Ideologie

Waar is Burke gebleven? En Nisbet? En Weaver? En tal van anderen? Deze vragen drukken me dikwijls met de neus op de feiten. Er is veel naamconservatisme in ons kleine landje. En er zal nog meer naamconservatisme bijkomen als nieuwe neoconservatieve en liberale internetmedia straks als paddenstoelen de grond uitschieten. Maar het echte conservatisme lijkt steeds meer een vergeten zaak. Wanneer men het werk van Robert Nisbet leest, dan merkt men het verschil meteen. Tegenover het fletse hedendaagse neoconservatisme dat bepaalde items najaagt als islam, meningsuiting, democratie en vrije markt, is het lezen van Nisbet een verademing voor conservatieve geesten.

Enkele jaren geleden werd in Nederland het conservatisme nieuw leven ingeblazen door de oprichting van een Edmund Burke Stichting. Mannen als Kinneging, Spruyt en Livestro strooiden toen kwistig rond met grote boeken van grote namen als Burke, Weaver, Kirk en ook Nisbet. Dat was in het begin. Na enkele jaren was en is er nog maar weinig Burke te bespeuren. Wat restte was Plato, Leo Strauss en wat aanvullend materiaal, veelal tijdloos en ahistorisch van karakter. Nu zal ik hier niet alleen maar kwaad over spreken; het was onder meer een stuk politieke urgentie en intellectuele onderbezetting die tot keuzes leidden waar men achteraf al dan niet gelukkig over kan zijn. Maar jammer is het wel. Zeker in een tijd waarin politiek pragmatisme en populistische hysterie in elkaar over lijken gaan.

Om deze weinig opzienbarende constateringen kracht bij te zetten en in te vullen, hebben we, als conservatieve leeskring in Groningen, besloten het werk van Nisbet ter hand te nemen. Robert Nisbet (1913-1996) heeft tal van boeken geschreven, maar één boekje leek ons een goede inleiding tot zowel Nisbet als tot het traditionele conservatisme: Conservatism – Dream and Reality, een werk waarin Nisbet de contouren schetst van de conservatieve ideologie (sic!). Hieronder volgt een weergave van het eerste hoofdstuk uit dit boek, genaamd: "Sources of Conservatism".

Robert Nisbet legt het jaartal 1830 ten grondslag aan het conservatisme; het jaar waarin in Engeland voor het eerst het zogenaamde conservatisme onderdeel ging uitmaken van het politieke discours. Qua filosofische inhoud was het echter Edmund Burke die vanaf 1790, met name in diens Reflections on the Revolution in France, de conservatieve thema’s naar voren schoof die vanaf dan de gehele negentiende eeuw hun weg zouden vinden binnen het conservatieve denken. Burke zag in dit werk niet minder dan een Europese revolutie met daaraan ten grondslag de Franse Revolutie. Jaren later zag op soortgelijke wijze iemand als Alexis de Tocqueville zijn werk Old Regime and the French Revolution oorspronkelijk als het eerste deel van een groter werk: The European Revolution.

In Wallonië afficheert een bedrijf:
"Hier praat men geen Vlaams!"
In Vlaanderen antwoordt een soortgelijk bedrijf:
"Hier praat men niet, hier werkt men."

Bron: NOVOPRESS

Wellicht ook iets voor de Vlaamse nationalistische beweging om te overwegen, gedraagt ze zich meer als een Waals of een Vlaams bedrijf?

Denk daar maar eens een weekje over na...

Week 26 januari 2009

De Reactionair is vandaag een passagier, die zich met woorden tot schipbreuk leidt.

Links en rechts strijden enkel om het bezit van de industriegezelschap. De Reactionair voorziet haar dood.

De romantiek is het jeugdig gestamel van de Reactie, de Reactie is het rijpe diktaat van de romantiek.

De Reactionair streeft niet het nutteloze herstel van het verleden na, maar juist de onwaarschijnlijke breuk van de toekomst met dit uitzichtloos verleden.

