Cultuur

In 1980 luidde de moord op John Lennon het definitieve einde in van de pacifisctische en egalitaire illusies van de naoorlogse generatie.

De dood van Michael Jackson staat in lijn met de zwaarste crisis die een economisch systeem ooit heeft gekend, geïncarneerd tot het karikaturale toe. De grootste verkoper van straalschijven ooit heeft het voor elkaar gekregen zijn carrière te verdrinken in een oceaan van schulden, waar ook de Amerikaanse en mondiale economieën door verzwolgen zijn maar thans niet gesaneerd.

Michael Jackson heeft zijn leven doorgebracht in een imaginaire wereld waar Peter Pan is opgegaan, door kindercult en gemengde pedofilie, in de materialisatie van een nieuwe occidentale man die weigert groot te worden en zijn mannelijkheid te accepteren. Hij heeft volgehouden in het depigmenteren van zijn huid; heeft zijn befaamde neus afgesneden; zijn lichaam getransformeerd tot een bouwterrein, heilige priester van een religie van rassenvermenging die rassen ontkent maar overal racisten ziet.

Hij is de getalenteerde koning geworden van een rockmuziek onttrokken van haar gecontesteerde origines - de strijd van de zwarten voor gelijkheid, gevolgd door de parodie van de revolutie van de jaren '60, die aan de kinderen van de burgerij heeft toegestaan de laatste obstakels van de absolute heerschappij van de markt te vernietigen: familie, vaderland, patriarchaat, culturele en morele hiërarchie.

Ontdaan van haar 'archaïsmen', heeft het kapitaal van de verleiding haar volledige kracht kunnen laten gelden. Ze heeft zich uitgestrekt over de hele wereld, de plaatselijke culturen gebombardeerd door haar mediatieke B-52's; een opzichtige seksualiteit geconcretiseerd in de hand-tussen-de-benen van Michael Jackson, als kinderachtige markeerstift van de 'vrijheid', maar genoeg om een mondiale gedeculturaliseerde jeugd te verleiden. De fantastische monsters van Thriller verkondigden aan een westerse middenklasse, gefascineerd door het morbide spektakel, haar wrede sociale en historische klassenvervaging.


Eric Zemmour

Bron: Le Figaro

Denk daar maar eens een weekje over na...

Week 13 juli 2009

AP16




Wie de laatste uitzending gemist heeft, kan hem hier neerladen.


AP17




Wie de laatste uitzending gemist heeft, kan hem hier neerladen.


AP18




Wie de laatste uitzending gemist heeft, kan hem hier neerladen.


AP19




Wie de laatste uitzending gemist heeft, kan hem hier neerladen.



Elke woensdag van 20u-21u een nieuwe uitzending van Academisch Perspectief, het nieuw studentenprogramma op Radio Rapaille.

Academisch Perspectief is het gloednieuwe live praatprogramma op Radio Rapaille, voor en door studenten, met nu en dan een wel geleerde gast. Elke week bieden we een alternatieve kijk op de actualiteit. Onze opinies zijn gevormd vanuit een academisch verantwoord perspectief en we hopen zo onze luisteraars te sensibiliseren en op te roepen tot het bijdragen aan een nieuw maatschappelijk consensus.

Daarnaast regelmatig nieuws en verslagen vanuit de studentenwereld. Dit alles natuurlijk afgewisseld met (onder meer) die typische studentikoze muziek!

Burschen Heraus!

Meer info: www.radiorapaille.com

Leven

Albrecht Rodenbach, geboren te Roeselare in het jaar 1856, was de oudste van tien kinderen. Hij stamde uit een burgerfamilie. Na de lagere school volgt hij les aan het Klein Seminarie, waar zijn Vlaamsgezindheid groeide. Hugo Verriest had hierbij een grote invloed op hem. Deze had een grote invloed op zijn leerlingen, en dus ook op Rodenbach. Verriest zelf had les gehad van Guido Gezelle, die voor hem een groot voorbeeld was geweest. Hij wou zijn eigen leerlingen in de geest van Gezelle opleiden. Vrijheid, verantwoordelijkheid en christendom waren daarbij zeer belangrijk. Hij vulde dit aan met zijn eigen grootmenselijkheid, zijn breeddenkendheid en zijn politiek engagement. Hij was een flamingant en streefde voor het lesgeven in het Nederlands in het onderwijs in Vlaanderen.

