Conservatisme

The man who ponders over objects of sense forms an attachment to them; from (that) attachment is produced desire; and from desire anger is produced; from anger results want of discrimination; from want of discrimination, confusion of the memory; from confusion of the memory, loss of reason; and in consequence of loss of reason. he is utterly ruined.

- Bhagavad Gita, II

De culturele degeneratie heeft de laatste jaren zo haar dieptepunt bereikt. Liefde is niet meer dan een chemische wisselwerking van enkele jaren, kinderen zijn ongelukjes en trouwen een samenwooncontract van gemiddeld drie jaar. Klassieke literatuur en kunst vergaren meer lagen stof dan geïnteresseerde blikken. En wat te denken van feestdagen, rituelen en religieuze diensten die hooguit nog een decadente betekenis dragen?

Mei’68 is perfect geslaagd in de afbraak van alle pijlers van onze samenleving. De wederopbouw waarin de Frankfurter Schule, feministen, marxisten en trotskisten het voortouw zouden nemen is er nooit van gekomen, maar dat heeft hen er niet van weerhouden te blijven afbreken. De elite van die mislukte revolutie bezet nog altijd de academische stoelen, de politieke mandaten en de opinieleidende posities, zodat eender welk alternatief nooit door zal breken. Een cultuur leidt tot verheffing of tot verval, aangezien dat eerste een verheffend ideaal vraagt zullen we per definitie blijven degenereren, hooguit met een toegenomen welvaart (al is ook dat nu nog maar de vraag).

Omdat de revolutie van Mei’68 echter nooit voltooid is moest natuurlijk wel iets in de plaats komen, dat is de ‘Westerse’ beschaving van de consumens geworden. De cultuur van de massaconsumptie leidt onvermijdelijk tot een decadentie die cultureel en maatschappelijk vernietigend uitwerkt maar tegelijk wel goed is voor de vrije lustenmarkt en daarom het turbokapitalisme de noodzakelijke nieuwe impulsen geeft. Niet voor niets worden die voormalige trotskisten nu in hun posities gehouden door diezelfde internationalistische turbokapitalisten, Mei’68 is al lang geen gevaar meer voor het Westen.

Verzoen de toekomst met de traditie
Verzoen de moderniteit met de identiteit
Verzoen het spirituele met het materiële

Réconcilier le futur avec la tradition
Réconcilier la modernité avec l'identité
Réconcilier le spirituel avec le matériel

~ Kaiserbund (Euromatrice - modernité, tradition et vice-versa)

Denk daar maar eens een weekje over na...

Week 6 april 2009



Wie de laatste uitzending gemist heeft, kan hem hier neerladen.

Elke woensdag van 20u-21u een nieuwe uitzending van Academisch Perspectief, het nieuw studentenprogramma op Radio Rapaille.

Academisch Perspectief is het gloednieuwe live praatprogramma op Radio Rapaille, voor en door studenten, met nu en dan een wel geleerde gast. Elke week bieden we een alternatieve kijk op de actualiteit. Onze opinies zijn gevormd vanuit een academisch verantwoord perspectief en we hopen zo onze luisteraars te sensibiliseren en op te roepen tot het bijdragen aan een nieuw maatschappelijk consensus.

Daarnaast regelmatig nieuws en verslagen vanuit de studentenwereld. Dit alles natuurlijk afgewisseld met (onder meer) die typische studentikoze muziek!

Burschen Heraus!

Meer info: www.radiorapaille.com

Er bestaan twee 'nationalistische' visies op de huidige maatschappelijke ontwikkelingen. De visie welke men aanhangt bepaalt voor een groot deel de standpunten, de strategieën etc. welke men verdedigt.

