Zelfverbetering

Aristocratie Letterlijk, de regering of autoriteit, of zelfs de macht van de “besten”. Zeker, ze staat voor haar leiderschap. Ze veronderstelt een selectie op basis van moed, loyaliteit, eer, oprechtheid en wijsheid. Ze heeft als fundament de geest van het oude Rome en Sparta, van de ridderlijke Middeleeuwen, van de Bushido en van de traditie van de indianen; het is de viriele en spirituele visie van de “arische doctrine van strijd en overwinning”. Het gaat vooral om een overwinning op jezelf.

Dat is het verplichte vertrekpunt van alles wat belangrijk is. Aristocratie moet niet verward worden met aristocratisme.

Aristocratie 2 (aristocratisme) Zich als superieur beschouwend op basis van de gekozen kant of dankzij een verworven privilege (geboorte, klasse of cliëntelisme); de anderen bekijken met minachting en ijdelheid; geen zin voor gemeenschap hebben, geen edelmoedigheid kennen, niet grootmoedig zijn, de mensen niet gerust stellen, een superieure uitstraling dragen en ondertussen verachting tentoonspreiden, niet geïnteresseerd zijn in de gemeenschappelijke lotsbestemming, nooit de superioriteit van een ander erkennen, van zichzelf het centrum en de limiet van het universum maken. Het aristocratisme is de aap van de aristocratie, tot het punt waar het beter is te spreken van een cacocratie [Van het Griekse kakos, “slecht” en kratos, “macht, autoriteit” : de overheid door de slechtsten, Or. Vert.]. De aap is de ergste vijand van God en Zarathoustra, zoals de namaak [“Contrefaçon”, NVC] de paradox is van de subversie (“Subversion”, NVC).

Na de vorige gedachte van de week (9 maart 2009) over het schadelijke fenomeen van porno, werd ik zohaast overspoeld door klachten. Het is treffend dat het uitgerekend over een dergelijk onderwerp is dat ik me wederom genoodzaakt voel een verantwoording/rechtzetting/verdieping/… te schrijven. De vorige keer was het een boekuittreksel over feminisme dat in het verkeerde keelgat schoot, dit keer een feitenverzameling over de oorsprong en gevolgen van porno.

Homo Festivus

Wij leven naar verluidt in het post-post-post-modernistisch tijdperk. Omdat het ingewikkeld wordt met al die posts, zijn er nu slimmeriken als Fukuyama die maar besloten hebben een punt achter de geschiedenis te zetten en daarmee alle vormen van ideologie, alternatieven, idealen etc. stervend dan wel nutteloos te verklaren. Hierdoor loopt onze wereld nu rond met de post-mens, de Homo Festivus (Philippe Muray), die een breuk heeft gemaakt met zijn voorvaderen en zijn geschiedenis. Hij kan echter wel nog een zelfbehoudend instinct hebben, waardoor hij uit onzekerheid met zijn supermenselijke transcendentie zoekt naar een vijand om zijn pijlen op te richten. Dit echter uitsluitend door reactionaire reflex, wat zeker niet met idealen of ideologische trouw moet verward worden.

"Er is niet veel nodig. Een klein, goed onderhouden landgoed, een waardig, regelmatig beoefende ambacht, een kleine tuin die bewijs geeft van zorgdragende handen, een net en ordelijk huis, een paar boeken of kopieën van klassieke kunst. De idee is dat deze objecten getransformeerd moeten worden tot een persoonlijke leefwereld, ze moeten de stempel dragen van de eigenaar zijn persoonlijkheid. Echt bezit is ziel, en enkel door ziel bekomt men Cultuur. Om ze naar geldwaarde te schatten is, hoe je er ook naar kijkt, onbegrip dan wel heiligschennis."

Oswald Spengler The Hour Of Decision: Deel 3

Denk daar maar eens een weekje over na...

Week 2 maart 2009



Woensdag van 20u-21u de eerste uitzending van Academisch Perspectief, het nieuw studentenprogramma op Radio Rapaille.

Academisch Perspectief is het gloednieuwe live praatprogramma op Radio Rapaille, voor en door studenten, met nu en dan een wel geleerde gast. Elke week bieden we een alternatieve kijk op de actualiteit. Onze opinies zijn gevormd vanuit een academisch verantwoord perspectief en we hopen zo onze luisteraars te sensibiliseren en op te roepen tot het bijdragen aan een nieuw maatschappelijk consensus.