Wij moeten met eender welk wapen vanuit eender welke struik op eender welk modern idee dat op onze weg komt schieten.

De ecologie is het herdersspel van de strikte Reactionaire teksten. (“Die Ökologie ist die Schäferspielfassung des strengen reaktionären Textes.“ – nvdr.)

De politieke erfenis van links is de lievelingslectuur van de Reactionair.

Welke in de Reactionaire houding constructieve kritiek mist, vergeet diens nobele functie, welke de duidelijke verkondiging van onze weerzin is.

Na het lezen van een Reactionair boek is de lezer minder verontwaardigd als voorheen.

Het ideaal van de Reactionair is geen paradijselijk gezelschap.
Het is de idee van de vredestijd van Oud-Europa – voor de demografische, industriële en democratische catastrofe.

Het is de hoegenaamd niet de eigenlijke waarde van economie of seksualiteit, welke de Reactionair bestrijdt, maar juist de economische of seksuele aard van de waarde zelf.

De Reactionair rekruteert bij de eerste rijen toeschouwers van een Revolutie.

De Reactionair heeft buiten de bewondering, geen model.

De communist heeft kapitalisme met een Oedipuscomplex.
De Reactionair beschouwt hen enkel met xenofobie.

Het progressief denken ontspringt uit het geloof in onze meerderheid.
Het Reactionair denken uit het bewust zijn van onze creativiteit.

Enkel een overduidelijk talent krijgt het voor elkaar, dat men de Reactionair zijn ideeën vergeeft, aangezien men door de ideeën van links, zijn gebrek aan talent vergeeft.

De Reactionair probeert meerderheden te overtuigen, de democraat enkel mits er het verwerven van vreemde zaken tegenover staat.

De drie grootste Reactionaire ondernemingen van de moderne geschiedenis zijn: Het Italiaanse humanisme, het Franse classicisme en de Duitse romantiek.

Het verval dat de Reactionair toejuicht, is geen historische epoch, maar een concrete norm. Wat Reactionairen door de eeuwen heen bewonderden, is niet de immer miserabele werkelijkheid, maar juist de eigenaardige norm, die niet gevolgd wordt.

Wanneer een Reactionair van “onafwendbare terugkeer” spreekt, moeten we niet vergeten, dat de Reactionair in duizendtallen rekent.

Ondertussen wordt ons de taak toevertrouwd te verhinderen dat de graffiti lost, die onze voorgangers op de wanden van deze kerkers achtergelaten hebben.

Ik behoor geen wereld toe, die ondergaat.
Ik verlang naar en verkondig een waarheid, die niet sterft.


Nicolás Gómez Dávila

Een stukje proza over de karaktertypering van Dávila's Reactionair.

Bron: Wider die Masse

Vertaald uit het Duits, geen uitsluitsel over de oorspronkelijke taal.

Mijn Vlaanderland is ’t uwe niet
Wat ik begeer begeert gij niet
En wat ik wil dat wilt gij niet
En wat ik zeg dat zegt gij niet

Maar zolang mijn land in knechtschap leeft
En gij ook om uw vrijheid geeft
Reik ik u mijn vrije hand
En strijden ‘wij’ voor ’t vaderland.

~ Wanderer


Denk daar maar eens een weekje over na...

Week 12 januari 2009

** Waarschuwing: Een goed deel van dit artikel dient als persiflage om de absurditeit van draconische maatregelen aan te tonen, zoals verderop duidelijk wordt. Gelieve dus niet selectief te lezen, de parodiërende voorstellen moeten niet gezien worden als eigenlijke standpunten welke door de auteur, dan wel de NSV!, verdedigd worden en men wordt dan ook vriendelijk verzocht het volledig artikel te lezen om misverstanden te voorkomen. **

Mei 1968. Bijna 41 jaar geleden, een lange tijd niet waar? In vergelijking met ons leven zeker, in vergelijking met de volledige Europese beschaving niet zo zeer, maar als we bedenken wat die 40 jaar zoal vernietigd heeft moeten we de destructieve kracht van het neoliberalisme toch wel bewonderen.

