Ideologie

Vele in de Vlaamse Beweging spreken van een onafhankelijk Vlaanderen in een Europa der volkeren. En maar logisch ook. Alleen beseft slechts een minderheid werkelijk wat de term onafhankelijkheid inhoudt. Als we een Vlaanderen gaan maken dat zich gaat binden aan allerlei organisaties van dubieus allooi zoals de NAVO, het IMF, de WTO e.d., dan scheppen we enkel een België in het klein. Ook het doodstaren op de eigen navel is iets waar ik mij maar al te zeer voor wil behoeden. Een Vlaams-nationalistisch streven is in mijn ogen op staatkundig vlak een Diets streven; de hereniging met het Nederlandse vaderland is het eindpunt. Maar het is ook veel meer dan dat. Het is ook een sociale strijd.

In 1980 werd met haast-en-spoed (zelden goed uiteraard!) een ‘regionalisering’ door het parlement gejaagd. ‘Met de karwats’ werd toen gezegd. De volksvertegenwoordiging, of wat er moet voor doorgaan, wist niet eens duidelijk waarover het ging (er doen terzake enkele typische anekdotes de ronde!).

Eén ding staat vast: ze voldoet niemand. Voor de een gaat ze niet ver genoeg, voor de andere gaat ze veel te ver. Hoe dan ook: ze maakt dit land, ingevolge een ingewikkelde structuur, onbestuurbaar. Onregeerbaar door haar onduidelijke en elkaar overlappende bevoegdheden, waarin de chaos welig tiert.

De kernvraag is bij dit alles: wensen de taalgroepen in dit land eigenlijk nog wel samen te leven? Dat is een vraag die vooraf dient beantwoord te worden.

Maar met dien verstande dat men er dan tevens ook de vraag bij stelt: heeft één der partijen (of beide) wel écht zo veel te winnen bij de scheiding?

Het is ons opgevallen dat slechts zeer weinig burgers van dit land, buiten de milieus der extremen, daarop zo maar een positief antwoord durven geven. En daarom moet men nog niet eens met een verstarde ‘belgicist’ te doen hebben.

Maar wat dan wel?

De huidige massamigratie is één van de grote uitdagingen van onze tijd. Wensen wij onze cultuur te behouden, dan zal het merendeel van de migranten moeten terugkeren naar hun land van herkomst. Opvoeding van deze migranten in hun eigen cultuur, met als uiteindelijk doel terugkeer naar hun eigen land, met een overheid die ervoor zorgt dat ze effectief terugkeren, kan daarbij een middel zijn. Het is bijna enkel de rechterkant die zich verzet tegen de huidige massamigratie en de onwil van sommige groepen allochtonen om zich te assimileren in onze maatschappij. Maar de rechterkant maakt ook grote fouten wanneer men kijkt naar sommige van hun standpunten.

De meeste rechtse partijen in Europa hebben een standpunt dat er van uitgaat dat de vreemdelingen hier zich moeten aanpassen. Radikaal-rechts durft daar wel eens, terecht, bij te plaatsen “of opkrassen”. Maar ook bijna allemaal gaan ze voorbij aan de echte redenen achter deze massamigratie. Uiteraard komen de vreemdelingen naar hier omdat ze het beter willen hebben, maar zij worden geholpen door een paar lobby’s in Europa die hen maar al te graag zien komen. Deze zijn de egalitaire lobby en de liberale lobby.

Afgelopen lente is een Japanse anime gebaseerd op de ‘light novel’ ‘Toshokan Sensou’ (Bibliotheek Oorlog) verschenen. Deze serie (12 afleveringen) speelt zich af in een alternatief universum waarin de constante en veelzijdige stroom aan informatie voor massale publieke onrust zorgde.

Daarom werd de ‘Media Verbeteringswet’ (MVW) gelanceerd en het ‘Media Verbeteringscomité’ (MVC) opgericht. Dit comité, in feite een gewapende militie, kreeg het recht inspecties, confiscaties en vervolging uit te voeren wanneer ze vermoedt dat de vrije meningsuiting misbruikt wordt voor het schenden van ‘mensenrechten’ (een begrip dat niet toevallig nergens in de serie nader verklaard wordt).

Je kan al raden dat de MVC alle vormen van dissidentie begon te verbieden ‘in naam van de mensenrechten’. Echter, de MVW bleek in conflict met de ‘Bibliothecaire Vrijheidswet’ (BVW), welke absolute vrije meningsuiting in bibliotheken toestaat. Onder het voorwendsel van deze wet zijn lokale overheden de bibliotheken tot halve burchten uit gaan bouwen, en richtte de ‘Bibliothecaire Verdedigingsmacht’ (BVM) op. Bibliotheken werden zodoende de enige uitzondering voor de MVC, ze mag er inspecties uitvoeren, maar de BVM mag dan wel gewapende weerstand bieden. Daarnaast heeft de BVM een hele trukendoos, zoals literatuur van confiscatie redden door het opvorderen voor de bibliotheek.

