‘Discorsi’. Machiavelli schreef ook het bekendere (maar kleinere) boek “De Vorst” waarin hij uitlegt hoe een vorst zich moet gedragen in specifieke situaties.

Voor ons is dit echter vrij irrelevant en ik ga mij dan ook beperken tot het meer omvangrijke en inhoudelijk sterker ‘Discorsi’. Hierin brengt Machiavelli ideeën naar voor over staat en politiek. Hij beschrijft hierin de ideale staat, de schepping ervan, de hervorming ernaar, de organisatie ervan, enz. Maar ook hoe vorsten moeten reageren in bepaalde situaties, hoe samenzweringen organiseren en (Middeleeuwse) militaire strategieën komen aan bod. Ik zal me bij dit artikel beperken tot de relevante aspecten.

Over het ontstaan van de democratie zijn ondertussen al halve bibliotheken volgeschreven. Sommige beweringen, vooral uit Amerikaanse hoek, hebben vaak een emotionele kijk op de geschiedenis. En dan zeker wanneer het neerkomt op het ontstaan van de democratie. Zo heb ik het genoegen gehad om in een documentaire van History Channel te mogen vernemen dat Sparta een geboorteplek was van de democratische en vrije samenleving. Heel het bestaan van de helotenklasse, de pseudo-eugenetische keuring van kinderen, het barakkenbestaan, etc… wordt compleet genegeerd. Laten we dan ook met wat minder emotie naar het ontstaan van de democratie kijken.

De democratie is in mijn ogen, maar wie ben ik natuurlijk, een staatsvorm die zijn wortels heeft in de nood aan een legitimatie van private belangen door de brede bevolking. Het is vanuit dat standpunt om het huidige systeem geen democratie, maar een demoligarchie te noemen. Wanneer de brede bevolking zich keert tegen de private belangen van een persoon of een groep kunnen die immers verloren gaan. Om direct te gaan roepen en tieren dat dit slecht is en dat zulke systemen in het verleden kwaadaardig waren, is echter ook te ver gaan. We mogen nooit dingen als het cultureel en historisch kader vergeten. Waarom werden er vroeger geen vraagtekens gesteld bij het nastreven van de belangen van oligarchen? Heel simpel, omdat mensen niets anders gewoon waren en omdat de democratie van toen net een verbetering was tegenover het systeem ervoor.

Zij die Ron Paul nog niet kennen volgen waarschijnlijk te weinig internetnieuws en zouden best eens onderaan in de rechterkolom van nationalisme.info kijken. Anderen zijn hem ongetwijfeld het afgelopen jaar met de Amerikaanse presidentsverkiezingen tegengekomen. Ron Paul was immers de meest ‘opvallende’ Republikeinse kandidaat. In zijn standpunten viel hij meteen op, libertarisch, isolationist, anti-staat, anti-oorlog, anti-big finance en ga zo maar door. In zijn campagne was hij echter ook een buitenbeentje, geen grote bedrijven achter zich maar wel miljoenen Amerikanen (en overigens ook veel steun en belangstelling van niet-Amerikanen) welke vooral via internet zeer vroeg al een grote campagne voerden. Via het internet op een dag vijf miljoen dollar bijeen sprokkelen is geen klein bier moet toegegeven worden!

Ook aan het uitkijken naar de Amerikaanse verkiezingen? Zonder enige twijfel zijn deze de meest ‘gehypede’ ooit, zowel in de VSA als hier. Nu, genoeg van onze kant hebben hier al hun oordeel over gegeven, en die waren zeer uiteenlopend. Het VB schaart zich achter de republikeinen (diepe, diepe zucht), Tim Mudde gelooft dat Obama de mensen zal wakker maken en kiest (als nationaal-anarchist) vooral de kant van de Native Americans, en (eerlijke) paleoconservatieven in onze middens zijn inmiddels al gewend aan ‘Third Party Candidates’ te verdedigen, met in dit geval Chuck Baldwin als de meest conservatieve.

Het is natuurlijk treffend dat zoveel van ons zich bekommeren om de VSA en hun keus uitbrengen, maar even stil staan en nadenken over de VSA zelf is nog niet gebeurd. Willen we een oordeel over een land scheppen, dan moeten we toch weten over wat voor land we het hebben?

Nu, voordat ik bij jaar nul begin, over de VSA bestaan tonnen mythen die als haast vanzelfsprekend worden aangenomen vandaag. Ik volg deze ‘facts & trivia’ graag omdat de hypocrisie en leugens waar de Amerikanen mee te maken krijgen zo flagrant zijn dat je alles voor mogelijk zal houden. Daarom dat praktijken als slavernij, lynchpartijen, ‘Civil Rights’ etc. overschat worden of een verkeerde invulling hebben bij velen en daarom dat ik sowieso iedereen die een eerlijk oordeel over de VSA wil vormen aan wil raden de waarheid achter deze zaken eens te onderzoeken in plaats mee te gaan in de massastroom. Voor een vraag en antwoord ben ik altijd te bereiken alleszins.