Tijdens het schooljaar 1874-75 kwam het tot een conflict tussen leerlingen van Verriests Poësisklas en de Fransgezinde directeur. Deze leerlingen weigerden Franse liederen te zingen op het schoolfeest en zongen in de plaats daarvan een lied dat Rodenbach had geschreven: ‘Nu het lied der Vlaamse zonen’. Hierbij hoorde de strijdkreet "Vliegt de blauwvoet, storm op zee". Deze actie kreeg de naam "De grote stooringe" en was de start van de zogenaamde "Blauwvoeterie”. De tekst van dit lied had Rodenbach gebaseerd op een roman van Hendrik Conscience: de Kerels van Vlaanderen. Hierin is ook de reeds bovenvernoemde strijdkreet letterlijk te vinden. De Kerels van Vlaanderen gaat over de strijd tussen de zeelui (het woord ‘de kerels’ in de titel van het boek refereert naar deze zeelui) die zichzelf ook wel Blauwvoeten noemden, en de Isengrims. Hendrik Conscience, , had zich ook op een tekst gebaseerd, namelijk op de Histoire de Flandre van Joseph Kervyn de Lettenhove. Deze Histoire vertelt het waargebeurde verhaal van de strijd tussen de Veurnse families Blauvoet en Ingrekin tijdens de 12de eeuw.

Omroep Odal, het heidense programma op Radio Rapaille heeft komende woensdag een speciale uitzending over de Midzomervieringen.

Er wordt ingegaan op de oorsprong van de na het midwinterfeest belangrijkste heidense viering van de Germanen.

Woensdag 24 juni op Radio Rapaille van 21.00 tot 22.00 uur.

The man who ponders over objects of sense forms an attachment to them; from (that) attachment is produced desire; and from desire anger is produced; from anger results want of discrimination; from want of discrimination, confusion of the memory; from confusion of the memory, loss of reason; and in consequence of loss of reason. he is utterly ruined.

- Bhagavad Gita, II

De culturele degeneratie heeft de laatste jaren zo haar dieptepunt bereikt. Liefde is niet meer dan een chemische wisselwerking van enkele jaren, kinderen zijn ongelukjes en trouwen een samenwooncontract van gemiddeld drie jaar. Klassieke literatuur en kunst vergaren meer lagen stof dan geïnteresseerde blikken. En wat te denken van feestdagen, rituelen en religieuze diensten die hooguit nog een decadente betekenis dragen?

Mei’68 is perfect geslaagd in de afbraak van alle pijlers van onze samenleving. De wederopbouw waarin de Frankfurter Schule, feministen, marxisten en trotskisten het voortouw zouden nemen is er nooit van gekomen, maar dat heeft hen er niet van weerhouden te blijven afbreken. De elite van die mislukte revolutie bezet nog altijd de academische stoelen, de politieke mandaten en de opinieleidende posities, zodat eender welk alternatief nooit door zal breken. Een cultuur leidt tot verheffing of tot verval, aangezien dat eerste een verheffend ideaal vraagt zullen we per definitie blijven degenereren, hooguit met een toegenomen welvaart (al is ook dat nu nog maar de vraag).

Omdat de revolutie van Mei’68 echter nooit voltooid is moest natuurlijk wel iets in de plaats komen, dat is de ‘Westerse’ beschaving van de consumens geworden. De cultuur van de massaconsumptie leidt onvermijdelijk tot een decadentie die cultureel en maatschappelijk vernietigend uitwerkt maar tegelijk wel goed is voor de vrije lustenmarkt en daarom het turbokapitalisme de noodzakelijke nieuwe impulsen geeft. Niet voor niets worden die voormalige trotskisten nu in hun posities gehouden door diezelfde internationalistische turbokapitalisten, Mei’68 is al lang geen gevaar meer voor het Westen.

