Economie

In de ivoren torens van Brussel en Straatsburg zitten voornamelijk politici op pensionaat. Wanneer we iemand van de binnenlandse politiek zien vertrekken om een aangestelde (niet verkozen!) commissaris te worden, of een figuur achter zo’n commissaris, weten we al hoe laat het is. Nu dat zijn opvolger, Verhofstadt, als kersvers ex-eerste minister, hier zijn pensioen opneemt, voelt Dehaene zich echter een beetje in het verdomhoekje geduwd. Gelukkig voor de lobbyisten en vriendjespolitiek in deze crisistijden, want Dehaene kon daarmee zijn plaats tussen de ‘spotlights’ veroveren door hoofd van de Dexia bestuursgroep te worden.

De laatste jaren heeft Dehaene al bewezen nul voeling met het binnenland te houden en alles op Europees niveau te zien. Niet voor niets zal hij dit misbaksel van een EU met hand en tand verdedigen, zeker in het licht van de huidige financiële crisis, waar de EU haar onvermogen maar al te duidelijk bewezen heeft. En dus komt Dehaene deze EU, meer bepaald de Euro, met zijn veteranenreputatie verdedigen.

Dehaene zijn discours als reactie op de crisis komt neer op de slagzin: “Lang leve de Globalisering!” Maar laten we voor ons aller nut toch zijn argumenten ontleden:

Bron: Zentropa


Denk daar maar eens een weekje over na...

Week 24 November 2008

(3 delen van het debat in beeld, schakelt tussendoor over op audio)

Kwaliteitsaudio, 'streaming'

Hoogwaardige kwaliteitsaudio, mp3 neerladen

Onder het mom van beter laat dan nooit en met het geldige excuus van weerbarstige videocodering!

Beknopt Verslag

Ondanks een maximaal uitgebreide publiciteitscampagne viel de opkomst enigszins tegen en ook het afzeggen op de valreep van twee sprekers en de moderator maakten het ons niet makkelijk. Daarom heb ikzelf toen maar de moderator rol op mij genomen en heeft de decaan plus publiek een wat meer actieve rol gespeeld. Wat volgde was een interessant en actueel debat waarin de standpunten van Open VLD en VB op verrijkende wijze tegen elkaar uitgespeeld werden.

Van tijd week het debat enigszins af van het oorspronkelijke thema, naar een wat meer ideologische discussie toe, maar niemand had daar erg in en tegen het einde van de avond kon iedereen van een geslaagd en leerrijk verloop spreken.

Dat ondergetekende een week later tijdens de les Macro-Economie de pientere vraag mocht opvangen "Maar als er inflatie is, dan staat toch geen waarde tegenover het geld?" kan daarbij als bewijs gezien worden dat er beter wél wat meer publiek aanwezig had mogen zijn!

Bij deze bedankt NSV!-Hasselt nogmaals alle sprekers voor hun medewerking, en het publiek voor hun interesse.

Semper Fidelis!


Thierry Vanroy
Praeses NSV!-Hasselt

Klik hier om het Vraaggesprek met Ruben van IDM over wat deze vrijdag plaatsvindt te beluisteren.

Casa Pound is een Romeins kraakpand dat deel uitmaakt van een bredere Italiaanse nationaal-revolutionaire kraakbeweging: de Occupazione Non Conforme [2] (ONC) en de Occupazione a Scopo Abitativo [3] (OSA). Casa Pound mag dan nu wel het uithangbord zijn van die beweging, maar het was niet het eerste kraakpand in Rome. Het werd gesticht in 2003 door de groep die een jaar eerder al Casa Montag [4] had gesticht. Casa Pound (Via Napoleone III) en Casa Italia (Via Lima) houden zich vooral bezig met sociale activiteiten, terwijl Casa Montag (Via Tiberina) en Foro 753 (Via Capo d’Africa) zich vooral bezig houden met culturele en sportieve activiteiten. De eerste twee zijn OSA. De laatste twee zijn ONC.

(Herpublicatie wegens actualiteit, oorspronkelijk artikel dateert van mei 2007)

[...] [W]at we nu zien gebeuren met de crash van Wall Street is het equivalent voor Friedmanisme wat de val van de Berlin Wall was voor autoritair communisme: Een terechtstelling van een ideologie. Dit kan niet simpelweg worden afgeschreven als corruptie of hebzucht, aangezien wij, sinds Reagan, leven met een beleid van liberalisatie van de krachten der hebzucht om de idee van de overheid als regulator te verwerpen [en] om de burgers en consumenten te beschermen tegen de schadelijke impact van [deze] hebzucht[.] Ideeën welke, vanzelfsprekend, grote aanhang vonden na de Crash van 1929[.] Maar waar we in feite in leefden was een bevrijdingsbeweging, inderdaad, de meest succesvolle bevrijdingsbeweging van onze tijd, [de] beweging van het kapitaal welke zichzelf bevrijdt van alle beperkingen op haar accumulatie.