Wij nationalisten staan nu voor de uitdaging het onmogelijke mogelijk te maken, en wij proberen dit blijkbaar door verkiezingen te winnen en het neoliberalisme in woord en actie (daad?) aan te klagen. Nu ja, het is een manier. Maar afgezien van mijn standaardkritiek op de democratie, in de zin dat “ze” (vul zelf maar in) ons toch geen verkiezingen laten winnen, vraag ik me soms wel eens af wat een nationalistische partij nu eigenlijk van plan is. Of met andere woorden, hoe kan een nationalistische overheid in de rommel waar wij in terecht gekomen zijn nog iets veranderen?

Blijkbaar verwacht het gros van de beweging immers het utopia binnen hun levensloop. Als ik dan met een (nationaal-)anarchistisch alternatief aankom word ik (vooral achter mijn rug) uitgelachen. Blijkbaar ben ik niet realistisch. Blijkbaar ben ik te metapolitiek. Te radicaal. Te naïef. Blijkbaar ben ik te vooringenomen door me niets van partijpolitieke actualiteit aan te trekken en moet men me dan ook niet te serieus nemen.

Wel, ik zal met dit artikel aantonen welzeker flexibel in mijn denken te zijn. Daarom heb ik eens lang en hard nagedacht en vier simpele hervormende beleidsplannen gevonden, welke 40 jaar vernieling inderdaad kunnen goedmaken binnen 20 jaar! Jawel, mijn bevindingen hebben vorm gekregen in slechts vier plannen welke ingesteld zouden kunnen worden door een soevereine politieke macht op dit hoogsteigen moment. Ik garandeer dat, als we deze plannen uitvoeren, we binnen de 20 jaar een nationalistische maatschappelijke ordening bereikt hebben!

Maar let wel, iets minder dan wat nu volgt, en het zal niet meer dan een druppel op een hete plaat zijn, het wordt zodoende het een of het ander, immers...

"Geweld is niet nodig om een beschaving te vernietigen. Elke beschaving sterft aan de onverschilligheid tegenover de unieke waarden waaruit ze ontstaan is."


Nicolás Gómez Dávila (Colombiaans filosoof)


Denk daar maar eens een weekje over na...

Week 5 januari 2009

Bestaande uit Europeanen uit alle continenten, de Zentropa gemeenschap is gebaseerd op een drievoudig principe van trouw, creatie en hoop. - Trouw aan de principes van eer, waardigheid, respect, cultuur en kameraadschap fundamenteel voor de Europese mens en zij die thans dood zijn. - Creatie van nieuwe argumenten, van nieuwe vormen van uitdrukking en van politico-culturele agitatie, nieuwe militante middelen. - Hoop, niet in de utopie van een eeuwigdurende toekomst van een betere wereld maar in het idee dat men in alle tijden nog ongehoorzaam kan zijn.

Open voor een nieuwe gemeenschap van waarden en ethiek, aanwezig in deze wereld zonder er ooit de medeplichtige van te zijn, de zentropisten zoeken, geleid door de voorzienigheid zonder door deze gedragen te worden, om de weg van het goede terug te vinden, en elke dag de mogelijkheid te verdedigen de rug recht te houden, en de eer zich in te zetten voor de anderen. Wetende wie ze zijn en bewust van wat ze zijn, de zentropistische militanten zijn noch sectair, noch haatgedreven en verkiezen de politiek van het voorbeeld boven die van de zondebok.

Akte genomen van het kwade in de menselijke natuur, het tragische falen van progressistische utopisten constaterend, bevorderen zentropisten, door plicht veel eerder dan voorkeur, alle vormen van autoriteit en regelgeving die een houdbare samenleving kunnen tewerkstelligen tussen die som van zwakheden dat de mens is. Koppel, familie, clan, gemeenschap, volk, alles wat de mens verheft, wat hem toelaat de modder te verlaten en een meer pure lucht te ademen, wordt verdedigd door de zentropisten met de zelfzekere vastberadenheid en het geluk van zij die strijden voor een verheven dagelijks leven.