Clash of Civilisations

Oorsprong: De eerste visie is die waar vooral Samuel Huntington voor bekend staat, maar ook Patrick Buchanan en over het algemeen veel paleoconservatieven.
Visie: Volgens deze visie zal de toekomst gekenmerkt worden door cultureel en religieus conflict. De "schok" tussen politieke systemen, waarden en normen, maatschappelijke modellen, godsdiensten etc. zal de wereld in een nieuwe chaos gooien welke op termijn tot een herstel zal moeten leiden.
Uitgangspunt: Cruciaal in deze veronderstelling is natuurlijk dat men in de eerste plaats van deze beschavingen kan spreken. Het stelt dat er een duidelijk maatschappelijk model bestaat dat haaks staat op die van bijvoorbeeld het islamitische Oosten.
Gevolgen: In deze visie dienen de verschillende beschavingen zichzelf te beschermen tegen de anderen. Denken we hier vooral aan de islam en hoe geopolitieke assen zoals Washington-Brussel-Tel Aviv tegenwoordig zelfs door het Vlaams Belang wordt aangehaald om op een demarcatielijn tussen het vrije Westen en het islamitische Oosten te spreken (zie o.a. De Eeuwige Strijd, Filip de Man).
Aanhang: Het is dan ook een veel aangehaalde theorie door partijen zoals het Vlaams Belang of Amerikaanse paleoconservatieve Republikeinen. Deze visie zal dan ook snel leiden tot een wereldbeeld van de 'Westerse' tegen de 'Oosterse' wereld.

Downfall of Civilisations

Oorsprong: Tegengesteld aan de 'Clash', kan men ook spreken van de 'Downfall'. Hoewel deze titel niet van een specifieke auteur komt, wordt het onderscheid hiermee wel duidelijk. Voor de exponenten van deze visie moet men vooral kijken naar de grondleggers, in welk geval perennialistische traditionalisten zoals Evola en Guénon op de bühne komen. Meer bedongen exponenten zijn Oswald Spengler en Ernst Jünger, ook veel aangehaald door de 'Clash'-aanhangers. Voor de 'Downfall'-aanhangers moet men deze echter in de juiste historische context kunnen plaatsen, namelijk een tijdperk waarin men nog van volkeren en beschavingen kon spreken.
Visie: Wij naderen geen "schok" of "Clash", we worden juist geconfronteerd met een sluipende infectie. Deze infectie raakt " [...] de christen en de moslim, de Hebreeuw en de atheïst, de progressieve en de conservatieve, de subversieve en de traditionalistische, de extremisten en de gematigden." (Gabriele Adinolfi, Pensées Corsaires, p. 17) De toekomst zal gekenmerkt worden door wedergeboorte en het is onze zaak wedergeboren te worden zonder te sterven.
Uitgangspunt: Niet beschavingen, maar juist ondergang staat centraal. Het stelt dat er een wereldvisie is die haaks staat op de ondergang. Daarom valt de ondergang niet te verdedigen, maar enkel tegen te gaan. En daarom is spreken van een vorm van conflict theorie eigenlijk naast de kwestie zolang geen nieuwe wereldvisie zich kan materialiseren.
Gevolgen: Het gevolg van deze visie is niet dat er gesproken kan worden van nakende conflicten op basis van wat men is, maar uitsluitend op basis van wat men zou moeten zijn, een wereldvisie met andere woorden. Een religieuze groep als de islam, een etnische groep zoals de Chinezen of een politieke groep zoals de voormalige Sovjet Unie kan geen vijand op zich vormen omdat ze zouden botsen met andere groepen.
Aanhang: Deze theorie is politiek en maatschappelijk aanzienlijk minder vertegenwoordigd, tenminste in onze contreien. De revolutionaire stromingen neigen hier al wat sneller naar. Wellicht is het makkelijkst om te stellen dat alle stromingen die de "Clash"-theorie afwijzen niets van de huidige Westerse beschaving willen verdedigen. Ze willen iets nieuws creëren uit de traditie, een wedergeboorte zonder sterfte vooraf te laten gaan.

Het is van groot belang hiertussen te kunnen kiezen om de verhoudingen in deze wereld in te kunnen schatten, alsmede partij te kunnen kiezen. Sowieso bestaan hier genoeg denkers voor die als precedent en bron van inspiratie kunnen tellen.