« Gedurende de eeuwen waarin de inzet tot rijping kwam, om uiteindelijk te culmineren in het Rijk, zei men niet "Tegen de Moren" maar "Sint-Jacob en laat ons Spanje oprichten!", welke een oproep tot strijd was, tot offensief. Wij, discipels van deze school, wij zijn niet van plan "Weg met dit, weg met dat!" te roepen. Wij verkiezen "Sta op! Spanje sta op!"... Spanje één, groot, vrij... en niet Spanje ontmoedigd en arm. »

Jose Antonio PRIMO DE RIVERA


Bron: Zentropa

Denk daar maar eens een weekje over na...

Week 21 juli 2008

§ 18. Antieke Trots – […] Een Griek van edele afkomst trof tussen zijn hoogte en die uiteindelijke laagte een dergelijke afstand aan, zulke ontzaglijke tussenstadia, dat hij de slaaf nauwelijks nog duidelijk kon zien: zelfs Plato heeft hem niet goed meer gezien. Met ons is het anders: gewend als wij zijn aan de leer van de gelijkheid der mensen, zij het dan ook niet aan de gelijkheid zelf. […] (Friedrich Nietzsche, De Vrolijke Wetenschap)

‘Vrijheid’ en ‘Gelijkheid’. Twee toverwoorden, twee slagzinnen, waarmee de revolutionairen van 1789 de Derde Stand mee zou bevrijden uit haar ketens. Ofschoon deze idealen de kroniek van een aangekondigde farce waren (1), worden zij tot vandaag gebruikt en vooral misbruikt door vele politieke stromingen. Te pas en te onpas worden zij gebruikt om het volk mee te paaien, maar eigenlijk weet niemand wat ermee bedoeld wordt.

Wij zijn uiteraard allen kinderen van de Verlichting, of we het nu willen of niet. Onze denkpatronen, onze rationalistische en nuchtere kijk op de maatschappij wordt voor een groot deel bepaald door de denkbeelden van bepaalde filosofen uit de 17de en 18de eeuw. Zij brachten begrippen als ‘vrijheid’ en ‘gelijkheid’ onder de aandacht en gaven er een specifieke wending aan. Wat betekenen ze eigenlijk in de moderne zin van het woord, en wat waren zij van betekenis voordat deze ‘modernen’ op de proppen kwamen met hun toverwoorden? Met andere woorden: wat was de betekenis van vrijheid en gelijkheid volgens traditionalisten?

Het solidarisme, één van de grondbeginselen van onze vereniging, wordt die zeldzame keren dat het vernoemd wordt, bijna steeds en uitsluitend als politiek-sociaal begrip gehanteerd. In die zin is het nauw verbonden met nationalisme. De menselijke verscheidenheid is er de reden voor, dat ieder een individueel en sociaal gelijkwaardige erkenning geniet op basis van zijn eigenheid. Dit gebeurt ongeacht het maatschappelijk kader waarin men staat: consequent doorgeredeneerd moet men evenveel respect hebben voor een straatveger als voor een miljonair. Beiden zijn onmisbaar, de één is niet meer dan de ander: zij verschillen. Dit moet evenwel geen aanleiding geven tot simplificaties: niet iedereen is voor hetzelfde geschikt, juist omwille van zijn eigen aard en mogelijkheden. Wanneer iemand mij zegt, dat hij, als iemand uit de gegoede burgerij, “spuwt op sommige luizen van de maatschappij”, dan geuigt dit van een redeneringsfout. Inderdaad is het zo, dat sommigen zich niet waardig gedragen (wat geen bepaalde sociale klasse betekent). Maar dat ligt niet aan de menselijke eigenheid, wel aan de mentaliteit.

Een algemeen solidarisme veronderstelt een ontwikkeld groepsbesef. Dit is juist het tegenovergestelde van de individualistische ingesteldheid welke in onze maatschappij heerst. Zolang het “ieder voor zich” is, komt er van al dat idealisme niets in huis: de bereidheid om te veranderen moet er langs beide kanten zijn en de “idealist, die het solidarisme huldigt”, moet deze bereidheid bij andere wekken, door zelf de eerste stap te zetten. Wat is idealisme anders dan dit, benevens de vurigheid van een jeugdige geest, die bergen wil verzetten (zonder van nuttige aanpak te weten)? Al te vaak is men van oordeel geweest dat er een conflict bestaat tussen de “groep” en het “individu”. Het wordt tijd dat men dit opgeeft en inziet dat de groep bestaat uit personen, die mekaar respecteren en dat de langs de andere kant een mens zijn volledige ontplooiing pas kan bereiken in een groep waar hij met mensen omgaat, met het nodige respect uiteraard.