De zentropa clan viseert dus, langs de ene kant, de verburgerlijking van zijn leden tegen te gaan door een feilloze materiële en morele solidariteit voorop te stellen, terwijl langs de andere kant hij bij zijn tijdsgenoten een schok provoceert tegenover de futiliteit van het materieel comfort en het dodelijk gevaar van het denken dat er iets bestaat als een historische vooruitgang welke de moderne mens betere wezens maakt dan zijn voorvaders, en van de kinderen wezens die zich nog beter kunnen conformeren in deze wereld dan zij zelf.

Zentropisten geven in zekere zin de pas aan voor een zeker gedachtekader, eigen aan onze cultuur, zodat de toekomstige generaties nog altijd de mogelijkheid zullen hebben te rebelleren en het mystieke vaandel hoog te houden. Door muziek, beeld, discussie, metafysische concentratie, religieuze praktijk en alle andere middelen die nog altijd niet ontdekt zijn, Zentropa wil de kracht van de communautaire lijn herboren zien, die ongelooflijke kracht van de altruïstische liefde, tussen zij die hetzelfde wereldbeeld delen. Dat een gemeenschap van mannen mag rechtstaan, te midden de tumult van het feest alsmede de chaos van het gevecht, een enkel woord: Zentropa!

Als je de catalogi van nationalistische boekenwinkels doorbladert, als je nationalistische kranten en magazines leest of internet fora afspeurt waar jonge tot niet-zo-jonge activisten over het nationalistische recht op vrije meningsuiting praten, dan zal je merken dat een dol anti-islamisme heerst.

De reden hiervoor lijkt logisch: islam is de vijand van de Franse natie en van de Europese beschaving, en daarom van de nationalistische beweging. Maar als we voorbij dit “logische” - en voorbij dit uiterlijke - kijken, is dit dan realiteit? Dat is waar we in dit artikel over zullen denken, door vier zaken te behandelen:

1) is de islamofobische ingesteldheid een integraal onderdeel van de nationalistische beweging;

2) wat zijn de redenen voor islamofobie;

3) wat zijn de politieke gevolgen van islamofobie;

4) welke voorstellen zijn er voor nationalistische politiek tegenover islam?

Denk daar maar eens een weekje over na...

Week 10 november 2008

“’Om de wereld te hervormen moeten de mensen zelf psychisch een andere weg inslaan. Wanneer je zelf ook niet echt ieders broeder wordt, dan zal de broederschap niet aanbreken. […] Iedereen zal vinden dat hij te weinig heeft, mopperen, afgunstig zijn en de anderen naar het leven staan. U vraagt wanneer dat werkelijkheid zal worden. Dat zal werkelijkheid worden, maar eerst moeten we door een periode van menselijke vereenzaming heen’. ‘Wat voor vereenzaming’, vraag ik hem. ‘De vereenzaming die nu overal heerst, vooral in onze eeuw, maar ze is nog niet helemaal definitief, nog is haar tijd niet gekomen. Want een ieder streeft er nu naar zijn persoon zo mogelijk af te scheiden, een ieder wil in zichzelf de volheid van het leven ervaren, maar intussen leiden al zijn inspanningen in de verste verte niet tot de volheid des levens, maar tot regelrechte zelfmoord, want in plaats van te komen tot volheid van inzicht in het eigen wezen geraken zij slechts volledig vereenzaamd. In onze tijd zijn allen namelijk verdeeld in individuen, ieder zondert zich af in zijn hol, ieder mijdt de ander, houdt zich schuil, verbergt zelfs wat hij heeft en eindigt ermee dat hij door de mensen verstoten wordt en zelf de mensen verstoot. In eenzaamheid vergaart hij rijkdom en denkt: nu ben ik sterk en onafhankelijk, maar de dwaas weet niet dat hoe meer rijkdom hij vergaart, des te dieper hij wegzinkt in zelfvernietigende onmacht. Want hij is gewoon geraakt om alleen zichzelf te vertrouwen en zichzelf als een individu van het geheel af te scheiden, hij heeft zijn ziel aangeleerd niet te geloven in menselijke hulp, de mensen en de mensheid, hij siddert enkel bij de gedachte dat hij zijn geld en zijn verworven rechten kan kwijtraken.’”