Denk daar maar eens een weekje over na...

Week 30 maart 2009



Wie de laatste uitzending gemist heeft, kan hem hier neerladen.

Elke woensdag van 20u-21u een nieuwe uitzending van Academisch Perspectief, het nieuw studentenprogramma op Radio Rapaille.

Academisch Perspectief is het gloednieuwe live praatprogramma op Radio Rapaille, voor en door studenten, met nu en dan een wel geleerde gast. Elke week bieden we een alternatieve kijk op de actualiteit. Onze opinies zijn gevormd vanuit een academisch verantwoord perspectief en we hopen zo onze luisteraars te sensibiliseren en op te roepen tot het bijdragen aan een nieuw maatschappelijk consensus.

Daarnaast regelmatig nieuws en verslagen vanuit de studentenwereld. Dit alles natuurlijk afgewisseld met (onder meer) die typische studentikoze muziek!

Burschen Heraus!

Meer info: www.radiorapaille.com

Ter gelegenheid van Internationale Vrouwendag:

Feit: Porno is een industrie die in de miljarden euro's loopt (Meer waard dan alle professionele sporten samengeteld!).
Net als achter legale wiet ondergrondse harddrugs schuil gaan, gaat er achter porno ondergrondse illegale prostitutie en mensenhandel schuil.
Naast de eigenlijke porno moet men de volgende lucratieve industrieën niet vergeten: sekstherapie, scheidingen en medicijnen.

Feit: Net als alle primaten, heeft de mens voorbeelden nodig om gemeenschap te begrijpen (andere dierengroepen hebben nog hun instincten).
Porno onttrekt gemeenschap van liefde en voortplanting.
Geweld en vernedering doen dat vanzelfsprekend evenzogoed.
Kan je voorstellen wat het geeft als je geweld en vernedering combineert met porno.

Feit: Door porno verwart men liefde met 'seksuele compatibiliteit' en vernietigt zodoende het huwelijk.
Door porno denkt men dat one-night-stands normaal zijn en kan men deze niet meer van echte relaties onderscheiden.
Na de 'wittebroodsperiode' (die hooguit een paar jaar duurt) slaat de realiteit toe en krijgt men scheidingen.

Feit: Porno maakt mannen impotent en vernietigt bijgevolg het gezin en de toekomst van de maatschappij.
Consumentisme kweekt verlangen.
Porno is consumentisme.
Door porno verlangen mannen een onrealistisch stereotiep van vrouwen.
Door porno wordt een digitale bewerking op papier aantrekkelijk en eigenlijke gemeenschap marginaal.

Feit: Voorbehoedsmiddelen zetten beide geslachten aan tegelijk seksueel beschikbaar en emotioneel afstandelijk tegenover seks te staan.
In tegenstelling tot wat de RKK zegt zijn condooms geen misdaad voor gezinsplanning.
In tegenstelling tot wat Sex in the City zegt is een combinatie van one night stands en de pil geen liberalisering van de vrouw.

Feit: Vroeger had men religieuze normen, tegenwoordig wordt men gedwongen normen aan de media te onttrekken.
De media wordt gestuurd door winstdoeleinden, logischerwijs, "sex sells" (zowel Sex in the City als Porky's), de media is niet verplicht een moraliserende rol hierin te spelen.

Feit: De oplossing ligt bij onszelf.
Verwacht niet dat de overheid dit oplost, zei zijn honderd procent medeplichtig.
Verwacht niet dat terugplooien op de RKK dit oplost, Vaticanum II is een overheidsknecht welke enkel voor de vorm krampachtig tegen abortus en promiscuïteit ageert (bijv. Danneels).
Identiteit, een nieuwe invulling van geslachten en relaties, is de enige oplossing, en sowieso elke vorm van porno tegen gaan!

Denk daar maar eens een weekje over na...

Ben je het er mee eens? Klik dan hier.

Week 9 maart 2009



Wie de eerste uitzending gemist heeft, kan hem hier neerladen.