Daarnaast regelmatig nieuws en verslagen vanuit de studentenwereld. Dit alles natuurlijk afgewisseld met (onder meer) die typische studentikoze muziek!

Burschen Heraus!

Meer info: www.radiorapaille.com

(Vertaald door de NVC. Onze excuses voor wat niet vertaald is geraakt en mogelijke onnauwkeurigheden omwille van de taalbarrière.)

Om deze week eens te zinnespelen op de betoging in Maastricht deze zondag, een overweging. Staight Edge is een jongerencultuur van geheelonthouders, wat zowat neerkomt op niet drinken, niet roken en geen gemeenschap zonder (echte) relatie.

Het is allemaal goed en wel te ageren tegen wiet, koffieshops en hard drugs, maar als men dan niet consequent in het leven staat lonkt de hypocrisie. Alcohol en tabak zijn immers evengoed schadelijk op termijn voor lichaam en geest. En op dat vlak moeten we toegeven dat de Vlaamse nationalisten niet bepaald heiligen zijn. Maar ook promiscuïteit plaatsen de Straight Edgers terecht in het rijtje en ook op dit vlak zou zodoende de nodige aandacht mogen worden besteed.

Natuurlijk is het niet de bedoeling dat we nu collectief geheelonthouders worden. Maar de kernboodschap van Straight Edge is verantwoordelijk en met helder verstand door het leven gaan. Als wij onze rolfunctie als integrale, metapolitieke nationalisten serieus nemen en het in deze als onze plicht zien tegen drugs te betogen, moeten we tenminste dat ook van onszelf kunnen zeggen.

Begin met handelen, begin bij jezelf!

Denk daar maar eens een weekje over na...

Week 23 februari 2009

Als militant leven vraagt voor een deel ascese. We moeten in onszelf de "oude man" laten sterven... Degene die het toegestane niet kan weerstaan, zal dat ook niet kunnen met wat verboden is. Het gaat hier om zich voor te bereiden op grote zaken door trouw aan de kleine te zweren.

1) Wacht met aan tafel te drinken tot een ander begonnen is.
2) Help bij de tafel afruimen en de afwas na het eten.
3) Balanceer niet op je stoel.
4) Besteed je avond aan te lezen in plaats van aan televisie te kijken.
5) Donneer je bloed, of je tijd voor anderen.
6) Snoep niet tussen de maaltijden in.
7) Telefoneer of schrijf met een ouder iemand die niet veel nieuwtjes ontvangt.
8) Sta vroeger op.
9) Ban snoepgoed (zo nodig ook wijn of sigaretten)
10) Deel je snacks.
11) Als je meerdere dingen moet doen, begin dan met wat je het minst graag doet.
12) Vijf minuten vroeger opstaan en jezelf verplichten enkele oefeningen te doen (opdrukken, sit-ups).
13) Genoeg wilskracht hebben om je met koud water te wassen.
14) Gaan praten met een geïsoleerd en weinig geliefd iemand.
15) Een wandeling maken, in plaats van je fiets te nemen (of de bus of auto).
16) Zich weerhouden van de handen in de zakken te steken.
17) Zich verplichten een tekst van buiten te leren.
18) Een gevangen kameraad schrijven.
19) Een deel van je zakgeld gebruiken voor militantisme.
20) De trap in plaats van de lift nemen.


Bron: Zentropa

Denk daar maar eens een weekje over na...

Week 16 februari 2009

"Televisie kijken is de favoriete afleiding (inactiviteit zou beter passen) voor miljoenen mensen op de planeet. De gemiddelde Amerikaan heeft 15 jaar van zijn leven achter de televisie doorgebracht zodra hij 60 jaar geworden is. De cijfers wijken weinig af hiervan voor vele andere landen. Veel mensen vinden deze activiteit ontspannend. Observeer jezelf maar eens wanneer je voor de televisie zit en je komt er vanzelf achter dat, het gros van de tijd, het beeld je aandacht houdt en je geestelijke activiteit passief blijft. En gedurende de lange tijden dat je praatprogramma's, spelprogramma's, sitcoms of zelfs reclame kijkt, merk je dat je geestelijk vrijwel geen enkele gedachte voortbrengt. Niet alleen ben je al je problemen vergeten, maar je bent zelfs tijdelijk van jezelf bevrijd. Wat kan meer ontspannend dan dat zijn?