“Westerse idealen benadrukken de rechten en privileges van het individu boven die van de groep en in het bijzonder boven die van de staat.

Westerse samenlevingen waarderen individuele vervulling – wat de Amerikaanse Onafhankelijkheidsverklaring noemt “the pursuit of happiness” – en regelen hun zaken dienovereenkomstig. Oosterse samenlevingen geloven dat individuen zich vervullen doorheen de grotere identiteit van de groep.

In het Chinees zegt men: “de kleine zelf opofferen om de grote zelf te bereiken.” Deze nadruk op naar anderen gerichte waarden – op communautaire waarden en plichten boven rechten – is één van de onderscheidende kenmerken van de nieuwe industrielanden, en in de ogen van vele sociologen de sleutelfactor in hun succes. Ik beweer niet dat Westerlingen niet in staat zijn tot onbaatzuchtige dienstverlening aan anderen, of dat er geen egoïsten zijn in het Oosten. Maar er is een reëel verschil tussen Oost en West. Elke samenleving heeft natuurlijk zowel communautaire als individualistische drijfveren. Elke samenleving, tussen recht en verantwoordelijkheden en tussen concurrentie en samenwerking. Dat moeten wij ook. In dit opzicht zijn wij een Oosterse samenleving, en dat moeten we blijven. Als we naar het andere uiterste overhellen, en zonder veel kritiek de Westerse opvattingen aanvaarden over de absolute suprematie van individuele rechten en vrijheden – opvattingen die zelfs in het Westen ter discussie staan – dan wordt dit onze ondergang.”


Lee Kuan Yew, premier van Singapore, 1989

(Met dank aan Astuanax.)

Week 4 mei 2009





Wie de laatste uitzending gemist heeft, kan hem hier neerladen.

Elke woensdag van 20u-21u een nieuwe uitzending van Academisch Perspectief, het nieuw studentenprogramma op Radio Rapaille.

Academisch Perspectief is het gloednieuwe live praatprogramma op Radio Rapaille, voor en door studenten, met nu en dan een wel geleerde gast. Elke week bieden we een alternatieve kijk op de actualiteit. Onze opinies zijn gevormd vanuit een academisch verantwoord perspectief en we hopen zo onze luisteraars te sensibiliseren en op te roepen tot het bijdragen aan een nieuw maatschappelijk consensus.

Daarnaast regelmatig nieuws en verslagen vanuit de studentenwereld. Dit alles natuurlijk afgewisseld met (onder meer) die typische studentikoze muziek!

Burschen Heraus!

Meer info: www.radiorapaille.com

Op 26 maart zal de NSV! in Leuven betogen onder de slogan “Vlaams, Sociaal & Nationaal”. Vanuit de linkerkant geraakt men niet verder dan de gewoonlijke platvloerse argumenten, als ze daar al voor moeten doorgaan, om voor een tegenbetoging te mobiliseren. Al moet het gezegd worden dat de argumenten deze keer wel zéér mager zijn uitgevallen. Verder dan een paar alinea’s die neerkomen op “NSV! is niet sociaal, want wij zeggen het.” of “Het Vlaams Belang is liberaal” geraken zij niet. Een argumentatie waarom onze ideologie niet sociaal is, wordt niet gegeven en op geen enkele manier slagen zij erin om de ideologische koers van het Vlaams Belang, of die nu liberaal is of niet, aan die van ons te koppelen. Bij de linkerkant is er blijkbaar niet enkel een kwantitatieve bloedarmoede, maar ook een kwalitatieve. In tijden waar de economische sectoren smeken om nationalisaties en zelfs de banken dit beginnen te vragen, is het veelzeggend dat de socialisten en marxisten er niet in slagen om hier enig voordeel uit te halen. Veelzeggend is het ook dat de linkerkant enkel slaagt in het rekruteren van de burgerijkindjes en de yuppie’s en amper nog arbeiders aanspreekt. Getuige daarvan o.a. de opstootjes aan de Blandijn bij het debat van de NSV!-Gent.