Elke woensdag van 20u-21u een nieuwe uitzending van Academisch Perspectief, het nieuw studentenprogramma op Radio Rapaille.

Academisch Perspectief is het gloednieuwe live praatprogramma op Radio Rapaille, voor en door studenten, met nu en dan een wel geleerde gast. Elke week bieden we een alternatieve kijk op de actualiteit. Onze opinies zijn gevormd vanuit een academisch verantwoord perspectief en we hopen zo onze luisteraars te sensibiliseren en op te roepen tot het bijdragen aan een nieuw maatschappelijk consensus.

Daarnaast regelmatig nieuws en verslagen vanuit de studentenwereld. Dit alles natuurlijk afgewisseld met (onder meer) die typische studentikoze muziek!

Burschen Heraus!

Meer info: www.radiorapaille.com

Waar is Burke gebleven? En Nisbet? En Weaver? En tal van anderen? Deze vragen drukken me dikwijls met de neus op de feiten. Er is veel naamconservatisme in ons kleine landje. En er zal nog meer naamconservatisme bijkomen als nieuwe neoconservatieve en liberale internetmedia straks als paddenstoelen de grond uitschieten. Maar het echte conservatisme lijkt steeds meer een vergeten zaak. Wanneer men het werk van Robert Nisbet leest, dan merkt men het verschil meteen. Tegenover het fletse hedendaagse neoconservatisme dat bepaalde items najaagt als islam, meningsuiting, democratie en vrije markt, is het lezen van Nisbet een verademing voor conservatieve geesten.

Enkele jaren geleden werd in Nederland het conservatisme nieuw leven ingeblazen door de oprichting van een Edmund Burke Stichting. Mannen als Kinneging, Spruyt en Livestro strooiden toen kwistig rond met grote boeken van grote namen als Burke, Weaver, Kirk en ook Nisbet. Dat was in het begin. Na enkele jaren was en is er nog maar weinig Burke te bespeuren. Wat restte was Plato, Leo Strauss en wat aanvullend materiaal, veelal tijdloos en ahistorisch van karakter. Nu zal ik hier niet alleen maar kwaad over spreken; het was onder meer een stuk politieke urgentie en intellectuele onderbezetting die tot keuzes leidden waar men achteraf al dan niet gelukkig over kan zijn. Maar jammer is het wel. Zeker in een tijd waarin politiek pragmatisme en populistische hysterie in elkaar over lijken gaan.

Om deze weinig opzienbarende constateringen kracht bij te zetten en in te vullen, hebben we, als conservatieve leeskring in Groningen, besloten het werk van Nisbet ter hand te nemen. Robert Nisbet (1913-1996) heeft tal van boeken geschreven, maar één boekje leek ons een goede inleiding tot zowel Nisbet als tot het traditionele conservatisme: Conservatism – Dream and Reality, een werk waarin Nisbet de contouren schetst van de conservatieve ideologie (sic!). Hieronder volgt een weergave van het eerste hoofdstuk uit dit boek, genaamd: "Sources of Conservatism".

Robert Nisbet legt het jaartal 1830 ten grondslag aan het conservatisme; het jaar waarin in Engeland voor het eerst het zogenaamde conservatisme onderdeel ging uitmaken van het politieke discours. Qua filosofische inhoud was het echter Edmund Burke die vanaf 1790, met name in diens Reflections on the Revolution in France, de conservatieve thema’s naar voren schoof die vanaf dan de gehele negentiende eeuw hun weg zouden vinden binnen het conservatieve denken. Burke zag in dit werk niet minder dan een Europese revolutie met daaraan ten grondslag de Franse Revolutie. Jaren later zag op soortgelijke wijze iemand als Alexis de Tocqueville zijn werk Old Regime and the French Revolution oorspronkelijk als het eerste deel van een groter werk: The European Revolution.

Als je de catalogi van nationalistische boekenwinkels doorbladert, als je nationalistische kranten en magazines leest of internet fora afspeurt waar jonge tot niet-zo-jonge activisten over het nationalistische recht op vrije meningsuiting praten, dan zal je merken dat een dol anti-islamisme heerst.