De huidige massamigratie is één van de grote uitdagingen van onze tijd. Wensen wij onze cultuur te behouden, dan zal het merendeel van de migranten moeten terugkeren naar hun land van herkomst. Opvoeding van deze migranten in hun eigen cultuur, met als uiteindelijk doel terugkeer naar hun eigen land, met een overheid die ervoor zorgt dat ze effectief terugkeren, kan daarbij een middel zijn. Het is bijna enkel de rechterkant die zich verzet tegen de huidige massamigratie en de onwil van sommige groepen allochtonen om zich te assimileren in onze maatschappij. Maar de rechterkant maakt ook grote fouten wanneer men kijkt naar sommige van hun standpunten.

De meeste rechtse partijen in Europa hebben een standpunt dat er van uitgaat dat de vreemdelingen hier zich moeten aanpassen. Radikaal-rechts durft daar wel eens, terecht, bij te plaatsen “of opkrassen”. Maar ook bijna allemaal gaan ze voorbij aan de echte redenen achter deze massamigratie. Uiteraard komen de vreemdelingen naar hier omdat ze het beter willen hebben, maar zij worden geholpen door een paar lobby’s in Europa die hen maar al te graag zien komen. Deze zijn de egalitaire lobby en de liberale lobby.

Jaja, u leest de titel goed. Nu dat er weer een nieuwe petitie is gestart voor een unitair belgië, met de Luikse dievegge Marie-Claire Houard weeral als kopstuk, stel ik voor dat wij nu ook beginnen eisen voor een unitair België. En een unitair België volgens onderstaande democratische meerderheidsprincipes:

1. de Vlamingen vormen de meerderheid van dit land. Ergo, wij mogen alles doordrukken tegen de wil van de Walen in;
2. aangezien de Franstaligen vasthouden aan het personaliteitsbeginsel en niet het territoriumbeginsel, worden grote stukken van de Ardennen in Wallonië voortaan bestuurd in het Nederlands. Verder zal men ook pleiten om stukken van de Spaanse kust naar België over te hevelen;
3. de Franstaligen wensen een corridor naar Brussel, goed. Dan zullen de Vlamingen een corridor tussen Voeren en Limburg eisen en democratisch stemmen. Het noorden van de provincie Luik toevoegen aan de provincie Limburg lijkt mij dan ook een goed begin. Dit zal uiteraard wel de vernederlandsing van dat stuk inhouden, de meerderheid beslist immers;
4. één belg = één stem. Geen pariteit meer in Senaat of andere instituten. Als de Vlamingen voortaan wensen om democratisch te stemmen dat Franstaligen geen plaats meer krijgen in de staatsinstellingen, is dit perfect legitiem.

Denk daar maar eens een weekje over na...

Week 14 juni 2008

Bron: Vijfhonderd Mijl

In 2005 verwierpen Nederland en Frankrijk, of beter gezegd het Nederlandse en het Franse volk want de politieke elite was het er niet bepaald mee eens, de "EU Grondwet". Drie jaar later wordt een nauwelijks gewijzigde versie onder de naam "Verdrag van Lissabon" ("Grondwet" bleek geen marketingwaarde te hebben ondervond men) door diezelfde twee landen schaamteloos wél goedgekeurd. Ze hebben hun lesje blijkbaar geleerd, ons zogezegd democratisch land doet sowieso niet aan referenda en zal dat ook nooit doen wanneer het over belangrijke zaken gaat.

het Ierse volk, na eerder al het Verdrag van Nice tegengehouden te hebben, hield dit jaar een referendum - en verwierp het Verdrag van Lissabon. De eurocraten gaan echter gewoon verder en hun arrogante houding blijft ongewijzigd: met het volk als het kan, zonder als het moet. Her en der hoor je daarbij gefrustreerde reacties uit de ivoren torens bulderen over teleurstelling, ondankbaarheid...

Nu, wat ik hierin wil aanklagen is niet eens zo zeer de anti-democratische instelling, maar wel de hypocrisie. De EU is net zo hypocriet, autoritair en dictatoriaal als de Sovjet Unie geworden. Deze was in theorie immers net zo democratisch. Door de schijn hoog te houden, en de EU is daar meer behendig en subtiel in dan de SU, kunnen ze alle revolutionaire tegenstand verkreupelen. Of zoals Joris van Severen zei: "Democratie is opium van het volk."