Dus, is het televisie kijken dan een manier om een interne ruimte te creëren? Is het de televisie die je aanzet tot aanwezigheid in deze wereld? Helaas niet! Gezien je geest niet aangezet wordt tot het aanhoudend genereren van gedachten gedurende lange perioden, synthetiseert het de geestelijke activiteit juist in de uitzending die je bekijkt. Het synthetiseert een televisie versie van de collectieve- én van de eigen gedachten. Je geest is inactief, maar enkel in de zin dat ze geen eigen gedachten voortbrengt. Echter, het absorbeert wel voortdurend de gedachten en beelden van het beeldscherm, deze activiteit vangt je in een passieve toestand van hypergevoeligheid, vergelijkbaar met hypnose. Het is hierdoor dat deze toestand zich goed verleent voor manipulatie. Zoals de politici zo goed weten, of de belangengroepen en publiciteitsagentschappen, die miljoenen dollars betalen om je te vangen in deze beïnvloedbare toestand. Ze willen dat hun gedachten de jouwe worden en, over het algemeen, slagen ze hierin."


Eckhart Tolle

Bron: Zentropa

Denk daar maar eens een weekje over na...

Week 19 januari 2009

** Waarschuwing: Een goed deel van dit artikel dient als persiflage om de absurditeit van draconische maatregelen aan te tonen, zoals verderop duidelijk wordt. Gelieve dus niet selectief te lezen, de parodiërende voorstellen moeten niet gezien worden als eigenlijke standpunten welke door de auteur, dan wel de NSV!, verdedigd worden en men wordt dan ook vriendelijk verzocht het volledig artikel te lezen om misverstanden te voorkomen. **

Mei 1968. Bijna 41 jaar geleden, een lange tijd niet waar? In vergelijking met ons leven zeker, in vergelijking met de volledige Europese beschaving niet zo zeer, maar als we bedenken wat die 40 jaar zoal vernietigd heeft moeten we de destructieve kracht van het neoliberalisme toch wel bewonderen.

Wij nationalisten staan nu voor de uitdaging het onmogelijke mogelijk te maken, en wij proberen dit blijkbaar door verkiezingen te winnen en het neoliberalisme in woord en actie (daad?) aan te klagen. Nu ja, het is een manier. Maar afgezien van mijn standaardkritiek op de democratie, in de zin dat “ze” (vul zelf maar in) ons toch geen verkiezingen laten winnen, vraag ik me soms wel eens af wat een nationalistische partij nu eigenlijk van plan is. Of met andere woorden, hoe kan een nationalistische overheid in de rommel waar wij in terecht gekomen zijn nog iets veranderen?

Blijkbaar verwacht het gros van de beweging immers het utopia binnen hun levensloop. Als ik dan met een (nationaal-)anarchistisch alternatief aankom word ik (vooral achter mijn rug) uitgelachen. Blijkbaar ben ik niet realistisch. Blijkbaar ben ik te metapolitiek. Te radicaal. Te naïef. Blijkbaar ben ik te vooringenomen door me niets van partijpolitieke actualiteit aan te trekken en moet men me dan ook niet te serieus nemen.

Wel, ik zal met dit artikel aantonen welzeker flexibel in mijn denken te zijn. Daarom heb ik eens lang en hard nagedacht en vier simpele hervormende beleidsplannen gevonden, welke 40 jaar vernieling inderdaad kunnen goedmaken binnen 20 jaar! Jawel, mijn bevindingen hebben vorm gekregen in slechts vier plannen welke ingesteld zouden kunnen worden door een soevereine politieke macht op dit hoogsteigen moment. Ik garandeer dat, als we deze plannen uitvoeren, we binnen de 20 jaar een nationalistische maatschappelijke ordening bereikt hebben!

Maar let wel, iets minder dan wat nu volgt, en het zal niet meer dan een druppel op een hete plaat zijn, het wordt zodoende het een of het ander, immers...