Maar ergens is het te begrijpen dat de linkerkant geen garen kan spinnen uit dit gebeuren. Het verleden heeft aangetoond dat hun experimenten enkel uitlopen op een compleet gefaald sociaal, economisch en humanitair beleid. Het is meer dan ooit nodig om een solidaristisch alternatief naar voren te schuiven, tegen het kapitalisme, maar evenzeer tegen het marxisme. We willen immers het éne gif niet vervangen door het andere. Maar tegelijkertijd mogen we in deze strijd, die op nationaal en internationaal niveau gevoerd zal moeten worden, op geen enkel moment onze eigenheid verliezen. De uitkomst van deze strijd zal de komende eeuwen bepalen. De generatie voor ons heeft voor een groot deel op zijn of haar gat kunnen zitten en in West-Europa zich vooral beziggehouden met luxerevoluties als mei ’68. De rechtsnationale kant is daarbij veel te veel in het defensief gegaan. Het is nu meer tijd dan ooit om voor de aanval te kiezen en onze agenda niet langer te laten bepalen door anderen.

Na de vorige gedachte van de week (9 maart 2009) over het schadelijke fenomeen van porno, werd ik zohaast overspoeld door klachten. Het is treffend dat het uitgerekend over een dergelijk onderwerp is dat ik me wederom genoodzaakt voel een verantwoording/rechtzetting/verdieping/… te schrijven. De vorige keer was het een boekuittreksel over feminisme dat in het verkeerde keelgat schoot, dit keer een feitenverzameling over de oorsprong en gevolgen van porno.

Homo Festivus

Wij leven naar verluidt in het post-post-post-modernistisch tijdperk. Omdat het ingewikkeld wordt met al die posts, zijn er nu slimmeriken als Fukuyama die maar besloten hebben een punt achter de geschiedenis te zetten en daarmee alle vormen van ideologie, alternatieven, idealen etc. stervend dan wel nutteloos te verklaren. Hierdoor loopt onze wereld nu rond met de post-mens, de Homo Festivus (Philippe Muray), die een breuk heeft gemaakt met zijn voorvaderen en zijn geschiedenis. Hij kan echter wel nog een zelfbehoudend instinct hebben, waardoor hij uit onzekerheid met zijn supermenselijke transcendentie zoekt naar een vijand om zijn pijlen op te richten. Dit echter uitsluitend door reactionaire reflex, wat zeker niet met idealen of ideologische trouw moet verward worden.

Door Berliner Philharmoniker onder dirigentie van Karajan. Schilderijen van Bosch (en een van Bruegel).

Ter gelegenheid van Internationale Vrouwendag:

Feit: Porno is een industrie die in de miljarden euro's loopt (Meer waard dan alle professionele sporten samengeteld!).
Net als achter legale wiet ondergrondse harddrugs schuil gaan, gaat er achter porno ondergrondse illegale prostitutie en mensenhandel schuil.
Naast de eigenlijke porno moet men de volgende lucratieve industrieën niet vergeten: sekstherapie, scheidingen en medicijnen.

Feit: Net als alle primaten, heeft de mens voorbeelden nodig om gemeenschap te begrijpen (andere dierengroepen hebben nog hun instincten).
Porno onttrekt gemeenschap van liefde en voortplanting.
Geweld en vernedering doen dat vanzelfsprekend evenzogoed.
Kan je voorstellen wat het geeft als je geweld en vernedering combineert met porno.

Feit: Door porno verwart men liefde met 'seksuele compatibiliteit' en vernietigt zodoende het huwelijk.
Door porno denkt men dat one-night-stands normaal zijn en kan men deze niet meer van echte relaties onderscheiden.
Na de 'wittebroodsperiode' (die hooguit een paar jaar duurt) slaat de realiteit toe en krijgt men scheidingen.

