Economie

"De wereld gaat naar de vaantjes en ik voel me goed."

Klassieke nihilistische stelling

( Voor meer over nihilisme: American Nihilist Underground Society )

Denk daar maar eens een weekje over na...

Week 29 september 2008

Denk daar maar eens een weekje over na...

Week 25 augustus 2008

Bron: Zentropa

…of wat had u dan gedacht?

China wordt door de Wereldbank en het IMF onder druk gezet om de opmars van zijn munt kunstmatig af te remmen. De yuan steeg de voorbije drie jaar met ruim 20% tegenover de dollar. Dat is een gevolg van de loskoppeling van de Chinese munt in 2005. Analisten wijzen erop dat de appreciatie van de yuan de Chinese ondernemingen pijn begint te doen, maar daar ligt Peking niet echt van wakker. Recente cijfers over de buitenlandse handel tonen aan dat de groei van de uitvoer stagneert, terwijl de stijging van invoer versnelt. Moordend voor de handelsbalans dus. Het “slechte” buitenlandse geld komt makkelijk en pijlsnel binnen terwijl het “goede” binnenlandse geld naar het Westen stroomt. Het handelsoverschot zakte in het eerste kwartaal van dit jaar met 12 procent tot net onder de 100 miljard dollar. Het ziet er dus naar uit dat het surplus op de handelsbalans in het najaar van 2008 voor het eerst sinds de dood van Mao zal verminderen.

En verminderen is een eufemisme.

Vele in de Vlaamse Beweging spreken van een onafhankelijk Vlaanderen in een Europa der volkeren. En maar logisch ook. Alleen beseft slechts een minderheid werkelijk wat de term onafhankelijkheid inhoudt. Als we een Vlaanderen gaan maken dat zich gaat binden aan allerlei organisaties van dubieus allooi zoals de NAVO, het IMF, de WTO e.d., dan scheppen we enkel een België in het klein. Ook het doodstaren op de eigen navel is iets waar ik mij maar al te zeer voor wil behoeden. Een Vlaams-nationalistisch streven is in mijn ogen op staatkundig vlak een Diets streven; de hereniging met het Nederlandse vaderland is het eindpunt. Maar het is ook veel meer dan dat. Het is ook een sociale strijd.

“[D]e industrie is niet alleen de toepassing van de wetenschap, toepassing waarvan die laatste – op zichzelf – totaal onafhankelijk zou moeten zijn. Zij wordt er de bestaansreden en de rechtvaardiging van, zodanig dat hier nogmaals de normale betrekkingen omgekeerd blijken te worden. Datgene waarop de moderne wereld al haar krachten heeft toegepast, zelfs wanneer ze heeft beweerd aan wetenschap op haar manier te doen, is in werkelijkheid niets anders dan de ontwikkeling van de industrie en het ‘machinisme’. En door zo de materie te willen beheersen en haar naar hun gebruik te buigen zijn de mensen er alleen in geslaagd zich er de slaven van te maken. Zoals we in het begin zeiden: niet alleen hebben ze hun verstandelijke (als het nog toegelaten is zich van dat woord te bedienen in een dergelijk geval) ambities beperkt tot het uitvinden en bouwen van machines, maar ze zijn uiteindelijk zélf machines geworden. Inderdaad, de ‘specialisatie’ – zo geroemd door bepaalde sociologen onder de naam ‘arbeidsverdeling’ – heeft zich niet alleen opgedrongen aan geleerden, maar ook aan technici en zelfs aan arbeiders, en voor die laatsten is elke verstandelijke arbeid op die manier onmogelijk gemaakt. Heel anders dan de ambachtslui van vroeger, zijn zij niets anders dan de bedieners van machines. Zij vormen als het ware één geheel ermee. Zij moeten onophoudelijk – op een volledig mechanische manier – bepaalde gedetermineerde bewegingen herhalen om het minste tijdverlies te vermijden. Altijd dezelfde en altijd volbracht op dezelfde manier. Zo willen het tenminste de Amerikaanse methodes die aanzien worden als de hoogste graad van ‘vooruitgang’. Inderdaad, het gaat er alleen om zoveel mogelijk te produceren. Men bekommert zich weinig om de kwaliteit, het is enkel de kwantiteit die belangrijk is. We komen eens te meer terug op dezelfde vaststelling die we al gemaakt hebben in andere domeinen: de moderne beschaving is waarlijk wat men een kwantitatieve beschaving kan noemen, wat niets anders is dan een andere manier om te zeggen dat zij een materiële beschaving is”.

René Guénon, La crise du monde moderne, p. 153

Denk daar maar eens een weekje over na...

Week 18 augustus 2008

Bron: Euro-Synergies

De Vlaamse beweging lijdt de laatste decennia aan een chronisch en nefast plat flamingantisme. Dit is niet meer dan een logisch gevolg van het anti-ideologisch en pragmatisch discours en hoewel ik weet dat ervaren individuen nog inhoud hebben, verandert dat hier niks aan. Toen de Vlaamse beweging dan ook een vergelijking tussen de onafhankelijkheid van Kosovo en de Vlaamse onafhankelijkheidsstrijd maakte, voelde ik mijn middageten terug opborrelen van oprechte walging (net als toen het ANZ de Oekraïense Oranjerevolutie aanhaalde twee jaar geleden overigens).