De reden hiervoor lijkt logisch: islam is de vijand van de Franse natie en van de Europese beschaving, en daarom van de nationalistische beweging. Maar als we voorbij dit “logische” - en voorbij dit uiterlijke - kijken, is dit dan realiteit? Dat is waar we in dit artikel over zullen denken, door vier zaken te behandelen:

1) is de islamofobische ingesteldheid een integraal onderdeel van de nationalistische beweging;

2) wat zijn de redenen voor islamofobie;

3) wat zijn de politieke gevolgen van islamofobie;

4) welke voorstellen zijn er voor nationalistische politiek tegenover islam?

“’Om de wereld te hervormen moeten de mensen zelf psychisch een andere weg inslaan. Wanneer je zelf ook niet echt ieders broeder wordt, dan zal de broederschap niet aanbreken. […] Iedereen zal vinden dat hij te weinig heeft, mopperen, afgunstig zijn en de anderen naar het leven staan. U vraagt wanneer dat werkelijkheid zal worden. Dat zal werkelijkheid worden, maar eerst moeten we door een periode van menselijke vereenzaming heen’. ‘Wat voor vereenzaming’, vraag ik hem. ‘De vereenzaming die nu overal heerst, vooral in onze eeuw, maar ze is nog niet helemaal definitief, nog is haar tijd niet gekomen. Want een ieder streeft er nu naar zijn persoon zo mogelijk af te scheiden, een ieder wil in zichzelf de volheid van het leven ervaren, maar intussen leiden al zijn inspanningen in de verste verte niet tot de volheid des levens, maar tot regelrechte zelfmoord, want in plaats van te komen tot volheid van inzicht in het eigen wezen geraken zij slechts volledig vereenzaamd. In onze tijd zijn allen namelijk verdeeld in individuen, ieder zondert zich af in zijn hol, ieder mijdt de ander, houdt zich schuil, verbergt zelfs wat hij heeft en eindigt ermee dat hij door de mensen verstoten wordt en zelf de mensen verstoot. In eenzaamheid vergaart hij rijkdom en denkt: nu ben ik sterk en onafhankelijk, maar de dwaas weet niet dat hoe meer rijkdom hij vergaart, des te dieper hij wegzinkt in zelfvernietigende onmacht. Want hij is gewoon geraakt om alleen zichzelf te vertrouwen en zichzelf als een individu van het geheel af te scheiden, hij heeft zijn ziel aangeleerd niet te geloven in menselijke hulp, de mensen en de mensheid, hij siddert enkel bij de gedachte dat hij zijn geld en zijn verworven rechten kan kwijtraken.’”

(DOSTOJEVSKI, Fiodor M., De broers Karamazov, G.A. van Oorschot, Amsterdam, 2005, 369)


Denk daar maar eens een weekje over na...

Week 3 november 2008

"Ik heb dat nog nooit gevierd. Het is gewoon belachelijk. We moeten al die slechte gewoontes van Amerika niet overnemen. Ik kom uit het Ieperse en daar vieren we op 11 november Sint-Maarten. Dat was iets om naar uit te kijken. Als er elke maand iets te vieren valt, is het niet meer leuk."

Annelien Coorevits



Denk daar maar eens een weekje over na...

Week 27 oktober 2008

Ik ben zonet teruggekeerd van een vorming over het heidendom in hedendaags West-Europa. Op een bepaald moment had de spreker het over de Vlaamse cultuur, of beter gezegd het gebrek eraan. Onderstaand citaat vond ik veelzeggend. Het ging over een Marokkaanse man en een discussie met hem over integratie.

“Waarin moeten wij Marokkanen ons integreren? Geef mij een voorbeeld van echte Vlaamse cultuur en dan kunnen we verder praten. Maar wat is Vlaamse cultuur? MTV, McDonalds?”