Feit: Porno maakt mannen impotent en vernietigt bijgevolg het gezin en de toekomst van de maatschappij.
Consumentisme kweekt verlangen.
Porno is consumentisme.
Door porno verlangen mannen een onrealistisch stereotiep van vrouwen.
Door porno wordt een digitale bewerking op papier aantrekkelijk en eigenlijke gemeenschap marginaal.

Feit: Voorbehoedsmiddelen zetten beide geslachten aan tegelijk seksueel beschikbaar en emotioneel afstandelijk tegenover seks te staan.
In tegenstelling tot wat de RKK zegt zijn condooms geen misdaad voor gezinsplanning.
In tegenstelling tot wat Sex in the City zegt is een combinatie van one night stands en de pil geen liberalisering van de vrouw.

Feit: Vroeger had men religieuze normen, tegenwoordig wordt men gedwongen normen aan de media te onttrekken.
De media wordt gestuurd door winstdoeleinden, logischerwijs, "sex sells" (zowel Sex in the City als Porky's), de media is niet verplicht een moraliserende rol hierin te spelen.

Feit: De oplossing ligt bij onszelf.
Verwacht niet dat de overheid dit oplost, zei zijn honderd procent medeplichtig.
Verwacht niet dat terugplooien op de RKK dit oplost, Vaticanum II is een overheidsknecht welke enkel voor de vorm krampachtig tegen abortus en promiscuïteit ageert (bijv. Danneels).
Identiteit, een nieuwe invulling van geslachten en relaties, is de enige oplossing, en sowieso elke vorm van porno tegen gaan!

Denk daar maar eens een weekje over na...

Ben je het er mee eens? Klik dan hier.

Week 9 maart 2009



Wie de eerste uitzending gemist heeft, kan hem hier neerladen.

Elke woensdag van 20u-21u een nieuwe uitzending van Academisch Perspectief, het nieuw studentenprogramma op Radio Rapaille.

Academisch Perspectief is het gloednieuwe live praatprogramma op Radio Rapaille, voor en door studenten, met nu en dan een wel geleerde gast. Elke week bieden we een alternatieve kijk op de actualiteit. Onze opinies zijn gevormd vanuit een academisch verantwoord perspectief en we hopen zo onze luisteraars te sensibiliseren en op te roepen tot het bijdragen aan een nieuw maatschappelijk consensus.

Daarnaast regelmatig nieuws en verslagen vanuit de studentenwereld. Dit alles natuurlijk afgewisseld met (onder meer) die typische studentikoze muziek!

Burschen Heraus!

Meer info: www.radiorapaille.com

"Er is niet veel nodig. Een klein, goed onderhouden landgoed, een waardig, regelmatig beoefende ambacht, een kleine tuin die bewijs geeft van zorgdragende handen, een net en ordelijk huis, een paar boeken of kopieën van klassieke kunst. De idee is dat deze objecten getransformeerd moeten worden tot een persoonlijke leefwereld, ze moeten de stempel dragen van de eigenaar zijn persoonlijkheid. Echt bezit is ziel, en enkel door ziel bekomt men Cultuur. Om ze naar geldwaarde te schatten is, hoe je er ook naar kijkt, onbegrip dan wel heiligschennis."

Oswald Spengler The Hour Of Decision: Deel 3

Denk daar maar eens een weekje over na...

Week 2 maart 2009



Woensdag van 20u-21u de eerste uitzending van Academisch Perspectief, het nieuw studentenprogramma op Radio Rapaille.

Academisch Perspectief is het gloednieuwe live praatprogramma op Radio Rapaille, voor en door studenten, met nu en dan een wel geleerde gast. Elke week bieden we een alternatieve kijk op de actualiteit. Onze opinies zijn gevormd vanuit een academisch verantwoord perspectief en we hopen zo onze luisteraars te sensibiliseren en op te roepen tot het bijdragen aan een nieuw maatschappelijk consensus.

Daarnaast regelmatig nieuws en verslagen vanuit de studentenwereld. Dit alles natuurlijk afgewisseld met (onder meer) die typische studentikoze muziek!

Burschen Heraus!