Naomi Klein

Denk daar maar eens een weekje over na...

Week 20 oktober 2008

Het gebeurt niet vaak dat er – in Nederlandse vertaling nog wel – een nieuw boek verschijnt dat we meteen een vaste plaats in onze Gwenvedbibliotheek kunnen geven. Dat het boek over eten gaat verklaart misschien een deel van de belangstelling, met name van uitgeverij De Arbeiderspers (de meeste mensen bekommeren zich nu eenmaal meer om eten dan om metafysische problemen). Het heet ‘Een pleidooi voor echt eten’ en is van de hand van de Amerikaan Michael Pollan. In de boekhandel zag ik het bij kookboeken staan, maar dat is een monumentale vergissing. De relevantie van het boek en de eventuele invloed die het kan hebben situeren zich – via het ‘kanaal’ van de factoor eten – op cultureel en maatschappelijk vlak, zoveel was me al duidelijk na het lezen van een eerste bespreking in de krant. En toen spoedig daarna de tweewekelijkse aflevering van ‘The American Conservative’ in de bus viel, met daarin een interview met auteur Michael Pollan, was het duidelijk: in dat boek over voedsel was ook ideologisch voedsel te vinden.

Een eerste prettige verrassing: in een tijd waarin wetenschap (‘op haar smalst’, voeg ik er graag aan toe) in toenemende mate alles en iedereen lijkt te overheersen is Michael Pollan eerlijk onwetenschappelijk, een tikje antiwetenschappelijk zelfs. Het nutritionisme (precies de poging om ons voedingspatroon wetenschappelijk te regelen) is zijn favoriete schietschijf. Die typische contaminatie van wetenschap en industrie heeft ons plezier in eten zowel als ons aanvoelen wat gezond eten is grotendeels te niet gedan. ZE spreekt niet meer over voedsel maar over voedingsstoffen, die men dan blijkbaar verondersteld wordt willekeurig tot iets eetbaars te kunnen synthetiseren. Het gaat niet meer over granen, groenten, fruit en vlees of vis, maar over oxydanten, omega-weet-ik-veel, vezels, aminozuren en (on)verzadigde vetzuren. De industrie ging alles wit raffineren: bloem, rijst, suiker. Het gamma voedingsmiddelen dat in allerlei etensmiddelen terug kwam werd steeds smaller: rijst, tarwe, maïs en soja. Voor de ‘smaak’ zorgen vet, zout en zoet. Gezellig empirisch-anekdotisch gaat de auteur daartegen in met de volgende natte-vingeradviezen. Bijna vanzelfsprekend roept hij op om kunstmatige kleur-, smaak- en zoetstoffen te mijden en pleit hij voor zo vers mogelijke producten van de lokale markt, als het kan van de biologische teelt. Voor sommigen minder evident zal zijn advies zijn om niets te eten wat niet kan rotten of wat ingrediënten bevat die onbekend, niet uit te spreken of meer dan vijf in getal zijn. Even schitterend onwetenschappelijk is zijn goede raad betreffende hetgeen je in de supermarkt (als dat al de plaats is waar je voedsel wil kopen) moet aanschaffen: neem in gedachten je grootmoeder of je overgrootmoeder mee en koop slechts datgene wat zij zou kennen en appreciëren. In zijn overigens enthousiaste bespreking van het boek in De Standaard schrijft Kerel Verhoeven: “Mocht (Pollan) het hele systeem van landbouw en voedselvoorziening willen ombouwen, dan was hij een gevaarlijke utopist. Maar hij blijft in de keuken.” Het is in het licht van die toch ietwat onderkoelde reactie dat het interview in The American Conservative interessant is. Want daarin gaat Michael Pollan nog een stukje verder in politiek-maatschappelijke richting. Voor Karel Verhoeven misschien ‘gevaarlijk’, voor ons een extra meerwaarde bovenop zijn op zich al genietbaar en waardevol boek.

Denk daar maar eens een weekje over na...


Week 13 oktober 2008


Kijk ook uit naar de langverwachte brochure economie van de Nationalistische Vormingscel (NVC), welke binnenkort zal verschijnen!

Zowel in de EMU als in België komen recessiescenario’s gevaarlijk dichtbij. Beide economieën staan voor een periode van erg zwakke groei. Dat zal onvermijdelijk de overheidsfinanciën en de arbeidsmarkt aantasten. Het enige positieve nieuws in deze malaise komt van een spectaculaire afkoeling van de inflatie. Keerzijde van deze wel erg schrale medaille is dat de inflatiestop zal overschaduwd worden door een massaal banenverlies.