Maar hier houdt de vergelijking niet op, Vladimir Bukovsky (je mag van de man denken wat je wil, daar gaat het even niet om) maakt in bovenstaande video een mooie vergelijkingsanalyse tussen EU en SU.

De EU zal zodoende haar eigen ondergang teweeg brengen, net zoals al onze huidige nationale regimes. Als afsluiter geef ik hier nog de zeven kenmerken van multinationals die zichzelf de das omdoen*: Ontkenning, Zelfvoldaanheid, Arrogantie, Kokervisie, Competentieafhankelijkheid, Obsessieve groei, Territoriumdrift & interne oorlogen. Welke kan jij al thuisbrengen bij de EU?


Metamilitant
Nationaal Censor

*Jagdish N. Sheth: "The self-destructive habits of good companies... and how to break them", Wharton School Publishing, 2007

De queeste voor een passend citaat...

10 Juni 2007

"Een verkiezing komt eraan. Universele vrede is afgeroepen en de vossen hebben een oprechte interesse in het verlengen van de levensverwachting van het pluimvee gekregen."
~T.S. Elliot

10 Juni 2008

Hoe klinkt:

"Als democratie zou werken, was het al verboden geweest."
~Klassiek anarchistisch spreekwoord

Of gewoon:

"I told you so!"
~Warren Buffett

Wat alleszins geldt:

"Een jaar later. Trek je eigen conclusies."

Denk daar maar eens een weekje over na...

Week 9 juni 2008

Als Marxisten en Libertariërs met elkaar discussiëren, staan de liberalen en christen-democraten buiten spel. Dat is een ontdekking die wij laatst deden tijdens een debatavond aan de Vrije Universiteit van Brussel, georganiseerd door de "Studiekring Vrij Onderzoek". Daar bleek immers dat Marxisten en Libertariërs eenzelfde doelstelling nastreven die bestaat in het opheffen van de klassetegenstellingen in de samenleving. De andere politieke stromingen verdedigen doorgaans alleen de status quo of een vergroting van het aantal wettelijke privileges van hun patijleden of socio-economische belangengroep.

Het genoemde debat, dat op 8 maart jl. plaats vond, werd ingeleid door enerzijds Koen Raes, hoofdredacteur van het Vlaams Marxistisch Tijdschrift en anderzijds Leonard Liggio, president-directeur van het Institute for Humane Studies te Menlo Park, Californie. De heer Raes laat nogal veel van zich horen, vooral sinds zijn boek over het Libertarisme verscheen, waarop hij het Friedmaniaanse etiket "Aan hen de keuze" plakte. Milton Friedman werd in België en Nederland bekend door zijn filmserie "Aan ons de keus". Raes doet het voorkomen of Friedman een libertariër is, waarmee hij de waarheid echter geweld aan doet. Friedman ziet immers nog tal van nuttige functies voor het belastingsysteem weggelegd en laat ook de geldhoeveelheid steeds door Vadertje Staat vastleggen. Prof. Liggio stelde voorop dat de belangrijkste acteurs op het politiek- ideologisch toneel de conservatieven en libertariërs zijn. De socialisten en dus ook de Marxisten zijn slechts figuranten.
In de 17e en 18e eeuw waren de libertariërs in opkomst, zij het onder de naam Whigs in Engeland en Schotland en onder de naam Liberalen in Spanje, Frankrijk, etc. In de 19e en 20ste eeuw lieten zij echter verstek gaan.

Onze syndicale staat heeft een nieuw dieptepunt bereikt. De vakbonden hebben besloten dat de beste manier om een loonsverhoging te krijgen wanneer onze economie met de grootste moeilijkheden te kampen heeft… het platleggen van diezelfde economie is. En als je hier moedeloos van wordt zal er morgen zelfs geen mogelijkheid zijn jezelf voor de trein te werpen! Inderdaad, alle treinen staan stil, ACV en ABVV trekken hun omgekeerde vuilniszakken aan, oefenen nog eens de Internationale, drinken snel een pint met de makkers… en komen op straat. De algemeen staking is een feit en wordt zelfs door onze politici gesteund, of ten minste door hun onmacht mogelijk gemaakt.

Het is nu niet mijn bedoeling in al te veel detail hierover te treden. Economisch ben ik (mijns inziens) slechts matig onderbouwd en dus voel ik me niet geroepen met cijfer- en mechanismegegoochel aan te komen (zonder mijn vingers te branden tenminste). In de plaats daarvan wil ik het even hebben over wat in deze maatschappij aan de basis blijkt te liggen: conflict.