Meer info: www.radiorapaille.com

(Vertaald door de NVC. Onze excuses voor wat niet vertaald is geraakt en mogelijke onnauwkeurigheden omwille van de taalbarrière.)

Om deze week eens te zinnespelen op de betoging in Maastricht deze zondag, een overweging. Staight Edge is een jongerencultuur van geheelonthouders, wat zowat neerkomt op niet drinken, niet roken en geen gemeenschap zonder (echte) relatie.

Het is allemaal goed en wel te ageren tegen wiet, koffieshops en hard drugs, maar als men dan niet consequent in het leven staat lonkt de hypocrisie. Alcohol en tabak zijn immers evengoed schadelijk op termijn voor lichaam en geest. En op dat vlak moeten we toegeven dat de Vlaamse nationalisten niet bepaald heiligen zijn. Maar ook promiscuïteit plaatsen de Straight Edgers terecht in het rijtje en ook op dit vlak zou zodoende de nodige aandacht mogen worden besteed.

Natuurlijk is het niet de bedoeling dat we nu collectief geheelonthouders worden. Maar de kernboodschap van Straight Edge is verantwoordelijk en met helder verstand door het leven gaan. Als wij onze rolfunctie als integrale, metapolitieke nationalisten serieus nemen en het in deze als onze plicht zien tegen drugs te betogen, moeten we tenminste dat ook van onszelf kunnen zeggen.

Begin met handelen, begin bij jezelf!

Denk daar maar eens een weekje over na...

Week 23 februari 2009

De Roemeense schrijver Cioran schreef in zijn Syllogismes de l’amertume dat Hitler gepoogd heeft de beschaving te redden door de barbarij. Een barbaarse poging, maar niettemin de laatste poging in het Westen volgens Cioran. Dat is allicht de reden waarom westerse beschaving en westerse waarden nu het ordewoord zijn van barbaren, die zich ervan bedienen voor politiek en ander gewin. Voor hen geldt: zij verkrachten de beschaving om de barbarij te redden. Nationalisten die zich dit beschavingsdenken eigengemaakt hebben, slaan de bal volledig mis. In de volgende tekst leggen we uit waarom.

Over het ontstaan van de democratie zijn ondertussen al halve bibliotheken volgeschreven. Sommige beweringen, vooral uit Amerikaanse hoek, hebben vaak een emotionele kijk op de geschiedenis. En dan zeker wanneer het neerkomt op het ontstaan van de democratie. Zo heb ik het genoegen gehad om in een documentaire van History Channel te mogen vernemen dat Sparta een geboorteplek was van de democratische en vrije samenleving. Heel het bestaan van de helotenklasse, de pseudo-eugenetische keuring van kinderen, het barakkenbestaan, etc… wordt compleet genegeerd. Laten we dan ook met wat minder emotie naar het ontstaan van de democratie kijken.

De democratie is in mijn ogen, maar wie ben ik natuurlijk, een staatsvorm die zijn wortels heeft in de nood aan een legitimatie van private belangen door de brede bevolking. Het is vanuit dat standpunt om het huidige systeem geen democratie, maar een demoligarchie te noemen. Wanneer de brede bevolking zich keert tegen de private belangen van een persoon of een groep kunnen die immers verloren gaan. Om direct te gaan roepen en tieren dat dit slecht is en dat zulke systemen in het verleden kwaadaardig waren, is echter ook te ver gaan. We mogen nooit dingen als het cultureel en historisch kader vergeten. Waarom werden er vroeger geen vraagtekens gesteld bij het nastreven van de belangen van oligarchen? Heel simpel, omdat mensen niets anders gewoon waren en omdat de democratie van toen net een verbetering was tegenover het systeem ervoor.