Maar nu we het er toch over hebben, de Kosovaarse onafhankelijkheid werd door EU & VSA toegejuicht en voor honderd procent gesteund. Mogen we hetzelfde voor Vlaanderen verwachten dan? Eens kijken naar een ander verhaal van (dit keer wél gerechtvaardigde) onafhankelijkheid:

In traditionele Japanse cultuur wordt veel belang aan nummers gehecht. Volgens de traditie van 'het nummers spel' kan veel kwantitatief vertaald worden om de waarde van de dingen des levens beter te begrijpen. Echter, ze waarschuwt ook dat als men geobsedeerd wordt door nummers, deze een waarde op zich gaan krijgen.

Men streeft dan niet meer waarde na, maar enkel een toenemend aantal nummers...

Denk daar maar eens een weekje over na...

Week 11 augustus 2008

ANHEUSER-BUSCH/INBEV: HET MONOPOLIESPOOK WENKT

Het aandeel van InBev klokte vorige week af op een stijging van 9% na het bericht dat Anheuser-Busch (AB) ingaat op het overnamebod van de Belgisch-Braziliaanse brouwergigant. Het aandeel van AB sloot op Wall Street 5,2% hoger op meer dan 61 dollar en bleef daarmee ruimschoots 5,5% onder de biedprijs van 65 dollar per aandeel. Goed nieuws voor zowel de beurs als de Europese economie. Zou je denken.

QUID KREDIETCRISIS?

Ze beginnen langzamerhand een koortje te vormen: de bankiers, speculanten en autoriteiten die het einde van de kredietcrisis zien. Je reinste fata morgana. Paulson op zijn beurt denkt de crisis op te lossen door genoeg keren te herhalen dat het einde van de crisis dra in zicht zal zijn. Hoe is die vent ooit door zijn opleiding geraakt?

Zijn mantra “het ergste is achter de rug” begint nu wel heel erg afgezaagd te worden en steeds bewijzen de beurskoersen hem het tegendeel. De renteverlaging van de Federal Reserve is een wilde gok. Alles of niets. Helemaal geen berekende zet. Dat ziet zelfs de kleinste belegger. Maar waar halen ze in godsnaam hun collectief optimisme vandaan? De Fed heeft met de redding van zakenbank Bear Stearns laten zien dat zij geen partijen van formaat failliet zal laten gaan. Uit het niets was JP Morgan Chase plots bereid de bank te kopen tegen een fractie van de prijs die Bear de voorgaande weken nog waard was. De Fed gaf JP Morgan de zegen en voor 236 miljoen dollar, een spotprijs, werd Bear overgekocht. Het leek wel alsof de economie kunstmatig werd gekelderd om de vraagprijs van Bear te drukken en te voldoen aan het bod van JP Morgan. Een warrig en louche actieplan uit de jaren ’30 werd uit de kas van de Fed gehaald om Bear aan haar broodnodige lening te helpen. Dit is niets meer dan een pure ‘bailout’, een staatsinterventie op de vrije markt om een bedrijf dat gedoemd is te verdwijnen door natuurlijke marktprocessen toch nog te redden en zo de economie totaal ontwricht wordt. De banken zelf hebben ondertussen volledig open kaart gespeeld over hun beleggingen in Amerikaanse hypotheken. Yeah right.

Het eerste deel van een analyse van de huidige kredietcrisis, morgen deel 2.

Het begon ooit met armlastige Amerikanen die hun hypotheeklasten niet meer konden betalen. Op zich geen ramp. De schade voor de Amerikaanse hypotheekbanken bedroeg hoogstens enkele miljarden dollars. Inmiddels is de hele wereld geïnfecteerd, tot aan Fortis toe. De wereldwijde economische schade loopt in de duizenden miljarden op en elke dag komen daar nog eens miljarden en miljarden bij. Waarom?

De Vlaamse beweging krijgt wel eens kritiek over zich heen alsof ze gebaseerd is op ‘taalracisme’ en enggeestig ‘separatisme’. Laat mij deze kritiek der ‘verdedigers van de solidariteit’ nu eens even het hoofd bieden, en wel door met een geschiedenislesje verrassend uit de hoek te komen.