Nieuwjaarsresoluties, het is weer zo ver. Iedereen kent ze, velen maken ze, weinigen volgen ze. In de ruïnes van de Westerse samenleving zijn holle clichés zoals meer sporten, minder roken, die overtollige kilo's verliezen etc. vooral populair. Populair, dan wel een excuus voor dure fitnessabonnementen of boeken van keukenmeidenpsychologen op z'n Oprah Winfrey. Daarmee niet gezegd dat resoluties op zich slecht zijn, maar zonder hogere overtuiging zijn ze eigenlijk waardeloos. Als je gaat sporten resp. diëten voor het lichaam van Brad Pitt resp. Angelina Jolie te krijgen, kan je beter naar de McDonalds blijven gaan, scheelt een hoop moeite en komt eigenlijk op dezelfde materialistische decadentie neer.

Dus welke gegronde metapolitieke nieuwjaarsresoluties kunnen we maken als nationalisten? Belangrijk is hier eerst eens goed over na te denken en niet bang te zijn van doorslaggevende veranderingen in je leven te brengen. Als het niet doordacht en doorslaggevend is, dan is het eigenlijk verloren tijd. Diëten bijvoorbeeld weer, werkt sowieso niet, enkel je eetgewoonten permanent veranderen zal je kilo's doen verliezen zonder ze daarna weer terug te zien komen. Nieuwjaarsresoluties zijn ten slotte iets persoonlijks, maar als nationalisten dienen wij alles aan een hoger doel te hangen en niet terug te deinzen voor tegen de massa en tijdsgeest in te gaan, enkele suggesties ter bevordering van een metapolitiek ideaal zijn dus zeker niet overbodig.

Hieronder zodoende een lijstje om eens een weekje in aanloop van 1 januari 2009 over na te denken. We zouden de lezer aanraden deze na te lezen, de afbeelding af te drukken (klik erop voor A4 versie) en de persoonlijke voornemens neer te schrijven. Hang ze vervolgens ergens op waar je ze het hele jaar door kan zien zodat het geen verloren moeite is.

De gedachte van de week zorgen wij wel voor, dat de gedachte van het jaar voor iedereen een metapolitieke traditie moge worden!

"We onthouden ons van onredelijke ontspanning. Iedereen doet lichaamsoefeningen in de open lucht gedurende minstens twee uur per dag. Iedereen bedankt onze boeren bij elke maaltijd en ziet erop toe dat geen enkele [rijst]korrel verspild wordt.

- Japanse slogan gedurende de Tweede Wereldoorlog

~


"Abstenons-nous de tout divertissement déraisonnable. Faisons tous des exercices physiques en plein air pendant au moins deux heures par jour. Remercions tous nos paysans à chaque repas et veillons à ce que pas un seul grain ne soit gaspillé."

- Mot d'ordre japonais pendant la seconde guerre mondiale

Bron: Euro-Synergies

(Op de foto: De voormalige Japanse Eerste Minister Koizumi toen hij, nog steeds in ambt, een bezoek bracht aan het Yasukuni Schrijn, ter nagedachtenis van het Japanse Keizerlijk Leger tijdens Wereldoorlog II. Zulk monument, laat staan een bezoek van iemand in zo'n positie, daar blijkt ons volk niet trots genoeg voor. Zelfs niet de politici die zich tot de nationalisten rekenen...)

Denk daar maar eens een weekje over na...

Week 15 December 2008

Post Scriptum:



Onze eigen Wanderer geeft het voorbeeld.

Bron: Zentropa


Denk daar maar eens een weekje over na...

Week 24 November 2008

Denk daar maar eens een weekje over na...

Week 10 november 2008

Het gebeurt niet vaak dat er – in Nederlandse vertaling nog wel – een nieuw boek verschijnt dat we meteen een vaste plaats in onze Gwenvedbibliotheek kunnen geven. Dat het boek over eten gaat verklaart misschien een deel van de belangstelling, met name van uitgeverij De Arbeiderspers (de meeste mensen bekommeren zich nu eenmaal meer om eten dan om metafysische problemen). Het heet ‘Een pleidooi voor echt eten’ en is van de hand van de Amerikaan Michael Pollan. In de boekhandel zag ik het bij kookboeken staan, maar dat is een monumentale vergissing. De relevantie van het boek en de eventuele invloed die het kan hebben situeren zich – via het ‘kanaal’ van de factoor eten – op cultureel en maatschappelijk vlak, zoveel was me al duidelijk na het lezen van een eerste bespreking in de krant. En toen spoedig daarna de tweewekelijkse aflevering van ‘The American Conservative’ in de bus viel, met daarin een interview met auteur Michael Pollan, was het duidelijk: in dat boek over voedsel was ook ideologisch voedsel te vinden.