En de man heeft overschot van gelijk. Met de veramerikanisering hebben we onze eigen cultuur vervlakt tot een niveau waarbij alles dat echt eigen was, echt Vlaams was, enorme schade is toegebracht. Wie kan hier nog tien concrete, tastbare dingen opsommen die écht Vlaams zijn. Een BigMac? Prada? Starbucks? Is dat wat wij willen, een maatschappij van individualisten, merken en snobistisch denken en handelen? Wanneer wij vragen aan vreemdelingen om zich aan te passen, te assimileren, dan is het ook aan ons om ervoor te zorgen dat zij iets hebben om zich aan aan te passen. Of houdt integratie een morele degeneratie in waar alles moet kunnen en mogen? Als dat het geval zou zijn, dan hebben vele conservatieve moslims, en ook vele buitenlandse conservatieve (Poolse) katholieken, gelijk om krampachtig vast te houden aan hun eigen cultuur.

Het gebeurt niet vaak dat er – in Nederlandse vertaling nog wel – een nieuw boek verschijnt dat we meteen een vaste plaats in onze Gwenvedbibliotheek kunnen geven. Dat het boek over eten gaat verklaart misschien een deel van de belangstelling, met name van uitgeverij De Arbeiderspers (de meeste mensen bekommeren zich nu eenmaal meer om eten dan om metafysische problemen). Het heet ‘Een pleidooi voor echt eten’ en is van de hand van de Amerikaan Michael Pollan. In de boekhandel zag ik het bij kookboeken staan, maar dat is een monumentale vergissing. De relevantie van het boek en de eventuele invloed die het kan hebben situeren zich – via het ‘kanaal’ van de factoor eten – op cultureel en maatschappelijk vlak, zoveel was me al duidelijk na het lezen van een eerste bespreking in de krant. En toen spoedig daarna de tweewekelijkse aflevering van ‘The American Conservative’ in de bus viel, met daarin een interview met auteur Michael Pollan, was het duidelijk: in dat boek over voedsel was ook ideologisch voedsel te vinden.

Een eerste prettige verrassing: in een tijd waarin wetenschap (‘op haar smalst’, voeg ik er graag aan toe) in toenemende mate alles en iedereen lijkt te overheersen is Michael Pollan eerlijk onwetenschappelijk, een tikje antiwetenschappelijk zelfs. Het nutritionisme (precies de poging om ons voedingspatroon wetenschappelijk te regelen) is zijn favoriete schietschijf. Die typische contaminatie van wetenschap en industrie heeft ons plezier in eten zowel als ons aanvoelen wat gezond eten is grotendeels te niet gedan. ZE spreekt niet meer over voedsel maar over voedingsstoffen, die men dan blijkbaar verondersteld wordt willekeurig tot iets eetbaars te kunnen synthetiseren. Het gaat niet meer over granen, groenten, fruit en vlees of vis, maar over oxydanten, omega-weet-ik-veel, vezels, aminozuren en (on)verzadigde vetzuren. De industrie ging alles wit raffineren: bloem, rijst, suiker. Het gamma voedingsmiddelen dat in allerlei etensmiddelen terug kwam werd steeds smaller: rijst, tarwe, maïs en soja. Voor de ‘smaak’ zorgen vet, zout en zoet. Gezellig empirisch-anekdotisch gaat de auteur daartegen in met de volgende natte-vingeradviezen. Bijna vanzelfsprekend roept hij op om kunstmatige kleur-, smaak- en zoetstoffen te mijden en pleit hij voor zo vers mogelijke producten van de lokale markt, als het kan van de biologische teelt. Voor sommigen minder evident zal zijn advies zijn om niets te eten wat niet kan rotten of wat ingrediënten bevat die onbekend, niet uit te spreken of meer dan vijf in getal zijn. Even schitterend onwetenschappelijk is zijn goede raad betreffende hetgeen je in de supermarkt (als dat al de plaats is waar je voedsel wil kopen) moet aanschaffen: neem in gedachten je grootmoeder of je overgrootmoeder mee en koop slechts datgene wat zij zou kennen en appreciëren. In zijn overigens enthousiaste bespreking van het boek in De Standaard schrijft Kerel Verhoeven: “Mocht (Pollan) het hele systeem van landbouw en voedselvoorziening willen ombouwen, dan was hij een gevaarlijke utopist. Maar hij blijft in de keuken.” Het is in het licht van die toch ietwat onderkoelde reactie dat het interview in The American Conservative interessant is. Want daarin gaat Michael Pollan nog een stukje verder in politiek-maatschappelijke richting. Voor Karel Verhoeven misschien ‘gevaarlijk’, voor ons een extra meerwaarde bovenop zijn op zich al genietbaar en waardevol boek.