De Vlaamse beweging wil een einde maken aan het 19de-eeuws misbaksel ‘de Belgische staat’. Deze was opgericht als een Jacobijns, gecentraliseerd prutswerk. Dit natuurlijk maar met één doel voor ogen, namelijk zo snel mogelijk aan Frankrijk annexeren. Dat is mislukt en het gedrocht is toen een eigen leventje gaan leiden. Natuurlijk konden de problemen niet uitblijven. De verscheidenheid binnen de Nederlanden heeft wortels tot in de diepste krochten van de geschiedenis en er zijn bovendien enkele vrijheden waar men gewoon niet ongestraft aan kan raken zonder tegenreactie te verwachten. En dus ontstond de Vlaamse beweging en bracht de Fransgezinde annexatiedroom definitief tot een einde. Geleidelijk aan werd de verfransing teruggedrongen en een Vlaams identiteitsbewustzijn gekweekt. Waarom in de eerste plaats Vlaams en niet Nederlands, zoals het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden, dat nog altijd een paar eeuwtjes verser in het geheugen lag dan het Graafschap Vlaanderen? De voornaamste verklaring hiervoor is volgens mij nog wel dat Noord-Nederland na 1839 de strijd opgaf. Als ze de Vlaamse beweging ondersteund had, was dit ongetwijfeld anders gelopen.

Het solidarisme, één van de grondbeginselen van onze vereniging, wordt die zeldzame keren dat het vernoemd wordt, bijna steeds en uitsluitend als politiek-sociaal begrip gehanteerd. In die zin is het nauw verbonden met nationalisme. De menselijke verscheidenheid is er de reden voor, dat ieder een individueel en sociaal gelijkwaardige erkenning geniet op basis van zijn eigenheid. Dit gebeurt ongeacht het maatschappelijk kader waarin men staat: consequent doorgeredeneerd moet men evenveel respect hebben voor een straatveger als voor een miljonair. Beiden zijn onmisbaar, de één is niet meer dan de ander: zij verschillen. Dit moet evenwel geen aanleiding geven tot simplificaties: niet iedereen is voor hetzelfde geschikt, juist omwille van zijn eigen aard en mogelijkheden. Wanneer iemand mij zegt, dat hij, als iemand uit de gegoede burgerij, “spuwt op sommige luizen van de maatschappij”, dan geuigt dit van een redeneringsfout. Inderdaad is het zo, dat sommigen zich niet waardig gedragen (wat geen bepaalde sociale klasse betekent). Maar dat ligt niet aan de menselijke eigenheid, wel aan de mentaliteit.

Een algemeen solidarisme veronderstelt een ontwikkeld groepsbesef. Dit is juist het tegenovergestelde van de individualistische ingesteldheid welke in onze maatschappij heerst. Zolang het “ieder voor zich” is, komt er van al dat idealisme niets in huis: de bereidheid om te veranderen moet er langs beide kanten zijn en de “idealist, die het solidarisme huldigt”, moet deze bereidheid bij andere wekken, door zelf de eerste stap te zetten. Wat is idealisme anders dan dit, benevens de vurigheid van een jeugdige geest, die bergen wil verzetten (zonder van nuttige aanpak te weten)? Al te vaak is men van oordeel geweest dat er een conflict bestaat tussen de “groep” en het “individu”. Het wordt tijd dat men dit opgeeft en inziet dat de groep bestaat uit personen, die mekaar respecteren en dat de langs de andere kant een mens zijn volledige ontplooiing pas kan bereiken in een groep waar hij met mensen omgaat, met het nodige respect uiteraard.

Als Marxisten en Libertariërs met elkaar discussiëren, staan de liberalen en christen-democraten buiten spel. Dat is een ontdekking die wij laatst deden tijdens een debatavond aan de Vrije Universiteit van Brussel, georganiseerd door de "Studiekring Vrij Onderzoek". Daar bleek immers dat Marxisten en Libertariërs eenzelfde doelstelling nastreven die bestaat in het opheffen van de klassetegenstellingen in de samenleving. De andere politieke stromingen verdedigen doorgaans alleen de status quo of een vergroting van het aantal wettelijke privileges van hun patijleden of socio-economische belangengroep.

Het genoemde debat, dat op 8 maart jl. plaats vond, werd ingeleid door enerzijds Koen Raes, hoofdredacteur van het Vlaams Marxistisch Tijdschrift en anderzijds Leonard Liggio, president-directeur van het Institute for Humane Studies te Menlo Park, Californie. De heer Raes laat nogal veel van zich horen, vooral sinds zijn boek over het Libertarisme verscheen, waarop hij het Friedmaniaanse etiket "Aan hen de keuze" plakte. Milton Friedman werd in België en Nederland bekend door zijn filmserie "Aan ons de keus". Raes doet het voorkomen of Friedman een libertariër is, waarmee hij de waarheid echter geweld aan doet. Friedman ziet immers nog tal van nuttige functies voor het belastingsysteem weggelegd en laat ook de geldhoeveelheid steeds door Vadertje Staat vastleggen. Prof. Liggio stelde voorop dat de belangrijkste acteurs op het politiek- ideologisch toneel de conservatieven en libertariërs zijn. De socialisten en dus ook de Marxisten zijn slechts figuranten.
In de 17e en 18e eeuw waren de libertariërs in opkomst, zij het onder de naam Whigs in Engeland en Schotland en onder de naam Liberalen in Spanje, Frankrijk, etc. In de 19e en 20ste eeuw lieten zij echter verstek gaan.