Ik dacht erover na tijdens de laatste sessie van de Geschiedenis & Morele Filosofie cursus. G. & M.F. was anders dan andere cursussen daar iedereen het moest volgen maar niemand ervoor moest slagen – en mijnheer Dubois leek er nooit om te geven of hij ons erdoor kreeg of niet. Hij zou gewoon naar je wijzen met de stomp van zijn linker arm (om namen gaf hij nooit) en een vraag stellen. Dan zou de discussie beginnen.

Maar op de laatste dag zag het ernaar uit dat hij probeerde erachter te komen wat we geleerd hadden. Een meisje zei brutaal: “Maar mijn moeder zegt dat geweld nooit iets oplost.”

“En?” Mr. Dubois keek haar koud aan. “Ik ben er zeker van dat de stichters van Carthago dat graag zullen horen. Waarom vertelt je moeder hen dat niet? Of waarom doe jij dat niet?”

De twee hadden al eerder woorden gewisseld – omdat je niet kon falen was er ook geen nood bij mijnheer Dubois te slijmen. Ze zei geagiteerd, “U bent me belachelijk aan het maken! Iedereen weet dat Carthago vernietigd was!”

Verkiezingsspot SP.A-Spirit


Verkiezingsspot Poetin


Deze maatschappij…

Deze maatschappij heeft een sombere toekomst. Mensen streven in hun utopisch egalitarisme almaar meer naar het gulden midden, en dat laagje is niet meer dan een eroderende illusie, waarvan de zuiverheidgraad voortdurend afneemt. We moeten allemaal naar hiphop luisteren, McDonald’s eten, Scary Movie (1 tot 5) kijken… en zie de gevolgen! Onze voorbeelden zijn voormalige helers met een spraakgebrek, vrolijke clowns met happy meals en rijkeluisdochters met chihuahua’s geworden. Onze waarden zijn die van alles kan en alles mag, van blinde verdraagzaamheid, decadentie en zelfontkenning.

Natuurlijk, we mogen in de waan gehouden worden. We mogen democratisch van mening verschillen en een ‘alternatieve’ Tom Barman of Axelle Red boven een Eminem of Beyoncé verkiezen. We mogen een organische falafel uit Chili boven vingervoedsel uit de fabriek verkiezen. En we mogen zelfs stiekem af en toe prins en prinses spelen met parfum uit een laboratorium en galabals zonder wals.

Wanneer wij ons wereldje onder de loep nemen, zien wij dat het publiek-maatschappelijke leven gedirigeerd wordt door verschillende gedachtestromingen. Het zijn deze “ideologieën” en “waardebegrippen”, die de voedingsbodem zijn voor zeer vele actiegroepen en organisaties. De mensen, die in deze groepen actief zijn, zijn dragers van min of meer gelijkaardige gedachten, die uiteindelijk één grote gelijkenis hebben binnen elke stroming: een bepaalde visie op de mens. (1)

Hier ben ik bij de kern van dit artikel beland: de verschillende strekkingen in onze wereld zijn afhankelijk van de eigen kijk op wat de mens is en wat hij mogelijk kan worden.

Enige tijd geleden publiceerde ik de vertaling van een uittreksel uit een boek van Troy Southgate. Dat deel ging over het traditionalistisch (evoliaans) standpunt tegenover feminisme en meer algemeen de verhouding man-vrouw. Blijkbaar heeft dit toch enkele vrouwen (en zelfs mannen) voor het hoofd gestoten binnen de NSV! dus heb ik op afgelopen nationaal weekeinde beloofd een rechtzetting te publiceren om misverstanden te voorkomen.

Inleiding

Ten eerste, mijn bedoeling met dit uittreksel was enerzijds aan te tonen dat Evola geen vrouwenhater is (hij gooit het gros van de kritiek juist op de man) en anderzijds de discussie rond een (blijkbaar zelfs voor ons) taboe-onderwerp los te krijgen.

Ten tweede, men moet bij het lezen van dit artikel niet vergeten dat dit om traditionalistische en niet traditionele theorie gaat. De traditionalistische school is perennialistisch, waardat traditionele conservatieven contemporeel zijn. Evola, Southgate en ik zijn zeker geen voorstanders van welke christelijke waarden dan ook en zien traditie liever vloeien uit natuurlijke orde.

Ten derde, ik ga een beetje tegen mijn eigen principes in door hierover te schrijven. Ik had me voorgenomen dat een onderwerp zo complex en delicaat een aandachtspunt voor toekomstige studie zou worden bij me, ik heb zelfs al een boekenlijstje klaarliggen. Hiertoe ben ik echter nog niet gekomen, men moet dus niet vergeten dat ik mijn ideeën op het vlak van de geslachten nog aan het ontwikkelen ben. Desalniettemin heb ik een theoretische basis welke ik hieronder uiteen zal proberen te zetten, in de hoop daarmee mijn goede bedoelingen met bovenvermeld uittreksel van vooroordelen te onttrekken.