Groei valt stil

De voorbije zomer werd duidelijk dat de economische problemen niet beperkt bleven tot de VS. Het land van het cowboykapitalisme zal wel ten onder gaan aan haar eigen hybris en het sociaaldemocratische Europa, waar de “vrije” markt ingesjord zit tussen allerhande bureaucratische overheden, zou triomferen. Niets is minder waar. In zowat de hele wereld doken steeds meer en meer signalen op van groeivertraging. Zeker in de eurozone bleek het ontkoppelingssprookje, waarbij de Europese economie zich niets zou aantrekken van de externe problemen (door de Europese rechterzijde gevierd als het plan “Fort Europa”), niet opgewassen tegen de pijnlijke realiteit. Het Europese conjunctuurplaatje verslechterde de jongste maanden opmerkelijk snel. De combinatie van dure olie en voeding, een sterke euro, zware problemen bij de belangrijkste (Amerikaanse) handelspartners en het moeilijke kredietklimaat blijkt de Europese economie de das om te doen.

Nu en dan echter, wordt het gordijn net lang genoeg gelicht zodat wij kunnen zien wat erachter steekt. Een aantal reputabele autoriteiten hebben toegegeven wat er gaande is, waaronder Sir Josiah Stamp, president van de Bank of England en de tweede rijkste man in Groot-Brittannië in de jaren '20. Hij verklaarde in een toespraak aan de Universiteit van Texas in 1927:

"Het moderne bancair systeem ontwikkelt geld uit het niets. Dit proces is wellicht de meest ongelooflijke goochelarij ooit uitgevonden. Bankieren werd beschouwd als oneerlijk en een zonde. (...) Bankiers bezitten de wereld. Neem dat weg maar laat hen met de macht om geld te creëren en binnen een handomdraai zullen ze genoeg geld gecreëerd hebben om de wereld terug te kopen. (...) Neem deze macht van hen weg en alle grote fortuinen, inclusief dat van mijzelf, zullen verdwijnen, want dit zou een betere en gelukkigere wereld betekenen. (...) Echter, als je door wil gaan met de slaaf van bankiers te zijn en de kost van je eigen slavernij ook nog eens zelf te betalen, laat de bankiers dan doorgaan met geld en krediet te creëren."

(...)

De privatisatie van geld is de onderliggende oorzaak van armoede, economische slavernij, overheden met een tekort aan fondsen en een oligarchische heersende klasse welke elke poging tot hen omver te werpen afslaat.

Denk daar maar eens een weekje over na...


Week 6 oktober 2008


Uit: Web of Debt

Kijk ook uit naar de langverwachte brochure economie van de Nationalistische Vormingscel (NVC), welke binnenkort zal verschijnen!

"De wereld gaat naar de vaantjes en ik voel me goed."

Klassieke nihilistische stelling

( Voor meer over nihilisme: American Nihilist Underground Society )

Denk daar maar eens een weekje over na...

Week 29 september 2008

Denk daar maar eens een weekje over na...

Week 25 augustus 2008

Bron: Zentropa

…of wat had u dan gedacht?

China wordt door de Wereldbank en het IMF onder druk gezet om de opmars van zijn munt kunstmatig af te remmen. De yuan steeg de voorbije drie jaar met ruim 20% tegenover de dollar. Dat is een gevolg van de loskoppeling van de Chinese munt in 2005. Analisten wijzen erop dat de appreciatie van de yuan de Chinese ondernemingen pijn begint te doen, maar daar ligt Peking niet echt van wakker. Recente cijfers over de buitenlandse handel tonen aan dat de groei van de uitvoer stagneert, terwijl de stijging van invoer versnelt. Moordend voor de handelsbalans dus. Het “slechte” buitenlandse geld komt makkelijk en pijlsnel binnen terwijl het “goede” binnenlandse geld naar het Westen stroomt. Het handelsoverschot zakte in het eerste kwartaal van dit jaar met 12 procent tot net onder de 100 miljard dollar. Het ziet er dus naar uit dat het surplus op de handelsbalans in het najaar van 2008 voor het eerst sinds de dood van Mao zal verminderen.

En verminderen is een eufemisme.

Vele in de Vlaamse Beweging spreken van een onafhankelijk Vlaanderen in een Europa der volkeren. En maar logisch ook. Alleen beseft slechts een minderheid werkelijk wat de term onafhankelijkheid inhoudt. Als we een Vlaanderen gaan maken dat zich gaat binden aan allerlei organisaties van dubieus allooi zoals de NAVO, het IMF, de WTO e.d., dan scheppen we enkel een België in het klein. Ook het doodstaren op de eigen navel is iets waar ik mij maar al te zeer voor wil behoeden. Een Vlaams-nationalistisch streven is in mijn ogen op staatkundig vlak een Diets streven; de hereniging met het Nederlandse vaderland is het eindpunt. Maar het is ook veel meer dan dat. Het is ook een sociale strijd.