(DOSTOJEVSKI, Fiodor M., De broers Karamazov, G.A. van Oorschot, Amsterdam, 2005, 369)


Denk daar maar eens een weekje over na...

Week 3 november 2008

Ik ben zonet teruggekeerd van een vorming over het heidendom in hedendaags West-Europa. Op een bepaald moment had de spreker het over de Vlaamse cultuur, of beter gezegd het gebrek eraan. Onderstaand citaat vond ik veelzeggend. Het ging over een Marokkaanse man en een discussie met hem over integratie.

“Waarin moeten wij Marokkanen ons integreren? Geef mij een voorbeeld van echte Vlaamse cultuur en dan kunnen we verder praten. Maar wat is Vlaamse cultuur? MTV, McDonalds?”

En de man heeft overschot van gelijk. Met de veramerikanisering hebben we onze eigen cultuur vervlakt tot een niveau waarbij alles dat echt eigen was, echt Vlaams was, enorme schade is toegebracht. Wie kan hier nog tien concrete, tastbare dingen opsommen die écht Vlaams zijn. Een BigMac? Prada? Starbucks? Is dat wat wij willen, een maatschappij van individualisten, merken en snobistisch denken en handelen? Wanneer wij vragen aan vreemdelingen om zich aan te passen, te assimileren, dan is het ook aan ons om ervoor te zorgen dat zij iets hebben om zich aan aan te passen. Of houdt integratie een morele degeneratie in waar alles moet kunnen en mogen? Als dat het geval zou zijn, dan hebben vele conservatieve moslims, en ook vele buitenlandse conservatieve (Poolse) katholieken, gelijk om krampachtig vast te houden aan hun eigen cultuur.

Voor velen lijkt liberalisme de beste, zo niet de enige manier waarop politieke leiders en sociale groepen kunnen samenwerken, en waardoor sociale veranderingen en politieke hervormingen kunnen slagen. In elk geval is dit het geval in Oost-Europa, maar ik geloof dat dit ook tot een aanzienlijk niveau geldt voor andere landen welke wij omschrijven als het Westen. Liberalisme wordt niet alleen gezien als synoniem met vrijheid, maar ook als het lot van de moderne wereld, de fundamentele bindende kracht achter de beschaving, en de enige politieke taal waardoor we elkander kunnen begrijpen. Toen Oost-Europeanen zichzelf van de Sovjet hegemonie bevrijdden, was het eerste dat hen verteld werd, en velen vertelden dit tegen zichzelf, dat ze een liberaal patroon moesten gaan volgen. Wat dit ‘liberaal patroon’ inhield, moest nog duidelijk worden. Maar waar geen twijfel rond bestond, was dat een openlijke afwijzing van dit patroon, zelfs slechts mondeling, of het opzettelijk vervangen van het woord ‘liberaal’ door ‘niet-liberaal’, onaangename gevolgen zou teweeg kunnen brengen bij internationale instellingen en in de internationale publieke opinie.

Liberalisme is natuurlijk een los en nogal obscuur concept dat verschillende ideeën verzamelt, die niet altijd met elkaar te verenigen zijn in de verschillende historische contexten. Het gaat van radicaal vrije markt kapitalisme tot de welvaartstaat, over Ludwig von Mises, naar John Rawls, richting Reagonomics en verder door via de Europese Unie. Wisselen tussen een enge en een brede definitie van liberalisme, en terug, is, zeker in de polemiek, een algemene praktijk geworden bij politici, politieke commentatoren en het gros van de mensen. Daarom is een coherente en exhaustieve definitie van ‘liberalisme’ zeer moeilijk. Dit is echter geen excuus voor de zoektocht naar zo’n definitie op te geven. Coherente en exhaustieve definities van socialisme of conservatisme zijn niet minder moeilijk, maar dit heeft critici nooit weerhouden bezwaren tegen deze twee te opperen.