"Televisie kijken is de favoriete afleiding (inactiviteit zou beter passen) voor miljoenen mensen op de planeet. De gemiddelde Amerikaan heeft 15 jaar van zijn leven achter de televisie doorgebracht zodra hij 60 jaar geworden is. De cijfers wijken weinig af hiervan voor vele andere landen. Veel mensen vinden deze activiteit ontspannend. Observeer jezelf maar eens wanneer je voor de televisie zit en je komt er vanzelf achter dat, het gros van de tijd, het beeld je aandacht houdt en je geestelijke activiteit passief blijft. En gedurende de lange tijden dat je praatprogramma's, spelprogramma's, sitcoms of zelfs reclame kijkt, merk je dat je geestelijk vrijwel geen enkele gedachte voortbrengt. Niet alleen ben je al je problemen vergeten, maar je bent zelfs tijdelijk van jezelf bevrijd. Wat kan meer ontspannend dan dat zijn?

Dus, is het televisie kijken dan een manier om een interne ruimte te creëren? Is het de televisie die je aanzet tot aanwezigheid in deze wereld? Helaas niet! Gezien je geest niet aangezet wordt tot het aanhoudend genereren van gedachten gedurende lange perioden, synthetiseert het de geestelijke activiteit juist in de uitzending die je bekijkt. Het synthetiseert een televisie versie van de collectieve- én van de eigen gedachten. Je geest is inactief, maar enkel in de zin dat ze geen eigen gedachten voortbrengt. Echter, het absorbeert wel voortdurend de gedachten en beelden van het beeldscherm, deze activiteit vangt je in een passieve toestand van hypergevoeligheid, vergelijkbaar met hypnose. Het is hierdoor dat deze toestand zich goed verleent voor manipulatie. Zoals de politici zo goed weten, of de belangengroepen en publiciteitsagentschappen, die miljoenen dollars betalen om je te vangen in deze beïnvloedbare toestand. Ze willen dat hun gedachten de jouwe worden en, over het algemeen, slagen ze hierin."


Eckhart Tolle

Bron: Zentropa

Denk daar maar eens een weekje over na...

Week 19 januari 2009

Nieuwjaarsresoluties, het is weer zo ver. Iedereen kent ze, velen maken ze, weinigen volgen ze. In de ruïnes van de Westerse samenleving zijn holle clichés zoals meer sporten, minder roken, die overtollige kilo's verliezen etc. vooral populair. Populair, dan wel een excuus voor dure fitnessabonnementen of boeken van keukenmeidenpsychologen op z'n Oprah Winfrey. Daarmee niet gezegd dat resoluties op zich slecht zijn, maar zonder hogere overtuiging zijn ze eigenlijk waardeloos. Als je gaat sporten resp. diëten voor het lichaam van Brad Pitt resp. Angelina Jolie te krijgen, kan je beter naar de McDonalds blijven gaan, scheelt een hoop moeite en komt eigenlijk op dezelfde materialistische decadentie neer.

Dus welke gegronde metapolitieke nieuwjaarsresoluties kunnen we maken als nationalisten? Belangrijk is hier eerst eens goed over na te denken en niet bang te zijn van doorslaggevende veranderingen in je leven te brengen. Als het niet doordacht en doorslaggevend is, dan is het eigenlijk verloren tijd. Diëten bijvoorbeeld weer, werkt sowieso niet, enkel je eetgewoonten permanent veranderen zal je kilo's doen verliezen zonder ze daarna weer terug te zien komen. Nieuwjaarsresoluties zijn ten slotte iets persoonlijks, maar als nationalisten dienen wij alles aan een hoger doel te hangen en niet terug te deinzen voor tegen de massa en tijdsgeest in te gaan, enkele suggesties ter bevordering van een metapolitiek ideaal zijn dus zeker niet overbodig.

Hieronder zodoende een lijstje om eens een weekje in aanloop van 1 januari 2009 over na te denken. We zouden de lezer aanraden deze na te lezen, de afbeelding af te drukken (klik erop voor A4 versie) en de persoonlijke voornemens neer te schrijven. Hang ze vervolgens ergens op waar je ze het hele jaar door kan zien zodat het geen verloren moeite is.

De gedachte van de week zorgen wij wel voor, dat de gedachte van het jaar voor iedereen een metapolitieke traditie moge worden!