Een eerste prettige verrassing: in een tijd waarin wetenschap (‘op haar smalst’, voeg ik er graag aan toe) in toenemende mate alles en iedereen lijkt te overheersen is Michael Pollan eerlijk onwetenschappelijk, een tikje antiwetenschappelijk zelfs. Het nutritionisme (precies de poging om ons voedingspatroon wetenschappelijk te regelen) is zijn favoriete schietschijf. Die typische contaminatie van wetenschap en industrie heeft ons plezier in eten zowel als ons aanvoelen wat gezond eten is grotendeels te niet gedan. ZE spreekt niet meer over voedsel maar over voedingsstoffen, die men dan blijkbaar verondersteld wordt willekeurig tot iets eetbaars te kunnen synthetiseren. Het gaat niet meer over granen, groenten, fruit en vlees of vis, maar over oxydanten, omega-weet-ik-veel, vezels, aminozuren en (on)verzadigde vetzuren. De industrie ging alles wit raffineren: bloem, rijst, suiker. Het gamma voedingsmiddelen dat in allerlei etensmiddelen terug kwam werd steeds smaller: rijst, tarwe, maïs en soja. Voor de ‘smaak’ zorgen vet, zout en zoet. Gezellig empirisch-anekdotisch gaat de auteur daartegen in met de volgende natte-vingeradviezen. Bijna vanzelfsprekend roept hij op om kunstmatige kleur-, smaak- en zoetstoffen te mijden en pleit hij voor zo vers mogelijke producten van de lokale markt, als het kan van de biologische teelt. Voor sommigen minder evident zal zijn advies zijn om niets te eten wat niet kan rotten of wat ingrediënten bevat die onbekend, niet uit te spreken of meer dan vijf in getal zijn. Even schitterend onwetenschappelijk is zijn goede raad betreffende hetgeen je in de supermarkt (als dat al de plaats is waar je voedsel wil kopen) moet aanschaffen: neem in gedachten je grootmoeder of je overgrootmoeder mee en koop slechts datgene wat zij zou kennen en appreciëren. In zijn overigens enthousiaste bespreking van het boek in De Standaard schrijft Kerel Verhoeven: “Mocht (Pollan) het hele systeem van landbouw en voedselvoorziening willen ombouwen, dan was hij een gevaarlijke utopist. Maar hij blijft in de keuken.” Het is in het licht van die toch ietwat onderkoelde reactie dat het interview in The American Conservative interessant is. Want daarin gaat Michael Pollan nog een stukje verder in politiek-maatschappelijke richting. Voor Karel Verhoeven misschien ‘gevaarlijk’, voor ons een extra meerwaarde bovenop zijn op zich al genietbaar en waardevol boek.

Denk daar maar eens een weekje over na...

Week 25 augustus 2008

Bron: Zentropa

"De nieuwe mens is nog aan het evolueren. Inderdaad, hij is niet zichtbaar voor iedereen, daar hij niet van het drukke centrum komt welke voortdurend de aandacht van het publiek trekt, maar van de stille rand. Elke nieuwe kracht welke gemaakt is om het einde van een tijdperk teweeg te brengen en dit ook gedaan heeft, kwam van de rand van dat tijdperk met al haar dominante waarden en pseudo-waarden. Het is in de momenten van de grootste crisis, in het opstaan van het nieuwe, dat de 'buitenstaanders' hun speciale functie opnemen voor een nucleus te vormen welke het nieuwe centrum zal uitmaken, waarrond de komende wereld zich vanaf dat moment zal ordenen."

E. Gunther Grundel, The Mission of the Young Generation


Denk daar maar eens een weekje over na...

Week 4 augustus 2008

Clip - L'Exemple


"[...] essayer de t'améliorer pour atteindre l'exemplarité"

~ l'exemple - IPVOX 2.0

(trachten jezelf te verbeteren om de voorbeeldigheid te bereiken)

Denk daar maar eens een weekje over na...

Week 30 juni 2008