Laat me dus mijn eigen formulering geven. Een liberaal is iemand die een afgeslankte kijk op de mens, gemeenschap, moraliteit, religie, geschiedenis en filosofie heeft, vanuit de overtuiging dat dit de veiligste wijze is voor menselijke coöperatie tot stand te brengen. Hij ontkent niet dat rijkere principes en normen mogelijk zijn, maar hij gelooft dat deze principes enkel valide zijn binnen bepaalde groepen en gemeenschappen. Daarom weigert hij aan deze principes en normen enige universele waarde te hangen en protesteert wanneer iemand zijn overtuiging, hoe juist deze ook mag zijn, probeert op te leggen aan de volledige sociale entiteit. Liberalen hebben wellicht afwijkende meningen over economische vrijheden en de rol van de overheid, maar ze staan verenigd in hun overtuiging dat een afgeslankte kijk op vlak van antropologische, morele en metafysische assumpties de eerste voorwaarde is voor vrijheid en vrede. Wie deze assumpties wil verrijken brengt ideologisch conflict teweeg en ondermijnt daardoor de basis voor vredelievende samenwerking, wat de deur opent naar discriminatie.

Vele in de Vlaamse Beweging spreken van een onafhankelijk Vlaanderen in een Europa der volkeren. En maar logisch ook. Alleen beseft slechts een minderheid werkelijk wat de term onafhankelijkheid inhoudt. Als we een Vlaanderen gaan maken dat zich gaat binden aan allerlei organisaties van dubieus allooi zoals de NAVO, het IMF, de WTO e.d., dan scheppen we enkel een België in het klein. Ook het doodstaren op de eigen navel is iets waar ik mij maar al te zeer voor wil behoeden. Een Vlaams-nationalistisch streven is in mijn ogen op staatkundig vlak een Diets streven; de hereniging met het Nederlandse vaderland is het eindpunt. Maar het is ook veel meer dan dat. Het is ook een sociale strijd.

In 1980 werd met haast-en-spoed (zelden goed uiteraard!) een ‘regionalisering’ door het parlement gejaagd. ‘Met de karwats’ werd toen gezegd. De volksvertegenwoordiging, of wat er moet voor doorgaan, wist niet eens duidelijk waarover het ging (er doen terzake enkele typische anekdotes de ronde!).

Eén ding staat vast: ze voldoet niemand. Voor de een gaat ze niet ver genoeg, voor de andere gaat ze veel te ver. Hoe dan ook: ze maakt dit land, ingevolge een ingewikkelde structuur, onbestuurbaar. Onregeerbaar door haar onduidelijke en elkaar overlappende bevoegdheden, waarin de chaos welig tiert.

De kernvraag is bij dit alles: wensen de taalgroepen in dit land eigenlijk nog wel samen te leven? Dat is een vraag die vooraf dient beantwoord te worden.

Maar met dien verstande dat men er dan tevens ook de vraag bij stelt: heeft één der partijen (of beide) wel écht zo veel te winnen bij de scheiding?

Het is ons opgevallen dat slechts zeer weinig burgers van dit land, buiten de milieus der extremen, daarop zo maar een positief antwoord durven geven. En daarom moet men nog niet eens met een verstarde ‘belgicist’ te doen hebben.

Maar wat dan wel?

De huidige massamigratie is één van de grote uitdagingen van onze tijd. Wensen wij onze cultuur te behouden, dan zal het merendeel van de migranten moeten terugkeren naar hun land van herkomst. Opvoeding van deze migranten in hun eigen cultuur, met als uiteindelijk doel terugkeer naar hun eigen land, met een overheid die ervoor zorgt dat ze effectief terugkeren, kan daarbij een middel zijn. Het is bijna enkel de rechterkant die zich verzet tegen de huidige massamigratie en de onwil van sommige groepen allochtonen om zich te assimileren in onze maatschappij. Maar de rechterkant maakt ook grote fouten wanneer men kijkt naar sommige van hun standpunten.