Zelfverbetering

Het eerste deel van dit dossier eindigde met de boodschap de ondergang voor te bereiden door ons enkel nog op de beste elementen (onszelf incluis) te concentreren. Dit staat in schril contrast met de huidige tendens van ‘redde wat er te redden valt’ die zich binnen de beweging aftekent, en enige richtlijnen lijken dan ook aan de orde. Overigens, zelfs losstaande van het eerste deel zal deel 2 waarde hebben voor de echte nationalist. Hoe dan ook, de richtlijnen zijn voor de eenvoud en retentie ondergebracht in de lijfspreuk van Sven Hedin (1), namelijk ‘Voluntate et Labore’, oftewel, ‘Wilskracht en Arbeid’.

Als nationalisten zetten wij ons af tegen de ondergang van onze samenleving, maar wat maakt ons dat dan? Wij zijn niet progressief, zoveel weten we, wij hollen niet zomaar achter de toekomst aan. Maar we zijn toch ook niet als fossielen blijven steken in het verleden? Edmund Burke (1) gaf hier een mogelijke verklaring toen hij de samenleving beschreef als een partnerschap tussen doden, levenden en ongeborenen. Verleden, heden en toekomst tegelijk dus. Zo komen we tot de logische vraag, wat is tijd voor ons? Het antwoord ligt in de geschiedbeschouwing. Er bestaan hier twee grote stromingen binnen, die in dit deel (helder doch schandalig summier) besproken zullen worden. Daarna zal ik verderbouwen op mijn persoonlijke visie hieromtrent, maar het staat iedereen vrij er anders over te denken natuurlijk