Voor velen lijkt liberalisme de beste, zo niet de enige manier waarop politieke leiders en sociale groepen kunnen samenwerken, en waardoor sociale veranderingen en politieke hervormingen kunnen slagen. In elk geval is dit het geval in Oost-Europa, maar ik geloof dat dit ook tot een aanzienlijk niveau geldt voor andere landen welke wij omschrijven als het Westen. Liberalisme wordt niet alleen gezien als synoniem met vrijheid, maar ook als het lot van de moderne wereld, de fundamentele bindende kracht achter de beschaving, en de enige politieke taal waardoor we elkander kunnen begrijpen. Toen Oost-Europeanen zichzelf van de Sovjet hegemonie bevrijdden, was het eerste dat hen verteld werd, en velen vertelden dit tegen zichzelf, dat ze een liberaal patroon moesten gaan volgen. Wat dit ‘liberaal patroon’ inhield, moest nog duidelijk worden. Maar waar geen twijfel rond bestond, was dat een openlijke afwijzing van dit patroon, zelfs slechts mondeling, of het opzettelijk vervangen van het woord ‘liberaal’ door ‘niet-liberaal’, onaangename gevolgen zou teweeg kunnen brengen bij internationale instellingen en in de internationale publieke opinie.

Liberalisme is natuurlijk een los en nogal obscuur concept dat verschillende ideeën verzamelt, die niet altijd met elkaar te verenigen zijn in de verschillende historische contexten. Het gaat van radicaal vrije markt kapitalisme tot de welvaartstaat, over Ludwig von Mises, naar John Rawls, richting Reagonomics en verder door via de Europese Unie. Wisselen tussen een enge en een brede definitie van liberalisme, en terug, is, zeker in de polemiek, een algemene praktijk geworden bij politici, politieke commentatoren en het gros van de mensen. Daarom is een coherente en exhaustieve definitie van ‘liberalisme’ zeer moeilijk. Dit is echter geen excuus voor de zoektocht naar zo’n definitie op te geven. Coherente en exhaustieve definities van socialisme of conservatisme zijn niet minder moeilijk, maar dit heeft critici nooit weerhouden bezwaren tegen deze twee te opperen.

Laat me dus mijn eigen formulering geven. Een liberaal is iemand die een afgeslankte kijk op de mens, gemeenschap, moraliteit, religie, geschiedenis en filosofie heeft, vanuit de overtuiging dat dit de veiligste wijze is voor menselijke coöperatie tot stand te brengen. Hij ontkent niet dat rijkere principes en normen mogelijk zijn, maar hij gelooft dat deze principes enkel valide zijn binnen bepaalde groepen en gemeenschappen. Daarom weigert hij aan deze principes en normen enige universele waarde te hangen en protesteert wanneer iemand zijn overtuiging, hoe juist deze ook mag zijn, probeert op te leggen aan de volledige sociale entiteit. Liberalen hebben wellicht afwijkende meningen over economische vrijheden en de rol van de overheid, maar ze staan verenigd in hun overtuiging dat een afgeslankte kijk op vlak van antropologische, morele en metafysische assumpties de eerste voorwaarde is voor vrijheid en vrede. Wie deze assumpties wil verrijken brengt ideologisch conflict teweeg en ondermijnt daardoor de basis voor vredelievende samenwerking, wat de deur opent naar discriminatie.

Denk daar maar eens een weekje over na...

Week 25 augustus 2008

Bron: Zentropa